Od Makowego Nowiu CD. Bielicznego Pióra

- Jak ci idzie szkolenie Białej Łapy? Radzi sobie? — zapytała nagle Bielik, uśmiechając się do liliowej wojowniczki.
- Dość dobrze – odparła Mak – Jak pokona swoje lenistwo, zostanie dobrą wojowniczką – wyjaśniła jak zwykle bez emocji, jednak po chwili westchnęła cicho. Spojrzała na starszą kotkę.
- Coś się stało Maczku? – zapytała Bieliczne Pióro.
- Dlaczego koty muszą odchodzić? – spytała liliowa – Najpierw mama gdzieś zniknęła, potem tata, Ananasik, Hortensja i teraz Naparstnica... Dlaczego? – spytała mimo tego, że doskonale znała odpowiedź na to pytanie. Wiele razy już się nad tym zastanawiała i wiele razy znajdowała odpowiedź. Takie było życie, nic nie mogła zrobić. Wcześniej czy później te koty i tak by zginęły. Umiała się z tym pogodzić, zwłaszcza po czasie. Mimo to chciała zapytać o to Bielik, pozwalając sobie tym samym na chwilę słabości.

 

***

 
Biała Łapa została wojowniczką, Mak kapłanką, a Bieliczne Pióro? Bieliczne Pióro zginęła. A wraz z nią Wierzbowa Zatoczka. Makowy Nów dalej nie mogła w to uwierzyć. Bura była ostatnią osobą, z którą Mak miała jakieś lepsze relacje. A teraz nie żyła, jak reszta jej bliskich. A Wierzbowa Zatoczka jakby spłonęła razem z nią. Ostatnie miłe wspomnienie z Bielik, spłonęło na oczach liliowej. To jedyne miejsce na terenach Klanu Wilka, które nie wyglądało tak ponuro, jak reszta. Dlaczego?
Liliowa mistrzyni siedziała na cmentarzu. Nie rozmawiała z burą za często, a jako dziecko się jej bała, ale mimo to, Makowy Nów trochę za nią tęskniła. Wypowiedziała modlitwę do przodków, nad jej grobem i westchnęła cicho.

[*]

Żegnaj Bielik

Od Bieliczego Pióra CD. Makowego Nowiu

 Chętnie przystała na propozycje Makowego Nowiu. Spacer brzmiał cudownie. Ileż to mogła się kisić w obozie? Ostatnio nieco ciężej jej szło polowanie, czuła dziwny ucisk w piersi, gdy za bardzo się zmęczyła, więc starała się nie przeforsowywać. Nie była w końcu już młoda. Zresztą... gdy dotrą pod Cierniste Drzewo, gdzie chowano zmarłych od razu posprząta kopczyki należące do jej brata i ojca oraz innych kultystów. Chociaż nie sądziła, aby zmarły lider zasługiwał na taką troskę o swój grób. Z Mroczną Gwiazdą nie czuła się zżyta jak to było w przypadku Chłodnego Omenu. Tylko brat był na tyle szalony, by tak się cackać nad jego mogiłą. 

Niestety, kwiatów nie złoży, bo trwała Pora Nagich Liści. Pewnie i tak zmarłych nie interesowały takie ckliwe, sentymentalne rzeczy. Była pewna, że jej brat prędzej cieszył się towarzystwem ojca i nie zaprzątał sobie głowę śmiertelnikami. 

— Jasne, zbierajmy się póki jeszcze nie pada — zwróciła się do kotki, po czym obie skierowały kroki w las. 

***

Kiedy dotarli na miejsce, można było zauważyć powoli zbierające się chmury, które zwiastowały ulewę. Raz dwa ogarną groby, a potem będą mogły się gdzieś schronić i pogadać. Bielicze Pióro wzięła się za porządki, tak samo jak i jej towarzyszka, która zajęła się grobem Naparstnicy. 

Po jakimś czasie wszelkie ostre i kłujące ciernie zniknęły z mogił i obie mogły złożyć cichą modlitwę za ich duszę. Akurat miała w tym wprawę, w końcu wielokrotnie się modliła. Zamknęła oczy i wymamrotała pod nosem słowa do swych zmarłych bliskich, a następnie spojrzała z lekkim uśmiechem na swoją towarzyszkę.

— Jak ci idzie szkolenie Białej Łapy? Radzi sobie? — zapytała. 

<Mak?>

Od Makowego Nowiu CD. Bielicznego Pióra

Siedziała gdzieś z boku, a wzrok miała utkwiony w ziemi. Ostatni czas był dla niej bardzo ciężki, choć nie tylko dla niej. Cały klan był znalazł się właśnie w ciężkim okresie, tak samo jak kult. W końcu stracili dużą ilość kotów, również liderkę. To wszystko nie mieściło się w głowie liliowej. Była tym strasznie przejęta. Na szczęście miała jeszcze dwie siostry, na które zawsze mogła liczyć.
W końcu podniosła wzrok i rozejrzała się. W obozie nie było zbyt dużo kotów. Po chwili jej wzrok padł na stos zwierzyny. "Przydałoby się coś zjeść" – pomyślała. Od słów przeszła do czynów i niedługo później już stała przy stosie, wybierając sobie posiłek. Już miała wrócić na miejsce, lecz wtedy przyszła do niej Bieliczne Pióro, matka kultu, ale również kotka, która w połowie ją wychowała.
- Cześć Maczku. Chciałabyś się przejść? — zapytała starsza kotka. Liliowa spojrzała na nią. Chyba dobrze byłoby wyjść z obozu?
- Jasne – odparła Makowy Nów i ruszyła za córką Mrocznej Gwiazdy, w stronę wyjścia.
- W lesie jest dziś dość spokojnie – zauważyła Bielik, prowadząc młodszą w głąb terenów Klanu Wilka.
- Ewidentnie tak – potwierdziła bez emocji liliowa, co jakiś czas się rozglądając. Szły dalej w ciszy. Po jakimś czasie znalazły się przy Wierzbowej Zatoczce. Dopiero teraz Makowy Nów zdała sobie sprawę, jak rzadko tu przychodziła. Bieliczne Pióro usiadła niedaleko brzegu i zaprosiła do tego samego córkę Gęsiego Wrzasku. Ta wykonała polecenie, obserwując uważnie otoczenie.
- Ładne miejsce – powiedziała niebieskooka, uśmiechając się. Makowy Nów pokiwała głową.
- Nie myślałam, że takie coś znajdzie się na terenach Klanu Wilka – wyznała.
- No widzisz, a jednak. Nasze tereny mają w sobie wiele ciekawych miejsc – odparła Bielik.

 

***

 
Może i było zimno, ale to nie zatrzymywało Mak, przed wyjściem z obozu. A miała zamiar udać się na cmentarz, do Naparstnicowej Kołysanki i reszty jej rodziny. Dość dawno jej tam nie było, a chciała wykorzystać tę chwilę wolnego. Ruszyła więc w stronę wyjścia z obozu, ale wtedy zauważyła Bieliczne Pióro. Matka kultu siedziała gdzieś z boku, chyba nic nie robiąc. Makowy Nów postanowiła więc to wykorzystać. Chciała spędzić z nią trochę czasu, patrząc na to, że Bielik chyba jako jedyna miała z nią lepszy kontakt. Po śmierci jeszcze dwóch sióstr Mak czuła się strasznie samotna. A chyba tylko z tą starszą kotką miała jakieś głębsze relacje, w końcu ta trochę się nimi zajęła po śmierci Alby.
- Witaj Bieliczne Pióro – przywitała się liliowa, podchodząc do starszej wojowniczki. Ta tylko się do niej uśmiechnęła.
- Witaj Maczku – również się przywitała.
- Chciałabyś może się przejść? Idę na cmentarz do Napastnicy – wyjaśniła Mak.

<Bielik?>

Od Bieliczego Pióra CD. Mak (Makowego Nowiu)

— Niestety nie wiem. Może poszła się przejść? — zasugerowała maluchowi. Mak była taka urocza! Wydawała się nieśmiała, ale każdy kociak miał taki moment w swoim życiu. Dopiero nabierając doświadczenia, odkrywały w sobie odwagę. 

Jako, że biedactwa były zdane same na siebie, postanowiła się nimi chwilę zająć. Pobawili się trochę, a następnie obserwowała jak dzieci Gęsiego Wrzasku zapadają w sen. Maluchu męczyły się szybko i dużo spały. Kiedyś długo zeszło jej zrozumienie tego jak działa młody kot. Aktualnie miała już doświadczenie i wiedziała jak szybko utulić rozbrykane dzieci do snu. 

***

To co się stało przez ostatnie księżyce wydawało jej się złym snem. Nagle pół kultu postanowiło odejść do Mrocznej Puszczy. To było tak nierozważne zachowanie, że liczyła na to, że Mroczna Gwiazda ukarał tchórzy, którzy wystraszyli się rządów pozbawionych Szakalej Gwiazdy. Sama ciężko to zniosła. W końcu dawna liderka była dla niej niczym przyjaciółka i rodzina w jednym. Pamiętała ją jako malusie kocię, któremu zasłaniała oczy przed krwawą egzekucją. Ale najbardziej odbiło się to wszystko na Chłodnym Omenie. Jej brat wydawał się zdruzgotany na wieść, że ukochany go opuścił dla Szakalej Gwiazdy. To był dla niego potężny cios. Cieszyła się więc z tego, że w swoim życiu nie znalazła miłości. Nie wiedziałaby jak wtenczas ona by się zachowała, gdyby ktoś zrobiłby jej takie świństwo. 

Zamierzała jednak żyć dalej i nie poddawać się. Kult zawsze dało się odbudować. Aktualny lider starał się o to, chociaż jak na razie Jadowita Żmija co poszła do medyka to dostawała informację o tym, że Mroczna Puszcza nie zesłała jej kociąt. A może to wszystko była zemsta Klanu Gwiazdy? Czy byliby zdolni wpłynąć aż tak na żywych, by ich zniszczyć? 

Była tak zamyślona, że nie spostrzegła Makowego Nowiu, która brała coś na ząb. Podeszła do kotki, nie potrafiąc uwierzyć jak ta szybko wyrosła z tej małej kruszynki w dorosłą kocicę. 

— Cześć Maczku. Chciałabyś się przejść? — zapytała.

<Mak?>

Od Mak do Bieliczego Pióra

 Słabe światło słoneczne wpadało przez gałęzie otaczające żłobek, budząc przez to znajdujących się w środku mieszkańców. Mak otworzyła oczy i przysunęła się bliżej Alby. Szylkretowa kotka polizała swojego kociaka po głowie i na dobre rozpoczęcie dnia, zaczęła śpiewać ulubioną piosenkę Ananasika:

- Sikoreczka, Sikoreczka wleciała przez okienko. Sikoreczka, Sikoreczka wleciała przez okienko. Sikoreczka, Sikoreczka wleciała przez okienko…

Każdy z kociaków na dźwięk piosenki lekko się podniósł, a Ananasik wręcz podskoczył z radości. Zaczął śpiewać z mamą. 

— I znalazła melasowe cukiereczki - zaśpiewali razem, budząc przy tym Jadowitą Żmiję, nową karmicielkę.

- Możecie być cicho? Ja tu próbuję spać! - usłyszeli głos czarnej kotki. Mak lekko się skuliła, w obawie, że ta zaraz przyjdzie i im coś zrobi. Do tego jednak nie doszło, a Alba i Ananasik zaczęli śpiewać trochę ciszej. Po chwili dołączyła się do nich Naparstnica. Liliowa słuchała jak zaczarowana, nie ruszając się i nie wydając żadnego dźwięku. W końcu piosenka dobiegła końca i przeszli do normalnego poranka, takiego jak zawsze. W pewnym momencie Alba jednak zauważyła ojca kociąt. Gęsi Wrzask chodził po obozie. Mak na jego widok zjeżyła sierść. Bała się ojca tak bardzo! Szylkretowa jednak tego nie zauważyła i szybko podeszła do swojego partnera. Zaczęli rozmawiać, a kociaki zebrały się obok siebie.

- Jak myślicie, o czym rozmawiają? - zapytała Naparstnica.

- Ja nie chcę b-by w ogóle r-rozmawiali! - pisnęła przerażona Mak - Może o-on chce c-coś zrobić złego, na p-przykład znowu na nas nakrzyczeć?

Ananasik zgodził się z siostrą skinięciem głowy. Hortensja chciała coś powiedzieć, ale właśnie wtedy do żłobka weszła Alba, a za nią Gęsi Wrzask.

- Serduszka, ja idę z tatusiem na spacerek! Niedługo wrócę - oznajmiła karmicielka. Liliowa spojrzała na ojca z przerażeniem w oczach. Bała się, że coś złego się stanie, że on coś złego zrobi, tylko jeszcze nie wiedziała co.

***

Dzień mijał spokojnie. Alba cały czas nie wracała, co tylko jeszcze bardziej martwiło Mak.

- Chodź Raczku! Pobaw się z nami - krzyczała Naparstnica, bawiąc się małą kulką mchu. Mak odwróciła się w stronę siostry i właśnie wtedy do legowiska weszła jakaś kotka. Była dość wysoka i miała białą sierść w bure łaty. Niebieskie oczy powoli przemieszczały się z kociaka na kociaka, wywołując nieprzyjemny dreszcz, przynajmniej u Mak. Na pysku miała dużą bliznę, która jeszcze bardziej przerażała kociaka. Mak odsunęła się od wyjścia ze żłobka i szybko pobiegła za Naparstnice. Kociaki stały w bezruchu. W końcu Ananasik postanowił się odezwać:

- Dzień dobry! - powiedział jak zwykle bardzo kulturalnie - Jestem Ananasik, a to moje siostry. Kim pani jest? 

- Cześć maluchy, jestem Bieliczne Pióro - przedstawiła się, wchodząc do legowiska. Liliowa lekko się uspokoiła. Kotka brzmiała o wiele bardziej przyjaźnie od ich ojca, lub większości Klanu Wilka.

- A w-wiesz może gdzie n-nasza mama? - zapytała cicho Mak, przełamując barierę, jaką było odezwanie się do nieznajomego.

<Bieliczne Pióro?>