Od Pierwszego Brzasku cd. Wilczej Łapy

Brzask uśmiechnął się promiennie. Oburzenie Wilczej Łapy nie zrobiło na nim żadnego wrażenia. Tak prawdę mówiąc, ostatnio niewiele rzeczy robiło, a jeszcze mniej było w stanie zepsuć jego dobry humor. Myślami był daleko, w zacienionym obozie Klanu Wilka, wśród znajomych i kochanych kotów.

– Znowu ukrywasz się przed mamą? Dobrze, nic jej nie powiem – miauknął Brzask, puszczając kocurowi oczko. – Tylko wiesz, trochę ciężko będzie się ukryć przy twoim wyglądzie.

Iskierki w ślepych oczach burego przywodziły na myśl niesforne kocię. Bury wyprostował się i napuszył sierść, próbując lepiej potężne oddać gabaryty swojego ojca.

– Ostatnio nienajlepiej ci to wyszło. Mama dała ci niezłą burę. Wujek Igła do teraz się z tego śmieje. – Kocur zakrył pysk łapą, jakby po niewczasie uświadomił sobie, wymsknęła mu się jakaś tajemnica. – Ups! Prosił, żebym ci o tym nie mówił. Jakby co, to nic nie wiesz! Muszę bardziej uważać na to, co mówię…

Nagle Pierwszy Brzask jakby przygasł. W uderzenie serca uszła z niego cała energia. Przestał się uśmiechać, spuścił łeb, kładąc po uszy po sobie. Tak nagle jak wybuchł jego entuzjazm, teraz opanował go smutek. Jakby niespodziewanie coś do niego dotarło. 

– Tato? – z jego pyska wydobyło się ciche miauknięcie – Może… dzisiaj tu zostań? Mama… mama znowu będzie zła. Będzie cię szukać. Nie chcę znowu słyszeć, jak się kłócicie. – Urwał. Głos wiązł mu w gardle, nie chciał jednak, żeby Wilk to usłyszał. Z całych sił starał się brzmieć normalnie. – Nie mogę spać, gdy wychodzisz. Za każdym razem nasłuchuję, czy nie wracasz. Boję się o ciebie, tato. Masz wtedy takie oczy… Nie odbijają się w nich żadne gwiazdy. – Niemal szeptał. Szylkret musiał wytężać słuch żeby zrozumieć jego zdławiony głos. – To przez nią, prawda? Wszystko zaczęło się wtedy, gdy zniknęła. Czy ona… Czy ona…?

Jasne, niemal białe ślepia wpatrywały się w ucznia. Emocje, które się w nich malowały… Strach, ból, rozpacz, ale i nadzieja, miłość. Oczy zaszkliły się. Spłynęły z nich łzy.

– Zostań. Proszę.

<Wilczku?>

Od Wilczej Łapy CD Pierwszego Brzasku

Wilcza Łapa skrzywił się, spoglądając na starca, po którym było widać, iż ledwie łapie kontakt z rzeczywistością. Uczeń niepewnie podszedł bliżej, siadając tuż obok legowiska burego. Nie wiedział, jak zacząć rozmowę ani też co powiedzieć, speszony skulił uszy, drapiąc się nerwowo po łysawej łapie, zupełnie zapominając, że przyszedł tu tylko po to, aby uprzątnąć burdel panujący w legowisku starszych.

— Fiolet czuje się dobrze. Jej kociaki całkiem okej się rozwijają — miauknął spokojnie — To twoje wnuczki, prawda?

Zagaił, zaś bury skinął mu łagodnie głową.

— Czereśnia i Północ — miauknął uczeń, wbijając ślepia w starszego, ten przypatrzył mu się z lekkim zdezorientowaniem wymalowanym na posiwiałym pysku. — Fioletowe Spojrzenie nazwała je Czereśnia i Północ, to dwie kotki — poprawił się. Najwidoczniej starczy umysł nie był w stanie już aż tak domyślać się pewnych rzeczy, gdy Pierwszy Brzask był młody.

Wilk zabrał się do tego, po co został tu przysłany, przy okazji odpowiadając na zadawane przez siwego pytania.

* * *

Wszedł do legowiska starszych z kawałkiem skrzydła gęsi w pysku. Od śmierci Słonecznej Polany był wysyłany praktycznie za każdym razem na te polowania, choć wyraźnie stawiał opór i nie chciał w nich uczestniczyć.

— Witaj, Pierwszy Brzasku — uśmiechnęli się delikatnie, widząc siwego starca, polubili go.

— Hej tato, jak patrol? Pewnie Iglasta Gwiazda znowu dał ci dużo zadań, prawda? Mama już się niecierpliwiła...

Wilcza Łapa wycofał się, kręcąc że zdenerwowania głową. Co tu się do cholery odpierdalało? Słyszeli pogłoski, że Brzask dostał na łeb i mylił rzeczywistość ze swoimi snami, jednakże nie sądzili, że to zaszło AŻ tak daleko! Cieszyli się jedynie, że kocur nie jest w stanie podejść bliżej przez swoje schorowane stawy, toteż ich przestrzeń osobista była bezpieczna.

— Pamiętasz tato, jak wujek Igła ostatnio cię skrzyczał? "Wilcze Serce, nie waż się opierdalać w ten słoneczny dzień!" — bury zaśmiał się pogodnie, karykatyzując głos jakiegoś obcego mu kocura.

— Ja... Przepraszam, ale chyba mnie z kimś pomyliłeś- — miauknęli nerwowo, przełykając gulę w gardle. — Nie jestem Wilcze Serce a Wilcza Łapa! Nawet takiego nie znam — oburzyli się, marszcząc nos. Nie zmieniało to jednak faktu, że się zaciekawili, natychmiast stawiając za cel zapytanie matki o tego całego Wilcze Serce. Może ona wiedziała o cholerę chodziło staremu kotu, szczególnie, że wygląd Wilczka nie był aż taki pospolity, aby pomylić go z byle kim.

< Brzask? >

[przyznano 5%]

Od Pierwszego Brzasku Do Wilczej Łapy

Przyjemne ciepło rozchodziło się po jego ciele, ogrzewanym przez promienie słońca. Leżał w wejściu do legowiska, rekompensując sobie w ten sposób niemożność wyjścia na spacer. Ciągnęło go do zielonych przestrzeni, które mógł tylko oglądać ze starszyzny. Nie przejmował się tym jednak. W ogóle niedużo się przejmował. To była jedna z zalet stanu, w który wpędził go jego wiek.

Wiatr powiał w jego stronę. Spośród różnych woni wychwycił jedną, szczególnie silną. Ktoś się zbliżał. Skupił wzrok i udało mu się wyłowić jasną, masywną sylwetkę, która zdawała się coraz większa z każdą chwilą. Uczeń… Spróbował przypomnieć sobie jego imię. Widział go już parę razy. Nie było to zresztą takie trudne, odkąd zrobiło się cieplej, większość czasu spędzał obserwując życie innych klanowiczów z wejścia do legowiska. Niestety, nie pamiętał. No trudno. Pewnie przyszedł posprzątać ich legowisko. Uśmiechnął się na powitanie, gdy kot stanął obok niego. Przesunął się, żeby mógł wejść do środka.

– Dzień dobry – miauknął przyjaźnie. – Ładny dziś mamy dzień.

– To prawda – zgodził się przybysz. 

Brzask wytężył wzrok. Było w nim coś znajomego, coś, co przywodziło na myśl szczęśliwe dni wśród kochanych kotów i beztroskie zabawy. Coś… wyjątkowo bliskiego.

Spróbował przyjrzeć się dokładniej, ale świat wciąż był tylko rozmazaną plamą barw. Miał ciekawe łaty…

To wszystko przypomniało mu o czymś innym. Jego córka… Zrobiło mu się przykro. Znowu zapomniał jej imienia. Był ciekawy, jak się czuła. Gdyby tylko mógł, poszedłby ją odwiedzić. Albo i nie. Potrzebowała teraz spokoju. Dużo spokoju. Jakże chętnie poznałby swoje wnuki…

– Królowa, która ostatnio urodziła, jak się czuje? Wszystko z nią w porządku? A kocięta? – zasypał ucznia gradem pytań. Odwiedzający starszyznę byli jego jedynym źródłem informacji, od kiedy nie był w stanie wyjść z legowiska. I jedynym źródłem rozrywki. Miał nadzieję, że przybysz się nie obrazi. Nawet nie zapytał go o imię, bo bał się, że już się poznali i ten będzie miał pretensje do burego, że go nie pamięta. Parę razy już mu się to zdarzyło… 

<Wilczku?>