Od Makowej Iluzji

Makowa Iluzja siedziała w legowisku wojowników i rozmyślała o ostatnich wydarzeniach, a najbardziej to o śmierci swojej matki. Nie do końca wiedziała, czy taki cios jak ta informacja pozwoli jej normalnie funkcjonować bez smutku i żalu do siebie, że nie spędziła z nią tyle czasu, ile by chciała i że nie zdążyła się z nią pożegnać. Westchnęła ciężko, po czym zakryła oczy łapami, a jej uszy ciężko przypadły do jej głowy.

— Och, mamo… — mruknęła przytłoczona.

Nagle Aksamitkowy Nos weszła do legowiska wojowników, z trudem powstrzymując się od płaczu. Jej pysk, który zawsze chodził jak najęty i wypuszczał z siebie setki słów na uderzenie serca, teraz pozostawał zamknięty. Szylkretka zaciskała szczękę, próbując powstrzymać wargi przed drżeniem. Nie zwracała uwagi na nic. Po prostu podeszła do swojego legowiska i opadła na nie, wciskając głowę między łapy. Już po chwili zaczęła cicho szlochać i pociągać nosem.

Rudofutra kotka słysząc szlochanie, opuściła łapy z oczu i spojrzała na swoją koleżankę. Ciekawa była, o co mogło chodzić.

— Wszystko w porządku? Dlaczego płaczesz? — Kotka wstała i dotknęła czubkiem nosa czoła szylkretki.

Aksamitka nie spodziewała się czyjegoś dotyku, toteż drgnęła, gdy ktoś tknął ją w czoło. Od razu podniosła głowę, a już wkrótce ujrzała przed sobą Makową Iluzję. Wpatrywała się w nią przez chwilę, próbując powstrzymać łzy gromadzące się w jej oczach, lecz na marne.

— Mak... — wyszeptała jedynie, po czym znowu pociągnęła nosem i pokręciła głową. — Nic nie jest w porządku...! — załkała i ponownie wcisnęła pysk w swoje posłanie.

— Dlaczego? Co się stało? Może… zjemy coś i pogadamy? Nie chcę cię zostawiać samej z problemem… — mruknęła ciszej. Z jednej strony była bardzo ciekawa, o co mogło chodzić, ale z drugiej strony nie chciała naciskać na kotkę. — Oczywiście, jeśli tylko chcesz, ja nie naciskam… — mruknęła ponownie.

Aksamitkowy Nos wahała się przez chwilę. Na słowa rudofutrej zamarła, nie wydając z siebie żadnego dźwięku. Dopiero po chwili znów spojrzała na nią zapłakanymi ślepiami. Jeszcze przez moment zastanawiała się, czy coś powiedzieć, czy może ponownie się przed nią rozkleić.

— Nie... nie jestem głodna — mruknęła w końcu ponurym głosem i położyła po sobie uszy. — Ale... możemy przejść się na spacer. I tak nie chcę, żeby ktokolwiek więcej zobaczył mnie w takim stanie! — westchnęła dramatycznie.

Makowa Iluzja z uśmiechem na pysku zaczęła poganiać przyjaciółkę.

— No to na co czekamy? W drogę! — krzyknęła z radością. W końcu mogła być sam na sam z kimś, do kogo prawdopodobnie żywiła większe emocje. Mogła czuć jak jej pysk z ciepła się topi! — A gdzie idziemy? Może w stronę Starego Obozowiska? Chyba że chcesz gdzieś indziej… — mruknęła, nadal uśmiechając się od ucha do ucha.

Czekoladowa wykrzywiła pysk z niechęcią.

— Nie wiem, czy będę w stanie dojść tak daleko! — przyznała, kręcąc głową. — Jest mi niedobrze, Mak… Nie wiem, czy przeżyję to, co przed chwilą się wydarzyło! — kontynuowała, poruszając nerwowo końcówką ogona. Przestała już wlepiać spojrzenie w rudofutrą i zamiast tego skupiła je na swoich łapach. — Możemy przejść się nad jezioro. Choć nie wiem, czy będę w stanie spojrzeć sobie w pysk po tym, co się stało…! — żaliła się dalej.

— No dobrze, Aksamitko, ale co się stało…? — mruknęła już trochę zaniepokojona stanem wojowniczki. — Naprawdę chcę ci pomóc, tylko musisz mi powiedzieć, co się dzieje. Nie musisz mówić ze szczegółami, naprawdę! — Polizała ją delikatnie po czole, aby ta się lekko uspokoiła.

Po jej słowach cętkowana podniosła się z miejsca. Wyglądała mizernie. Cała była zgarbiona i skulona, jakby sytuacja, która tak ją dotknęła, wyssała z niej całą życiową energię.

— Powiem ci poza obozem — mruknęła cicho i wyminęła Makową Iluzję, po czym skierowała się w stronę wyjścia z legowiska. Tuż przed tym, jak pierwsze promienie słoneczne padły na jej futro, zatrzymała się i spojrzała przez ramię na rudofutrą. — Idziesz?

— Dobrze i tak, tak, idę. — Kotka wyruszyła za szylkretką powolnym krokiem. — A to… idziemy nad jezioro, tak? — zapytała.

Aksamitkowy Nos uśmiechnęła się słabo do pręgowanej, po czym delikatnie szturchnęła ją barkiem.

— Przecież przed chwilą ci powiedziałam, że idziemy nad jezioro! Jeszcze aż tak często nie zmieniam zdania — odparła, śmiejąc się cicho pod nosem. Po chwili jednak odchrząknęła i znów przybrała nieco pochmurniejszy wyraz pyska. — Hej, a… co sądzisz o Tygrysiej Nocy? — zapytała, gdy obie kierowały się już do wyjścia z obozu.

— O Tygrysiej Nocy? Chyba nigdy nie miałam z nim interakcji… Nie kojarzę go… A dlaczego pytasz? — spytała dosyć zaciekawiona nagłym pytaniem szylkretowej kotki. Nie spodziewała się akurat pytania o jednego z wojowników klanu.

Szylkretka westchnęła jakby rozmarzona. Potem jednak od razu pogrążyła się w melancholii, a jej spojrzenie stało się wręcz puste.

— Czy to nie najpiękniejszy kocur w całym Klanie Wilka? — szepnęła, po czym przeniosła wzrok na Makową Iluzję. — Ma takie piękne oczy… Ich kolor przypomina mi korony drzew podczas Pory Zielonych Liści. A te jego pręgi... Zawsze, gdy na nie patrzę, czuję się jak zahipnotyzowana… — przyznała smutno.

— No… Ja nie wiem… Nigdy nie zwracałam na niego uwagi… Poza tym wydaję mi się, że ktoś mi się już podoba… — mruknęła lekko zdziwiona słowami kotki. — Jednak nie jestem pewna, czy to na pewno zakochanie, czy chwilowe zauroczenie — dodała, uśmiechając się, tym razem już nie za bardzo chętnie.

Aksamitka pociągnęła nosem po raz kolejny.

— A ja jestem pewna, że jestem w nim zakochana! — przyznała. — Na jego widok… szybciej bije mi serce! W jego obecności czuję się jak najszczęśliwsza kotka na świecie, jakbym… jakbym mogła nawet góry przenosić! Ale… to wszystko i tak nie ma znaczenia! — stwierdziła zrozpaczona.

— No właśnie… O co chodziło wtedy? Bo teraz się rozkręciłaś o nim… — mruknęła Mak, a uśmiech z jej pyska momentalnie zniknął. Czuła mocne kłucie w klatce piersiowej przez informację o tym, że kotka mogłaby być zakochana w kimś innym, a nie w niej. Jej wzrok przenosił się z kotki na własne łapy. Nie do końca wiedziała, co ma zrobić.

— Och, Mak! — jęknęła szylkretka, a jej głos wyraźnie się załamał. — To właśnie o niego chodzi…! — wyznała drżącym głosem i zamilkła na kilka uderzeń serca. — Nie mogłam już dłużej znieść tego, że w jego obecności tak bardzo plątał mi się język! Nie mogłam znieść tego, że każdej nocy przewracałam się z boku na bok, myśląc jedynie o nim! Doszłam do wniosku, że naprawdę jestem w nim zakochana po uszy i… że muszę podjąć jakieś kroki, żeby zostać jego partnerką, zanim oszaleję z miłości! — zaczęła, mówiąc bardzo szybko i czasem ledwo zrozumiale. — Ja… wyznałam mu dziś miłość, wiesz? — dodała po chwili, tym razem już spokojniej. Spuściła wzrok na łapy, a jej pysk wygiął się w gorzkim grymasie. — Głupia ja. Myślałam, że on również mnie pokocha. Lecz on powiedział, że nie może ze mną być. Że wciąż widzi mnie jako swoją uczennicę, a nie potencjalną kochankę. Ale my oboje jesteśmy dorosłymi kotami! To nie powinien być problem, co nie, Mak? — zwróciła się do przyjaciółki, a w jej ślepiach na nowo pojawiły się łzy.

— No… a ile on ma księżyców? Bo wiem, że ty i ja jesteśmy chyba w tym samym wieku… — mruknęła, a w jej oczach pojawił się jakiś błysk nadziei. Nadziei na to, że kotka po odrzuceniu odpuści sobie kocura. — Bo jeśli jest od ciebie dużo starszy to, no… wiesz…

Aksamitkowy Nos pokręciła głową.

— Nie jest ode mnie dużo starszy! To tylko jakieś… osiem księżyców! — uparła się. — Ale on i tak nie chce ze mną być, bo byłam jego uczennicą. Czy to ma jakieś znaczenie? Dzieli nas tylko osiem księżyców! Tylko osiem! Na pewno gdzieś na tym świecie istnieją pary, których różnica wieku jest znacznie większa. Poza tym nie jestem już jakąś uczennicą, tylko dorosłą wojowniczką! I to od bardzo długiego czasu! — mówiła dalej. — Dlaczego on po prostu nie może mnie pokochać? Byłabym dla niego taką dobrą partnerką… Prawda, Mak? Powiedz mi, dlaczego on nie chce ze mną być, skoro oddałabym mu całe swoje serce, gdyby tylko zgodził się zostać moją drugą połówką…?

— Tak, na pewno byłabyś dla niego świetną partnerką! Nie wątpię w to — mruknęła z jednej strony zadowolona tym, że jej koleżanka została odrzucona, a z drugiej strony było jej szkoda Aksamitki. Nie chciała widzieć, jak cierpi z powodu nieodwzajemnionej miłości. — No… nie wiem… Ciężki temat, ja teraz się zakochałam pierwszy raz, więc nie wiem, co o tym mówić…

Czekoladowa wydawała się jakby głucha na wszelkie wzmianki o tym, że Mak miała kogoś na oku.

— Ej, wpadłam właśnie na pomysł! — miauknęła nagle, a życie wróciło do jej oczu. — Może ty z nim porozmawiasz, co? Błagam cię, Mak! Musisz z nim pogadać! — zaczęła ją prosić, patrząc na nią maślanymi oczętami. — Powiedz mu, że osiem księżyców różnicy to wcale nie tak dużo i że powinien dać mi szansę! Chociaż jedną! Powiedz mu, że jeśli zgodzi się ze mną być przez jeden księżyc, a po tym czasie nadal będzie uważał, że dziwnie mu być w związku ze mną, to będzie mógł zerwać! Ciebie na pewno bardziej posłucha niż mnie. Teraz pewnie uważa, że jestem jakąś desperatką. Jak ty z nim pogadasz, to może weźmie twoje słowa na poważnie, zamiast ciągle mi powtarzać, że nie zostanie moim partnerem! Bo ja wiem, że nim zostanie. Tylko jeszcze nie wiem jak… — mówiła, wyrzucając z pyszczka tysiąc słów na uderzenie serca, jak to miała w zwyczaju.

— No… okej, mogę! A co, jeśli mnie też nie posłucha…? Dobra! Najważniejsze to spróbować! — mruknęła, po czym uśmiechnęła się niechętnie. — Ja nie uważam, że jesteś desperatką, więc on też nie może! A jak ma jakiś problem, niech najpierw powie to mi!

Aksamitkowy Nos zachichotała, po czym trąciła Makową Iluzję nosem w policzek.

— Dziękuję ci, Mak! Jesteś najlepsza! Nie wiem, jak ci się za to odwdzięczę — mruknęła.

Makowa Iluzja uśmiechnęła się lekko, po czym spojrzała przed siebie.

— Czego się nie zrobi dla najważniejszych kotów, co nie?