Od Lisiego Ostu CD. Czajki

Teraźniejszość

Zastanawiał się, czy życie jako samotnik w ogóle miało sens. Każdy jego dzień zlewał się z pozostałymi i wyglądał zupełnie tak samo. Niemal identycznie. Osetek za każdym razem budził się w środku dnia, leżał przez kilka godzin w swoim legowisku, aż w końcu burczenie w jego brzuchu stawało się nieznośne. Dopiero wtedy podnosił się z miejsca i wyruszał, by coś upolować. Najczęściej udawało mu się złapać jakieś trzy piszczki, które wystarczały mu na resztę dnia. Choć teraz, odkąd coś stało się z jego stawem, zazwyczaj przyjmował mniej pokarmu. No chyba, że akurat Czajka postanowił się nad nim zlitować i podarować mu jedną ze swoich upolowanych piszczek.

Dwójka kocurów żyła niedaleko siebie, lecz zachowywali się niemal jak nieznajomi. Lisi Oset jeszcze jakiś czas temu — a właściwie bardzo dawno temu, choć sam nie odczuwał aż tak bardzo upływu czasu — uciekł od Czajki. Myślał, że już nigdy nie powróci do niebieskiego kocura, a jednak los chciał inaczej. Bądź co bądź, ich relacja po jego powrocie nie była już taka sama. Czajka początkowo był zdenerwowany na Osetka za to, że od niego uciekł. Gdy czarnofutry pogrążył się w smutku i rozpaczy, niebieskiemu nieco przeszło, lecz tym razem to Osetek nie chciał inicjować z nim żadnych rozmów. Tak więc żyli. Jak obce sobie koty.

Lisi Oset był wykończony takim życiem. Tęsknił za Owocowym Lasem. Tęsknił nawet za Świetlikami, bo przynajmniej wtedy miał motywację, by codziennie wstawać rano z posłania. Mógł wtedy rozmawiać z innymi kotami. Jego dni nie były identyczne. Teraz nie było jednak żadnego czynnika, który mógłby się zmienić i sprawić, że życie Lisiego Ostu przestałoby być tylko monotonną rutyną.

Czarnofutry wiele razy zastanawiał się, czy nie przejść się nad granicę z Klanem Nocy i nie paść do łap jakiegoś patrolu, by wybłagać go o zabranie go przed oblicze kota, który rządził Nocniakami. Tak bardzo tęsknił za poczuciem przynależności do jakiejś grupy. A przede wszystkim tęsknił za swoją “partnerką” — Senną Łzą. Tęsknił również za kociętami, których nawet nie było mu dane zobaczyć. Wiedział jednak, że gdzieś na tym świecie są, a ta świadomość sprawiała, że tęsknota chwytała go za serce. Niejednokrotnie leżał na swoim posłaniu, wpatrując się przed siebie, i rozmyślał o tym, jak może wyglądać jego potomstwo. Czy któreś z nich miało zielone oczy? Czy któreś było czarno-białe? Czy futro któregoś z nich zawsze było zmierzwione i sterczało, przypominając kolce ostu? Kocur tak bardzo chciałby się o tym przekonać, lecz bał się samemu dołączyć do Klanu Nocy. Bał się zostawiać Czajkę samego. Nie chciał jednak pytać go o to, czy zmieniłby wraz z nim przynależność. W końcu prawie ze sobą nie rozmawiali, a zmiana miejsca zamieszkania i przystosowanie się do nowych zwyczajów i tradycji byłaby ogromnym wysiłkiem. Osetek nie chciał, by Czajka musiał aklimatyzować się w Klanie Nocy. Nie miał prawa wymagać od niego kolejnego poświęcenia, zwłaszcza po tym, jak sam przez ostatnie księżyce traktował go jak śmiecia.

Lisi Oset zdecydował, że musi jakoś poukładać myśli i wreszcie wziąć się w garść. Nie chciał, by znowu musiał posuwać się do ostateczności. Nie chciał już nigdy więcej czuć się tak, jakby jego życie nie miało sensu. Nie chciał, by ponownie znalazł się na skraju śmierci. Podniósł się ze swojego podstarzałego, zniszczonego posłania, którego nie wymieniał już od kilku księżyców, i bez słowa ruszył przed siebie. Czajka, który leżał nieopodal, podniósł głowę i przez moment złapali ze sobą kontakt wzrokowy, lecz czarnofutry zagryzł zęby i nie zwolnił nawet na chwilę. Wiedział dobrze, dokąd niosły go łapy. Nie próbował nawet oszukiwać samego siebie, że wcale nie zmierza w stronę granicy z Klanem Nocy. Jego serce pragnęło tylko jednego — być blisko Sennej Łzy. Nawet jeśli jego staw miał na ten temat inne zdanie. Kocur musiał skręcić sobie łapę już dawno temu, a ze względu na swój stan psychiczny oczywiście zignorował ten uraz. W końcu ten przerodził się w zwyrodnienie, a potem sztywność. Lisi Oset był zmuszony kuśtykać, lecz nawet to nie było w stanie go zatrzymać, gdy serce spragnione miłości pchało go do przodu.

Miał tylko nadzieję, że szylkretka zjawi się dziś na granicy. Już kilka razy wcześniej przychodził w okolice rzeki, lecz nigdy nie udało mu się spotkać kotki. Przez pierwsze księżyce domyślał się, że było to spowodowane jej pobytem w żłobku, lecz teraz był już całkowicie pewien, że jego kocięta dawno dorosły do tego, by zostać uczniami. Nie był pewien, jak to wszystko wyglądało w klanach. W Owocowym Lesie kocięta zostawały terminatorami w wieku czterech księżyców i mogły wybrać, na jaką rangę będą się szkolić. Mogły zostać wojownikami, zwiadowcami lub stróżami. Czarnofutremu wydawało się jednak, że skądś pamiętał, iż w klanach nie ma zwiadowców ani stróżów. W takim razie miał nadzieję, że jego kocięta były najlepszymi wojownikami, jakich tylko spotkał Klan Nocy! Szkoda tylko, że nie mógł być obecny na ich ceremonii. Że nie mógł obserwować, jak wracają z treningów czy patroli z uśmiechem na pyskach i piszczkami w zębach… Tak wiele go ominęło. Ich pierwsze kroki, pierwsze słowa. Teraz było już za późno, by tego doświadczyć. Jego kocięta dorosły bez niego. Lisi Oset miał tylko nadzieję, że Senna Łza czasem szepnęła im kilka słówek na jego temat. Miał też nadzieję, że nie odczuwały zbyt mocno braku ojca. Czarnofutry wierzył, że Łezka pracowała za dwoje podczas ich wychowania!

W końcu udało mu się dotrzeć nad rzekę i, o dziwo, nie popaść w obłęd przez to, jak wiele podczas tej wędrówki myślał o Sennej Łzie i swoich kociętach, których nie było mu dane spotkać. Stanął nad brzegiem i wlepił wzrok w pędzącą wodę. Bał się spojrzeć na tereny Klanu Nocy. W końcu co, jeśli nie będzie na nich znajomej szylkretki? Znowu będzie musiał poczuć zawód i zmierzyć się ze smutkiem. Kocur wbił pazury w ziemię i położył po sobie uszy, nie potrafiąc wyobrazić sobie scenariusza, w którym Senna Łza nie czekałaby na niego po drugiej stronie rzeki. Wiedział jednak, że taki przebieg wydarzeń był najbardziej prawdopodobny. W końcu, dlaczego miałaby znaleźć się akurat w tym miejscu o tej porze? Musiałaby jakoś dzielić z nim myśli, a nie wydawało mu się, by było to możliwe. Może i kochał ją tak mocno, że mogłoby się wydawać, iż jego uczucie rzuciło na nich zaklęcie, lecz mimo wszystko wciąż byli tylko zwykłymi kotami w zwykłym świecie. Jak mogliby porozumiewać się ze sobą telepatycznie?

“Trzy, dwa, jeden…” — zaczął odliczać, by wreszcie podnieść głowę. Gdy skończył liczyć, omiótł wzrokiem tereny Nocniaków. Przez chwilę śledził je wzrokiem powoli, jakby bał się odkryć wszystko, co się na nich znajdowało. Początkowo nie dostrzegł Sennej Łzy i gdy już myślał, że znowu napotkał puste tereny, przed oczami ukazały mu się dwie kocie sylwetki. Zamrugał kilkakrotnie, a potem postąpił krok do przodu i wyciągnął szyję, próbując lepiej się im przyjrzeć. Nie musiał długo patrzeć — to znajome futro rozpoznałby wszędzie. Futro Sennej Łzy. Kotka nie miała jednak jednej z łap, co go zszokowało. Natychmiast odsunął się od rzeki i ze zdumienia rozdziawił pyszczek. Czy to na pewno była ona? Zapamiętał ją przecież z całym kompletem kończyn. Może tylko coś mu się przewidziało? A może… kotka naprawdę straciła łapę? Tylko dlaczego? Przez co? Przez… kogo? Kto śmiał tak ją skrzywdzić?! Czy to wina jakiegoś kota, który postradał zmysły i postanowił ukarać ją za to, że jej kocięta były półkrwi? Nie. Na pewno nie o to chodziło. W końcu to niemożliwe, by w Klanie Nocy były koty aż tak chore psychicznie.

Osetek postanowił jednak nie myśleć o tym teraz. W końcu to była jego szansa, by porozmawiać z Senną Łzą po tak długim czasie! Nie widzieli się od… jakichś piętnastu księżyców, jeśli dobrze pamiętał. To były całe wieki! Nie mógł uwierzyć, że udało mu się przeżyć tyle księżyców bez spojrzenia w jej piękne, złociste oczy. Nie obchodziło go nawet to, że kotka szła teraz z innym kotem, najpewniej będąc na patrolu. Rzucił się do przodu, z trudem przebrnął przez rzekę i nawet się nie otrzepując, zaczął biec dalej. Był cały przemoczony, a woda ciążyła mu na futrze, co utrudniało mu bieg. Nie odważył się jednak zatrzymać ani na moment. Biegł, ile sił miał w łapach, aż w końcu, gdy znalazł się wystarczająco blisko kotów, odbił się od ziemi i skoczył na szylkretkę z boku. Oboje przekoziołkowali przez kilka długości lisich ogonów, a kotka w pierwszym odruchu krzyknęła na całe gardło. Dopiero po chwili zatrzymali się, a czarnofutry przyszpilił swoją przyjaciółkę do ziemi. Z jego futra zaczęła skapywać na nią woda, a na jego pysku widniał szeroki, pogodny uśmiech, którego za żadne skarby nie potrafił opanować. Mordka powoli zaczynała go już boleć od tego uśmiechu, lecz na widok miłości swojego życia jego pysk sam wyginał się w tak pociesznym wyrazie.

Nim jednak zdążył cokolwiek powiedzieć, usłyszał przerażony krzyk, a zaraz potem poczuł, jak coś uderza go w bok. Jakiś obcy kot rzucił się na niego, strącając go z Sennej Łzy. Z nim również czarnofutry przetoczył się po ziemi, aż obcy kocur przygwoździł go swoimi puchatymi łapskami. No tak. Mógł się spodziewać, że skacząc na szylkretkę, nie wywoła na jej pobratymcu zbyt dobrego wrażenia.

— Musisz być naprawdę głupi, by atakować dwa koty w pojedynkę! — wyrzucił z siebie kremowo-biały kot, kładąc po sobie uszy. W jego oczach widniały strach, ale i gniew. Obcy szybko się jednak opanował, gdy dostrzegł przerażenie i skruchę na pysku samotnika.

— Przepraszam! — pisnął Osetek. — Ja wcale nie próbowałem was zaatakować! — dodał, patrząc na Nocniaka przepraszającym wzrokiem.

— Puść go, Skroplona Łapo — odezwała się w końcu Senna Łza.

Oba kocury skierowały wzrok w jej stronę, po czym kremowy zszedł z Osetka i stanął obok. Wyglądał, jakby gryzło go poczucie winy z powodu tego, że dał się ponieść emocjom. Czarnofutry go jednak rozumiał. Gdyby na Senną Łzę również niespodziewanie skoczył jakiś obcy kot, w pierwszym odruchu chciałby powyrywać mu wszystkie łapy.

— Łezko! — mruknął w końcu zielonooki, chcąc podejść do wojowniczki i ją wyprzytulać, lecz się powstrzymał. Nie wiedział w końcu, kim był ten łaciaty jegomość ani czy nie będzie miał nic przeciwko temu, że jakiś samotnik łasi się do Sennej Łzy.

— Spokojnie, ten kocur to mój brat — uspokoiła go szylkretka, widząc jego wahanie. — Lisi Oście, to Skroplona Łapa. Skroplona Łapo, to Lisi Oset — przedstawiła ich po chwili, posyłając im krótki uśmiech.

Czarnofutry musiał przyznać, że kamień spadł mu z serca, gdy usłyszał, że Nocniak jest jej bratem. Przez chwilę obawiał się, że może zalecał się do szylkretki i próbował ją poderwać. Chyba by mu tego nie darował! Senna Łza była jego, choć… nawet nie byli oficjalnie parą.

— Miło cię poznać, Skroplona Łapo — miauknął zielonooki. — Widzę, że urządziliście sobie rodzinną schadzkę. Mam nadzieję, że wam nie przeszkadzam — dodał, choć dobrze wiedział, że wcale nie obchodziło go, czy im w czymś przeszkodził. Podbiegłby do Sennej Łzy nawet wtedy, gdyby właśnie dyskutowała o podbiciu innego klanu.

— Nie, nie przeszkadzasz. Właśnie krzyczałam na Muszlę, by w końcu poszedł do medyka, bo cały czas odwleka wizytę! — odparła, spoglądając figlarnie na brata.

— Wcale nie odwlekam! Ostatnio, gdy chciałem tam wejść, Gąbczasta Perła zajmowała się Ropuszym Skokiem. Nie chciałem jej przeszkadzać. Poza tym powiedziałem ci, że sam mogę się tym zająć. Dlatego prosiłem cię, byś przeszła się ze mną poszukać odpowiednich ziół… — wyjaśnił Skroplona Łapa.

Czy takie sprzeczki z rodzeństwem były normalne? Sam został od sióstr rozdzielony zbyt wcześnie, by móc doczekać się takiego momentu.

— Oj tam, oj tam, niech ci będzie — odparła Senna Łza, przewracając żartobliwie oczami.

Wtedy w głowie samotnika zrodził się pewien plan.

— No, Skroplona Łapo… W takim razie może pójdziesz dalej szukać tych ziół i pozwolisz dorosłym porozmawiać na osobności? — mruknął, puszczając szylkretce oczko. — Nie, żebym cię wyganiał! Wydajesz się doprawdy przyjemny w obyciu. Możesz się jednak domyślić, że ja i twoja siostra jesteśmy… dawnymi znajomymi. I mamy kilka spraw do obgadania — kontynuował, mając ogromną nadzieję, że kremowy przystanie na jego propozycję. O niczym innym nie marzył bardziej niż o rozmowie w cztery oczy z Senną Łzą. Jeszcze nie do końca wiedział, co chciał jej przekazać, lecz był pewien, że zrobi wszystko, by ich relacja znów wróciła na dobre tory.

Skroplona Łapa spojrzał najpierw na swoją siostrę, a później na Osetka. Potem znów przeniósł wzrok na szylkretkę, a na jego pysku pojawił się nieznaczny uśmiech.

— Niech wam będzie… — odparł, po czym pokręcił głową. — Tylko pośpieszcie się z tą rozmową! Morszczynowy Wąs chyba mnie udusi, jeśli wrócę do obozu za późno — miauknął, odwracając się od dwójki kotów i wyruszając na poszukiwanie ziół.

Czarnofutry szybko przeniósł wzrok na szylkretkę, a na jego pysku po raz kolejny pojawił się szeroki uśmiech.

* * *

Wracał ze spotkania z Senną Łzą wyjątkowo szczęśliwy. Szczęśliwszy, niż był kiedykolwiek przez ostatnie piętnaście księżyców. Nawet gdy rozstał się już z szylkretką, jego wyraz pyska wciąż pozostawał pogodny. Dowiedział się od kotki, jak wygląda jego potomstwo i jak się nazywa. Jak się okazało, doczekał się dwóch córek — Fiołkowej Łapy i Jasnej Łapy. Jedna z nich była czarno-ruda, druga zaś całkowicie czarna. Ponadto jedna z nich miała zielone oczy, zupełnie jak on! Nie mógł się doczekać, aż będzie mu dane zobaczyć córki. Wiedział, że każda z nich była równie piękna co ich mama, a także równie mądra i uzdolniona! Był pewien, że na treningach szło im wyśmienicie. Z całą pewnością zyskiwały też wiele pochwał od swoich pobratymców, a każdy ich rówieśnik oglądał się za nimi z podziwem! Nawet pomimo żalu, że nie mógł z nimi porozmawiać jak ojciec z dziećmi, i tak był szczęśliwy. To spotkanie z Senną Łzą dało mu nadzieję na to, że jego życie może jednak odzyskać sens. Dało mu nadzieję, że może jeszcze nie jest za późno, by wyznać kotce miłość i zostać jej partnerem. Może jeszcze uda im się stworzyć szczęśliwą rodzinę. Może jeszcze uda mu się nadrobić z córkami wszystkie te stracone księżyce. Liczył tylko na to, że nie będą miały mu za złe, że pojawiłby się w ich życiu tak późno. Bardzo chciał być z nimi od ich narodzin. Chciał, by były tego świadome i wiedziały, że to nie z jego winy musiały dorastać bez ojca.

W końcu udało mu się dojść do miejsca, w którym sypiał. Na swoim posłaniu wciąż leżał Czajka, który, słysząc kroki Osetka, ponownie zadarł brodę. Tym razem na jego pysku pojawiło się zdziwienie. Najpewniej dlatego, że spostrzegł, jak bardzo uśmiechnięty był czarnofutry.

— Stało się coś? — zapytał słabym głosem.

Zielonooki od razu do niego podszedł. Był w dobrym humorze i zdążył już zapomnieć o tym, jak napięta była ich relacja. W drodze powrotnej zebrał kilka ziół — stokrotki i korzeń żywokostu — które teraz odłożył przed Czajką.

— Spotkałem znowu Łezkę! — wyjaśnił, siadając obok niebieskofutrego. — Poza tym przypomniałem sobie, że ostatnio narzekałeś na ból głowy, więc w drodze powrotnej postanowiłem zebrać dla ciebie kilka stokrotek — mruknął, popychając w stronę kocura białe kwiatki.

— Mhm… — mruknął Czajka, biorąc zioła do pyska.

— Pomógłbyś mi? Kiedyś zwichnąłem sobie tylną łapę i teraz boli mnie staw, a sam nie potrafię do niego sięgnąć… Przeżułbyś korzeń żywokostu na papkę i nałożył ją w tamtym miejscu? — zapytał.

Musiał wreszcie wziąć się za siebie. Stojąc przy Sennej Łzie, wyglądał jak trup! Był chudy, miał zmierzwione, skołtunione futro i, oczywiście, kuśtykał. W takim stanie nigdy nie będzie w stanie skraść jej serca!

Czajka skinął głową i gdy tylko zjadł stokrotki, zaczął przeżuwać kolejne zioło, by następnie nałożyć powstałą papkę na bolący staw Osetka. Gdy skończył, zielonooki posłał mu wdzięczny uśmiech.

— Ej, Czajko… — zaczął nagle, po czym odwrócił wzrok od niebieskofutrego. — Spotkanie z Łezką przyniosło mi tyle szczęścia… Nawet sobie nie wyobrażasz! Poznałem nawet jej brata, a także dowiedziałem się co nieco o moich córkach! Jest ich dwójka. Jedna to Fiołka, a druga to Jasność. Czy to nie są piękne imiona? — kontynuował, podczas gdy jego serce biło jak oszalałe. — I… i… pomyślałem sobie, że byłbym jeszcze szczęśliwszy, gdybym tylko… mógł z nimi zamieszkać! — wyjaśnił, czując, jak zaciska mu się gardło z nerwów. — J-ja wiem, że… sporo od ciebie oczekuję, ale… czy nie chciałbyś, no, nie wiem, dołączyć ze mną do Klanu Nocy…? Spójrz, Czajko! Nie musielibyśmy się już martwić o to, że podczas następnej Pory Nagich Drzew umrzemy z głodu! Albo, że zabraknie nam ziół…! Albo, że nasze życie nie ma już sensu… — mówił dalej, mimo fal gorąca zalewających całe jego ciało.

Bał się, że kocur się nie zgodzi. A jeśli tak się stanie, to co wtedy? Zostanie tu z nim czy odejdzie bez niego?

Czajka milczał, co sprawiało, że wątpliwości zżerały czarnofutrego od środka. Czy na pewno dobrze postąpił, zadając to pytanie?

— Czajko, ja… chcę, żebyś wiedział, jak okropnie żyje mi się w samotności. Tęsknię za rozmowami z innymi kotami. Tęsknię za poczuciem, że gdzieś przynależę. Tęsknię za dzieleniem się językami z pobratymcami. Nie potrafię też znieść świadomości, że gdzieś tam, za rzeką, mam dwie córki, które nigdy nie widziały mnie na oczy! Tak bardzo chciałbym codziennie budzić się i móc powiedzieć im “kocham cię” — mówił dalej, licząc na to, że uda mu się przekonać przyjaciela. — Poza tym… chciałbym wreszcie wyznać miłość Łezce. Chciałbym, żeby została moją partnerką. I chciałbym też, żeby mogła budzić się przy mnie, zamiast codziennie maszerować na granicę, by ze mną porozmawiać. Proszę, Czajko, przemyśl moje słowa… Ty też mógłbyś znaleźć sobie kogoś wśród Nocniaków! Jestem pewien, że szybko przystosujemy się do ich stylu życia. Przysięgam też, że przedstawię cię Łezce i moim córkom! Będziesz dla nich jak wujek, co ty na to?

Czuł, że powoli kończą mu się już argumenty. To znaczy — mógłby wymyślić ich jeszcze ze sto — po prostu nie wiedział, czy którykolwiek z nich docierał do drugiego samotnika, który przez cały ten czas wpatrywał się w niego w milczeniu.

<Czajko?>

Wyleczeni: Ropuszy Skok, Skroplona Łapa (Muszla), Czajka, Lisi Oset