Wpatrywali się w siebie przez dłuższą chwilę, jakby obydwoje czekali na jakiś znak, by zacząć tę niezręczną rozmowę. Point, mimo tego, że o tym nie wspomniał, domyślał się, po co kociak do niego przyszedł. On też musiał usłyszeć te oszczerstwa rzucane w stronę Lśniącej Gwiazdy. Jedyne co to robił z siebie mysi móżdżek, wierząc w takie rzeczy. Przecież ich lider by tego nie zrobił! Ale skąd Kaczorek miał to wiedzieć? Był tylko kociakiem przyniesionym do obozu przez przywódcę. Nie mógł się dobrze wypowiedzieć na ten temat, nie znając tutaj nikogo. Nie tak jak Migot, który cieszył się popularnością.
– Co Ty tu robisz? – wypalił w końcu wojownik. Miał dosyć tej ciszy, tak samo, jak powoli Kaczorka, który dalej stał w miejscu, jakby język utknął mu w gardle. Nie było tutaj mowy o braku tej części ciała, ponieważ Migoczący Nieboskłon nie raz słyszał, jak maluch się odzywa. Z tego powodu możliwy brat nie mógł zgrywać głupa i udawać, że nie umie mówić.
– Opowiedz mi – nieskładnie wypadło z pyska rudego. Migot ruszył się lekko, czując zbierające się w nim napięcie. Chociaż wiedział, że wcześniej czy później to nastąpi, to dalej się na to nie przygotował. Przecież jak miał? Nie znał prawdy. Nikt jej nie znał. I mimo powtarzanych w kółko słów, że nie ma opcji by trójka przybłęd była z nim spokrewniona, nigdy nie mógł mieć pewności. Przynajmniej dopóki nie usłyszy tego od samego źródła, czyli Lśniącej Gwiazdy.
– Opowiedzieć ci? Niby o czym? – dopytał, a jego oskarżycielski ton rezonował w każdej sylabie wypowiedzianych słów.
– Opowiedz mi, co wiesz o naszym... – zawahał się Kaczorek, jakby chcąc odpowiednio dobrać słowa. – Pokrewieństwie – dokończył i spojrzał prosto na wojownika, na którego pysku pojawił się ironiczny uśmiech. Klanie Gwiazdy, gorzej być przecież nie mogło! Co on niby miał powiedzieć temu nieszczęsnemu Kaczorkowi?
– Nic – oznajmił w końcu, przyglądając się zdezorientowanemu kociakowi.
– Nic? – powtórzył jak echo. Migot kiwnął lekko głową, znów zmieniając pozycję na swoim posłaniu.
– Nic, ponieważ to niemożliwe – sprecyzował. – Posiadanie kociaków ze zdrajczynią można podpiąć pod złamanie kodeksu wojownika. Opowiadałem wam o tym niedawno, prawda? – zapytał, a Kaczorek pokiwał głową. Świetnie. Przynajmniej to miał z głowy. – No właśnie. Lśniąca Gwiazda jest lojalnym przywódcą naszego klanu. On czegoś takiego by nie zrobił – powiedział, z pewnym obrzydzeniem w głosie.
– To skąd... – zaczął, jednak Migot skutecznie mu przerwał:
– Skąd ja mam wiedzieć? Słuchaj, wszyscy co wierzą w tą całą plotkę, to mysie móżdżki – warknął i nachylił się nieco w stronę kociaka. – Nie bądź jak oni, bądź lojalny wobec klanu i nie wierz w takie oszczerstwa rzucane w stronę lidera – powiedział. Kaczorek cofnął się o krok, ale kiwnął głową, chyba przyjmując do wiadomości każde słowo Migoczącego Nieboskłonu.
***
*Teraźniejszość*
Wpatrywał się w żłobek, zastanawiając się, czy powinien tam wejść. Od rozmowy z Kaczorkiem minęło trochę czasu, co oznaczało, że point zdążył już dowiedzieć się paru informacji, które powinny przemówić kociakowi do rozsądku. Albo przynajmniej upewnić go, że nie był spokrewniony z nikim z jego rodziny. Kaczorek w końcu sam się tym przejął, więc również powinien znać prawdę. A przynajmniej jakąś jej część. A co zrobi z tą informacją to już zależało tylko od niego.
W końcu Migot wziął głębszy oddech i powoli wypuścił powietrze. Po chwili wstał i pewnym krokiem ruszył w stronę żłobka. Musiał wreszcie stawić temu czoła.
Gdy tylko przekroczył próg kociarni do jego nozdrzy dotarł ten znajomy zapach, przypominający mu o czasach kocięcych, kiedy to wszystko było takie łatwe. Nie jak teraz. Teraz musiał uporać się z błahymi problemami, wywołanymi przez jednego mysiego móżdżka.
– Witaj Morświniowa Płetwo – przywitał się z matką trójki przybłęd, lekko schylając głowę, na znak szacunku. Albo przynajmniej taki to powinno mieć odzew, ponieważ Migot robił tak tylko i wyłącznie ze względu honoru, a nie dlatego, że miał jakikolwiek szacunek do kotki. – Mógłbym porozmawiać z Kaczorkiem? – zapytał z uśmiechem i rozejrzał się po żłobku.
– Oczywiście – odparła karmicielka i od razu zawołała malucha do siebie. Ten zdezorientowany wykonał jej polecenie i stanął przed Migoczącym Nieboskłonem, który już po chwili kazał mu wyjść z legowiska. Kaczorek posłusznie wyszedł, tak samo jak wojownik, a następnie obydwoje usiedli przed wejściem, wpatrując się w siebie jak przy ich ostatnim spotkaniu.
– Słuchaj. Rozmawiałem ze Lśniącą Gwiazdą – zaczął niebieski. – On nie jest waszym ojcem, a tym bardziej nie jesteście dziećmi mojej matki – oznajmił. – Kim są wasi biologiczni rodzice, tego nie wiem, ale na pewno nie jesteście z nami spokrewnieni – wyjaśnił, mając na myśli siebie samego i Firmamentową Łapę.
<Kaczorku? Jakieś pytania czy wątpliwości?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz