Od Modrzewiowej Łapy C.D Mglistej Łapy

- Czemu nie – wymruczałem. Po chwili rozeszliśmy się w swoje strony. Szybko zdałem sobie sprawę, że zwyczajnie nie mogę nic znaleźć. Jestem zbyt zamyślony. Nie żeby mi to przeszkadzało. Prychnąłem pod nosem. Obracając się na jednej łapie pobiegłem szukać białej kotki. Jak się okazało jej się poszczęściło, bo złapała dwie myszy. W drodze powrotnej udało mi się upolować nornicę. Jak zwykle śmialiśmy się wszystkiego tak bardzo, że co chwila musieliśmy podnosić piszczki. W obozie odłożyliśmy zdobycze na stos. Tak się złożyło, że akurat mieliśmy możliwość jedzenia czegoś, także ja wziąłem sobie mysz, po czym usiadłem z boku. Zaraz potem doszła do mnie Mglista Łapa. Ponownie znaleźliśmy sobie temat do rozmowy. Jakiś czas później poczułem, że moje zmęczenie daje górę i skierowałem się do legowiska uczniów, gdzie zwinięty w kłębek zasnąłem.

~Time skip~

Unikając wszelkiego wysiłku leżałem w krzakach głośno mrucząc. Polować mi się nie chciało, a jako iż nie miałem nic więcej do roboty, po prostu myślałem o wielu nie istotnych rzeczach. Zdenerwowany zastrzygłem uszami. Ktoś się zbliżał. Na szczęście ten „ktoś” mnie nie wyda. Podniosłem się na łapy i wyciągnąłem wychodząc z gąszczu. Biała kotka spojrzała na mnie podekscytowana.
- Właśnie skończyłam trening – oznajmiła.
-Wydarzyło się coś ciekawego? Moja matka troszkę mnie przyciskała, gdy byłem młodszy, a w tym nie było nic fajnego – mruknąłem zaspany.

<<Mglista Łapo?>>

Od Mglistej Łapy C.D Modrzewiowej Łapy

Skoro i tak mi się nudzi, a w zasięgu mojego wzroku jest tylko Modrzew, czemu miałabym z nim nie pogadać?
Podbiegłam do Modrzewiowej Łapy. Wyglądał na zamyślonego, więc postanowiłam go lekko rozbudzić. Szturchnęłam go w bok, a on spojrzał w moją stronę. Wyglądał na zdezorientowanego.
-Wszystko w porządku? Nie chciałam Ci przeszkadzać wiesz.. - Odpowiedziałam trochę zawstydzona.
-Nie, nic się nie stało. Z resztą i tak zamierzałem upolować coś dla klanu. - Powiedział lekko zmieszany.
-Więc chodźmy razem! - Zakrzyknęłam entuzjastycznie, zapominając o zdarzeniu, które przed chwilą miało miejsce.
-Jasne! Razem zawsze raźniej prawda?- Uśmiechnął się.
Szliśmy przez dłuższy czas, łapiąc jakieś pojedyncze zwierzątka. Wiatr miło wiał w naszą stronę, jednak przeszkadzało to trochę w polowaniu. Na nasze szczęście, jesteśmy całkiem zwinni. Nie czuje się jakoś źle w towarzystwie Modrzewia. Nawet jeśli jest ode mnie starczy, widać, że mamy podobny charakter i chyba dlatego czuję się tak swobodnie. Nawet nie zauważyłam, aż doszliśmy do Siedliska Owiec.
- Może tu się rozdzielimy i poszukamy czegoś do upolowania?- Zapytałam oczekująco.
<< Modrzew? >>

Od Modrzewiowej Łapy CD Mglistej Łapy

Dzisiaj postanowiłem, że przydam się klanowi i coś upoluję. No, oczywiście skończyło się tym, że chodziłem zamyślony. Nagle wpadłem na jakąś białą kotkę.

-Przepraszam! – zawstydziła się.

-Nie ma sprawy, ja też nie uważałem gdzie idę – miauknąłem przyglądając się kotce. Po zapachu uznałem, że najprawdopodobniej to samotniczka.

-Tak w ogóle to kim jesteś?

-Jestem Modrzewiowa Łapa z Klanu Wilka – mruknąłem. Miałem obawy, że ktoś mnie z nią zauważy i znowu będę mieć kłopoty. – A ty?

-Mglista Łapa.

-Eee… Chcesz dołączyć do mojego klanu? – spytałem po chwili zastanowienia. 

-Jasne! – kotka wyraźnie się podekscytowała. Uśmiechnąłem się lekko i dałem jej znak, by poszła za mną. Moment, co ja mam powiedzieć? No cóż, co będzie to będzie. Nie będę się zadręczać takimi myślami. Zerknąłem przez ramię, czy kotka za mną idzie. Nie daleko od obozu poczułem zapach liderki. Cicho poszedłem jej tropem. 

-Jelenia Gwiazdo, - miauknąłem spuszczając wzrok, a Mglista Łapa stanęła obok mnie – wpadłem na nią w lesie. Chce dołączyć do Klanu Wilka.

<<Jelenia Gwiazdo, Mglista Łapo?>>

Od Modrzewiowej Łapy

Biegłem szczęśliwy po łące. Moje futro grzało ciepłe słońce, a wiatr bawił się nim. Wszędzie wokół mnóstwo kolorów, miłych zapachów. Było tam jak w niebie. Taaa.. jasne.. Obudziła mnie moja mentorka.
-Zaspałeś – mruknęła niezadowolona, po czym stanęła przed wejściem do obozu. Nie lubiłem mojej mentorki, nawet bardzo. Była przeciwieństwem mnie. Nie miła, oschła, agresywna, gardzi wszystkim i każdym, złości się z byle powodu… Mam jeszcze wymieniać? W skrócie jej nienawidzę. Ciężkim krokiem podszedłem do niej.
-Co będziemy dziś robić? – spytałem z jak zwykle denerwującym, promiennym uśmiechem. Właściwie, to chciałem ją zdenerwować.
-Ćwiczyć walkę – warknęła. Czasem zastanawiam się, czy ona aby na pewno powinna być mentorką. Mam wątpliwości co do jej sposobu nauczania, także boję się walki. Po dłuższej chwili byliśmy w idealnym miejscu.
-Zaatakuj mnie – powiedziała jak zwykle warcząc przy tym. Wiem, że jestem od niej silniejszy, ale ona jest okrutnie szybka. Podjąłem próbę szarży. Moja mentorka szybko mnie wyminęła. I tak kilkadziesiąt razy. Gdy w końcu udało mi się ją złapać, przygwoździłem ją do ziemi. Jest o de mnie dużo starsza, ale ona nie jest silna w przeciwieństwie do mnie. Jak na złość umiejętność walki też jest inna. Zrzuciła mnie mierząc złym wzrokiem, jak zwykle.

<<Złota?>>

Od Modrzewiowej Łapy

Zgodziłem się z siostrą tylko dlatego, że mam dość kłopotów. Kryształowa Łza zmierzyła nas ostrym wzrokiem.
-Niech wam będzie – odpowiedziała cicho. Potem jeszcze wykładała nam jakąś życiową lekcję, ale jej nie słuchałem. Czekałem niecierpliwie, aż sobie pójdzie. Gdy to zrobiła, skierowałem się do obozu bez pożegnania. Siostra nie da mi łatwo spokoju. Wlokła się obok mnie, szukając zaczepki. Na mnie wyzwiska nie działają, ale trochę mnie zaczynała irytować.
-Sosnowa Łapo, może coś upolujesz, skoro tak ci się nudzi. Po za tym, nie będziesz się czuć niezręcznie, gdy wejdziesz do obozu z pustymi łapami? – wyszczerzyłem się, zostawiając ją w tyle. Nagle przypomniałem sobie o istnieniu Klonowej Łapy. Ciekawe co u niego, powinienem go odwiedzić. Tak szczerze to lubię te zioła i inne. Po prostu zazwyczaj jestem zbyt zamyślony, by to okazać. Nagle podbiegła do mnie siostra.
-Już coś złapałaś? – spytałem zdziwiony.

<<Sosnowa Łapo?>>

Od Modrzewiowej Łapy C.D. Sosnowej Łapy

Uśmiechnąłem się. Co prawda nie śmieszyły mnie takie żarty, ale przyzwyczaiłem się do tego. Wiedziałem też, że pewnego dnia Sosnowa Łapa będzie mieć z tego powodu duże kłopoty. Brak ochoty na kłótnię jednak dawał mi znaki. Ucieczka? Nie da rady, ona jest o de mnie szybsza. Może wymigam się od rozmowy? Nie… To też się nie uda. Chyba pozostaje mi się jedynie kłócić. Nagle w mojej głowie wymyśliłem pewien plan. Który i tak pewnie się nie uda, ale warto spróbować.
- Och, powiedziałem, że nie mogę nic znaleźć? – spytałem, maskując sporą ironię, którą włożyłem w to zdanie. Zacząłem się oddalać.
- W takim razie idę do medyka po coś na zatkany nos – dodałem przez zęby, po czym ile sił w łapach pobiegłem w stronę obozu. Kątem oka zauważyłem, jak zdezorientowana siostra stanęła w miejscu. Miałem nadzieję, że sobie odpuściła. Myliłem się. Ona z uśmiechem zaczęła mnie gonić. Może w pewnym momencie się znudzi? Wątpiłem w to. Powoli zaczęła zostawać tyle, co mnie bardzo zdziwiło. Gdy już ujrzałem w oddali obóz, poczułem, jak Sosnowa Łapa na mnie skoczyła. Walka? Niczego lepszego wymyślić nie mogła? Przynajmniej teraz mam jakieś szanse. Odrzuciłem zdobycz na kilka długości ogona i z uśmiechem rzuciłem się na siostrę. Gdy wszyscy byliśmy kociakami, często walczyliśmy ze sobą. No, pomijając Klonową Łapę, który raczej w tym nie uczestniczył. Siostra próbowała mnie przygwoździć do ziemi. Niecierpliwie czekałem na idealny moment. Gdy nadszedł, tylnymi łapami odrzuciłem ją w stronę drzewa. Ta, szybko się podniosła i spojrzała na mnie rozbawiona. Byłem gotowy na to, że zaraz pewnie palnie coś w stylu „To wszystko, lisi bobku?”.

<<Sosnowa Łapo?>>

Od Modrzewiowej Łapy

Przechadzałem się po obozie bez celu. Mógłbym coś upolować, przydać się klanu. Jednak ja bujałem w obłokach. Wymyślałem tyle różnych rzeczy, w głowie miałem tyle pomysłów. Rzecz jasna, bezużytecznych. Jednak lubiłem to. To było dla mnie trochę jak sen, przychodzi z łatwością, odpręża i zdobywam energię do działania. Nie korzystam raczej z tej energii, a jak już to najczęściej na kłócenie się z rodzeństwem. Tak szczerze to nie lubię się kłócić, ale co mam zrobić, gdy moje rodzeństwo żyje w innym świecie niż ja? Ja szybuję wysoko po niebie, a oni spędzają większość czasu na ziemi. Dosłownie dwa inne światy. Czasem dobrze jest się zmęczyć, ale często nie mam na to ochoty. Nie będę ukrywać, że nie mam wielkich ambicji. Poczułem, jak przeszywają mnie spojrzenia wojowników. Chyba nie podoba im się, że nie robię nic produktywnego. Chociaż niechętnie, muszę się wziąć w garść. Nie lubię, gdy wszyscy wokół są ponurzy, a chyba moim zachowaniem tacy się stają. No cóż, upoluję coś i będzie spokój. Po za tym, po za obozem ze zdobyczą nie będą mogli się czepiać. Jak postanowiłem, tak zacząłem robić. Szybko zdałem sobie sprawę, że jest tam tak ciepło, jakbym chciał. No cóż, nie dostanę wszystkiego na zawołanie. „Szybko coś złapać i wracać” – powtarzałem sobie ciągle w głowie. Szybko wytropiłem niewielką mysz i ją złapałem. Jest coś? Jest. Teraz muszę wrócić. Nagle ujrzałem znajomą kotkę.
- Co jest, to wszystko, co potrafisz złapać? – spytała mnie z lekką ironią Sosnowa Łapa. No nie, ona zawsze znajdzie temat do kłótni. Jej sprawiało to przyjemność, mnie nie. Przewróciłem oczami. Odłożyłem zdobycz, by móc swobodnie mówić. Jednak nie wiedziałam co odpowiedzieć. Właściwie to nie ważne co odpowiem, rozmowa skieruje się na jej korzyść.
- Nie mogłem nic znaleźć – mruknąłem przez zęby. Zazwyczaj pewnie odpowiadałbym z wielkim uśmiechem, ale naprawdę nie miałem ochoty na sprzeczki. Dobijała mnie świadomość, że w powietrzu czuć było parę potencjalnych ofiar.

<<Sosnowa Łapo?>>