Od Jaskółczej Łapy CD Chuderlawej Łapy

Niebieska nie mogła wprost uwierzyć w swoje szczęście. Odnalazła Pszenicę, odnalazła Pszenicę, odnalazła Pszenicę! Z jej ślipi pociekły łzy szczęścia, gdy wtulała szarawy łebek w liliowe futerko kocura, wsłuchując się w jego słowa.
— No to droga siostro, jaki farciarz jest twoim mentorem? — zapytał z pewną dozą niepewności, lecz na jego pyszczku zakwitł tajemniczy uśmiech.
— Nagietkowa Pręga — powiedziała, odsuwając się od srebrnego. — Jest naprawdę wspaniałym mentorem. Nauczył mnie już tyyyle rzeczy! — dodała wesoło, po chwili poważniejąc. — Ale nie czas na pogaduszki; musimy wracać do obozu, Pszenico! Nawet nie wyobrażam sobie reakcji mamy. Nie uwierzysz, ile przez ciebie przepłakała — ciągnęła podekscytowana koteczka, jednak zauważając niezadowolone spojrzenie pręgowanego, natychmiastowo mordka wykrzywiła jej się w wyrazie niezrozumienia. — Nie mów, że nie chcesz wrócić do domu!
— Nie zrozum mnie źle, Jaskółko — odparł, jednak nie ruszył się ze swojego miejsca przy strumyku. Początkowo błądząc po otaczających go drzewach zagubionym wzrokiem, jak gdyby szukał jakiejś wymówki, moment później kontynuował. — Mam jeszcze parę spraw do załatwienia, wiesz. Muszę się najpierw z nimi uporać — zakończył pewnie, by po chwili znowu uśmiechnąć się w ten dziwny sposób.
— Uhm, tak jasne, oczywiście, że rozumiem — wymamrotała zbita z tropu niebieskooka, przyglądając się bratu z  nieukrywaną ciekawością. Jak to nie chciał wrócić do rodziców, Sosenki, Zmierzch oraz do niej? Jakie sprawy były niby ważniejsze od rodziny? Niezauważalnie potrząsnęła ze zrezygnowaniem łbem w duchu i tak dziękując Klanu Gwiazdy za odnalezienie zagubionego kocurka. Po jego w miarę umięśnionej sylwetce mogła stwierdzić, że powodzi mu się dobrze i nie cierpi na głód czy jakąś chorobę, co też stanowiło ogromny plus. Zmuszając się do pogodnego uśmiechu, podeszła do liliowego i kładąc się obok niego, zagadnęła.
— Póki co opowiadaj, co mój mały braciszek porabiał przez ten cały czas! — zaśmiała się, pacając go delikatnie ogonem po łbie.
— No wiesz, polowałem, jadłem, spałem — mruknął srebrny, chcąc jak najszybciej zmienić temat. Jaskółka, będąc pod wpływem zbyt dużego szoku, nie była w stanie zauważyć dziwnego zachowania Pszenicy, więc jedynie skinęła zachęcająco głową. —  A ty, Jaskółcza Łapo?
— Ja? Tak jak wcześniej wspominałam,  wiele trenowałam z Nagietkową Pręgą, dzięki czemu już całkiem nieźle walczę i poluję. Kto wie, może za niedługo zostanę wojowniczką? — rozmarzyła się, nie zauważając znudzonego do granic możliwości spojrzenia Chudzielca. Była taka podekscytowana nadchodzącymi i obecnymi wydarzeniami, że mówiła to, co ślina jej na język przyniosła i nawet nie zastanawiała się nad sensem wypowiadanych przez nią słów.
— Jestem pewien, że wa-nasz lider coś wymyśli — mruknął, nieco marszcząc brwi na zmianę w nastroju koteczki. — Co się stało?
— Ty przecież nie wiesz! — zachłysnęła się powietrzem, wlepiając w niego chłodne ślipia. — Błotnista Gwiazda zmarł dużo księżyców temu, a na jego miejsce wstąpił Iglasta Gwiazda — westchnęła z żalem, przypominając sobie dymnego przywódcę, który teraz wędrował z Gwiezdnymi.
— O nie — powiedział pręgowany, jednak pomimo starań, w jego głosie nie było słychać ani grama przejęcia. — Jaka tragedia. 
— Każdy w Klanie Wilka był zdruzgotany — wyznała, przypominając sobie niedowierzające spojrzenia współbratymców. Moment później jednak przerwała, gdy do jej nozdrzy dotarł zapach jednego z pięciu klanów. — Pszenico, czemu ty pachniesz Klanem Burzy?! — krzyknęła zdezorientowana, odsuwając się natychmiastowo od kocurka.

<Braciszku?>

Od Jaskółczej Łapy

Złotawe słońce dopiero co wschodziło, rzucając przy tym wirujące promyki na wszystko dookoła. Większość członków Klanu Wilka dopiero kładła się spać po męczącej, nocnej wędrówce, jednak Jaskółka nie mogła nawet zmrużyć ślipi. Powodem tej bezsenności była zbyt piękna pogoda, która chociaż nazbyt upalna, to powalająca bezchmurnym niebem o cudnej, błękitnej barwie. Niebieska postanowiła wykorzystać moment, przez który jej współbratymcy nie kręcili się po okolicy, by nacieszyć oko widokiem powracającej do życia natury, odżywającej po dłuuugiej drzemce pod śnieżnym kocykiem. Zanim jednak skierowała się w przeciwną do ich miejsca zatrzymania stronę, zerknęła na chrapiącego wesoło Leśną Łapę. Córka Grzmiącego Potoku nie ukrywała, że z chęcią udałaby się na spacerek z płowym u boku, lecz widząc jego zmęczenie zrezygnowała z tego pomysłu. Ostatnio spędzali bardzo dużo wspólnego czasu, a nawet najlepsi przyjaciele pod słońcem muszą od siebie odpocząć, prawda? Spokojnym krokiem oddaliła się od grupy, wciągając z błogością świeże, leśne powietrze. Nic nie robiła sobie z panującego zewsząd skwaru, który niemiłosiernie parzył ją w ciemne poduszki łap czy duchoty sprawiającej ogromne pragnienie. Chociaż początkowo trzymała się w miarę dobrze, to po jakimś czasie każdy kolejny krok zaczął sprawiać jej trudność, a gardło okropnie zasychało i nawet wywieszony język nic nie pomagał. Stwierdzając, że dłużej już nie da rady, z nadzieją rozglądnęła się za najbliższym strumykiem. Dostrzegając radośnie pluskającą wodę w korycie, niemalże w podskokach znalazła się przy brzegu, by następnie zachłannie zacząć chlipać chłodną ciecz. Czuła niewyobrażalną ulgę połączoną z rozkoszą, dlatego na jej pyszczek wstąpił szeroki, szczery uśmiech a wąsy zadrżały. Jednakże szybko uwagę niebieskiej przykuło poruszenie niedaleko niej, więc gwałtownie uniosła głowę w ową stronę, zlizując przy tym pozostałe lśniące kropelki wody. Zauważając smukłego, liliowego kocurka chłeptającego ze strumyka tak jak ona przed chwilą, poczuła dziwne ukłucie w piersi. Nie wiedziała skąd, ale miała przeczucie, że na bank już kiedyś go widziała! Mrużąc chłodne ślipia, dokładnie śledziła układ pręg wyraźnie odróżniających się od jasnej bazy, później puchatą kitę, a na koniec rysy pyszczka i sterczące uszka. Mina córki Grzmota natychmiastowo zrzedła, gdy pewna myśl uderzyła w nią niczym piorun z jasnego nieba.

— Pszenica? — wydusiła z siebie cichutko, czując napływające do oczu łzy radości. To musiał być jej braciszek, nie ma innej opcji! Pospiesznie podbiegając do zdezorientowanego kocurka, z każdym następnym wypowiedzianym przez pręgowaną dziko słowem ton jej głosu wzrastał, aż przerodził się w szaleńczy wrzask. — Pszenico! Pszenico! Odnalazłeś się wreszcie! To ja, Jaskółka! — krzyczała, znacząco przybliżając się do kocurka. — Wszyscy tak bardzo się o ciebie martwiliśmy, Pszenico. Gdzie ty się podziewałeś? — wydyszała, wbijając w niego przeszywający wzrok zaszklonych ślipi.

<Pszenico? Gotowy na spotkanie rodzinne?>

Od Jaskółki CD. Pszenicy

Kotka od samego początku była pewna zwycięstwa. Dlaczego? Cóż, kto nie wygrałby z taką kluchą jak jej ukochany braciszek? Chyba jeszcze tylko większy pączuś, co kotce wydawało się niemożliwe. Spojrzała szczerze rozbawiona na desperacko pędzącego za nią liliowego, jednak zauważając, jak ten przyspiesza, odwróciła łebek przed siebie. Jej smukłe łapy gnały tak szybko, że przypominały bardziej niebieskie smugi niż kończyny, co niestety skutkowało szybkim zmęczeniem i sporawą zadyszką. Jaskółka, ku własnemu przerażeniu, zaczęła zwalniać, lecz wizja rozkazującego niebieskookiej pręgowanego dodała jej skrzydeł. Przymykając oczy skręciła w stronę legowiska terminatorów, aby następnie stanąć dumnie wyprostowana w jego wejściu. Chociaż gwałtownie opadająca pierś koteczki psuła nieco tryumfalną postawę, to i tak z córki Grzmota aż promieniowało zadowolenie z własnej osoby. Już posyłała swojemu bratu ostre, zuchwałe spojrzenie, ale to, co wydarzyło się zaledwie chwilkę później, dosłownie zwaliło ją z łap. Rozpędzony Pszenica źle wykalkulował odległość dzielącą go od siostry i z ogromnym impetem wpadł na kruchą koteczkę. Przez roztargnienie, Jaskółka instynktownie wczepiła się pazurkami w półdługie futerko należące do jedynego syna Chłodnego Wiatru i razem potoczyli się w głąb legowiska, rozrzucając wszędzie dookoła strzępki mchu i innych rzeczy wchodzących w skład posłań. Dopiero po kilku długich minutach męczącej szarpaniny, niebieskiej udało się wyrwać z uścisku pręgowanego, a następnie obrzucić go kilkoma niepochlebnymi wyzwiskami.

— Mysi móżdżek! Lisi bobek! Wronia strawa! — wrzeszczała na całe gardło, krążąc w tą i z powrotem, jednak napotykając rozbawione spojrzenie Pszenicy, jej pyszczek wygiął się lekko w niewielkim grymasie. — I z czego rżysz, co? Tak cię to bawi? — zapytała, unosząc jedną brewkę do góry.

— Szczerze? Tak i to nawet bardzo! Tylko spójrz na siebie! — liliowy wybuchnął śmiechem, gdy speszona Jaskółka zaczęła nerwowo przeciągać językiem po zmierzwionej piersi. Posłała bratu zagniewane spojrzenie, ale moment później razem z nim tarzała się znowu po rozwalonym legowisku, próbując pokazać mu, kto tak naprawdę tu rządzi.

— Pszenico! Jaskółko! Gdzie jesteście? — do ich uszu dotarł doniosły głos ich ojca, Grzmiącego Potoku. Rozbestwione kociaki natychmiastowo przerwały zabawę, spoglądając z przerażeniem na siebie nawzajem, kiedy ich płodziciel kontynuował. — Ja i mama szukamy was chyba całą wieczność! 

— Szybko, wiejemy! — rozkazała niebieska, pospiesznie wstając z brata i puchatą kitą ponaglając go do wyjścia. Upewniając się, że dorosły kocur odszedł na bezpieczną odległość, razem z liliowym pognała na przeciwną stronę obozu, by skryć się za dość rozległym krzewem, by ukryć się pod jego liśćmi. Kiedy oboje umościli się w miarę wygodnie w nowej kryjówce, Jaskółka posłała w stronę Pszenicy zadowolony uśmiech.

— Całe szczęście, że nas nie złapali! Inaczej nie wyszlibyśmy z kociarni aż do mianowania — odetchnął ze słyszalną ulgą w głosie i odwzajemnił gest koteczki.

— Tak, racja — przyznała wesoło, jednak po chwili jej lodowate ślipia niebezpiecznie rozbłysły. — A teraz czeka cię cały dzień usługiwania Jaskółczej Gwieździe!

< Pszenico? Gotowy na niezwykle rozpuszczoną liderkę? >