Od Brukselkowej Łapy CD. Zabłąkanej Łapy

Brukselkowa Łapa pożegnała się ze srebrnym uczniem, który trzymając wiązkę z ziół w pysku, odchodził już powoli w stronę krzaków. Oby tylko udało mu się uratować Głupią Łapę na czas, w końcu między innymi to właśnie po to tu przyszli. Gdyby liliowa zmarła, Klan Gwiazdy na pewno nie byłby zadowolony, a wręcz zawiedziony. Uczennica strzepnęła uchu, a na jej pysku pojawiło się zmartwienie. Szybko jednak wzięła kilka wdechów i znowu przybrała kamienny wyraz twarzy. Następnie zwróciła się do Kosaćca, aby w końcu już ruszyć się z miejsca i coś zrobić. Czasu mieli niewiele, a misja była ciężka i wymagała od nich skupienia. W końcu nie wiadomo, czy nie przyjdą tu jakieś posiłki. Może Zalotna Krasopani po jakimś czasie wreszcie zauważy, że w legowisku uczniów świeci pustkami? W oczach Brukselki pojawiła się niepewność. Poczuła to. Przeniosła od razu wzrok na swoje łapy, a potem przełknęła ślinę i wlepiła wzrok w Kosaćcową Łapę.
— To ruszajmy. Musimy podejść trochę bliżej — mruknęła cicho. Nie mogli już więcej przedłużać. Łaciaty kocur tylko przytaknął na jej słowa, a potem oboje zaczęli maszerować po leśnej ściółce. Tu iglaste drzewa widniały na każdym kroku, a ich korony były gęsto splecione ze sobą, blokując przed kotami widok na gwiazdy. “Mam tylko nadzieję, że gwiezdni przodkowie teraz nad nami czuwają, a te igły, choć tak gęste, nie blokują im tej możliwości” pomyślała. W pewnym momencie drzewa zaczęły się już przerzedzać, a oczom uczniów ukazała się polana. Szli dalej, dopóki do ich uszu nie dotarły czyjeś głosy. Czy to Sosnowa Gwiazda i Jadowita Żmija posyłały już swoje modły do Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd? Ze zdeterminowaniem wymalowanym na pysku, Brukselka spojrzała się na Kosaćca. — Mogę wejść na drzewo — zaproponowała szeptem, nie chcąc, aby żadna z kotek usłyszały jej słowa. Brukselce wydawało się, że poobserwowanie wszystkiego z góry, mogło być dobrym pomysłem. Będąc na ziemi, nie są w stanie dostrzec niczego tak dokładnie, jak gdyby patrzyli na kotki z lotu ptaka. Uczennica postanowiła nie czekać na reakcję kocura, dlatego wysunęła pazury i zwinnie zaczęła piąć się w górę pnia, aby ostatecznie zasiąść na jednej z gałęzi. Siedziała tak przez jakiś czas, wzrokiem omiatając pobliskie tereny. W końcu jej uwagę przykuły ruchy gdzieś nieopodal. Tak, to byli oni. Cztery niewyraźne kształty rysowały się gdzieś na polanie. Brukselka nie odrywała od nich wzroku, czekała tylko na odpowiedni moment, aby zeskoczyć na dół i wraz w Kosaćcową Łapą ruszyć do walki – w końcu się stało. Jaskółcze Ziele zaczęła oddalać się od reszty. “To już za chwilę…” pomyślała liliowa, prędko zerkając w dół. Jej wzrok skrzyżował się ze wzrokiem łaciatego ucznia. Wszystko było już dla nich jasne, z ich pyska nie musiało uciec nawet jedno słowo. Uczeń przycupnął przy krzewie, a kotka w międzyczasie zeszła ponownie na stały ląd i skuliła się zaraz obok. Niestety, przy okazji obaj uczniowie narobili trochę hałasu. Szelesty oczywiście nie umknęły uwadze kotkom, których uszy zastrzygły – oprócz tego jednak nawet nie drgnęły, co było wbrew ich oczekiwaniom. Może to nawet lepiej? Ciekawe, czy zdają sobie sprawę z obecności dwójki uczniów, czy może stwierdziły, że te odgłosy należały do leśnej zwierzyny?
Z pyska Jadowitej Żmii uciekały ciche modlitwy, składane do Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd. Ona, jak i przywódczyni, siedziały nieco zgarbione nad ciałem Głupiej Łapy. Była martwa? Nie, nie mogła być! Przez chwilę Brukselkowa Łapa miała wrażenie, jakby jej serce stanęło, a oddech się zatrzymał. Te dwie parszywe kotki były przepełnione dumą! Dumą, że zabiły niewinnego kota! Jak można być tak okropnym stworzeniem! Uczennica ponownie wymieniła się spojrzeniami z Kosaćcem, a potem z nim u boku zaczęła skradać się w stronę Sosnowej Gwiazdy i Jadowitej Żmii. Wszystko szło mniej więcej zgodnie z planem, o ile taki w ogóle posiadali. Właściwie wszystko robili trochę na czuja, bo plan Kosaćca szybko został okrzyknięty bezsensownym i głupim, co oznaczało, że nie końca można się nim było kierować. W każdym razie – na razie nie zaznali żadnej porażki, a to już było coś! No… w sensie do pewnego czasu niczego nie zepsuli. Po lesie echem rozległ się trzask łamanej gałązki. Uczennica spiorunowała łaciatego ucznia wzrokiem, a następnie spojrzała na jego łapy. Tak, to właśnie on nie uważał wystarczająco, gdzie stawia swoje odnóża!
— Już wróciłaś, Jaskółcze Ziele? — padło pytanie Sosnowej Gwiazdy, która nawet nie raczyła podnieść na przybyszów wzroku, wciąż zlizując szkarłatną posokę z pazurów. Liliowa nie zamierzała odpowiadać na pytanie przywódczyni, w ogóle przez cały ten czas nie sądziła nawet, że będzie musiała jakkolwiek rozmawiać z dwoma kotkami! Wolałaby załatwić to szybko i bez zbędnego przedłużania. W końcu broń Klan Gwiazdy, być może któraś z kotek skutecznie namieszałaby im w głowach i przeszkodziła w planach! Uczennica westchnęła, co mieli zrobić w tej sytuacji? Gdyby Brukselka coś powiedziała, Sosnowa Gwiazda na pewno prędzej czy później skapnęłaby się, że to nie Jaskółcze Ziele stoi teraz za nią, a jakiś inny kot, którego w ogóle nie powinno tu być.
— Teraz coś wymyśl, pokrako — wyszeptała do ucha Kosaćca, marszcząc gniewnie brwi. Jeśli uda mu się jakoś z tego wykaraskać, to może szczerze mu pogratuluje – ale tylko może. Takie gratulacje pewnie zbyt bardzo podbiłyby mu ego.
— Improwizacja — szepnął w jej ucho. — Znasz takie słowo?
Jego arogancki uśmieszek sprawił, że w Brukselce aż się zagotowało. Gdyby nie fakt, że stali teraz na pograniczu życia i śmierci, to pewnie zdzieliłaby jego pyszczek bez zastanowienia. Teraz jednak musiała się pilnować, aby to przez nią ich plan nie legł w gruzach. Kosaćcowa Łapa zaczął czołgać się w stronę następnego krzewu, tworząc przy tym ogromny hałas. Gałązka łamała się za gałązką, podczas gdy ten nie zważając na nic innego, po prostu brnął dalej. W końcu Sosnowa Gwiazda wypuściła z pyska zirytowane jęknięcie.
— Jaskółcze Ziele, przestań się skradać jak niedorozwinięte kocię. To nie pierwszy raz, gdy widzisz trupa. Sama z resztą jednemu zgotowałaś taki los, nic w tym strasznego — syknęła, kończąc czyszczenie się z krwi. Jadowita Żmija także kończyła swe modły, powoli prostując się na równe łapy. Łaciaty uczeń wzdrygnął się na słowa przywódczyni, jednak wciąż nie zaprzestał swoich czynów. Kocica przetarła oczy, mając w sobie jeszcze mniejszy zasób cierpliwości niż parę uderzeń serca wcześniej.
— Lisie łajno, Jaskółcze Ziele, wyłaź wreszcie z tych krzaczorów, zanim sama pójdę i wyciągnę cię za kudły, mam dość tego szmerania — zagroziła ze złością w głosie, piorunując otoczenie wzrokiem. Druga z kotek zastrzygła uszami. Była znacznie cichsza, podchodząc i nachylając się nad głową liderki. Choć żaden z uczniów nie dał rady dosłyszeć, co dokładnie zastępczyni mówiła, wnioskując po reakcji czarnej i ruchu jej pyska – ich sprawa szybko zaczęła obracać się na niekorzyść. Sosnowa Gwiazda była rozzłoszczona – i to jak! Musieli teraz działać, szybko! “Przez tego dzięcioła straciliśmy element zaskoczenia! Teraz wiedzą, że ktoś tu jest!” pomyślała.
— Jak wrócimy żywi do obozu, to cię tak skopie, że się nie pozbierasz! — warknęła cicho w stronę Kosaćca i wysunęła pazury. Nie mogła teraz czekać na to, co powie łaciaty uczeń, nie mieli tyle czasu! Brukselkowa Łapa prędko rzuciła się do przodu, chcąc przygwoździć Sosnową Gwiazdę do ziemi. "Oby tylko Kosaciec ruszył się i zajął się tą drugą!" pomyślała. Tak się jednak stało, że Jadowita Żmija odepchnęła Sosnową Gwiazdę na bok, samej przypadając do ziemi i rzucając wściekłe spojrzenie Brukselce, która wylądowała lisią długość dalej.
— Nie powinno cię tu być — syknęła czarna zastępczyni z gniewem w głosie. Uczennica nie skupiała się na słowach Żmii, gdyż jej umysł był teraz zajęty czymś innym. Wzrok liliowej skanował otoczenie, szukając jakiejś możliwości, aby zaatakować.
— A wy nie powinniście zabijać niewinnych kotów na cześć jakichś chorych umarlaków! — warknęła w końcu, jej ogon przecinał powietrze niczym bicz.

TW: Krwawe opisy walki

Od Zabłąkanej Łapy do Brukselkowej Łapy

Na zewnątrz robiło się coraz ciemniej. Słońce już dawno zaszło za horyzont, a śpiew ptaków ucichł. W lesie panowała ciemność.
— Głupia Łapo, wstawaj… — Usłyszał znajomy głos. Wiedział, że to czas.
Zabłąkana Łapa leżał skulony na swoim legowisku, oczy kocura były zamknięte. Wszystko słyszał. Każde słowo, każdy oddech Głupiej Łapy oraz każdy z jej kroków, które coraz bardziej się oddalały. Gdy głos kotów ucichł, ten otworzył swoje mgliste ślepia, zerkając w stronę Brukselkowej Łapy oraz Kosaćcowej Łapy, którzy również znajdowali się we własnych legowiskach.
— Nie ma już jej — wyszeptał, delikatnie szurając ogonem po ziemi, a po upewnieniu się, że wojowników już nie ma, Omen rozsunął mech łapą, odsłaniając zebrane wcześniej zioła. Zwinął je, gdy Jarzębina zabrała go na kolejny patrol jako towarzysza. Akurat natrafili na potrzebne im rośliny, więc grzechem byłoby nie skorzystać z takiej okazji. Odrobinę mniszka lekarskiego oraz pięciornik. Usłyszał cichy szept Kosaćcowej Łapy, jednak nie zwrócił na to zbyt wielkiej uwagi. Dopiero gdy zauważył, jak młodszy uczeń wychodzi z legowiska, a Brukselkowa Łapa zaraz za nim, ten również ruszył za nimi. Przyczajony kocur obserwował, jak Sosnowa Gwiazda, Jadowita Żmija, Jaskółcze Ziele oraz Głupia Łapa mija się ze strażnikiem, który pilnował wejścia do obozu. Z tej odległości ciężko było mu określić, kim on był… Gdy czwórka kotów zniknęła, kocur przystąpił do działania. Zabłąkana Łapa niechętnie wygrzebał się z legowiska, jako jedyny celowo stając na widoku. Wojowniczce oczywiście to nie umknęło. Kocur zrobił krok do przodu, a po chwili kolejny, powoli kierując się do kotki, co któryś krok pozwalając sobie zahaczyć łapą o kamienie i gałęzie.
— Ktoś tu jest? — zapytał, podnosząc uszy do góry, stojąc w odległość jednego lisa od Zalotnej Krasopani. Kocur wciągnął powietrze nosem dla pokazu, a po chwili ponownie się odezwał. — Ach... Witaj. Mam drobną prośbę... Czy byłabyś w stanie wyprowadzić mnie z obozu, gdzieś w pobliskie krzaczki? Muszę pilnie zająć się moimi potrzebami, a do rana chyba nie wytrzymam! Poszedłbym sam, gdyby nie fakt, że szukając odpowiedniego miejsca, pewnie bym się zgubił — wymruczał w stronę kotki, tępo wpatrując się przed siebie, nie pozwalając na to, aby jego wzrok wylądował, chociaż na jedną sekundę na wojowniczce. Gdy kocica ujrzała ucznia, ta się wyprostowała.
— Och, no jasne, ale nie będziemy odchodzić zbyt daleko. Wciąż jeszcze zagadka z tajemniczym mordercą nie jest rozwikłana, może być trochę niebezpiecznie — miauknęła, wstając z miejsca.
— W takim razie chodź za mną — uśmiechnęła się, lecz po krótkiej chwili przyjęła obojętny wyraz pyska. Przecież uczeń i tak tego nie widział…
Gdy Kosaćcowa Łapa zobaczył, że Zabłąkana Łapa stanął na widoku, serce mu zaczęło łomotać jak szalone! Uczeń zatrzymał się, a otrząsnął dopiero wtedy, gdy srebrny kocur złamał jedną z gałęzi na drodze. Zabłąkana Łapa był w stanie dostrzec, jak młodszy spoglądał na Brukselkową Łapę, która siedziała z tyłu. Kosaćcowa Łapa dał znak ogonem, że mogli przechodzić po kryjomu. Zabłąkana Łapa liczył, że Kosaćcowa Łapa nic nie odwali, a klan ich nie nakryje na ucieczce… Podczas gdy Zabłąkana Łapa odwracał uwagę kocicy, dwójka uczniów zdołała się wydostać z obozu, skutecznie unikając innych kotów.
Minęło trochę czasu od momentu, jak uczeń opuścił obóz z wojowniczką. Po załatwieniu swoich potrzeb, ten wrócił razem z Zalotną Krasopani do obozu, krótko się z nią żegnając, gdy ten odchodził w stronę legowiska. Czas na drugą część planu... Musiał się jakoś wydostać, a jedyną możliwością było przeciskiwanie się przez jeżyny. Nie było to przyjemne zadanie, ale jakoś zdołał to zrobić. Odrobinę siebie poszarpał, ale kto by się tym przjemował... Teraz wędrował w stronę Kosaćcowej Łapy i Brukselkowej Łapy. Widział dwójkę kotów w oddali, a do uszu jego dotarł irytujący głos Kosaćcowej Łapy.
— To co dalej? Mamy czekać na Obłąkańca, aż do nas dotrze czy już ruszamy powstrzymać Sosnówkę i Żmiję? - powiedział kocur, na co Zabłąkana Łapa skrzywił pysk w niezadowoleniu.
— No... A jak emocje? Myślisz, że twoja matka też jest w kulcie? Albo ojciec? Siostra? Zamierzasz coś z tym później zrobić? — Rozległ się drugi głos, który tym razem należał do Brukselkowej Łapy. Z każdym krokiem Omen znajdował się coraz bliżej dwójki, coraz bardziej żałując zgodzenia się na ten plan…
— Szczerze? — rzekł Kosaciec, próbując utrzymać niewzruszoną minę. — Mój ojciec nie skrzywdziłby muchy, więc on raczej odpada. A moja mama i siostra... Cóż... — spojrzał w dół na swoje łapy — Jeśli są... To mam nadzieję, że przekonam je, aby stały po mojej stronie. Nie chciałbym mordować... — skrzywił się — ... rodziny. No, chyba że dla nich więzy krwi nie są tak ważne, jak dla mnie. — Spoglądnął swymi brązowymi, teraz ciemnymi oczami. Uśmiechnął się. — Ale zobaczymy! A jak z twoją rodziną, Brukselko? — odezwał się — Lubisz tego swojego brata, Koperka? Myślisz, że jeżeli moja siostra byłaby w to zamieszana, to on też? Ty chyba masz tylko jego, a o Obłąkańcu i Głupiej nic szczególnego nie wiem. Mam nadzieję, że ten ślepy w końcu do nas wróci po zrobieniu siusiu… — rzucił na koniec kocur. Jeszcze chwila, a ten go rozerwie na strzępy… Dopiero po paru uderzeniach serca dwójka uczniów usłyszała kroki. Był to Zabłąkana Łapa.
— Dobra, udało mi się uciec od tej... Jak jej tam było? Ach, co mnie to... Ważne, że udało mi się ją spławić — mruknął kocur, a następnie poprawił zioła, które trzymał w pysku. Smak ich na jego języku nie należał do przyjemnych. Już zaczynał współczuć Głupiej Łapie. — Co teraz? — zapytał niezręcznie, rozglądając się na boki.
Kosaciec mrugnął parę razy, aby stwierdzić, że to naprawdę Zabłąkany. Z ulgą westchnął, ale słowa go nie uradowały. Kosaćcowa Łapa w odpowiedzi zrobił minę, jakby ślepiec mu pół rodziny obraził!
— Jeśli każdemu nie chce już się siusiu ani kloca... To możemy przypomnieć sobie plany — zaczął. Kocur usiadł i zaczął coś mazać na glebie pazurem u prawej łapy — Zbliżcie się! — miauknął, a gdy Zabłąkana Łapa i Brukselkowa Łapa podeszli wystarczająco blisko, kontynuował. — Jesteśmy teraz w punkcie trzecim. Obudziliśmy się, Obłąkaniec spławił MOJĄ MATKĘ, Zalotną Krasopani — podkreślił wyraźnie słowa ,,moją matkę" i ,,Zalotną Krasopani" — i teraz jesteśmy w lesie. Punkt czwarty to... Eee... Znalezienie tropu Głupiej Łapy! To raczej jedyny trop, bo zapewne nikt z nas nie zbliżył się do tych psychicznych kocic. Piąty, ja się zajmę odwracaniem uwagi tych kotek, a wy pomożecie Głupiej Łapie. Obłąkaniec, wiesz co robić. Siódmy, jeśli mnie dojrzą, Brukselka wskakuje i razem walczymy. Ty, Obłąkańcu, uciekasz chyba z Głupią Łapą w bezpieczne miejsce, najdalej jak możesz. I punkt ósmy, Klan Gwiazdy nas nawiedza i robią magię. A potem wracamy do swoich ciał jakby nigdy nic! Śladami oraz zapachami chyba nie musimy się martwić, Klan Gwiazdy zamaskuje je z pewnością. I punkt dziewiąty, musimy się porządnie... Wykąpać... W wodzie... A potem wracamy do domu! Później wraca Głupia i im wmawia, że to ten zły samotnik zabił przywódczynię i zastępczynię. I to chyba tyle. Jakieś uwagi? — zakończył swój monolog, a Zabłąkana Łapa pokręcił głową zrezygnowany. To będzie ich koniec…
Kocur był w stanie dostrzec, że Kosaciec wcale nie miał planu. Improwizował, mając nadzieję, że wszystko wypali. Część trochę zgadzała się z tym, co mówił gwiezdny kot, a druga zupełnie, jakby Kosaciec znów gadał o Baziowym Kotku, ale z poważniejszą miną, jakby od tego zależało jego życie. W tym czasie skrobał jakieś dziwne linie na glebie, nie wiadomo co przedstawiały, wmawiając sobie, że tak wyglądał plan… Wszyscy umrą.
— Ty masz matkę? — mruknął nagle. Kocur strzepnął ogonem, przy okazji uderzając nim młodszego w pysk. — Może lepiej nie planuj nic... Już wszystko pomieszałeś. To ty i Brukselkowa Łapa macie obić pysk tym wariatką, a ja mam zapchać Głupią Łapę ziołami — prychnął. — Nie stawiaj wszystkiego na gwiezdnych. Wy też musicie się postarać, zapachy same nie znikną, ślady same nie znikną. A myć to ty się możesz w wodzie, ja sam sobie poradzę — dodał.
— Oczywiście, że mam! — odpowiedział Kosaciec. Gdy poczuł uderzenie ogonem prosto w jego twarzyczkę, oddał mu tak samo, ale jeszcze mocniej, spoglądając mu w oczy, widocznie zdenerwowany. Gdy skończył, Kosaćcowa Łapa miał ochotę go rozszarpać. Zachował się jednak do słów. — Ja nie chciałem pomocy od gwiezdnych wcześniej. Nie chciałem na nich polegać! — oburzył się — Najpierw gadacie, że powinniśmy im zaufać, a teraz co!? Czyżby przez ten księżyc Mroczna Puszcza cię pochłonęła!? — zadrwił, mrużąc oczy — Powiedziałem tak, bo Brukselkowa Łapa mogłaby ich wziąć z zaskoczenia, podczas gdy one będą zajęte mną — tłumaczył szybko, a na jego pysku widniał nerwowy uśmiech — Więc co proponujesz? Mamy zrobić to, co ten szalony samotnik!? A w dodatku, dzięki wodzie będziemy czystsi i nie będzie zarzutów, że to my, bo nie będzie od nas czuć odoru tych dwóch kocic! — podniósł na chwilę głos, a potem go ściszył — Poza tym, ty totalnie nie bierzesz tego na poważnie. ,,Zapchać Głupią Łapę ziołami", pff! Po co ty tu w ogóle przyszedłeś, jeśli na jej życiu ci nie zależy!? — zapytał, a potem zaśmiał się nerwowo. — Ach, no tak. Przecież ty nie masz rodziny. Masz nikogo. Jesteś nieczułym, obojętnym kotem! Poszedłeś tu po chwałę, o której nikt się nie dowie czy po ratowanie koleżanki z legowiska, którą zaraz czeka śmierć z łap tej szurniętej kotki!? — rzekł i wstał, po czym wziął głęboki wdech... i się uspokoił. Jakby nigdy do tego nie doszło. Kosaćcowa Łapa spojrzał w górę, a w jego oczach widniał smutek, może i też wstyd. Nie przeprosił, ale ponownie się odezwał. — Zróbmy to, co trzeba i z głowy. Uratujmy Głupią Łapę i zabijmy Sosnówkę, jak i Żmiję. Nieważne, jak to zrobimy; liczy się to, że to zrobiliśmy! — mówił niebywale spokojnym głosem. Uczeń wciąż patrzył w górę z miną, która nie wyrażała silnych uczuć.
Kocur w odpowiedzi tylko prychnął.
— Nie pyskuj do starszych. Chwała jest mi niepotrzebna — rzucił Zabłąkana Łapa. Kocur miał serdecznie dość tego wyszczekanego szczura, jeszcze chwila, a to Kosaćcową Łapę będą musieli ratować, nie Głupią Łapę. — Dla twojej wiedzy, tchórzu, mam rodzinę. Mam dwójkę rodzeństwa, matkę i ojca, ty mysi móżdżku. Starasz się atakować tam, gdzie ma to niby zaboleć najbardziej, a mimo wszystko to ci nie wychodzi. Myślisz, że każdy kot, któremu obojętne jest życie, ma jakieś kompleksy związane z rodziną? Wybacz młody, ale tylko ty je masz. Ja mam kochającą rodzinę. To ciebie matka nie kocha, a siostra traktuje jak wyrzutka. Może twój pusty łeb tego nie rozumie, ale nie każdy ma takie same kompleksy jak ty — mruknął. Mgliste oczy kocura przeskanowały otoczenie, zatrzymując się na Brukselkowej Łapie. — Szkoda słów na niego. Ruszajmy już, bo zaraz będziemy pozbywać się dodatkowego ciała — prychnął, podnosząc zioła, które jakiś czas temu wypadły mu z pyska. Kocur nachylił się nad ziemią, sprawnie odszukując zapach uczennicy i dwóch starszych kotek. — Tam — powiedział, ruszając z miejsca, nawet nie czekając na pozostałą dwójkę.
Kosaćcowa Łapa milczał. Do jego uszu żadna z obelg Zabłąkanej Łapy nie doszła, może jedynie ślina, gdy zaczął bełkotać i pluć swym jadem, co go strasznie irytowało. Nie chciało mu się po pierwsze słuchać takiej osoby, a po drugie mieli coś ważniejszego na głowie. Powiedział, co chciał. Nie będzie pozwalał, aby byle jaki kot próbował mu zaszkodzić, bo był szczery w słowach. Zaczął iść za Zabłąkaną Łapą, a bardziej za zapachem. Obejrzał się przez ramię na Brukselkową Łapę, oczekując na jej reakcję i na jej przyjście.
Gdy wzrok srebrnego spoczął na Brukselkowej Łapie, ta spoważniała i przytaknęła.
— Jasne — mruknęła cicho, starając się ukryć rozbawienie w głosie. W ciszy trójka kotów ruszyła do przodu. Nikt nie miał na tyle odwagi, aby ponownie się odezwać. Atmosfera była gęsta, napięta. Świetnie, mieli współpracować, mieli... uratować Klan Wilka, a zamiast tego się kłócą. Typowe. Brukselka dostrzegła, jak Kosaciec rzuca na nią wzrokiem. Czy doszukiwał się w niej oparcia? Nie po tym, jak kazał jej wykonywać najnudniejszą robotę!
— Słuchaj, młody, stety bądź niestety, uważam, że Omen ma rację. Mieliśmy walczyć ramię w ramię od samego początku, nie możesz nagle spychać mnie gdzieś na bok. Nie podoba mi się fakt, że w twoim planie miałam zostać tylko ostatecznym ratunkiem, gdyby dwie starsze kotki zbyt bardzo skopały ci zad — miauknęła, jej ton, choć nie wskazywał na to, że była ona zła, był chłodny i szorstki. Nie zamierzała stawać po stronie Kosaćca, tym bardziej nie po tym, jak on obślinił jej futro!
Zabłąkana Łapa widział, jak Kosaćcowa Łapa szedł do przodu, jak najszybciej, byleby uciec od innych. Usłyszał również, jak ten szeptał krótkie “Przepraszam”, a po chwili ziewnął ze zmęczenia, kontynuując wędrówkę za zapachem. Kierowali się zapewne tam, gdzie Głupia Łapa miała zostać złożona w ofierze.
Atmosfera nie była przyjemna, mimo wszystko Kosaćcowa Łapa uspokoił się znacznie szybciej niż reszta znanych mu kotów. Zapach Głupiej Łapy ciągnął się dalej, ale z każdym krokiem był on intensywniejszy. Kosaćcowa Łapa na chwilę się zatrzymał, próbując coś usłyszeć. Do jego uszu doszły ciche, kocie dźwięki. Jakiś szelest, ale daleki. Spojrzał się na resztę.
— Jesteśmy blisko — wyszeptał — Może powinniśmy się najpierw zaczaić? I zobaczyć, co się tam dzieje? — zapytał. Spojrzał na Brukselkę — I... chciałabyś ze mną odwrócić ich uwagę, podczas gdy Obłąkaniec będzie zapychać Głupią chwastami? — uśmiechnął się, a w jego oczach widniało zdeterminowanie. Oczekiwał pozytywnej odpowiedzi od Brukselki, a przynajmniej tylko od niej.
— To wy tam się bawcie po swojemu... Odbiję w lewo, aby odnaleźć Głupią Łapę. Przyczaję się w krzakach, a wy odwrócicie ich uwagę — powiedział kocur, sprawdzając wcześniej zebrane zioła, upewniając się, że ma wszystko, co było mu potrzebne do uratowania Głupiej Łapy. Mniszek lekarski i pięciornik... Chyba wszystko miał.
— Powodzenia — prychnął krótko. Nawet nie czekając na ich odpowiedź, kocur ruszył z miejsca, prędko znikając w ciemności. Mógł jedynie cicho liczyć, że wyjdą z tego w jednym kawałku.

[2141 słów; trening wojownika]

<Brukselkowa Łapo?>