Od Fląderki CD. Białego Strumienia

– D-dobry wieczór – miauknęła, prostując się z pokłonu, którym uraczyła na dzień dobry kocura. Spostrzegła, że czerwonooki uniósł brew na to nietypowe powitanie. Kotka jednak nie specjalnie się przejęła tym, wpatrując się w nieznajomego zarówno z przerażenia, jak i podziwem. Biało-niebieski kot nie kłamał. Postąpiła zgodnie z jego instrukcjami. Zwlekała z powrotem do obozu, kryjąc się w zaroślach niedaleko granicy, aż w końcu, pośród mroku, spostrzegła jasny punkt w oddali. Punkt, który z każdym krokiem stawał się wyraźniejszy i przybierał koci kształt. Nie mogła uwierzyć w to, że teraz stał przed nią kot o śnieżnobiałej sierści i czerwonych oczach! Kot, który był pośrednikiem między śmiertelnikami a Przodkami. Książę Klanu Burzy? Czy też Książę Klanu Gwiazdy? Czy mogła tak nazwać śnieżnobiałego, stawiając go na równi chociażby z Klekoczącym Bocianem? Wyglądał równie dostojnie jak przedstawiciele rodu królewskiego. Brakowało jedynie krwistego symbolu na jego czole, aby naprawdę był z nimi na równi. – J-jestem Fląderka – dodała szybko, w obawie, że kocur mógł się niecierpliwić. Nie chciała go rozgniewać. – Z-z Klanu Nocy. P-przepraszam, że przeszkadzam... i zakłócam... Pana spokój o tej porze...
Zbyt dużo mówiła. Zbyt dużo niepotrzebnych słów opuściło jej pyszczek. Zdawała sobie z tego sprawę powinna się streścić i zapytać syna Gwiazd o... no właśnie o co? Myślała tak dużo, o co mogła poprosić kocura, jednak teraz w jej głowie była pustka.
Szara Skóra wspomniał, że w Klanie Burzy żyje trójka śnieżnobiałych kotów, którzy byli pośrednikami gwiazd. Fląderka po raz pierwszy w tamtym momencie o nich usłyszała i, pomimo początkowych obiekcji co do kontynuowania rozmowy z wojownikiem sąsiedniego klanu, zdecydowała się go wysłuchać. Szara Skóra był przekonujący lub też po prostu Fląderka była naiwna. Jednak myśl, że potomek Gwiazd mógłby spełnić jej jedno życzenie, sprawiła, że zaczęła się mocno głowić nad tym, o co go powinna poprosić. O to, aby klątwa się nie uaktywniła? O bezpieczeństwo klanu? A może mogłaby poprosić o to, aby jej futerko przybrało inny kolor i ... Nie. Nie mogła pozwolić sobie na tak egoistyczną prośbę.
Pamiętała, jak nawiązała podczas rozmowy ze starszym kocurem do historii dotyczącej tego, skąd wzięły się maści. Nie była pewna, czy była godna, by pomówić ze śnieżnobiałym. Szara Skóra wysłuchał odrzutka, jednak na końcu się roześmiał. Przyznał szylkretce rację, mówiąc, że to najprawdziwsza prawda, lecz kot, którego miała w nocy spotkać, był ponad te podziały. I nieważne, że jest zrodzona z ognia, z błota czy z mroku nocy, na pewno jej wysłucha i pomoże.

<Biały Strumieniu? łap, nabijaj ładnie odpisy, bo Flądra zamula>

Od Białego Strumienia do Fląderki

Pora Opadających Liści

Minęło ładnych kilkanaście wschodów słońca, podczas których przewodnik leczył swoje nabyte w głupi sposób rany. W dalszym ciągu unikał wszelkich rozmów, nawet z własną siostrą czy bratem. Wełna starała się być wspierająca, jednak widoczna była jej frustracja po piątej nieudanej próbie wyciągnięcia informacji. Z czasem medyczka odpuściła, za co Biały był jej w duchu wdzięczny. Przecież on by się spalił ze wstydu…
Cały czas wracał wspomnieniami do tej nocy, kiedy pełny nadziei i radości na spotkanie szedł ku granicy. Zastanawiał się również czy zrobił coś źle i dlatego kotka go odrzuciła, nim na dobre cokolwiek się zaczęło? Nie miał pojęcia. Przynajmniej nic takiego nie wykalkulował.
Gdy dostał pozwolenie na ponowne opuszczenie medycznej nory, skorzystał z niego niemal od łapy. Wrócił do upragnionych, stęsknionych tuneli. Były dla niego jak druga skóra, dosłownie. Ciągle chodził umorusany, chociaż nieco nauczył się zapobiegać brudzenia swojej jasnej okrywy.
Któregoś wieczora wpadł na kolejny głupi pomysł, który nawiedzał go jak natrętny sen. Pójść na granicę z Klanem Klifu. Dlaczego tak bardzo go tam ciągnęło? Co na niego czekało, o ile cokolwiek? Może był po prostu naiwny, głupi? Nie mógł jednak spać spokojnie, a wszystko to przez rozdrapywanie tamtego wydarzenia.
Gdy zapadła noc, postanowił pójść za impulsem i szybciutko obrócić w tę i w te. Jeśli dzięki temu będzie spokojniejszy… to chyba się opłaci?
Zresztą… planował tylko szybki zwiad, sprawdzenie, czy nie zwietrzy gdzieś jej zapachu. Ughh, był taki… taki, że sam siebie nie poznawał. Co mu było? Dlaczego?
Dotarłszy na granicę, klasycznie udał się wzdłuż niej, aż dotarł do Kamiennych Strażników. Zimny piach otulał jego łapy, zabawnie łaskocząc w poduszeczki. Rozglądał się, wdychając morską bryzę, jednak nie dostrzegł upragnionego futra. Ponownie się zezłościł. Nie był tylko pewien na kogo… siebie? Drobną? Biały na pewno był żałosny… dać się zawieść, a jednak wciąż chcieć wrócić w to samo miejsce. To chyba tylko on mógł tak zrobić.
Prychnął pod nosem, kładąc po sobie uszy. Był na końcu granicy i już chciał zawracać, zrezygnowany i zły, kiedy usłyszał kroki. Odwrócił się natychmiast jak poparzony (haha), nie dostrzegając nic szczególnego. Uff, pewnie to jakieś myszy buszowały wśród zarośli…
Kiedy nagle dostrzegł jakąś postać w ciemności. Był głupi, ale zrobił sobie nadzieję, że być może stanie przed nim Drobne Ukojenie i będą mogli porozmawiać.
Jakież wielkie było jego zdziwienie, kiedy dojrzał szylkretowe, obce futro, czując od razu woń Klanu Nocy. Zmienił nastawienie na ostrożne.
— Kim jesteś? — zapytał wprost. — Co robisz na granicy w środku nocy?

<Fląderka?>