Od Fląderki CD. Złocistego Widlika

*akcja ma miejsce po ostatnich trzech oneshotach Flądry oraz przed mianowaniem kociąt*

Gdy Fląderka dostrzegła piastuna zmierzającego w jej stronę, a z jego pyska padło jej imię, wręcz napięła wszystkie mięśnie w obawie, że będzie czekać ją rozmowa z kocurem na temat zachowania Lipieńka – jego niewygodnych pytań i kwestionowania wszystkiego, co go otaczało. Bo mimo prób, nie udało jej się zbytnio wpłynąć na zachowanie swojego syna, który jakby nie patrzeć był swego rodzaju indywidualistą w Klanie Nocy. Co zarówno fascynowało Fląderkę, jak i również przerażało. Martwiła się, że kocurek może zostać w przyszłości wygnany z klanu za bycie problemowym kotem zdaniem większości kotów w ich społeczności, a tego nie chciała. Nie chciała stracić kolejne ze swoich kociąt, podobnie jak straciła rodzeństwo czy rodziców.
– J-ja... nic nie zrobiłam – powiedziała, czując się niczym małe kocię, tłumaczące się ze swojego wybryku, którego na dobrą sprawę nie dokonało. Jednak taka była prawda. Jej kontakt z Urodziwym Szafirkiem sprowadzał się do powiedzenia "dzień dobry" czy spojrzenia się w stronę kocicy, gdy ta dzieliła języki ze swoim partnerem lub rozmawiała z innymi kotami. I mimo tego, że znała podejście kocicy, głównie z plotek, na temat dotyczący jej przyjaznego nastawienia do kocich przestawicieli o brązowej barwie futra, ciężko nazwać było je koleżankami. Między nimi nie były żadnej relacji, przynajmniej według Fląderki, jak i pewnie w oczach innych wojowników również. – N-nigdy nawet nie dotknęłam Urodziwego Szafirka, więc to niemożliwe, abym ją zaraziła. N-nawet na jej ślubie...
– Łżesz... nie raz widziałem, jak znajdowałaś się blisko mojej Szafirki. Zdecydowanie za blisko. Odebrałaś mi córkę...
Fląderka struchlała. Nie przypominała sobie, aby kręciła się za blisko Urodziwej Szafirki. Większość dni spędzała w towarzystwie Wymarzonej Słodyczy oraz Mysiomózgiej Łapy, gdy ta żyła, jak i również rodziny królewskiej. Zarówno Rogatego Flaminga oraz Klekoczącego Bociana można było zauważyć często w towarzystwie Flądry, w szczególności przed ciążą i porodem kocicy nim zaszyła się na dobre w kociarni. Gdy pierwszy z książąt dawał odrzutkowi niestworzone zadania oraz misje, tak drugi usilnie próbował odpędzić się od towarzystwa odrzutka, w szczególności, gdy kocica zadawała mu przeróżne pytania na temat klanu czy zagadnień medycznych.
– To ty powinnaś odejść z tego klanu, a nie ona i Przypalony Kasztan. Swoim odejściem wyświadczyłabyś wszystkim przysługę, a w szczególności własnym kociętom. – Piastun przeniósł spojrzenie na pochłonięte zabawą kocięta. – Weź przykład z ich ojca i dołącz do niego na terenach niczyich. Po prostu... Spływaj!
Mimo, że kocur silił się na szept, jego słowa musiały dotrzeć do uszu Sennej Łzy, która z zainteresowaniem przyglądała się ze swojego posłania parze kotów. Fląderka instynktownie przeniosła spojrzenie na swoje dzieci, które na jej, jak i ich szczęście nie słyszały wymiany zdań między piastunem, a matką.
Fląderka milczała przed dłuższą chwilę. Jej mały móżdżek potrafił pojąć, dlaczego kocur powiedział jej te, a nie inne słowa. Tęsknił za szylkretową kotką i odobnie, jak jego syn, piastun nie przepadał za czekoladowymi kotami przez wzgląd na wpojone wartości, które raz za razem utwierdzały go i innych w przekonaniu, że z czekoladowymi kotami naprawdę jest coś nie tak. I nie obawiał się okazywania jawnej niechęci względem nich, jak i nastawianiu Wełnianki czy Centuri przecie własnej matce, które z księżyca na księżyc się nasiliło – obie koteczki przestały z chęcią wtulać się w bok Fląderki, decydując się na szczególny odstęp między nią, a ich samymi.
Odejście ukochanej córki Złocistego Widlika, niedługo po tym, jak Fląderka zagościła na jej ślubie. Pojawienie się czekoladowego samotnika na kolejnym. Agresywna matka Pyzy, Bzyczka oraz Milczka, woląca zabrać ze sobą kocięta do krainy przodków czy narodziny potomstwa Flądry oraz ich odmienność od pozostałych kociąt. Raz za razem członkowie Klanu Nocy otrzymywali potwierdzenie, być może od samego Klanu Gwiazdy, na temat nauk, które otrzymywały od pierwszych dni spędzonych w żłobku.
– Z-złocisty Widliku. Jest mi naprawdę przykro z powodu odejścia... zaginięcia twojej córki... G-gdym mogła, gdyby Mandarynkowa Gwiazda lub książę Błękitna Laguna mi na to pozwolili, zrobiłabym wszystko, aby przyprowadzić Urodziwego Szafirka wraz ze swoim partnerem z powrotem do klanu... Abyście znowu mogli być razem... sama wiem, jakie to uczucie, gdy traci się ukochanych bliskich i nie chcę, abyś tak się czuł... Proszę, uwierz mi, że to nie ja ją zaraziłam, ani nie proponowałam jej porzucenia rodziny... m-może to sprawka jakiegoś innego czekoladowego kota... t-tego samotnika, który nawiedził nasze tereny... m-może on ją skrzywdził albo coś jej powiedział...
Dziwnie się czuła z faktem oczerniania czekoladowego kocura, którego żywot zakończył się z dniem jego egzekucji. Jednak może naprawdę kocur się wcześniej spotkał z Urodziwym Szafirkiem, tym bardziej było to prawdopodobne, skoro znał lokalizację obozu. Może również dowiedział się, że szylkretka nie była uprzedzona do kotów o brązowej okrywie i to jakoś wykorzystał?
Fląderka pomyślała również o swoim srebrzystym synku, Pyzie oraz Bzyczku. Jeśli to nie ona oraz samotnik, to może któreś z kociąt miało jakiś wpływ na decyzję Urodziwego Szafirka odnośnie odejścia z Klanu Nocy? Tylko w jaki sposób mieli wpłynąć na decyzję dorosłej wojowniczki.

<złoty? zleć jej zadanie, może przy okazji pozbędziesz się jej na dobre z klanu i może jakimś cudem znajdzie zagioną parkę challenge dla odrzuta >

Od Złocistego Widlika CD. Fląderki

Przeszłość

Strzepnął uchem na jej słowa.

— Tak, ryby są naprawdę szybkie i zwrotne. Należy też pamiętać, że często są bystrzejsze, niż początkowi łowcy myślą — odparł, przenosząc wzrok na wejście do żłobka. Nadal odczuwał brak Kotewki.

Obecnie

Kocur leżał na posłaniu, przyglądając się kociakom. Było ich naprawdę dużo, a sam Widlik nie pamiętał, kiedy ostatnio żłobek był taki głośny. Szukał w tych malutkich ruchach ukojenia dla swoich myśli. Jednak świadomość, że najpierw stracił brata, potem Konwalię, a następnie własną córkę poprzez ucieczkę lub zniknięcie z obozu, było to dla kremusa bardzo bolesne. Nigdy, by nie przypuszczał, że Szafirka tak po prostu zniknie wraz z mężem. Zastanawiał się, czy był to pomysł szylkretki, czy dymnego, a może zwykły zbieg okoliczności. Niezależnie od tego czuł się zdradzony przez własną krew. Nieważne, że jego młode nie były z nim spokrewnione krwią, nigdy ich nie traktował inaczej. Wtedy też jego wzrok padł na Fląderkę. Ta wstrętna kocica tkwiła w żłobku na tyle długo, że nie pamiętał już dnia, gdy nie musiał oglądać jej pyska. Wtedy na myśl przyszła mu pewna rzecz. Być może nie uchronił zbyt dobrze swojej córki przed tym odrzutkiem? W końcu Fląderka była na ślubie Szafirki i Kasztana. Do tego zawsze kręciła się na jego gust zbyt blisko niebieskiej. Wbił pazury w posłanie. Być może ten parszywy stwór zaraził ją iskrą zdrady albo pecha. Sprawiła, że jego kochane dziecko zachorowało, a spaczenie przedostało się do serca Urodziwej. Tak, zdecydowanie mogło się tak stać. Wpatrywał się przez chwilę zielonymi ślepiami w czekoladowe ścierwo, a następnie podniósł się i podszedł do kotki.

— Fląderko — zaczął cicho. Skorzystał z tego, że młode kotki nie były tak blisko matki.

— To przez ciebie moja córka zniknęła. Pamiętasz, jak mówiłaś o zarażeniu innych poprzez dotyk futra? Teraz już rozumiem, co miałaś na myśli. Specjalnie wybrałaś Urodziwy Szafirek, bo była dobra i miła dla was obrzydliwych czekotów, sprawiłaś, że dosięgnęło ją spaczenie. Pozbawiłaś mnie dziecka — rzekł ostrym, ale na tyle cichym głosem, by nikt inny go nie usłyszał.

— Jak mogłaś to zrobić? — dodał, mrużąc zielone ślepia.

<Fląderko? Jak czujesz się z faktem odebrania mi dziecka?>

Od Fląderki CD. Złocistego Widlika

Początkowo Fląderka próbowała się wyślizgnąć spomiędzy łap piastuna, jednak jej plan szybko został udaremniony przez kocura; przystąpił do pielęgnacji brązowego futerka kociaka. Koteczka podczas kąpieli przez cały czas wstrzymywała oddech, nie decydując się na jakikolwiek ruch, obawiając się najgorszego. Zmarszczyła pyszczek, gdy kocur czyścił jej policzek z błota, raz za razem przejeżdżając po nim językiem.
– Moje futerko posiada toksynę... – wymamrotała w końcu, gdy udało jej się dojść do głosu, czy właściwie przemogła się przed poinformowaniem kocura o swej przypadłości. Zresztą, powinien chyba o tym widzieć. Chyba. Dostrzegła, że kocur przechylił głowę, zmieniając wyraz pyska na zatroskany. Przeniósł spojrzenie w kierunku wejścia do kociarni, by ponownie wlepić spojrzenie we Fląderkę. Czyżby właśnie rozważał spełnienie jej prośby? – Jak u tych rybek... albo żabek – kontynuowała, przypominając sobie jedną z opowieści Kotewkowego Powiewu na temat trujących żyjątek. A może to były jednak jaszczurki?
Może z nią było podobnie? Dlatego Kotewkowy Powiew odeszła do Klanu Gwiazdy; bo dotykała jej futerka, czyszcząc je i pozwalając jej spać u swojego boku. Tylko nie bardzo rozumiała, dlaczego pozostałe koty odeszły. Przecież jej nie dotykały. Ale mogły dotknąć piastunki. Czy to się liczyło?
Fląderka próbowała znaleźć sensowne wytłumaczenie w związku ze śmiercią liderki, zapominając o tym, że kocica była najzwyczajniej w świecie stara i w końcu nadszedł jej czas, jak w przypadku czarno-białej piastunko-księżniczki. Zresztą sama Centuria upierała się, że śmierć starszych kotów to na pewno była wina brązowookiej, więc musiało tak być.
Szylkretka zmrużyła oczy, gdy kocur dotknął nosem jej czółka, nie rozumiejąc jego zachowania. Dlaczego jej nie słuchał i tak bardzo ryzykował? Co, jeśli naprawdę posiadała coś na swoim futrze, co powodowało choroby i osłabienie przez zbyt częsty kontakt? Delikatnie dotknęła pysk karmiciela białą skarpetką, próbując odsunąć jego pysk od siebie.
– Nie masz gorączki... – miauknął, podnosząc się na równe łapy. – A mimo to majaczysz... – Złapał Fląderkę za kark, która nie miała siły protestować; i tak by jej nie posłuchał.
Westchnęła. Bezwiednie zwisała z pyska piastuna, gdy ten zabrał ją do legowiska medyków i streścił kocicom przebieg rozmowy z kociakiem, prosząc o pomoc. Dopiero z pomocą Różanej Woni i długiej, bardzo długiej rozmowy, udało mu się przekonać kociaka, że ten nie posiada na sobie żadnej zabójczej toksyny.
Brązowe ślipka spoglądały na starczy pysk medyczki, gdy ta podniosła się i odeszła od pacjentki; kocica cicho mamrotała do siebie zdanie, które jedno, jedyne uszko Fląderki nie było w stanie wyłapać.

~ ~ ~

Fląderka przysłuchiwała się rozmowie rodzeństwa dotyczącej ceremonii uczniów. Kim zostanie jej siostra i braciszek? Prawdopodobnie wojownikami. A ona? Nie wiedziała. Wątpiła w to, czy Mandarynkowa Gwiazda mianuje ją na wojownika. Nie, na pewno nie, przecież ktoś taki jak ona nie mógł zostać wojownikiem, prawda? Jednak córka Borówkowej Słodyczy została uczennicą wojownika. Tylko... dlaczego?
Koteczka westchnęła, wlepiając spojrzenie w sufit żłobka. W pewnym stopniu podziwiała Korzonek za to, że z jej pyszczka nie schodził uśmiech, nawet jeśli posiadała brązowe futerko. Starsza kotka nie robiła sobie nic z uwag, które padały z pysków starszych.
Fląderka strzepnęła uszkiem, kryjąc się pomiędzy sumakami i obserwując, jak członkowie Klanu Nocy wykonują swoje obowiązki. Uczniowie trzymali w pyskach złowione ryby, a starsi korzystali z ciepłej pogody, grzejąc się w promieniach letniego słońca. Jej ciałko się spięło, gdy w zasięgu wzroku znalazła się Czyhająca Murena; "(nie)mama". Kocica właśnie rozmawiała ze swoim synem, gdy w pewnej chwili spojrzała w kierunku Fląderki. Gdy ich spojrzenia się spotkały, szylkretowa kotka pośpiesznie wycofała się z powrotem w głąb żłobka, zajmując posłanie tuż obok Złocistego Widlika. Zwinęła się w kłębuszek, mając nadzieję, że księżniczka nie przyjdzie do żłobka i nie będzie miała pretensji o to, że kocię podsłuchiwało rozmowy członków rodziny królewskiej. Bo nawet jeśli co nieco podsłuchała, to nie miała zamiaru wykorzystać tych informacji na własny użytek. No dobrze, może jedynie przydatne techniki polowania miałaby zamiar wykorzystać, o ile zostałaby uczennicą wojownika, aby móc wynagrodzić opiekę nad nią córce Mandarynkowej Gwiazdy w jej pierwszych tygodniach życia.
– Złocisty Widliku... Myślisz, że zostanę uczniem wojownika? – spytała, wlepiając brązowe ślipka w piastuna. – Chciałabym się jakoś odwdzięczyć klanowi za opiekę nade mną i moim rodzeństwem, ale nie wiem jak... Jeśli będę szkolić się na wojownika, pomyślałam, że mogłabym spróbować złowić dwie duże rybki... Jedną dla Czyhającej Mureny, drugą dla ciebie. – I gdyby Kotewkowy Powiew żyła, najpewniej trzecią zdobycz sprezentowałaby właśnie jej. – Dla pozostałych też złowię. O ile będę w stanie je złapać! Biedronkowe Pole mówiła, że ryby są bardzo szybkie i śliskie, w szczególności te duże... A w dodatku niektóre są takie duże, że mogłyby połknąć kociaka. – Poinformowała kocura z przyjęciem. Do tej pory nie wiedziała, że ryby mogły połykać koty, w końcu miały być pokarmem dla wojowników, a nie drapieżnikami. – Tylko nie wiem, czy zasługiwałabym na ten zaszczyt jakim jest noszenia miana ucznia wojownika. To by nie było sprawiedliwe wobec mojego rodzeństwa, którym odebrałam mamę... – Mówiąc to, spojrzała w kierunku Centuri, żałując, że między nią, a siostrą nie było dobrej relacji i raczej nigdy nie będzie, zważywszy na to, jakim uczuciem, czy też jego brakiem, darzyła liliowa brązową siostrę. – Centuria na pewno zostanie uczennicą wojownika i będzie w przyszłości wspaniałą wojowniczką. Rezeda tak samo.

<Piastunie?>

Od Złocistego Widlika CD. Fląderki

Od śmierci Kotewkowego Powiewu i pozostałych dwóch kotek nie minęło wcale tak dużo czasu. Widlik miał wrażenie, jakby to wszystko działo się wczoraj. Otulał kocięta ogonem, wpatrując się w wejście do żłobka. W pewnej chwili do jego uszu dotarł głos Fląderki. Kremowy przeniósł na nią wzrok, a widząc jej ogólny stan, poczuł coś na wzór ucisku w sercu. Być może był to efekt jego wrażliwości. Ewentualnie rozczarowanie czy smutek. Być może wszystko razem. Czekotka miała upaćkaną lewą stronę pyszczka. Złotek westchnął cicho i złapał ją za kark. Położył na swoich łapach.

— Gdzie ty się tak ubrudziłaś? — mruknął. Nachylił pyszczek i zaczął czyścić ubłocone miejsca. Delikatne, aczkolwiek zdecydowane liźnięcia usuwały błoto z jej policzka i okolic oczu. Przez cały ten czas, Złocisty Widlik zastanawiał się, o co mogło chodzić. Po co medyk? Czym mieli się zarazić? Czemu jej oczka były tak zaczerwienione? Może od płaczu, a może od czegoś innego? Dopiero po paru uderzeniach serca, kiedy młodsza była już doprowadzona do porządku, westchnął cicho.

— Teraz wyglądasz lepiej. Nie możesz doprowadzać się do takiego stanu. Jeszcze ci wpadnie do oczu i dopiero będzie problem. Uwierz mi dyskomfort to nic dobrego — rzekł ze spokojem w głosie. Może i czekoladowe koty były, jakie były, ale Fląderka wciąż była kociakiem. Pomimo spowodowania śmierci Nemezji, czekotka była zbyt mała, by w ogóle przeżyła poza obozem. Z kolei kodeks mówił, by nie zostawiać kociąt w potrzebie. Nie miał zamiaru tego łamać. Zresztą skoro Kotewka się nią zajmowała, zawiódłby ją, gdyby zrobił coś tak głupiego. Co więcej, nie byłby lepszy od tych błotnistych kotów i ich mrocznych zapędów.

— Nie wygaduj głupot Fląderko. Urodziłaś się w Klanie Nocy i pomimo wszystkiego jesteś jego członkiem. To się nie zmieni. Skąd ci to w ogóle przyszło do głowy? I o co chodzi z zarażeniem? Czym miałabyś nas zarazić? Boli cię coś? Masz jakiś dyskomfort? Mam na myśli zdrowotny — odparł na jej słowa, przyglądając się jej. Może powinien wziąć ją do medyków? W końcu, jeśli jej coś było, to może tam dowiedziałby się więcej.

<Fląderko?>

Od Fląderki do Złocistego Widlika

Fląderka oparła łebek o krawędź legowiska, obserwując trening ucznia piastunki; kocur z pamięci przywoływał kocie umaszczenia i sposób w jaki powstały, przynajmniej według wierzeń Klanu Nocy. Koteczka z zaciekawieniem słuchała ich rozmowy, gdy wtem strzepnęła uszkiem, zmrużyła oczka, po czym szeroko rozdziawiła pyszczek. Cichutkie miauknięcie opuściło jej mordkę; to wystarczyło, aby Kotewkowy Powiew zareagowała. Ledwo zauważalnie poruszyła uchem, spoglądając w stronę legowiska, na którym dwoje z trójki kociąt drzemało po posiłku.

– Już się wyspałaś, Fląderko? – Pytanie opuściło pyszczek starej księżniczki, gdy zbliżyła się do kociąt. Tuż za nią stał Widlik, uważnie obserwując starszą, jak wykonuje swoją pracę. – Spójrz, Centuria i Rezeda nadal potrzebują snu. Nie chcesz jeszcze się zdrzemnąć?

Szylkretka pokręciła łebkiem. Wypełzła z legowiska, lądując na twardym podłożu. Nie chciało jej się spać, nie chciało jej się leżeć bezczynnie, czekając, aż siostra i brat się obudzą. Chciała... No właśnie, co chciała?

– Chciałabym zamoczyć łapki w wodzie – poinformowała piastunkę. – Może jeśli będę je wystarczająco długo moczyć, moje futerko się rozjaśni... – miauknęła ze złudną nadzieją, że będzie mogła zmienić swoje umaszczenie. – Tutaj, na tę łapkę skapnęło mi kilka kropelek mleka przez nieuwagę i od tamtej pory jest bielutka...

– To tak nie działa, Fląderko. Nie możesz zmienić koloru swojego futerka, nie ważne, jak bardzo byś tego pragnęła. Pamiętaj, że masz to szczęście, że nie zdobi cię w całości brązowy kolor, tylko również biel oraz rdzawy; dokładnie te dwa kolory posiadała twoja mama, co prawda w większej ilości, ale być może to znak, że posiadasz w sobie cechy, które ona również posiadała. – Kocica mówiła spokojnie, starając się wszystko dokładnie wytłumaczyć kociakowi. W końcu, gdyby dało się zmieniać kolor futerka, doszłoby do wielkiej katastrofy! Brązowe koty mogłyby się podszywać pod czarne, bądź inne! A co do twojej propozycji odnośnie udania się nad wodę, lepiej będzie, jeśli jeszcze trochę poczekasz. Przynajmniej do momentu, aż nie będziesz piła mleka i tego dnia będzie musiało być bardzo ciepło oraz musi być ładna pogoda. Dobrze?

– Dobrze.

~~~

Śmierć piastunki była nagła i niespodziewana. W końcu Kotewkowy Powiew obiecała, że będzie towarzyszyła Fląderce, gdy po raz pierwszy zamoczy łapkę w wodzie. Niestety nie mogła dotrzymać złożonej obietnicy. Fląderka wylewała morze łez, brudząc mordkę w błotku, które sama stworzyła. Kilka pasm sierści, po lewej stronie pyszczka koteczki, było upaćkanych i posklejanych, mimo to Fląderka sobie nic z tego nie robiła. Sama była błotem, z błota pochodziła, więc zdecydowała się z nim współistnieć w tejże chwili.

Widziała, że pozostałym kotom również było ciężko. Młody kocurek, na którego barki spadła opieka nad nimi, tęsknił za Kotewkowy Powiewem. Centuria zaczęła obwiniać Fląderkę o powiązanie ze śmiercią najstarszych członków Klanu Nocy, przed czym nie próbowała się bronić. W końcu była tą, która odebrała życie własnej matce, więc być może również była tą, która odebrała życie Kotewkowemu Powiewowi i pozostałym starszym, w tym liderce? Może jej futerko zawierało jakąś toksynę, które po dłuższym kontakcie szkodziło? Dlatego Centuria nie chciała jej dotykać, a piastunka i karmicielka były do tego zmuszone.

– G-gdyby nie ja, mama, pani Kotewka oraz pozostali na pewno by żyli... – miauknęła, wycierając łapą pyszczek. Przestraszyła się, że również mogła przynieść nieszczęście Czyhającej Murenie oraz jej synkowi; w końcu jeszcze nie tak dawno temu przebywali tuż obok siebie, a księżniczka karmiła trójkę kociąt. Nie chciała, aby coś im się stało. – P-panie Widliku... – Zaczęła, zwracając uwagę kocura, który do tej pory siedział wpatrzony w wejście do kociarni. Obawiała się, że już w młodym wieku zachorowała na chorobę, która przynosi nieszczęście tym, którzy zaopiekowali się nią. – P-proszę mnie wynieść poza obóz! T-tak będzie lepiej, dla wszystkich... Dla całego klanu. P-proszę... – Wpatrywała się w kocura szklistymi i zaczerwienionymi oczkami. – Nie chcę, aby coś się stało księżniczce Czyhającej Murenie czy jej synowi, księciu Klekoczącej Łapie... Ich również mogłam zarazić... Muszą szybko pójść do medyków! Pan również!

<Złocisty Widliku?>