Od Puszystego Niedźwiadka (Niedźwiedziej Siły) CD. Uroczego Księżycusia (Księżycowego Blasku)

— Nie mów tak na mnie. Mam do ciebie prośbę. Czy mógłbyś przemówić Aksamitnej Gwiazdeczce do rozumu? To się zamienia w jakieś szaleństwo. Rozumiem, ze ją kochasz i chcesz, żeby była szczęśliwa. Ale przypominam, że kochasz też mnie i moje rodzeństwo, a jeśli zginiemy, bo jakiś klan nas zaatakuje? Z powodu tego, że mamy takie imiona i taką politykę? Widziałeś, co zrobiła na zgromadzeniu. To była skrajna głupota. Musisz jej coś powiedzieć. To też dla jej własnego dobra. Jeśli klan się zbuntuje, może znaleźć się w niebezpieczeństwie. Niech zniesie te imiona i zasady. Jeśli chce się tak zachowywać, może zająć pozycję protektora. Proszę tato. Martwię się o nią — miauknęła Uroczy Księżycuś patrząc mu w oczy.

Skrzywił pysk, ponieważ nie za bardzo chciał rozmawiać na ten temat. Córka chyba nie wiedziała, że nie miał w tej sprawie nic do powiedzenia. Chociaż zgadzał się z nią, jej słowami i tym, że byli narażeni na poważne niebezpieczeństwo, ponieważ Klan Klifu został ośmieszony na zgromadzeniu, to... To niestety nie mógł się sprzeczać z decyzją liderki. Na dodatek potwierdził, że ten ustrój jest zbawienny przed wszystkimi klanami, co pokazywało każdemu, że popierał to wszystko.

— Wybacz, ale niestety nie dam rady. Odkąd twoja matka została liderką, nie mam prawa mówić jej co ma robić. I nie robię tego ze względu na miłość do niej — westchnął. — Ja... Nie urodziłem się w Klanie Klifu. Byłem samotnikiem, zostałem wychowany inaczej niż wy. To życie, które masz to wielki dar. Tam gdzie ja dorastałem, śmierć dmuchała mi w kark, będąc wciąż przy mnie. Nauczono mnie nie sprzeciwiać się rozkazom. Nie jestem w stanie uświadomić twej matki, co do jej błędów, chyba że poprosi o radę. 

— Na pewno możesz! To proste. Ona jest w końcu twoją partnerką, nie kimś obcym. Wystarczy, że z nią porozmawiasz — nalegała. 

Pokręcił głową, czując jak ta stara się na niego naprzeć i zmienić jego zdanie. Jakby to było takie proste... Kotka nie wiedziała tego co on. Nie przeżyła piekła, po którym co noc śniły mu się koszmary. Problem nie leżał w tym, czy mógł, czy nie mógł, a w jego psychice. Była zniszczona. Nie dało się odbudować czegoś, co było roztrzaskane w drobny mak.

— Dla mnie to nie jest proste! — uniósł głos, zaraz się poprawiając. Nie chciał przestraszyć wszak córki. — Wybacz. Nie naciskaj na mnie. Nie jestem w stanie sprzeciwić się liderowi. Jeżeli chcesz zmian musisz sama wziąć sprawy we własne łapy i ją do tego przekonać. Ja nie dam rady. Nie jestem w stanie. Szkolono mnie od kocięctwa do służby. Mój umysł nie potrafi przełamać tej blokady, w którą we mnie zaszczepiono. Prędzej skocze z klifu niż zadziałam wbrew rozkazom — to powiedziawszy odszedł, chcąc się ulotnić niczym tchórz, by nie widzieć zawodu w jej oczach, nie słyszeć jej kolejnych słów, które łamałyby mu serce. 

<Księżyc?>

Od Uroczego Księżycusia CD. Puszystego Niedźwiadka

Tata przez nią został ciężko ranny. Było jej bardzo przykro z tego powodu. Całe szczęście już wyzdrowiał i teraz po ranie została tylko mała kreska. Naprawdę nie chciała, żeby tak się stało. Dobrze, że to wszystko się już zakończyło.
Co sądziła o tych imionach? Było to głupie. Aksamitna Gwiazdeczka nie nadawała się na liderkę. Gdyby nie to, że była jej matką sprawy miałyby się zupełnie inaczej. Przywódczyni przynosiła wstyd klanowi.
- Um… Te imiona są złym pomysłem. Bardzo złym. Nie mogę na to patrzeć i wstyd mi tego słuchać. Trzeba coś z tym zrobić przed zgromadzeniem. - odpowiedziała mu.

***

Nie udało się. Zgromadzenie się odbyło. Nie wierzyła, że Aksamitna Gwiazdeczka to zrobiła. To była skrajna głupota. To jak mówienie innym klanom „Cześć! Jesteśmy słabi, zachowujemy się jak kocięta i mamy liderkę, która cofnęła się w rozwoju! Chodźcie nas zaatakować!”. Teraz byli najbardziej pogardzanym klanem. Naprawdę, trzeba było coś z tym zrobić. Ona mogła pójść do matki. Pewnie pójdzie, jeśli inne sposoby nie wypalą. A znała jedną osobę, której Aksamitna Gwiazdeczka mogła się posłuchać. Tatę. Puszystego Niedźwiadka. Zauważyła go jedzącego samotnie mysz, więc uznała, ze to dobra chwila, żeby do niego podejść.
- Cześć tato. - powiedziała siadając obok niego.
- Cześć Uroczy Księżycusiu. Co tam u ciebie? - zapytał.
- Nie mów tak na mnie. Mam do ciebie prośbę. Czy mógłbyś przemówić Aksamitnej Gwiazdeczce do rozumu? To się zamienia w jakieś szaleństwo. Rozumiem, ze ją kochasz i chcesz, żeby była szczęśliwa. Ale przypominam, że kochasz też mnie i moje rodzeństwo, a jeśli zginiemy, bo jakiś klan nas zaatakuje? Z powodu tego, że mamy takie imiona i taką politykę? Widziałeś, co zrobiła na zgromadzeniu. To była skrajna głupota. Musisz jej coś powiedzieć. To też dla jej własnego dobra. Jeśli klan się zbuntuje, może znaleźć się w niebezpieczeństwie. Niech zniesie te imiona i zasady. Jeśli chce się tak zachowywać, może zająć pozycję protektora. Proszę tato. Martwię się o nią. - miauknęła patrząc mu w oczy.

<Niedźwiedzia Siło?>

Od Niedźwiedziej Siły (Puszystego Niedźwiadka) CD. Księżycowej Łapy (Uroczego Księżycusia)

 Nie rozumiał co w kotkę wstąpiło. Wybiegła tak sobie na lód! Na lód! Przecież to było takie niemądre zachowanie, które przypisałby jej matce! Ale co się dziwił... Przecież córki jak nic się w nią wdały. Żadna nie wydawała mu się odziedziczyć po nim cząstki intelektu, której brakowało Aksamitce. 

Wręcz pobiegł tam, jeżąc sierść na karku, widząc jak lód pod kotką się załamuje, a ona wpada do lodowatej wody. Na nieszczęście dla młodej, jego ciało było tak ciężkie, że wystarczył jeden krok, by ziemia pod nim się rozstąpiła. Nie zważał jednak na zimno szczypiące jego łapy. Parł do przodu, krusząc lód jak taran. Gdyby był znacznie grubszy, skończyłoby się to zapewne dwoma trupami. Na szczęście był wysoki, więc nie musiał martwić się pływaniem, którego nie potrafił. To była wręcz samobójcza misja, ale gdyby to nie była jego córka, nigdy by się jej nie podjął. Wgryzł się w kotkę mocno, zaciągając ją na brzeg. Oboje drżeli, gdy woda zaczęła spływać po ich futrze.

Wypuścił dziecko na ziemię, krzywiąc się i dostrzegając, że śnieg zabarwia się na czerwonawy odcień. Spojrzał na swoją pierś, z której ciekła czerwonawa posoka. Lód musiał uszkodzić mu skórę... Złapał się za szyję wyczuwając palące uczucie gorąca, a jego łapa zaraz zaszła czerwienią. 

— Leć do obozu! — Widząc, że stała i wgapiała się w niego przerażona, skrzywił się. — Biegnij! Już! — rozkazał, a ta obudziwszy się z szoku, wykonała polecenie. 

Stał tak, uciskając ranę, którą zakrył śniegiem. Akurat wiedzę odnośnie tamowania krwotoków jakąś posiadał. Zawsze w takich sytuacjach cieszył się z wiedzy, której nauczyła go matka, gdy był jeszcze młody. Bez niej... byłby już martwy. Czas mu się dłużył. Położył się, czując jak ogarnia go z każdą chwilą słabość. Przygarnął więcej zimnego puchu, obejmując go z całych sił. Chłód spowodowany lodowatą wodą jak i wiatrem nie pomagał mu w zachowaniu ciepła. Głupio byłoby umrzeć przez nierozważny czyn córki. Ale przynajmniej ją uratował... To się liczyło.

Dopiero po jakimś czasie poczuł, że nie był sam. Morskie Oko szybko zakleiła jego rany pajęczyną, brudząc swoje łapy krwią. 

— Dobrze zrobiłeś z tym śniegiem — pochwaliła go, gdy na nią spojrzał. — Obkurczył naczynia krwionośne i nie jest wcale tak źle. Przeżyjesz — zapewniła go.

Najwidoczniej śmierć nie była mu jeszcze pisana. Przy pomocy kilku wojowników wrócił do obozu, gdzie przemarznięty próbował się ogrzać pod wieloma warstwami mchu. Gdzieś w tle widział zapłakaną córkę, która go przepraszała. No cóż... Miała za co.

***

Przeżył. Przeżył i żałował, bowiem przez to widział co zrobiła Aksamitna Gwiazda z Klanem Klifu. Gapił się tępo przed siebie, słuchając jak wiele kotów szydząco wypowiada swoje nowe imiona. Skrzywił się, ponieważ wiedział do czego to mogło doprowadzić. Do buntu. A on nie mógł jej stracić. Nie mógł. Jako jedyny zaakceptował swój los, nie sprzeciwiając się jej woli. Nie mógł. Musiał jej słuchać nawet jeśli jej decyzję były głupie i dziecinne. Nie dziwił się więc, że mało kto pałał do niego sympatią, gdy każąc mu zwracać się do nich wcześniejszymi imionami, wcale tego nie robił. Nie mógł złamać świętej zasady, którą wpoił mu w dzieciństwie Rybitwa.

 — Uroczy Księżycusiu — zwrócił się do córki widząc, że właśnie wróciła z porannego patrolu. — Jak znosisz decyzję swej matki? — zapytał, ponieważ musiał poznać opinię własnych dzieci w tej sprawie, gdyby te chciały zaszkodzić bezpieczeństwu jego ukochanej.

<Księżyc?>

Od Księżycowej Łapy CD. Niedźwiedziej Siły

- A dlaczego nie mogę o tym mówić mamie? – zapytała zdumiona Księżycowa Łapa.

- Lepiej, żeby o tym nie wiedziała. W Betonowym Świecie były używane takie taktyki. – powiedział ponuro. W odpowiedzi młoda kotka przytuliła się do niego. Nie chciała, żeby tata był smutny! Wrócili do treningu. Całkiem dobrze jej szło! Te metody były trochę dziwne, ale skuteczne. Gdyby napadł ją lis, jak kiedyś, nie musiała się martwić o honorowość. Powinna po prostu walczyć. Skoczyła jeszcze raz tacie do gardła. Trochę dziwnie się czuła robiąc to w ten sposób. Wyglądało, jakby chciała go zabić! Dobrze, że tata wybrał zaciszne miejsce na trening. Udało jej się go przewrócić, a wtedy on ją pochwalił. Potem zaczęli wracać do obozu. Przechodzili obok zamarzniętej rzeki, na którą Księżycowa Łapa wskoczyła jeżdżąc po lodzie i śmiejąc się. Robiła piruety, skakała i ślizgała się.

- Księżycowa Łapo, wracaj! – krzyknął Niedźwiedzia Siła. Co on taki nerwowy? Przecież wszystko było dobrze.

- Chodź tu! – pisnęła radośnie ślizgając się. Wtedy usłyszała trzask i rysy pojawiły się w miejscu w którym stała. Jedna bryła lodu oddzieliła się od innych i zaczęła się niebezpiecznie chybotać. W miejscu, w którym stała zaczęła się zbierać woda.

- Księżycowa Łapo?!? – zapytał tata.

- Pomocy! – pisnęła. Tata musiał jej pomóc! Obiecała sobie, że od teraz zawsze będzie go słuchać, cokolwiek by się nie działo. Patrzyła z przerażeniem na pękający lód. Był taki cienki! Czemu o tym nie pomyślała?

<Tato?>

[przyznano 5%]

Od Niedźwiedziej Siły CD. Księżycowej Łapy

Manewry bitewne? No... W zasadzie mógł, a nawet czuł się w obowiązku, aby podszkolić córkę w tym aspekcie. Musiała w końcu sobie radzić w przypadku niebezpieczeństwa. A o nie nie było w cale trudno. Życie w Betonowym Świecie nauczyło go gotowości na śmierć oraz walki o swoje życie za wszelką cenę. Czemu wieloletni trening, któremu poddawał go Rybitwa miał pójść w zapomnienie? Mógł przekazać go nowemu pokoleniu. A wizja, że jego córeczka mogła zlać tak jakiegoś drania, który zranił jej serce bardzo go satysfakcjonowała.

— Oczywiście — zgodził się, wstając i zapraszając ją ruchem ogona, aby za nim podążyła. 

Wolał nie uczyć takich rzeczy w obozie. Kto wie jakby zareagowały koty. Albo... Aksamitka. Ona to najlepiej uczyłaby swoje córki zabawy w berka, uznając to za najważniejszą umiejętność w życiu. Eh... Naprawdę nie potrafił po dziś dzień jej zrozumieć. 

Gdy oddalili się dość daleko od obozu, a cień drzew ich przykrył, odwrócił się do córki, zaczynając pierwszą ważną zasadę szkolenia. 

— To czego cię nauczę musi pozostać między nami, córeczko. Ta wiedza pochodzi z Betonowego Świata i może źle zostać odebrana tutaj w klanie. Jak zauważyłaś tutejsze koty są miłe, lecz nie każdy na świecie jest dobry. Są i złe osoby. Takie, które mogą cię skrzywdzić i wykorzystać. Dlatego nauczę cię jak sobie z takimi radzić. 

Księżycowa Łapa skinęła łebkiem, słuchając jego słów z uwagą. Miał nadzieję, że nie doniesie o tym matce... Jakoś... Bał się jej reakcji. 

— No dobrze... Pierwszą zasadą walki jest to, że atakujesz słabe punkty na ciele kota. Szyję, oczy, nos, brzuch oraz łapy. Skoro to są bardzo wrażliwe miejsca, musisz sama je chronić. Nigdy nie pozwól, aby ktoś zbliżył swój pysk do gardła. Nigdy. Jednak jeśli ci się uda, musisz mocno zacisnąć na nim zęby i nie puszczać. Korzystaj z otoczenia. Oślepiaj wroga piachem, odwracaj jego uwagę i atakuj. Nie powstrzymuj się. Gdy kot stoi, zwal go z łap. Gdy leży, nie pozwól mu się podnieść. Musisz być odważna i się nigdy nie wahać. Zawahanie może kosztować cię życie — tłumaczył, by po krótkiej teorii przejść do praktyki. 

***

Trenował z córką prawie cały dzień, czując się niczym mentor. Walczył z nią, poprawiał jej błędy i wskazywał na złe podejście do przeciwnika. Ale kotka dobrze sobie radziła. Uczyła się sprawnie i wierzył, że dobrze robił, dzieląc się z nią tą wiedzą. 

— Dobrze, nie spuszczaj mnie z oczu, tak, dobrze — mówił, gdy po raz kolejny próbowała przypuścić na niego atak. Złączyli się w uścisku i musiał przyznać, że Księżycowa Łapa miała parę w kończynach. Naparła na niego z całych sił, a on potknął się o korzeń i poleciał na ziemię. 

Dysząc ciężko, uśmiechnął się do swojej córki.

— Bardzo dobrze — pochwalił ją. 

<Córeczko?>

Od Księżycowej Łapy CD. Niedźwiedziej Siły

- Użyj więcej siły! – krzyknęła Północny Szlak. Księżycowa Łapa powtórzyła manewr bitewny, ale oczywiście zaliczyła upadek. Nie mówiąc nic wstała i ponownie wyskoczyła w powietrze zadając cios niewidzialnemu wrogowi. Tym razem jej się udało.
- Widziałaś? – pisnęła podekscytowana do mentorki.
- Twój upadek? Tak widziałam go. Zrób to jeszcze raz – odburknęła. Uczennica westchnęła cicho. Nigdy nie może mnie pochwalić? Ćwiczyły do południa, ale coś jej nie wychodziło. Obiecała sobie, ze poćwiczy z Srebrną Szadzią. Ostatnio się ze sobą zaprzyjaźniły.

***

Wróciły do obozu. Kiedy mentorka poszła w swoją stronę, do niej podszedł tata i zalał ją pytaniami dotyczącymi treningu. Na większość pytań odpowiadała ,,Tak” i ,,Tak, było dobrze”, jednak kiedy zapytał się o mentorkę, nie wiedziała co odpowiedzieć. Nie chciała go okłamywać.
- Dogadujecie się?
- Zaczęłyśmy próbować się dogadywać – odpowiedziała wymijająco.
- Czyli jest w porządku? – zapytał.
- Stara się mnie czegoś nauczyć – mruknęła. Dziwne. Prawie co noc, kiedy próbowała zasnąć wyobrażała sobie scenariusze o pozbyciu się Północnej. Teraz, kiedy ma okazję komuś się poskarżyć, to jej nie wykorzystuje. Były ku temu trzy powody. Po pierwsze: kochała Niedźwiedzią Siłę i nie chciała, aby kocur się martwił. Po drugie: możliwe, że postawi cały obóz na nogi i pójdzie do lidera. Po trzecie: gdyby teraz zrezygnowała, wyglądałoby to tak, że się poddaje. Poza tym, naprawdę wydawało jej się, że zaczęły próbować się dogadywać. Kiedy była tak blisko odniesienia sukcesu, nie chciała rezygnować.
- Ale czy jest miła? – zapytał.
- T-t-tak. – to słowo nie chciało jej przejść przez gardło.
- A jak tam trening?
- Było świetnie! Północny Szlak pokazała mi manewry bitewne i pod koniec mi się udało! Była dla mnie bardzo wyrozumiała. Może na początku nie szło nam najlepiej, ale zaczęłyśmy się dogadywać. – Drugie kłamstwo poszło już łatwiej. Przytuliła się do futra taty. Nagle wpadła na pomysł.
- Tato, chciałbyś mnie nauczyć kilku manewrów bitewnych? Tak, żeby być trochę do przodu? – poprosiła. Miała to robić z Srebrną Szadzią, ale skoro już była okazja pobyć trochę czasu sam na sam z Niedźwiedzią Siłą… Odkąd została uczennicą nie przebywali razem tak często jak wcześniej. Może pora odbudować więź?

<Tato?>

[przyznano 5%]

Od Niedźwiedziej Siły CD. Księżycek (Księżycowej Łapy)

 Jak miał odpowiedzieć córce na to pytanie? Nie wiedział. Matka w końcu ich nie zostawiła. Miała pracę, obowiązki. Nie mogła sobie pozwolić na zajmowanie się potomstwem. Zresztą, gdy kończyła ważne sprawy, przychodziła w odwiedziny i naprawdę zajmowała się swoimi pociechami. Widział jak wkładała w to całe swoje serce, ale małe... Nie rozumiały. Dla nich była zawsze mama. A on? Był tatą, kimś obcym na jej miejscu. 

Westchnął ciężko, obserwując jak koteczka bawi się mchem. Jak przerzuca go z łapki do łapki, patrząc jak się turla. Gdy zielony obiekt pojawił się w zasięgu jego łapy, delikatnie odrzucił go córeczce, która rzuciła się za nim w pogoń. Chyba będzie musiał porozmawiać z Aksamitną Chmurką i powiedzieć jej, aby jakoś spróbowała wytłumaczyć córką, dlaczego się nimi zajmował. 

***

Księżycek została Księżycową Łapą. Ten czas naprawdę bardzo szybko pędził. Ledwo się obejrzał, a jego córki wystrzeliły. Były większe i raczej żaden drapieżny ptak nie powinien ich porwać w swoje szpony na obiad. Przynajmniej miał taką nadzieję. Te księżyce jakie spędzili razem, utworzyły między nimi pewną więź. Wiedział, że był zdolny zrobić wszystko dla córek. Nawet zabić, jeżeli istniałaby taka potrzeba. To przeczyło temu czego był uczony. W Betonowym Świecie nikt nikomu nie pomagał za darmo. Słabi ginęli, dlatego też jakiekolwiek rodzinne relacje nie miały prawa bytu. Ale tutaj? Tutaj poznał inny świat. Świat, w którym mógł liczyć na to, że jego potomstwo dożyje sędziwego wieku. 

— Jak tam twój trening? — zwrócił się do kotki, kiedy tylko zauważył ją wracającą do obozu. Odkąd wyszedł ze żłobka miał co nadrabiać. Poranny patrol, polowanie, aż zapomniał jak to się robiło! Oczywiście żartował. Mimo wszystko fajnie było wrócić do swoich obowiązków. 

— Słyszałem, że Północny Szlak nie jest zbyt sympatyczna. Dogadujecie się? — zmarszczył brwi w konsternacji. Jeżeli się tylko dowie, że jego córeczka źle się czuła w towarzystwie wojowniczki, był gotów czym prędzej ją wyjaśnić, a nawet złożyć wizytę samemu liderowi. 

<Księżycowa Łapo?>

Od Księżycka CD Niedźwiedziej Siły

 Tata był razem z nimi w żłobku. Jeszcze wczoraj leżała tu mama, a ona mogła pić mleczko. Pyszne mleczko!

- Gdzie mama? – zapytała ze smutkiem Niedźwiedziej Siły.

- Nie ma. Teraz ja będę się wami zajmował. – odparł zmęczonym tonem.

- Ale jak to? Ja nie chcę! Chcę do mamy! Tatusiowie nie powinni siedzieć w żłobku. Mają polować dla mam, aby te miały mleko! – Księżycek zaczęła szlochać. Nawet nie wiedziała dlaczego. Lubiła tatę, ale pomysł, żeby ten siedział z nimi tutaj i udawał kotkę był dla niej nie w porządku. Chyba u innych tak  nie było? Tata chyba był smutny. Nie chciała, żeby tak było. Jego lubiła najbardziej, zaraz po mamie, więc gdyby miała kogoś wybrać na miejsce mamy, to wybrałaby właśnie tatę. Więc może nie będzie tak źle. Powoli zaczęła akceptować Niedźwiedzią Siłę w żłobku, kiedy sobie coś przypominała.

- Co ja teraz będę jeść? – zapytała ze smutkiem. Jakby na zawołanie zaburczało jej w brzuszku.

- Może zwierzynę? – zaproponował delikatnie tata.

- Coś z futrem? Fuj. To jest zepsute. – postanowiła Księżycek.

- Jedzenie jest zepsute? – tata chyba nie nadążał.

- No tak! Mówię przecież! – nie mogę jeść zwierząt.

- Czemu? – zapytał zdezorientowany.

- Bo to kanizlizm! – zawołała.

- Masz na myśli kanibalizm? Skąd ty znasz takie słowa?

- No nie znam. – odpowiedziała, a tata pokręcił głową, najwyraźniej się nad czymś zastanawiając.

- Może jednak zjesz myszkę? – zapytał, przynosząc jej zdobycz. Księżycek niepewnie ugryzła mysz w brzuch. Fuj!

- Czy to ją boli? – spytała. Jedzenie było obrzydliwe, ale chyba musiała się przyzwyczaić.

- Nie, nie boli. – odparł.

- To jest niedobre. Czemu mamusia nas zostawiła? – tata nie odpowiedział. Koteczka wzruszyła ramionami powracając do swojej ulubionej zabawy: turlaniem kulek z mchu.

<Tato?>

Od Niedźwiedziej Siły CD. Księżycek

 Wyjść na zewnątrz? O nie. Nie podobał mu się ten pomysł. Mała mogła sobie coś zrobić. Nawet jeżeli dalej byłaby schroniona przed wzrokiem latających drapieżników pod chłodnymi ścianami jaskini, tak obawa, że kocię mu ucieknie tylko w nim rosła. Był odpowiedzialny za tego szkraba. Gdyby coś jej się stało, nie potrafiłby spojrzeć Aksamitce w oczy. 

— Na takiego małego kociaka jakim jesteś wiele rzeczy może zagrozić. Od kota, który przypadkiem na ciebie nadepnie, po drapieżniki czające się poza jaskinią. Świat nie jest placem zabaw. Zawsze istnieję coś co może sprawić ci krzywdę. — Pochylił łeb nad kocięciem, stykając się z nią czołem. Chociaż jej czółko było takie malutkie, że bardziej ta dotykała go całą swoją głową. 

Widział jak powoli na jej pyszczku maluje się niezadowolenie i ta iskra, która chciała wyrwać się z niewidzialnych oków jego słów. 

— Ale tatooo! — pisnęła, próbując przekonać go do zmiany zdania. 

I co miał zrobić? Ulec? Zgodzić się na ten krok? Kiedyś życie było znacznie łatwiejsze... 

— No dobrze, ale tylko przed żłobek. I trzymaj się blisko mnie — uległ, kierując kroki wraz z małą w rejon, na którym mogła się poruszać. Obserwował ją uważnie. Praktycznie nie zwracał przez to na nic uwagi. Dalej nie przywykł do ojcostwa i wiele spraw musiał nauczyć się z biegu. Taka na przykład podzielność uwagi, która była trudna do opanowania. 

***

Aksamitna Chmurka tak jak zapowiadała wróciła do swoich spraw, a on zasiadł w żłobku. Opieka nad kociętami i to aż całą czwórką, była przerażająca. Maluchy wiły mu się przy brzuchu, by ogrzać się w jego gęstej sierści i w zasadzie ten stan lubił. Gorzej się robiło, gdy zaczynały się budzić i skakać. Wtedy rozpierzchały się w różne strony, a on musiał na każdą mieć oko. Taka Kwiatuszek uwielbiała najbardziej uciekać, a łapanie jej powoli zaczynało wchodzić mu w krew. Nic więc dziwnego, że od opieki nad dziećmi, zaczął czuć się tak strasznie wyczerpany, jak po dobrym treningu. Nigdy nie spodziewał się, że macierzyństwo, a w jego przypadku tacierzyństwo było takie trudne. 

— Księżycek! — zawołał do córki widząc jak ta próbowała oderwać kawałek mchu z posłania. — Tu masz kulki mchu. — Wskazał na zabawki łapą, zwracając uwagę nagle na Listek, która w podskokach rzuciła mu się na grzbiet. Nie poczuł nic niezwykłego, ponieważ córka była lekka, ale jej rozbrykanie i energiczność chyba najbardziej dawały mu w kość. 

Za jakie grzechy przyszło mu to przeżywać? Nie wiedział. A raczej wiedział... Nie był w końcu dobrym kotem. Czyli tak wyglądała nauczka za te wszystkie popełnione zbrodnie? 

<Księżycek?>

Od Księżycka CD. Niedźwiedziej Siły

Zabawa? Tata właśnie zaproponował zabawę! Lubiła się bawić! Przynajmniej wiedziała co to jest i potrafiła to robić. Podekscytowana pobiegła po mech i zrobiła z niego kuleczkę.

- Patrz! Mam śliczną kuleczkę! – zawołała. Tata pokiwał lekko głową. Czy był z niej dumny? Nie. Kulka to za mało. Musi zrobić coś więcej. Okrążyła go nie bardzo wiedząc co robić. Nagle coś jej się przypomniało. Pamiętała jak Listek jeździła na Czarnym Ogniu! Może sama też tak zrobi? Ale najpierw trzeba coś było zrobić z kulką. Rzuciła ją w tatę. Wydawał się trochę zdezorientowany, ale po chwili odrzucił piłkę. On mnie rozumie! Księżycek się uśmiechnęła. Potrafił się bawić. W końcu chyba mu się to znudziło. A szkoda!

- Księżycku, chciałabyś mi coś o sobie opowiedzieć? Co lubisz robić? – zapytał. Koteczka zmarszczyła brwi. Co lubi robić?

- Lubię się bawić! I lubię mleko? Próbował tata kiedyś? Jest smaczne! – koteczka pamiętała, aby się dobrze zachowywać i mówić miłym tonem. Nie chciała, aby tata sobie poszedł. Było z nim znacznie więcej zabawy! Chciała się coś o nim dowiedzieć.

- Nawzajem.  – powiedziała. Mama uczyła ją, aby mówiła to słowo, jeśli ktoś sprawi jej przyjemność i życzy mu tego samego. A ona też chciała, aby kocur opowiedział jej coś o sobie. Tata chyba jej nie zrozumiał. Dlaczego słowa musiały być takie trudne? Czemu większości z nich nie rozumiała? Nieważne.

- Mogę na tobie pojeździć? – spytała. Kocur się zgodził. Jak fajnie! Mogła sobie jeździć! Wdrapała się na tatę, a ten ruszył. Kotka piszczała zadowolona.

- Możemy wyjść teraz poza żłobek? W tej jaskini jest nudno! – zaproponowała.

- Nie wydaje mi się aby to był dobry pomysł. – zaoponował. Księżycek spojrzała na niego zdziwiona. Ale jak to? Do tej pory kocur na wszystko się zgadzał? Już miała zrobić awanturę, kiedy przypomniała sobie, że ma się dobrze zachowywać.

- Ale czemu? Co może się tam nam stać? – zapytała, starając się brzmieć jak najbardziej niewinnie.

<Tata?>

Od Niedźwiedziej Siły CD. Księżycek

 Powoli przyzwyczajał się do tego, że miał dzieci. Aksamitna Chmurka musiała go czymś naćpać, bo nie wiedział, dlaczego czuł tą słodycz, gdy wchodził tylko do żłobka i kontaktował się ze swoimi dziećmi. Tak też "Cześć, maluszku", jakie padły z jego pyska sprawiły, że na moment go zatkało. Cholera. Było z nim coraz gorzej. Te dzieci niszczyły jego kamienną osłonę, którą stosował zawsze, gdy z kimkolwiek rozmawiał. Może i uległ wdziękowi partnerki, ale żeby tak szybko sprzedał dusze kocięciu? No, ale... Jak to miał ich nie kochać? Chociaż czy znał pojęcie miłości tak dobrze jak sądził? Nigdy tego nie czuł. Dopiero przy zastępczyni jego serce żwawiej uderzało o ciało. 

Maluch również zdawał się zdziwiony co on, słowem jakie wypowiedział. Może jednak mylił się co do kociąt. Może niektóre nie lubiły przesadnej słodyczy? Może Księżycek wdała się w niego bardziej niż w Aksamitkę i była burkliwym zrzędą, takim jak on? 

— Wybacz. Jesteś już wszak dorosła. — Znów to zrobił. Uśmiechnął się. To nie miało racji bytu. Jak nic śnił, a go ktoś podmienił. Dzieci nie powinny chyba tak oddziaływać na ojców, prawda?

— Co to maluszek? — zapytała, a on aż zamrugał.

Ah, a więc o to chodziło? No... To raczej niepotrzebnie się tak martwił, chociaż... Co jeśli córka uzna, że to określenie było obraźliwe? Powinien je wytłumaczyć?

— Wiesz... Tak nazywa się małe kocięta — w końcu rzekł, mając nadzieję, że nie przyjdzie mu tego żałować. — Muszę przyznać, że to dla mnie nowość, więc rad będę jeżeli wybaczysz urazę — No i znów zaczynał te formalności do własnych potomków. Nie potrafił jednak zbytnio "pęknąć" i im ciumkać, jak to miała w zwyczaju Aksamitna Chmurka. Był wychowywany w bólu, a głębsze uczucia były z niego wypleniane siłą. Nie zamierzał tego stosować na swoich córkach, bo coś czuł, że jego partnerka da mu po łbie, a tego wolał uniknąć. 

— Chcesz się w coś pobawić? — zaproponował bezpieczniejszą opcję dla ich dwójki. 

<Księżycku?>

Od Księżycka do Niedźwiedziej Siły

 Księżycek zamrugała, gdy do jej oczka dostało się światło. Dotąd otaczała ją tylko ciemność. Zaczęła piszczeć, ale po chwili się uspokoiła. Otwartym szeroko oczkiem oglądała miejsce wokół niej. Widziała koty i ptasie gniazda. Obok niej spoczywały jeszcze trzy małe kulki. Sama była wtulona w tą większą. Instynkt kazał jej chwycić za coś pyszczkiem i ciągnąć, więc tak też zrobiła. Ssała mleko. Było przepyszne! Zaczęła się wiercić i przez przypadek kopnęła Promyczka w brzuch. Sama się podstawiła! Nagle siostra wstała. Obraziła się? Niechętnie otworzyła oczko i rozejrzała się. Promyk podeszła do jakiegoś kota i z nim rozmawiała.

- Kto to jest? – zapytała się mamy.

- To miś. To twój tata. – odparła.

- Tata, a kto to tata? – spytała.

- Zapytaj się go. – zaproponowała.

-  Może później… - mruknęła.

***

Dzień później tata też tu był. Zdecydowała się z nim porozmawiać. Wstała i na chwiejnych łapkach podeszła do kota. Prawie od razu się przewróciła, Kocur uśmiechnął się życzliwie. Dlaczego się ze mnie śmieje. Sam też tak pewnie chodził! Już chciała wrócić do mamy, kiedy przypomniała sobie, że wciąż nie wie, co to znaczy tata. Podeszła już do kocura.

- Cześć. – powiedziała przestępując z łapki na łapkę. Nagle zapragnęła mu się spodobać, chciała sprawić, aby był z niej dumny. Mimo, że zirytowało ją to, jak się do niej uśmiechnął, to i tak chciała go poznać.

- Cześć maluszku. – odpowiedział. Co to oznaczało? Lubił ją czy nie? Podobała mu się? Nie chciała już się zapytać co oznacza tata. Ktoś jej pewnie wytłumaczy. Wyciągnęła łapkę. Chciała go dotknąć. Kot przysunął się do niej.

<Niedźwiedź?>