Od Orzełka CD. Cichej

 Kiwnęła głową, zgadzając się na wyprawę wraz z młodym kocurkiem. Orzełek uśmiechnął się szeroko. Gdyby Cicha lubiła się przytulać z pewnością by się na nią rzucał w tulasie, ale uszanował przestrzeń osobistą szylkretki. 
- Dziękuję. - miauknął z wdzięcznością. Podczas wyprawy nie będzie sam i będzie mógł poczuć się bezpiecznie. Trzeba było tylko poczekać na odpowiedni moment i wszystko dokładnie zaplanować. 

***

Minęła Pora Zielonych Liści, ustępując miejsca Porze Opadających Liści. Czasami padał deszcz, innym razem świeciło słońce. Zmieniała się pogoda, ale Orzełkowi to nie przeszkadzało. Kocur wrócił właśnie z patrolu. Musieli sprawdzić Ogrodzenie. Ostatnio zbyt często lisy kręciły się blisko, a nie chcieli nieproszonych gości. Niebieski poczuł na sobie spojrzenie kremowej kotki, więc zacisnął zęby i przyspieszył kroku, idąc przez obozowisko w stronę znajomego krzaku.
Cicha leżała przy nim. Leniwie pochłaniała świeżą wronę, wypluwając co jakiś czas miękkie pióra. Kotka oblizała pysk z krwi stworzenia. Pewnie była na polowaniu. Orzełek zawęszył i faktycznie z piszczki unosiła się świeża woń. Córka Leszczyny wyczuła jego obecność. Podniosła wzrok na dymnego. Zobaczył w jej oczach oczekiwanie. Zdawała się pytać "Co chciałeś?". Szkoda, że nie mogła mówić. Na pewno by się lepiej dogadali. Ale Orzełek i tak lubił Cichą! Miała w sobie coś wyjątkowego. Kocur nieśmiało położył się obok niej, ale jednak z pewnym dystansem. Położył głowę na łapach obserwując obozowisko. Koty pomału kończyły wykonywać zajęcia, większość wracała do obozu.
Orzełek czuł jednak pustkę w tym rytmie. Od śmierci Sokoła nie minęło dużo czasu i nadal nie mógł się przyzwyczaić do braku ojca w swoim życiu. Tęsknił za nim i pragnął ponownego spotkania. Westchnął ciężko. Dlaczego musiał odejść? Sprawił tym wiele smutku wśród swojej rodziny. Orzełek zamknął na chwilę oczy. Chciałby wierzyć, że tata go obserwuje. 
Otworzył ponownie ślepia. Pierwsza rzuciła mu się w oczy Stokrotka. Kotka rozmawiała z Błysk przed kociarnią. Brzuchy obu kotek były zaokrąglone. Ta pierwsza lada chwila powinna urodzić. Ciekawe ile będzie kociąt, jakiej będą płci i jakie dostaną imiona. Ostatnio jak zapytał o to Jabłko to stwierdził, że chciałby nazwać swoje kocię po owocach. 
- Cieszysz się, że będziesz ciocią? Jabłko na pewno będzie dobrym ojcem. - miauknął Orzełek, spoglądając na Cichą. - Nie mogę się doczekać ich narodzin.
Zastanowił się, czy Cicha widziałaby siebie w roli rodzica. Nie zapytał jednak o to, gdyż takie pytanie mogłoby być niemiłe. 

<Cicha?> 

Od Orzełka CD. Cichej

 Orzełek uniósł wzrok. Wbił żółte ślepia w Cichą. Pierwszy raz widział jak uczennica jego matki się uśmiecha. W tym pełnym smutku czasie zjawiła się obok niego i pocieszyła. Syn Sokoła czuł się już nieco lepiej. Skoro Cicha nie uważała go za tchórza, może za bardzo przesadzał? Czuł się jednak źle  z myślą, że zawiódł swojego mentora i nie dał rady sprostać jego oczekiwaniom. Czy kiedykolwiek będzie potrafił się wspiąć na drzewo? Wątpił. 
Uśmiechnął się lekko do Cichej. 
- D-dziękuję. - miauknął, grzebiąc łapką w ziemi. - No wiesz, za pocieszanie. 
Westchnął. Będzie musiał zaraz wracać do obozu. Pewnie Jabłko doniósł o wszystkim Leszczynie, a ta z kolei powiadomiła Szyszkę. Nawet nie umiał sobie wyobrazić wzroku matki. Pełnego zmartwienia. Nie chciał jej tego robić. A rano będzie jeszcze musiał wysłuchiwać słów mentora. To nie było pokrzepiające. 
Otoczył ogonek wokół łap, dalej siedząc obok Cichej. W myślach chyba śmiało mógł ją nazwać przyjaciółką. Bo przecież właśnie tak zachowują się przyjaciele, prawda? Miła była myśl, że ma kogoś spoza rodziny na kim mógłby polegać. 

***

- Co zrobisz w przypadku spotkania intruza? 
Musiał się zastanowić nad odpowiedzią na pytanie Jabłka. Zmrużył oczy w zastanowieniu. Mentor nie zwolnił kroku a wręcz go przyspieszył. W ten sposób powinni szybciej znaleźć się w obozie. Wracali właśnie z udanego treningu walki. 
- Zaprowadzę do mamy a jeśli wyda rozkaz to go przegonię. 
Orzełek liczył już czternaście księżyców. Miał wrażenie, że z każdym mijającym staje się coraz mądrzejszy i pewniejszy swojej pozycji. Nie był jeszcze jednak gotowy na mianowanie na wojownika, co przyprawiało go o wątpliwości. A jeśli nigdy nim nie zostanie? 
- Dobrze. - skinął głową Jabłko.
Ich długie łapy równo poruszały się po zaśnieżonej ziemi w miarę im dalej się poruszali. Kilka pojedynczych płatków zatańczyło na wietrze, spadając wolno na sam dół i racząc ziemię kolejną porcją białego puchu. Orzełek z zadowoleniem przyjrzał się temu zjawisku. Mimo mrozu i mniejszej ilości zwierzyny, było coś ciekawego w Porze Nagich Drzew. 
- Na dzisiaj koniec. - oznajmił kremowy kocur, gdy przekroczyli próg obozowiska. - Robisz coraz większe postępy. Nieskromnie miauknę, że to również moja zasługa.
Orzełek uśmiechnął się lekko i otworzył pyszczek. Chciał dodać coś od siebie, ale szybko go zamknął. Trzmiel podbiegł do Jabłka i sprzedał mu mocnego kuksańca w bok. Syn Leszczyny odwrócił się w do przyjaciela z iskrami w oczach. Stokrotka poruszyła rozbawiona wąsami, gdy dotarła do dwójki kocurów i otarła się o bok kremowego na powitanie. Trzmiel wywrócił lekko oczami, zanim zaproponował wspólne spędzanie czasu na dwójka towarzyszy z radością się zgodziła. Syn liderki zaczął się wycofywać, nie chciał im psuć wolnego czasu. Czasami zapominał, że poza byciem mentorem, Jabłko był też wojownikiem i miał swoje życie. Może być o to ciut zazdrosny?
Cofając się nawet nie zauważył, że na kogoś wpadł. Dopiero na rozdrażnione syknięcie i czucie pod łapami czyjegoś ogona, odskoczył szybko na bok. Ze strachem spojrzał na najmłodszą uczennicę Owocowego Lasu. Dzisiejszego ranka doszło do mianowania. Takim sposobem latorośl Ostróżki została uczennicą. Czasami za bardzo przypominała swojego wujka, Bociana. Orzełek odkąd była kociakiem czuł, że za nim nie przepada. Dobrze, że za mentora dostała Szakłaka i będą się mijać w obozie. Orzełek otóż dalej mieszkał na ziemi wraz z Cichą. Urządzili sobie przytulne gniazdko. 
Kostka liznęła się po ogonie zanim wbiła niechętne spojrzenie w dymnego kocurka. Zmierzyła go wzrokiem od łap po uszy. Na jej pyszczku malowało się znudzenie. 
- P-przepraszam. Nie zauważyłem cię! - miauknął Orzełek, kładąc uszka na łebku. 
- Myślałam, że tylko Pędrak jest kaleką. 
Orzełek skrzywił się.
- Nie mów tak o nim. Nie jego wina, że Czermień go tak urządził. - mruknął, przypominając sobie opowieść o złym Czermieniu. To był tak wstrętny kocur, że Orzełek nigdy nie chciałby go spotkać! 
- Więc czyja? Nie umiał obronić swojego honoru a teraz żeruję na pracujących, zdrowych kotach, grzejąc swoją dupę w starszyźnie. - uniosła z wyższością pyszczek. Dymny milczał za długo co widocznie uznała za dobry moment do kontynuowania. - Tak myślałam. 
Uderzyła Orzełka barkiem, gdy przechodziła obok  niego. Szakłak czekał na nią z zadowoloną o dziwo miną. W jego towarzystwie na pewno nie wyrośnie na kogoś miłego. Dymny odprowadził ją wzrokiem, masując obolałe miejsce.
Zauważył na horyzoncie Cichą, więc szybko do niej podbiegł. Kotka również go dostrzegła. Ogonem wskazała na Kostkę, potem na Orzełka. Syn Szyszki wzruszył ramionami. 
- Chyba coś do mnie ma. - miauknął. 
Zastanawiał się ostatnio nad pewnym tematem i chciał spytać Cichej o zdanie. A tak bardziej szczegółowo, to miał do niej ważne pytanie. 
- Cicha? - spojrzał w oczy uczennicy z powagą. - Obiecałem tacie, że kiedyś odnajdę Barwinkową Łapę, jego przyjaciela. Czy.. czy pójdziesz ze mną?

<Cicha?>

Od Orzełka CD. Cichej

 Sierść na karku kocurka zjeżyła się w momencie, w którym Cichej nie udało się wspięcie na drzewo i kotka z powrotem znalazła się na ziemi, spadając w lepkie błoto. Poczuł jak serce zaczyna mu bić szybciej ze stresu. Nie da rady, nie da rady! Skoro starszej uczennicy (co z tego, że bez łapy!) nie udało się wspiąć, to tym bardziej jemu. Wspinaczka budziła w Orzełku strach. Nie chciał spaść i zrobić sobie krzywdy. W najgorszym wypadku mógł spaść i skręcić sobie kark! Syn przywódczyni skulił się.
- Orzełku, no dalej! Nie mamy całego dnia. - mruknął Jabłko, wbijając w swojego ucznia oczekujące spojrzenie. - Przecież potrafisz. Pokazywałem. 
Orzełek zerknął na Cichą błagalnym spojrzeniem, szukając u niej chociaż malutkiej pomocy. Potem ruszył w stronę drzewa. Jego łapki drżały z niepewności i ledwo dał radę stawiać kolejne kroki. Znajdując się przed jedną z mniejszych jabłonek przełknął ślinę. Wbił wzrok w koronę drzewa. Było.. było tak wysoko. 
Wysunął pazurki. Syn Sokoła wykonał udany skok, wbijając je w drzewo. Pamiętał jak to robił za kociaka. Za pierwszym razem poczuł się jak prawdziwy wojownik. Będzie dobrze, musiało  być, po prostu nie spojrzy w dół. Przesunął łapę do przodu, a za nią kolejną i jeszcze jedną. Było całkiem nieźle do momentu, aż prawie dotarł do gałęzi. Nie da rady! Przecież jeśli spadnie, rozbije sobie łeb! 
- Dobrze ci idzie! - z dołu dobiegł go głos mentora. 
Orzełek zerknął na niego i to był błąd. Świat zaczął dziwnie wirować. Jak wysoko! Dymny kocurek puścił kory, spadając z piskiem na ziemię. Na szczęście nie znajdował się aż tak wysoko, jak mu się wydawało i upadek zakończył się jedynie lekkim poobijaniem. Tyle jednak wystarczyło, by Orzełek podniósł się na równe łapki i nie czekając na mentora zaczął biec w stronę obozu. Słyszał jak Jabłko za nim woła, ale się nie zatrzymał. Łzy same cisnęły się mu do oczu. 

***

Nie dotarł do obozu. Łzy zamgliły mu obraz, ale również dały świadomość, że nie może pokazać się w takim stanie mamie i tacie. Będą wypytywać. Nie chciał im powiedzieć, że się boi. Powinni widzieć w nim odważnego wojownika, a nie cykora. Westchnął. Szkoda, że on sam w to nie wierzył. 
Znalazł dla siebie miejsce na prawie samym końcu Owocowego Lasu. Było stąd widać Ogrodzenie i ciągnący się za nim skrawek innego świata, do którego nigdy nie będzie miał dostępu. Nawet nie chciał, jeśli miał być tak niebezpieczny, jak mówiła mama. Przekrzywił łebek. Ale chciałby przekonać się na własne oczy.
Usłyszał za sobą kroki. Odwrócił pyszczek. W pierwszym momencie przez myśl przebiegło mu, że to Jabłko go znalazł i zaprowadzi do obozu, wcześniej żaląc się, że nie wykonał polecenia. To jednak nie mentor za nim stał, wpatrując się w niego uważnie, lecz Cicha. Położył uszy.
-  Pewnie masz mnie za tchórza. - stwierdził nieśmiało. - Ja chciałbym nie bać się wspinaczki, ale to silniejsze ode mnie. Upadek jest bolesny. 
Zwrócił wzrok w powrotem na horyzont. Cicha usiadła obok niego, jednak jej obecność mu nie przeszkadzała. Gdyby mogła mówić, ciekawe co by powiedziała.

<Cicha?> 

Od Orzełka CD. Cichej

 Podczas treningu zaskoczył ich deszcz. Jabłko stwierdził, że nie ma większego sensu dalej ćwiczyć, jeśli rozpoczęła się ulewa. To było wybawienie dla zmęczonych łapek Orzełka. Kocurek nie dał po sobie jednak poznać, jak bardzo ucieszył go fakt powrotu do obozu. Posłusznie biegł za swoim mentorem, starając się uważać gdzie kieruje łapki, gdyż przez zwiększoną ilość spadających na ziemię kropel, praktycznie wszystko mu się rozmazywało. 
Wpadł do obozu sunąć między smugami deszczu. Za nim pojawił się Jabłko. Kremowy posłał komuś zmęczone spojrzenie i z początku Orzełek sądził, że to do niego, zanim dojrzał Cichą, siostrę jego mentora oraz jedną z uczennic. Znał ją od kociaka. Z szacunkiem skinął głową, witając się z szylkretką, ale ta zdawała się być zajęta jego mentorem.
- Wyśpij się przed jutrem. - szepnął swojemu uczniowi do ucha.
Orzełek kiwnął łebkiem. 
- Oh, a ty nadal na ziemi? Czemu nie wejdziesz na górę? - miauknął wrednie kremowy, dochodząc do swojej siostry.  Zmrużył oczy. - Nie podoba mi się twój wyraz pyska. Pewnie wyzywasz mnie w myślach. 
Orzełek przekrzywił główkę. Ah, rodzeństwa. Typowe między sobą dogryzki, nie było przecież szkodliwe. On sam obserwował jak jego rodzeństwo się ze sobą kłóci, żeby potem ze śmiechem ruszyć do zabawy. Jabłko opowiedział mu, że martwił się o siostrę, kiedy usłyszał jaki los spotkał ją po spotkaniu z lisem poza Ogrodzeniem. Sam Orzełek poczuł wtedy współczucie dla szylkretki, ale jego zdaniem była sobie winna.
- Pf, przesuń się i patrz, jak należy wchodzić na drzewo. - polecił pierworodnej, mijając ją, by wejść do legowisk.
Mentor sprawnym ruchem wspiął się po drzewie, znajdując niebawem na w odpowiednim miejscu. Orzełek westchnął. Gdyby nie jego lęk, również by się tak wspinał. Z tego co mówił mentor, wkrótce miał go tego nauczyć i to przerażało odrobinę kocurka.
Cicha westchnęła. Pokuśtykała do swojego krzaka, pod którym spała. Było już późno, a ona, tulgając w tę i tamte jabłko, ułożyła się. Nie zauważyła nawet, kiedy zaczęła być obserwowana przez syna liderki. Orzełek nieśmiało podszedł w jej kierunku. Chociaż nie on jeden spał na ziemi. Nostalgia i Cicha również zajmowały tą przestrzeń. Kocurek powoli się ułożył. 
- Cicha? Mogę? Bardzo mi zimno. - miauknął kocurek. - Proszę. 
Ale Cicha już spała. Przeżywała zapewne przygody w sennej krainie. Zmęczony uczeń ułożył się koło niej, zwijając w kulkę. Zimno nieprzyjemnie przeszyło jego ciałko. Drgnął. Przez szum deszczu praktycznie nie mógł zmrużyć oczu, a co dopiero wyspać się na zimnej ziemi. Przysunął się nieśmiało bliżej Cichej. Nie będzie miała nic przeciwko prawda? Orzełek położył się obok niej, a potem przytulił do sierści starszej uczennicy. Teraz było mu ciepło. Uśmiechnął się przez sen. 

***

Mocne kopnięcie wyrwało go ze snu. Orzełek stęknął pod nosem. Nie dokończył łapania różowej wiewiórki. Skoczył na równe łapki, rozglądając się zaspany za sprawcą pobudki. Czy to Jabłko go obudził tak wcześnie na trening? 
Okazało się, że to Cicha, która wyraźnie niezadowolona z nocnego przytulasa, wpatrywała się w niego z pretensją. Ciekawe, czy jego również wyzywała w myślach. Skulił się. 
- Przepraszam, było mi zimno, a ty masz miękkie i ciepło futro. - miauknął na swoją obronę Orzełek. Przyniesie Cichej największą zwierzynę jaką znajdzie w przeprosiny! Nie chciał żeby się na niego gniewała. 
- Widzę, że oboje gotowi na trening. - Jabłko podszedł do niego pewnym krokiem. Ogon kocura znalazł się na grzbiecie jego ucznia. Spojrzenie syna  Myszołowa spoczęło na Cichej. - Szyszka kazała ci do nas dołączyć. Dzisiaj to ja będę twoim mentorem. Cieszysz się? 
W głowie Jabłka zabrzmiała szyderczość. Pewnie cieszył się z wyższości, jaką chwilowo uzyskał nad siostrą. Orzełek wiedział jednak, że w duchu bardzo ją kocha. Wyraz pyszczka Cichej nie wróżył niczego dobrego. 

Trójka kotów opuściła obóz, kierując się szybko przed siebie. Pogoda im dopisywała. Już wkrótce dotarli do kilku owocowych drzew. Orzełek zatrzymał się, uważnie obserwując mentora. Z kolei Cicha wydawała się być wszystkim zainteresowana, poza obecnością swojego brata. 
- Musicie oboje nauczyć się wspinać. A kto jest w tym lepszy niż ja? - miauknął Jabłko, prostując się dumnie. - Patrz uważnie, Orzełku!
Mentor wystawił pazury. Wskoczył na drzewo, prędko utrzymując równowagę. Podciągnął się w górę, nabierając pewnego rodzaju rytmu. Zaczął się wspinać coraz wyżej, zapewne chcąc dotrzeć do gałęzi. Orzełek obserwował go wielkimi oczkami. 
- Ała! - syknął Jabłko, gdy oberwał kasztanem. Spiorunował wzrokiem siostrę, siedzącą w najlepsze i biorącą do łapki kolejne znalezisko. - Ani się waż! 
Cicha odpowiedziała szyderczym uśmieszkiem. Rzuciła w brata kolejnym kasztanem. A potem jeszcze jednym. Orzełek mógł obserwować, jak Jabłko spada z drzewa prosto na ziemię, a potem podnosi się i biegnie do swojej siostry, by skopać jej w zemście tyłek.
Dymny w duchu podziękował Cichej. Może nie będą dzisiaj kontynuować lekcji wspinaczki i przesunie to chociaż o jeden dzień dłużej?

<Cicha?>

Od Orzełka CD. Cichej

 Bawili się na zewnątrz  w ulubioną zabawę Orzełka. Kocurek uwielbiał biegać, zwłaszcza na dłuższe dystanse, zatem zwykle pierwszy zgłaszał się na goniącego. Zabawa w berka dostarczała mu masę świetnej zabawy oraz pozwoliła pozbyć się kocięcej energii, żeby potem umyty i najedzony, mógł zasnąć przy boku mamy. 
Jego uwagę przykuł nagły ruch. Orzełek ledwo zahamował, unosząc w powietrze trochę piachu. Dojrzał szylkretową, młodą koteczkę, siedzącą niedaleko żłobka. Przekrzywił łebek, obserwując jak zatapia w czymś dziwnym zęby. Z tej odległości niewiele widział. Czmychnął czym prędzej do Szyszki.
- Mamo, moge fyjsc? - spytał, robiąc wielkie, słodkie oczka. 
Wolał spytać mamusi o zgodę, zanim opuści ciepły i bezpieczny żłobek. Czarna kotka zerknęła w stronę wyjścia, zanim ponownie utkwiła wzrok w synku.
- Możesz. 
Pisnął zadowolony. Otarł się szybko o bok karmicielki, zanim wybiegł ze żłobka, co jakiś czas się potykając o własne, małe i jeszcze miękkie łapki. Od razu po wyjściu owiał go chłód, a wiar pomuskał sierść. Kocurek zmrużył oczy. Kotka dalej tam była! Podszedł do niej niezbyt pewnie.
- Dzień dobry.
Teraz nie było odwrotu. Skoro się miło przywitał, to pobratymka pewnie odpowie tym samym!
Kotka machnęła lekko ogonem, podnosząc się.
- Dzień dobry, jestem Orzełek! - przywitał ją ponownie, przedstawiając się.
Przewróciła oczami. Dymny zdziwił się. Dlaczego się nie przywitała? To było niemiłe! Kocurek westchnął. Swój ciekawski wzrok przeniósł na jej posiłek. Rude stworzonko. Szyszka czasami dostawała taką piszczkę od taty lub cioci Leszczyny.
Zanim się obejrzał, szylkretowa wzięła w łapę trochę mięsa, by po chwili bez oporu wepchnąć je młodemu prosto w pysk. Spojrzała na niego myśląc sobie "smacznego!". Orzełek tym czasem był w takim szoku, że ledwo dał radę oddychać. Zaczął się dusić przez ohydne mięso. Jak dorośli mogli to jeść! Wypluł od razu pokarm, jednak widząc zirytowane spojrzenie uczennicy, położył uszka na łebku. Spuścił łebek ze wstydu. Może chciała się z nim podzielić posiłkiem, a on niegrzecznie go wypluł? 
- Pleplasam panią. Mama mufi se nie mosemy jesce jesc miesa. - wyjaśnił kocurek. Liczył, że kotka zrozumie, bo naprawdę nie chciał wyjść na nieuprzejmego. Postanowił naprawić swój błąd, wpadając na świetną opcje, jak poprawić humor szylkretowej. - Pobafis sie se mna? Ploseee!

<Cicha? Nianiu>