Od Potrójnego Kroku cd Północnego Mrozu

Odpoczywał po nauce Deszczowej Łapy. Ah ten gamoń! Dzisiaj nie miał na niego sił. Wygonił go na zewnątrz, aby pojęczał matce, czy swoim kolegą. Nie chciał go widzieć na oczy! Naglę usłyszał czyjeś zwodzenie. A to co? Kto tu do niego przychodzi, próbując wypłakać się w jego ramię? Kółko wzajemnego pocieszania, to najlepiej do Fasolowej Łodygi, a nie do niego! 

- P-Potrójny K-Kroku? - zapytała płaczliwym tonem pokonanego, bezbronnego kocięcia. - J-Jesteś tam?

Znał ten głos. To była Północny Mróz? Ta silna wojowniczka, teraz mu się tu kleiła? A tej co? 

- Jestem. Właź. - Usiadł przygarbiony i obserwował jak wojowniczka wkracza do jego jaskini. 

Była ranna. To od razu dostrzegł jak i wyczuł. Ciekawe kto ją tak załatwił, że ta wręcz wyglądała jak kupka nieszczęść, która miała za chwilę mu tu się posypać. 

Wskazał ogonem na mech, po czym poszedł po pajęczyny. Akurat je miał pod łapą. Przy okazji zgarnął trochę trybuli, po czym stanął przed kotką. Niektóre z ran były głębokie, pewnie zostanie po nich kilka blizn. Szybko wziął się do pracy. 

- Będzie boleć, więc masz - posunął jej nasionko maku. Jedno nie powinno jej powalić. Zależało mu tylko na znieczuleniu. 

Ta oczywiście zjadła bez problemu medykament, a on zaczął oczyszczać rany mchem nasączonym wodą. Krew z pewnym oporem zmywała się z sierści, ukazując rany. Niektóre nadal krwawiły. No i ten brud w nich! Trzeba było działać, póki nie wda się zakażenie. Na początku zaczął od szyi. To było w końcu bardzo narażone miejsce. Oczyścił je, po czym przeżuł trybule na papkę i naniósł na ranę. Owinął następnie ją pajęczyną i zajął się tak samo grzbietem. 

- Nie będziesz już taka piękna - stwierdził, kiedy zalepił jej futro. - Te dwie są strasznie głębokie. Będziesz mieć po nich blizny. - uświadomił ją. 

Następnie oczyścił i zalepił papką z trybuli jak i pajęczyną, pomniejsze ugryzienia i zadrapania. Co ona? Biła się z borsukiem? Oczywiście miał na myśli zwierzę, a nie siostrę pana lidera. 

- Lepiej tu zostań i odpocznij. Gdy słońce będzie nisko, będę musiał zmienić opatrunek. Nadal krwawisz. Nie możesz mi tu paść. - miauknął do niej. 

<Północny Mrozie?>

Od Potrójnego Kroku cd Północnego Mrozu

 - Mam problem z Wilczą Łapą. Boli go klatka piersiowa, szybko się męczy i jakoś tak dziwnie oddycha. Oczywiście nie przez cały czas. Głównie wtedy, kiedy każę mu zrobić coś, co wymaga więcej siły. - powiedziała cicho, patrząc uważnie na medyka - I... I zastanawiam się, czy masz może jakieś zioła, które mogłyby to uleczyć. 

Zastanowił się chwilę. Takie objawy były bardzo poważne. Mogło to być coś związanego nie tylko z chorobą, ale i pracą serca. Ostatnio z nudów zrobił sekcję myszy. Była mała, ale pewnie wnętrze jej ciała, wcale tak bardzo nie różniło się od kociego. Jedynie ptaki miały dziwne worki, które za nic nie mógł sklasyfikować do czego służyły. Wracając. Miała małe serce. Zazwyczaj koty wyjadały wszystko, zostawiając tylko kości i futerko. Nie interesowały się tym co właśnie połykają. On do tego podszedł w końcu na poważnie i zaczął badać szczegółowo mysi organizm, nazywając niektóre elementy swoimi własnymi nazwami. Jednak nigdy nie mógł pojąć, co za co odpowiada. No... może prócz serca. Ono miało dużo żyłek, w których płynęła krew, a nawet wnętrze organu ją zawierało. Możliwe, że tam była produkowana ta substancja. Jednak czym była krew? Jedynie prócz metalicznego smaku i wiedzy, że jak wypłynie to kot umierał, nie znał jej właściwości. Esencja życia? Czy może coś innego? Więc czemu od razu wpadł, że kocur miał problemy właśnie z tym organem? Przy zawale, serce kuło. Kot wcześniej również skarżył się na dziwne objawy, które z łatwością połączył. Czyżby kocurek miał z nim problem? Jeśli tak... Nie wiedział, czy jakieś zioła by pomogły. 

- Muszę go zbadać. - miauknął w końcu, kierując wzrok na Północny Mróz. 

Martwiła się o swojego ucznia... Nie dziwił się. 

Jakiś czas później Wilcza Łapa siedział u niego na mchu, a ten oglądał go z każdej strony. Przycisnął ucho do jego klatki piersiowej, słysząc zamiast rytmicznego bum... bum...bum - Bum...bum, bum, bum...Bum. Tak szybko biło, że aż zaczął zastanawiać się, czy tu nie biegł. Ale z słów jego mentorki wynikało, że szedł tu od razu po śnie. Niepokojące. Nie znał jednak nic, co mogło zmniejszyć bicie serca kocurka, prócz trucizny. Nie chciał jednak jej stosować, bo pewnie młody by umarł. 

Przekazał złe wieści wojowniczce.

- Tutaj nie pomogę. Nie ma ziół na jego przypadłość. Nigdy nie spotkałem się z czymś takim. Wątpię, że i inni medycy coś by na to poradzili. - wyznał jej. 

Kilka dni później, Wilcza Łapa zmarł. 

Ciekawiło go to, jak wygląda jego serce. Chciał zobaczyć, co sprawiło, że uczeń poszedł polować z przodkami. Nie podszedł jednak, nie odważył się, widząc jak Północny Mróz przygląda się składanemu do ziemi ciału. 

- Żegnaj - miauknął do kocurka, którego szansa na życie zmalała wraz z jego wyrokiem. 

Oby tylko Północ nie zaczęła go obwiniać za to co nastąpiło, tak jak Wróblowa Gwiazda, kiedy zmarła jego matka. 

- Jeżeli chcesz ziarna maku, to mogę ci je przynieść - zwrócił się do kotki, która nadal siedziała nad grobem swojego ucznia. 

Ziemia powoli zaczęła zakrywać jego ciało. Lubił go. Naprawdę lubił. Pamiętał moment, kiedy odbierał go na świat. Ten szok wymieszany z radością. Złoty kot! Wybraniec, którego Klan Gwiazdy wybrał na swojego mesjasza! Teraz... wątpił w to. Czyżby Klan Gwiazdy coś mu komunikował? Jeżeli tak... Nie wiedział co.

<Północ?>

Od Potrójnego Kroku cd Północnego Mrozu

 Siedział i gapił się w ścianie, kiedy ktoś zakłócił jego spokój. Była to Północny Mróz. Wcześniej słyszał jakieś krzyki, ale nie zwrócił na nie żadnej uwagi. Nie miał chęci i sił dopytywać. Z dużym prawdopodobieństwem by się zdenerwował, a nie mógł jeszcze bardziej krzywdzić swoich nerwów. 

- Dobry. Mam kolca w łapie - burknęła. 

- Siadaj - Machnął ogonem wskazując na mech. 

Kolec w łapie. To zajmie tylko chwilę. Ruszył do składziku z ziołami i wziął trybule, która miała prócz właściwości łagodzących ból brzucha, również i właściwości w zapobieganiu infekcji. Złapał kilka z nich i wrócił do poważnej kotki. Akurat było mu to na rękę, bo ochoty do rozmów to on nie miał. Położył lekarstwo na ziemi, po czym zaczął oglądać łapę ze skaleczeniem. 

- Unieś ją wyżej - miauknął, sprawdzając stan opuszek. 

No... Kolec był dość głęboko, ale wierzył, że Północny Mróz szybko się wyliże. Była w końcu silną kotką; co z tego, że kompletnie jej nie znał, ale plotki o jej charakterze wystarczyły mu za pewnik. Gdyby nie była tak jak ją opisują, to nie byłoby plotek. 

Wojowniczka siedziała prosto, nie zwracając uwagi na zabiegi. Pewnie chciała szybko stąd wyjść i wrócić do swoich obowiązków. Czekała ją jeszcze tylko jedna nieprzyjemna rzecz. Mianowicie... usuwanie kolca. Złapał zębami za jego koniec i pociągnął. Wyszedł szybko; w końcu robił to już od wielu księżyców, więc miał w tym jakiś profesjonalizm. Trysła krew. Dobrze, że na mech, a nie ziemię. Plamy po niej trudno się zmywa, a posłanie można zawsze wynieść. Przeżuł trybule na papkę i zakleił nią łapę kotki, owijając pajęczyną, która zwisała z sufitu. Kiedy stwierdził, że wszystko się trzyma, miauknął do pacjentki:

- Nie dotykaj nią ziemi. Daj łapie czas, aby się zagoiła. Nie biegaj, ani nie zdejmuj opatrunku. Chroń go od zabrudzeń, bo inaczej tu wrócisz w gorszym stanie. Jakieś pytania? 

<Północny Mrozie?>

Wyleczona: Północny Mróz