Pomocnik szamana nieznacznie wysunął się naprzód tłumu otaczającego Borowika, który właśnie streszczał wydarzenia dotyczące uprowadzenia Psianki przez Dwunożnych. Nie potrafił zrozumieć, jak w ogóle doszło do tej sytuacji. Dlaczego Borowik nie próbował pomóc ukochanej siostrze Modrogończyka? I dlaczego Psiance tak bardzo zależało, aby na własne oczy zobaczyć Betonowy Świat?
– Borowiku... – w głosie Modrogończyka nie było słychać ani ciepła, ani współczucia. Bury kocur przeniósł spojrzenie na pomocnika szamana. – Jak mogłeś ją zostawić... porzucić...
Nie potrafił tego pojąć. Tym bardziej że wiedział jaką relacją darzyli się Psianka i Borowik. Przekazanie zapewnień jego siostry ani trochę nie sprawiły, że poczuł się lepiej. Gorycz i smutek wypełniła jego serce, sprawiając, że po policzkach zaczęły spływać mu łzy.
– Masz po nią wrócić i ją uratować, słyszysz... To Twój obowiązek. Jako zwiadowcy, a przede wszystkim jej przyjaciela...
~~~
Modrogończyk pomimo bycia u kresu sił, machał swoimi skrzydełkami, przemierzając znajome tereny; zarówno te Owocowego Lasu, jak i Klanu Burzy. Minął Drogę Grzmotu, rzeki, aż w końcu znalazł się w Betonowym Świecie. Nie miał pojęcia czy obraz, który mu się ukazał, był prawdziwy, względem Betonowego Świata, w końcu nie widział go na własne oczy nigdy, a jedynie słyszał o nim od innych kotów.
Czy Psianka naprawdę była w tak strasznym miejscu? I to sama!
Czy była bezpieczna? Czy miała co jeść i pić? Czy żyła?
Te i inne pytania zalewały umysł pomocnika szamana, gdy rozglądał się w poszukiwaniu swojej ukochanej siostry. Po pewnym czasie obniżył lot, decydując się zatrzymać na malutkim fragmencie zielonej trawy otoczonego ze wszystkich stron.
Czuł się jak w pułapce.
Zatrzymał spojrzenie na klombach o różnorodnym kwieciu. Niektóre gatunki z tych roślin znał, inne miał okazję widzieć pierwszy raz. Chociaż... czy to miało sens? Czy takie rośliny naprawdę istniały? Czy to jego wyobraźnia płatała mu figle?
Kwiecie wydawało słodki zapach, sprawiając, że Modrogończyk się rozluźnił. Zbliżył się do jednego z kielichów zapachu, zaciągając się słodyczą, gdy wtem dostrzegł bardzo dobrze znajomy mu kwiat.
Psianka.
Odbił się od podłoża, lądując tuż przed kwiatem, na którego płatku znajdowała się charakterystyczna plamka. Dokładnie w tym samym kształcie, która zdobiła pyszczek jego siostrzyczki.
To nie mógł być przypadek. To był znak od Wszechmatki.
Delikatnie musnął łapką płatek, zastanawiając się, czy w taki sposób Wszechmatka chciała zapewnić swojego wyznawcę o tym, że jego siostrzyczka była bezpieczna. Nie mogli się skontaktować, a jednak ten sen miał mu przekazać informacje.
"Jestem cała i zdrowa. Kocham was, ciebie i mamę".
– Modrogończyku...
Męski głos rozległ się gdzieś w oddali, tak jakby dochodził zza ściany w legowisku medyków lub podziemi. Kocur pozostawał bierny na wołanie. Nie mógł ot tak porzucić tego kwiatu.
– Modrogończyku...
Ton głosu stawał się twardszy, jak i słychać w nim było zniecierpliwienie.
Na płatku pojawiło się pęknięcie. Ledwo dostrzegalne draśnięcie sprawiło, że kocur zamarł. Nachylił się do kwiatu, chcąc ochronić go całym swoim ciałem przed niewidzialnym zagrożeniem.
– Uratujemy cię, Psianko... Borowik cię uratuje... ja też zrobię wszystko, co w mojej mocy, abyś wróciła do Owocowego Lasu cała i zdrowa...
To były ostatnie słowa, które zdołał wypowiedzieć nim kwiat, jak i cały krajobraz rozpadł się na milion maleńkich kawałków.
Kocur otworzył szeroko oczy, rozglądając się po pomieszczeniu. Znajdował się w lecznicy, a tuż przed sobą zobaczył Hiacynta. Niebieski odchrząknął i zabrał łapę z boku czekoladowego.
– Będę potrzebował twojej pomocy, Modrogończyku. Chodzi o Ryś. Zaniosłem jej z samego rana porcję zwierzyny. Jak zwykle wybrzydzała, lecz nie to mnie zmartwiło. Podczas moich odwiedzin przez cały czas się drapała... zgaduję, że złapała jakąś infekcję lub na jej futrze zadomowiły się pchły... Mógłbyś się nią zająć?
Modrogończyk, jak większość mieszkańców Owocowego Lasu, trzymał się z dala od kocicy zamieszkującej izolatkę. Mało który kot z własnej woli wkraczał do paszczy lwa. Jednak tym razem postanowił użyczyć swoich umiejętności medycznych, aby poprawić jakość życia więźniarce, która odkąd pamiętał, żyła w niewielkim pomieszczeniu. Słyszał na jej temat różne rzeczy, niektóre mijały się z prawdą, będąc podkoloryzowane, inne natomiast były najprawdziwszą prawdą.
Gdy tylko przekroczył próg izolatki, został powalony na ziemię przez szylkretkę, która wpatrywała się w niego spojrzeniem, którym obdarowuje się ofiarę. Gdyby nie Hiacynt, najpewniej tak właśnie by skończył. Kocur pośpiesznie przywołał więźniarkę do porządku, zaganiając ją do kąta.
– Nic ci nie jest? Wybacz, to ja powinienem był wejść pierwszy...
Modrogończyk dotknął łapą rany na pysku, którą zrobiła mu umyślnie, a może i nie, kocica. Lekko go piekła, ale nie była zbyt głęboka. Być może za księżyc nie zostanie po niej ślad.
– Jest w porządku. Zaraz się nią zajmę... Ryś, prawda? Nazywam się Modrogończyk... jestem tutaj, aby ci pomóc. Słyszałem, że się ciągle drapiesz... Zaraz coś na to zaradzimy...
Nie spodziewał się, że zajęcie się tą konkretną pacjentką będzie, aż takie trudne. A jednak udało im się dojść do porozumienia, nawet pomimo złożenia dziwnych obietnic kocicy, aby ta tylko współpracowała i nie zechciała kolejny raz zaatakować Modrogończyka lub Hiacynta. Point miał rację co do infekcji. Pomocnik szamana miał nadzieję, że maść, którą przygotował, pomoże zagubionej kocicy.
Po zajęciu się wyjątkową pacjentką, na kocura czekała dość przykra wiadomość, dotycząca jego rodzeństwa żyjącego na terenach Klanu Burzy prosto z pyska ich matki. Purchawka pomimo przekręcenia imienia swojej córki, dokładnie przedstawiła ostatnie wydarzenia z udziałem błękitnookiej, która teraz znajdowała się na terenach niczyich.
Modrogończyk stracił dwie siostry w krótkim czasie, a jedynym rodzeństwem, o którego miejscu pobytu i stanie zdrowia wiedział, był Milknący Zew.
– Dokąd idziesz, słonko?
– Do Klanu Burzy. Muszę porozmawiać z tatą i z Milknącym Zewem. Sam poinformuję Czereśnie o tym, co zamierzam zrobić. Wrócę przed zmierzchem – mówiąc to, skierował swoje kroki do legowiska przywódcy, by następnie za zgodą czekoladowego, udać się na ojcowskie tereny.
Wyleczeni: Ryś
🍃🌱🌿
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz