— To tylko ja, wypłoszu. — Przewrócił oczami, chichocząc pod nosem. Kostka zmarszczyła brwi z oburzeniem, lecz nic nie powiedziała. Odwróciła się w przeciwną stronę.
— No co ty? Nic nie odpowiesz, dalej, pobaw się ze mną, no proszę! — stęknął, odchylając głowę do tyłu i otwierając szeroko pyszczek. Orientalka tylko bardziej się wtuliła w mamę, która osłoniła ją swoim ogonem.
— No już, Sosenku, nie piszcz tak — mruknęła kojąco Poinsecja. — Kostka nie lubi się bawić, więc daj jej przestrzeń i pobaw się z Rdeścikiem.
— Ale mi się nie chcę z nim bawić, za dużo się z nim bawię! — lamentował kocurek. — Gdybyś nam pozwalała się bawić z kociakami, których już nie ma w kociarni, to bym się aż tak nie nudził — dodał odrobinę ciszej, jakby nie chciał rozwścieczyć matki.
Kocica na moment zamilkła, cofnęła uszy i przymrużyła oczy. Wzięła wdech.
— Sosenku, ja już mówiłam, że z nimi nie powinniście się zadawać — rzekła uparcie.
— Ale dlaczego?
— Bo tak powiedziałam.
Dymny stęknął poirytowany, po czym się odwrócił i starał się pobawić jakimś patykiem.
Kostka spojrzała tęsknie w stronę wyjścia ze żłobka. Trochę żal jej było, że nigdy stąd nie wyszła. Zwinek, z tego, co słyszała, wiele razy robił jakieś wypady poza kociarnię i nikt nigdy nie miał do niego żadnego problemu. Kotka czuła się rozdarta; z jednej strony chciałaby zobaczyć, co było poza ścianami z kaliny, jak pachniało świeże powietrze, jak prawdziwie wyglądało niebo, zobaczyć wszystkie żywe kolory natury, ale z drugiej po prostu czuła się w pełni bezpieczna i wypoczęta w ukryciu przed światem.
Następnego dnia
Nagle rozbudziły ją głosy jej rodzicielki oraz Sosenka. Nie podnosiła głowy, a jedynie słuchała rozmowy.
— Dlaczego Kostka nigdy się z nami nie bawi? I nigdy nie rozmawia? — spytał się zaintrygowany kocurek.
— Niektóre koty takie są. Ona najwidoczniej potrzebuje więcej czasu, by być towarzyska tak, jak ty — odparła spokojnie matka.
— Ale dlaczego tak jest?
— Czasem tak bywa, że nie ma konkretnego powodu. Taka jest i może nad tym pracować.
— Serio może pracować, by nie być inna? — młodzik brzmiał na szczerze zaskoczonego.
— Sosenku, w jakim sensie inna?
— No, że jest jakaś dziwniejsza od Rdeścika i ode mnie.
Poinsecja westchnęła.
— Kostka nie jest dziwniejsza, ona jest po prostu sobą.
— No okej, ale jest dziwniejsza, gdy jest sobą.
— To tak nie działa — mruknęła, kręcąc głową.
— No to jak działa w takim razie?
— Jak podrośniesz, to zrozumiesz.
— Ale ja chcę rozumieć teraz! — zażądał, podnosząc głos.
— Twoja główka jest za mała, by zrozumieć, więc zrozumiesz, jak podrośnie, bo wtedy zmieści więcej mądrości.
— Przecież jestem mądry!
— Owszem, jesteś mądry, ale tak jest, że gdy główka rośnie, to stajesz się jeszcze mądrzejszy, tak?
— To w sumie ma sens… — zamyślił się na krótką chwilę.
— No bo ma sens — stwierdziła stanowczo. — Masz jeszcze jakieś pytania? — dodała po krótkiej pauzie. Sosenek się zastanowił.
— Hmmm, w sumie to nie.
— No to leć się pobawić — miauknęła. Teraz zwróciła się do drugiego synka: — Rdeściku, pobawisz się z Sosenkiem, tak?
— Dobrze, mamo! — odparł szczęśliwie dymny, po czym Kostka usłyszała, jak jej bracia zajmują się zabawą.
Szylkretka znużyła się odrobinę. Czy serio była “dziwna”? Była zepsuta, zachowywała się gorzej od innych, czy może jednak była po prostu głupia? Poczuła się źle ze sobą. Skuliła się bardziej, czując, jak jej się żołądek ściskał ze wstydu. Najchętniej by się zapadła pod ziemię albo poszła spać. W jej głowie znów wirowały myśli, że co jeśli serio nie nadawała się do niczego? Czy ona w ogóle zostanie uczniem? A co jeśli w ogóle nie skończy treningu i zostanie wygnana? Cisnęły jej się łzy do oczu i zaczęła się trząść, lecz nagle poczuła, jak język mamy się przesuwa po jej boku. Od razu ogarnęła ją fala spokoju, jakby zmywając wszystkie troski. Koteczka przymknęła oczy i pozwoliła sobie na sen. Znowu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz