Od Skrzącej Łapy (Skrzącej Nadziei) CD Płonącej Łapy (Płonącej Waśni)

***Bardzo dawno temu - zima - czasy gdy strumień był ciałem stałym***

Skierka nieco się wykurowała po tym, jak prawie zamarzła podczas czuwania po otrzymaniu imienia wojownika. Była świeżą wojowniczką, ale się tak nie czuła. Nadal wypatrywała Płonącej Łapy i czy nie zamierza się jakoś zemścić za tamten "wypadek". W końcu liliowa nie zamierzała spaść z drzewa na młodszą. To nie było celowe! Wiedziała jednak, że tej samicy nie da się tego wytłumaczyć. Bała się jej tak bardzo. W dodatku niepokoił ją fakt, że od tamtego zdarzenia niemal nie widziała tej przerażającej istoty, co oznacza, że nie była aż tak bezpieczna, jak by się mogło zdawać. Zapewne ta osobniczka już coś knuła i Skierka nawet w legowisku wojowników nie była bezpieczna. Już nie raz żałowała tego, że podczas ich pierwszego spotkania odmówiła młodszej zjedzenia robaka. To był jeden z jej największych błędów. Zaraz po tym, że nadal istnieje. Właśnie... Istnieje. Nie była do końca pewna, czy chce przestać istnieć, czy też nie. Jednak coraz bardziej przekonywała się do faktu, że chce się spotkać z rodzicami i wieść lepsze życie. Z dala od Płonącej Łapy i tych wszystkich kotów. No może poza Kolczastą Skórą i jej bratem Ciernistą Zamiecią. Oni byli dla niej najważniejsi i tylko oni nadal trzymali ją w tym miejscu. Jednak czy ktokolwiek byłby w stanie tęsknić za taką kupą futra, jaką była? Płomień tylko utwierdzała ją w przekonaniu, że nie. Westchnęła i wyszła z legowiska wojowników. Wiatr zmierzwił jej futro, gdy poczuła zimny puch między palcami. Wbiła swoje małe pazurki w śnieg, a jej wychudłe ciałko zakołysało się od podmuchu wiatru. Była do niczego. Pod wpływem emocji stwierdziła, że dość tego myślenia i trzeba przejść do czynów. Jej oczy powoli zaczęły wypełniać się łzami, gdy uświadomiła sobie, że patrzy na obóz klanu wilka po raz ostatni. Pora skończyć to, co nigdy nie powinno się zacząć. Czuła, jak jej zmęczone już serduszko chce uciec z klatki piersiowej, gdy spojrzała za siebie na legowisko wojowników, w którym spał jej były mentor i brat. Czy powinna się pożegnać? Jednak nie wiedziała, co by miała powiedzieć. Najlepiej chyba po prostu nie mówić nic... Nie umiałaby spojrzeć im w oczy. Gniewaliby się na nią? Pewnie tak... Nie chciała tego, jednak co innego jej pozostawało? Głodziła się od długiego już czasu i to nie pomagało. Stała się może chudsza i słabsza, ale nie umarła. A miała. Przetarła łapką łzy, gdy postanowiła, chociaż przytulić ich oboje. Na pożegnanie. Wieczne pożegnanie... Weszła do legowiska i po cichutku zbliżyła się do Kolczastej Skóry. Owinęła go ogonem i spojrzała na niego i jego równomierny oddech. Spał. I dobrze. Nawet nie będzie wiedział, co się wydarzyło. Póki ktoś nie znajdzie jej ciała. Wyglądał tak spokojnie. Była mu wdzięczna za każdą chwilę spędzoną razem z nią. Za każdy trening i cierpliwość. Za to, że dawał jej poczucie bezpieczeństwa, którego nie dostała od rodziców. Zrobił tak wiele, a ona dla niego niemal nic... W jednej chwili odsunęła się od kocura. Poczuła ogromne poczucie winy i że nigdy nie była godna, by ten kochany osobnik został jej mentorem. Po prostu nie... 

- Dz-dziękuję i prze-epraszam - szepnęła przez łzy. Tylko tyle była w stanie. Polizała go czule po głowie i podeszła do brata. Przy nim nie była w stanie nawet usiąść. Poczucie winy było za silne. Czas to już zakończyć. Miała tylko tyle w głowie. Polizała po głowie i Ciernistą Zamieć, po czym po cichutku wybiegła z legowiska. Miała tylko jeden cel - skończyć z sobą. Jej łzy jedna po drugiej spadały na biały puch, gdy liliowa biegła w stronę strumienia. Strumienia, który miał jej pomóc w odebraniu swego żywota. Wiedziała, jak to jest zamarzać i że można przez to umrzeć. Chciała tego. Chciała zamarznąć w lodowatej wodzie. Gdy była coraz bliżej celu, poczuła drętwienie na łapach. Bardzo się bała. Zresztą jak wielu rzeczy, ale nigdy nie stanęła w obliczu śmierci. Gdy stanęła przed swoim celem, otarła jeszcze raz oczy z łez. Nagle usłyszała łamaną gałąź. W jednym momencie stanęła jak wryta, bojąc się odwrócić w stronę hałasu. Chciała uciekać, ale tutaj był strumień. Musiała zostać. Po chwili ciszy uznała, że musiało jej się przesłyszeć. W końcu tak najprościej pozbyć się strachu, po prostu go odsunąć. Przełknęła głośno ślinę i po chwili zawahania weszła na lód. Był jeszcze zimniejszy niż śnieg, przez co kotka, jeszcze bardziej poczuła tę grozę. Gdy już stała na zimnej i śliskiej nawierzchni, zaczęła zastanawiać się, co zrobić, żeby ta pękła. Teraz odczuła jeszcze bardziej to, że przez ostatnie czasy się głodziła. Była za lekka, by samym ciężarem wywołać pęknięcie. Westchnęła i spojrzała w niebo. Zaczął sypać śnieg, który wpadał jej do oczu. Mimo to wyszeptała w jego kierunku kilka słów do mamy i taty, których mogła poznać tylko przez pierwszy księżyc swego życia. Nie pamiętała ich wyglądu, ale pamiętała, jak podczas ataku Stwórcy mama nakazała, pozostanie w kociarni i ona się posłuchała. Bała się, a teraz mama nie żyje. Razem z tatą. Gdyby może nie została, tylko mimo wszystko ruszyła za mamą, wszystko byłoby lepsze?... To były głupie myśli, bo co mógłby zrobić jednoksiężycowy kociak w obliczu takiej wojny. Jednak Skrząca Nadzieja wmawiała sobie winę przez całe swoje życie. Była odpowiedzialna. Odpowiedzialna za śmierć rodziców. Ile czasu minie, zanim dopuści do kolejnej śmierci? Nie chciała znów czuć tego samego. Była złym kotem. Musiała umrzeć. 

- To koniec... - szepnęła obojętnie, jak dotąd nigdy. Była już pewna swego. Musiała umrzeć. - Przepraszam... - dodała i podskoczyła. Gdy wylądowała, lód zaczął pękać. Szczelina rozchodziła się powoli w dwie strony strumienia, a Skierka jak zahipnotyzowana patrzyła się na nią i czekała na rozwój wydarzeń. Musiała zginąć. Jednak w ostatniej chwili, gdy szczelina zbliżała się do drugiego brzegu strumienia, liliowa spanikowała. Przecież nie była pewna, czy trafi do rodziców i co tak naprawdę jest po drugiej stronie. Czy cokolwiek jest? Jej wątpliwości zaczynały rosnąć z prędkością światła z uderzenia na uderzenie serca. Dotarło do niej, że nie jest jeszcze gotowa. Nie jest! Nie chciała umierać! Chciała tylko żyć inaczej! Czy to źle? Spanikowanym wzrokiem zaczęła lustrować okolicę. Nie mogła się ruszyć, więc niemo wołała o pomoc. Jednak był wczesny ranek, przez co jej wszelkie nadzieje zaczynały upadać, a pęknięcie zaraz odbierze jej krótki żywot...

<Płomień? 0.0>

Od Skrzącej Łapy (Skrzącej Nadziei) CD Sarniej Łapy

Skierka sama nie wiedziała, jak zareagować. Oto ta osobniczka, którą ledwo znała, odsunęła od niej tego upartego typa, co popychał się z liliową w akcie niemej walki o miejsce spoczynku.

- Nie mam w zwyczaju powtarzać trzeci raz - odwróciła się w stronę kotki, która wyglądała na nieco zszokowaną - Chcesz coś ze mną zjeść? - Oczy Skrzącej Łapy zrobiły się jeszcze większe niż przed chwilą, bo otóż nie chciała odmawiać tej kotce, która uratowała jej miejsce, jednakże gdyby nie odmówiła, zniszczyłaby sobie passę niejedzenia. Nie wiedziała, co ma zrobić. Nie była głodna. Ani trochę. A może jednak była, ale nie chciała tego czuć? Pomachała przecząco głową.

- N-nie dzię-ękuje... Ni-ie jestem g-głodna... - cichutko odmówiła Sarniej Łapie i miała nadzieję, że ta nie będzie na nią zła ani że nie pomyśli, że Skierka jest niewdzięczna. Była wdzięczna i to bardzo za pomoc, ale są sprawy, które mają większy priorytet... Kotka chwilę zmierzyła wzrokiem liliową, po czym prychnęła. Skrząca Łapa aż cofnęła się lekko do tyłu. Czy uraziła tę samicę? Przecież nie chciała. Skuliła się i przestraszona wbiła wzrok w Sarnią Łapę. 

- Nie wydaje mi się, żebyś nie była głodna - rzuciła i po prostu usadowiła się koło zszokowanej liliowej. Doprawdy reakcja tej kotki ją zdziwiła. Najpierw prycha i wydaje się być zła na Skierkę, a potem po prostu siada koło niej. Cała zadrżała na ciele na tą myśl. O co chodziło młodszej? Co teraz o niej myślała? Czy w jej oczach Skrząca Łapa jest do niczego tak jak w swoich? Chciała ją przeprosić, tak bardzo, lecz nie potrafiła wydusić z siebie żadnego słowa. Po prostu lekko drżąc, ułożyła swoją głowę na łapach i zamknęła oczy. Chciała być teraz gdzieś indziej. Z dala od zatłoczonego legowiska...

***duży skip, czasy teraźniejsze***

Skierka stała się Skrzącą Nadzieją już tak dawno temu... Nadal jednak nie pozostawiła w tyle tego, co ją tak kurczowo trzymało. Coraz bardziej zatapiała się w myślach o pozbyciu się siebie raz a dobrze, ale niestety dostała teraz ucznia. Nie było to takie złe, jednak to krzyżowało jej plany. Nie wiedziała, co ma z tym faktem zrobić. Po prostu szczerze to bała się swojej uczennicy i ciężko było jej się odzywać do kotki, jednak mentorowanie też i na tym polegało. Było jej ciężko. Ot tak po prostu. Właśnie wracała z treningu i szczerze to zaczynała jeszcze bardziej podziwiać Kolczastą Skórę za cierpliwość do niej. Ona sama jej nie miała dla siebie, a co dopiero dla Złotej Łapy, której to też się bała. Co za ironia. Bycie mentorem było trudne, a szczególnie gdy nie można było wydusić z siebie słów, co czasem na miejscu Skrzącej Nadziei miało miejsce. Westchnęła, gdy wraz ze swoją uczennicą przekroczyła próg obozu i ogonem dała znak, że Złota Łapa jest już wolna i może zająć się sobą. Nie miała siły, żeby wymyślić jej kolejne zadanie, jak posprzątanie legowiska starszyzny. Była chyba za łagodna, jednak nie zamierzała tego zmieniać. Zależało jej, żeby uczennica nawet nie ją polubiła, ale nie odrzuciła. Bała się odrzucenia przez inne koty. Szczerze to brakowało jej stanowczości. Bardzo brakowało. Trudno, popracuje nad tym później. Kiedyś... Zobaczyła Sarnią Łapę, która zmierzała gdzieś w jakimś nieznanym Skierce kierunku. Od momentu uratowania przez młodszą miejsca Skierki, nie rozmawiały ze sobą. Nawet można by powiedzieć, że Skrząca Nadzieja starała się unikać kotki, bo bała się, że ta miała jej za złe tamto wydarzenie. Szczególnie odmowę jedzenia, co przecież można by potraktować jako brak wdzięczności. Strzepnęła zdenerwowana ogonem. Co miała zrobić? Głupio było stać w miejscu i udawać, że się na kogoś nie patrzy, jak tak naprawdę ten ktoś skupiał w tej chwili całą uwagę. To było dziwne, ale Skrząca Nadzieja była bardzo ciekawa tej osobniczki, a zarazem się jej bała. Poczuła, jak drętwieje jej całe ciało, gdy ich spojrzenia się skrzyżowały. Niemal nie mogła się ruszyć i przez panikę, w jaką wpadła, nie umiała odczytać emocji, która była gdzieś głęboko ukryta w oczach Sarniej Łapy. Szok. Wojowniczka, która boi się uczniów. Tak bardzo za siebie się wstydziła. Przełknęła głośno ślinę, która nijak nie chciała przejść przez jej gardło. Przerażona zaczęła kierować kroki w kierunku kotki. Nie wiedziała czemu, ale głupio byłoby udawać, że się jej nie zna, skoro kiedyś pomogła liliowej, prawda?

- H-hej - cichutko niemal pisnęła w kierunku kotki, gdy podeszła na tyle blisko, by ta mogła ją usłyszeć. Niemal czuła, że za chwilę jej serce wybuchnie lub wyskoczy z klatki piersiowej. - J-jak idzie c-ci trenin-ng? - Zadała pytanie, które jako pierwsze wpadło jej do głowy. Nie była pewna, czy było wystarczające. Raczej nie, ale tak się bała, że nie była w stanie wymyślić czegoś innego. Jeszcze raz przełknęła głośno ślinę i nie odważyła się nawet spojrzeć w oczy młodszej.

< Sarnia Łapo? ^^ Wybacz, że tyle czekałaś... >

Od Skrzącej Łapy (Skrzącej Nadziei)

I przyszedł ten dzień. Dzień mianowania. Miała stać się dorosła. W białym śniegu odbijały się gwiazdy nocnego nieba. Było pięknie, jakby tysiące światełek spadło ze Srebrnej Skórki, by świętować stanie się wojownikiem Skrzącej Łapy. Westchnęła i ze smutkiem popatrzyła po zebranych. Czy to już jej życie się skończyło? Czyli to dzisiaj... Do tej pory wydawało jej się to takie odległe. Mimo wszystko w głębi serduszka myślała, że do tego nie dojdzie. Doszło. Patrzyła na swojego mentora. Kolczasta Skóra się cieszył. Ewidentnie był dumny. Przynajmniej on. Do jej uszu doszedł głos lidera, wzywając ją, by wyjść przed "szereg". Chwiejnym i niepewnym krokiem to zrobiła. Przeszedł ją dreszcz. Bała się. Bała się ceremonii. Bała się dorosłości. Bała się zostać sama na całą noc... Podeszła do lidera. Spojrzała z lękiem w oczy Iglastej Gwiazdy. Już tyle ceremonii odprawiał, że dla niego w przeciwieństwie do Skierki nie było to niczym niecodziennym. Poczuła dreszcze na swoim ciele. Nie chciała być sama. Nie chciała być samotna i zdana sama na siebie. Nie dorosła do tego. Do niczego nie dorosła. Była za młoda na życie...

- Ja, Iglasta Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Skrząca Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia? - Zdenerwowana zamknęła oczy, po czym otworzyła je pełne łez.

- Przy-ysięgam - starała się, by jej głos się nie załamywał, ale niestety marnie jej to szło. 

- Zatem mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Skrząca Łapo, od tej pory będziesz znana jako Skrząca Nadzieja. Klan Gwiazdy ceni twoją wrażliwość i oddanie oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka.

Dotknęła głową barku lidera, a wtedy wszystkie zebrane koty (przynajmniej większość) zaczęły wykrzykiwać jej nowe imię. Czuła się nieco dziwnie. Sama pośrodku tych tłumów. Było dość niekomfortowo. Nie wiedziała, co ma ze sobą zrobić, więc lekko wymusiła uśmiech w stronę lidera i udała się w tłum. Tam jeszcze kilka kotów złożyło jej gratulacje, a gdy zobaczyła zadowolony pyszczek Kolczastej Skóry, ciepło przeleciało przez jej serduszko. On przynajmniej się cieszył.

Niedługo potem nadszedł czas pilnowania przez nią obozu. Musiała zostać w milczeniu aż do rana, z czym raczej nie będzie problemu. W końcu ona przeważnie milczała, lecz bardziej obawiała się o tą samotność w ciemności obozu. W dodatku było bardzo zimno, a ona musiała wysiedzieć całą noc na zewnątrz. Już teraz ciarki ją przechodziły z zimna, a co dopiero będzie później?

Gdy wszyscy udali się na spoczynek do swoich legowisk, Skierka poczuła tę niemiłą emocję, jaką właśnie była samotność. Została teraz sama zdana tylko na siebie. A gdy kot z jakiegoś obcego klanu przyjdzie? Przecież jeszcze nigdy nie walczyła z nikim na śmierć i życie... Wtedy zginie, co nie było takie złe, ale najgorsze byłoby to, że przecież coś mogłoby się stać Kolczastej Skórze. Przecież wtedy nikt by ich nie ostrzegł. Nie mogła do tego dopuścić. Po jakimś czasie stania w jednym miejscu łapki zaczęły jej zamarzać, tak więc ruszyła się. Zaczęła chodzić wkoło obozu, by chociaż trochę poprzez ruch się rozgrzać. Z każdym krokiem coraz czujniej obserwowała i wsłuchiwała się w otoczenie. Była czujna. Musiała być. W dodatku myśli dotyczące pseudo dorosłości nie chciały jej opuścić. Ciągle musiała się z nimi mierzyć. Powoli zaczynała mieć już tego dosyć i nawet odbijające się w śnieżnym puchu gwiazdy nie łagodziły tej niechęci do obecnej sytuacji.

***rano***

Swoje czuwanie skończyła w sposób taki, że przemarznięta do szpiku kości siedziała skulona na samym środku obozu. Nie czuła łap, więc średnio mogła się ruszyć. Jej wychudzone ciałko drżało tak bardzo, jakby właśnie wyszła z zamarzniętej wody. Niemal czuła, jak z jej łez zrobiły się sople. Takie maleńkie kropelki lodu. Ktoś wstał. Słyszała skrzypnięcia śniegu podczas kroków. Nie wiedziała, jaki kot pierwszy opuścił swe legowisko, ale miała nadzieję, że jej pomoże. Nie była w stanie się sama ruszyć, a potrzebowała przecież znaleźć się w cieple. Teraz już nie były ważne jej lęki dotyczące dorosłości, tylko ważne było to, aby się ogrzać.

<ktoś chce zabrać Skierkę do medyka?>

Od Skrzącej Łapy

Miała w głowie tylko jedno: Idzie na swój ostatni trening. Poinformował ją o tym dzisiaj sam Iglasta Gwiazda. Spojrzała się z niepokojem na mentora. Kolczasta Skóra wydawał się być z niej dumny, natomiast ona nie. Czuła, że nie jest gotowa. Nie wyobrażała sobie siebie podczas walki o klan. Kolec nauczył ją walczyć, ale jeszcze nigdy nie walczyła z innym kotem na serio poza treningami. Czy sobie poradzi? Czy Skierka poradzi sobie z walką na śmierć i życie? W dodatku bała się okropnie dorosłości. Nie chciała być tą dorosłą i dojrzałą, bo taka nie była. Była po prostu małą Skierką, ale wiedziała, że taki stan rzeczy się nie utrzyma. Musiała dorosnąć, ale jak? Westchnęła. Miała siebie po prostu dosyć. Ceremonia powinna ją cieszyć, ale było totalnie na odwrót. Przynajmniej tyle, że jej mentor się cieszył. Przynajmniej on. Zrównała z nim kroku i wbiła wzrok w podłoże. Nie chciała już myśleć o niczym. Miała dość swojej głowy.

***

Gdy przybyli na miejsce treningów, do Skierki uszu doszedł głos Kolczastej Skóry.

- Gotowa na ostatni trening walki? Chciałbym cię jeszcze odrobinkę sprawdzić i po raz ostatni podszkolić. - uśmiechnął się zadowolony. Spojrzała na niego zaniepokojona, ale po chwili pomachała twierdząco głową. Co będzie, to będzie. Niedługo potem oboje rzucili się w wir walki bez pazurów. Kolec był bardzo ciężkim przeciwnikiem, ale mała starała się wykorzystywać swój atut. Była mniejsza, a co za tym idzie zwinniejsza. Przynajmniej starała się być. Nauczył ją tego właśnie kocur. Jak miała tak po prostu porzucić to uczniowskie życie? Wszystko się przecież zmieni. Na zawsze. Nie chciała tego, bo nienawidziła zmian. Musiała czuć się bezpiecznie. To bezpieczeństwo dawała jej właśnie rutyna. Przez swoje myśli straciła skupienie na walce. Kolec ją powalił. Dotarło do niej, że przegrywa, a wtedy ledwo wyćwiczonymi tylnymi łapami odepchnęła go nieznacznie, co zdezorientowało kocura. Po czym umiejętnie przeczołgała się pod jego brzuchem, stając tuż za nim. Kolczasta Skóra szybko się obrócił przodem do kotki i spojrzał jej w oczy. To była słabość uczennicy. Do tej pory kocur to wiedział. Nie lubiła utrzymywać kontaktu wzrokowego. Nie była godna i taki wzrok jakiegokolwiek kota podświadomie zmuszał ją do spuszczenia głowy. Ledwo powstrzymywała się od tego czynu, a jej ogon zdradzał jej napięcie, bijąc na boki. Wiedziała, że nie może spuścić wzroku ani zamknąć oczu, bo wtedy przegra. Jej oczy zaczęły się wypełniać łzami. Czuła to. Nie mogła pozwolić, by przeciwnik to zauważył, więc nie odrywając wzroku od oczu mentora, rzuciła się na jego lewy bok i gdyby nie to, że miała schowane pazury, właśnie by je wbiła w sierść kocura. Umiała już więcej niż kiedyś, to na pewno, ale czy tyle, aby wygrać z kotem z innego klanu? Nie była pewna, lecz gdyby tak się zastanowić, to niczego nie była pewna. Nawet tego, czy niedługo nie postanowi się usunąć z tego chorego świata...

***

Gdy po treningu dotarli do obozu, Kolczasta Skóra pochwalił kotkę za postępy. Ta tylko niemrawo się uśmiechnęła i nie czekając na reakcję kocura, truchtem wbiegła do legowiska uczniów. Jej ostatnia noc w tym miejscu. Usadowiła się na swoim posłaniu, zwijając w kulkę. Kiedyś spała tutaj z bratem. Teraz była sama. Tyle wspomnień... W tym momencie naszła ją refleksja, że bardziej od złych wspomnień, bolą te dobre... Postanowiła te słowa mieć za swoje niejakie motto życiowe. W końcu tyle w tym było prawdy. Do złych wspomnień można się przyzwyczaić. One wracają bardzo często i z czasem po prostu są normalnością. Jednak te dobre są gorsze. W nich byliśmy szczęśliwi, a teraz trzeba się pogodzić z ich stratą. Za każdym razem, jak takie wspomnienie przyjdzie, pamiętasz to, jak było dobrze. Jednak teraz tak nie jest i tą stratę trzeba przeżywać zawsze na nowo i tak samo. To boli... Przymknęła ślipia wypełnione łzami i cichutko załkała. Niczego już nie była pewna. Była zagubiona. Czuła jakby już na zawsze zgubiła drogę, którą chciała podążać. W sumie to sama nie wiedziała, czy kiedykolwiek taką miała...

Od Skrzącej Łapy CD Kolczastej Skóry

Padał deszcz. Ciągle i bez przerwy. Niebo płakało tak jak czasem Skierka. Czuła się dzięki temu nieco bliższa Srebrnej Skórki. Nie tylko ona płakała. Westchnęła. Siedziała na deszczu i czuła jak jego kropelki powoli spływają po jej sierści. Delikatnie i powoli. Nie spieszyły się. Za to te, które w nią uderzały, były bardziej energiczne. Jednak potem traciły tą energię, zupełnie jak ona w wieku jednego księżyca po śmierci rodziców. To niesamowite, że tak dużo rzeczy jej o tym przypominało. Było to okrutne, ale co ona na to mogła poradzić? Nic, zupełnie nic. Nagle doszedł ją głos Kolczastej Skóry. Tego kochanego kocura, który właśnie przerwał jej kolejną już tego dnia życiową refleksję. To nawet dobrze. Nie musiała być sama ze swoimi myślami.

- Skierko. – zwrócił się do kotki pewnego ulewnego dnia. – Nie zbliżaj się do strumyka beze mnie, zwłaszcza kiedy pada deszcz, proszę. Przynajmniej na ten czas. - nie powiem, trochę zdziwiły ją słowa liliowego. On się o nią martwił, czy jak? Widząc jego lekko zaniepokojony pyszczek, poczuła ukłucie w serduszku. Nie chciała, by ten był smutny, czy zaniepokojony. W końcu to Kolec. Jednak średnio dochodziło do niej, że ktokolwiek kiedykolwiek mógłby się o nią martwić. Po prostu nie wiedziała, jak o tak nic niewartego kota, można się martwić i nie chcieć, żeby odszedł. Poczuła kolejną falę nieprzyjemnego uczucia w klatce piersiowej. Nie chciała, by się martwił. Nie o nią. Nie była tego warta, a on był wart tego, aby się nie zamartwiać. Co kocur zrobi, jak Skierka zdecyduje się, by odejść? Łezki na samą myśl mimowolnie wypełniły jej oczęta. Zamknęła je i po prostu mocno przytuliła się do Kolczastej Skóry. Poczuła, jak ten odwzajemnia ten gest i otula ją ogonem. Była bezpieczna. Tak mogłaby trwać wiecznie, po prostu chciała czuć, że ma kogoś blisko siebie i tak właśnie teraz było.

- D-dobrze - odpowiedziała cichutko, po czym schowała swój pyszczek w futerku starszego. Nie chciała go puszczać. Nie mogła go stracić. Nigdy.

***spadł śnieg i nadeszła Pora Nagich Drzew***

Dużo kotów narzekało już na świeży śnieg, jednak Skierka jak niemal nigdy cieszyła się. Cieszyła się z tego białego puchu niemal jak kociak. Starała się też nie myśleć o niedalekim mianowaniu. Było tak blisko... Odruchowo przypomniała sobie, jak właśnie w taką śnieżną noc, spotkała po raz pierwszy Płomień. Tą, która teraz niestety ją prześladowała i była jej zmorą oraz najstraszniejszym koszmarem sennym... Skrzywiła się na samą myśl i odruchowo rozglądnęła, czy aby na pewno nie ma jej w pobliżu. Nie było. Odetchnęła. Znów skupiła się na białym puchu. Właśnie siedziała przy legowisku uczniów i zaczęła powoli przerzucać śnieg z jednej strony na drugą, gdy zobaczyła skupionego na czymś swojego mentora. Pobudzona chwilowymi pozytywnymi emocjami, wywołanymi przez śnieg, ruszyła niemal biegiem w jego stronę. Nie zdążyła nawet zauważyć, czym kocur był zajęty, gdy w jednej chwili skoczyła na niego ze śmiechem, powalając w zaspę śniegu. Znała go już na tyle, że zaliczał się on do dwóch kotów, przy których czuła się nieco swobodniej niż przy reszcie klanowiczów, więc tylko dlatego odważyła się na taki gest. Przez chwilkę jeszcze leżała w puchu śnieżnym, by potem ze śmiechem obrzucić mentora jego większą ilością. Podświadomie przeraziła ją wizja jego złego pyszczka, ale teraz była pod wpływem innych emocji niż zazwyczaj. Chyba stawała się nieprzewidywalna nawet dla siebie. Gdy te emocje nieco opadły stanęła, jak gdyby nic, jakby była wryta w podłoże i czekała na reakcję Kolczastej Skóry.

<Kolec? <3 >

Od Skrzącej Łapy CD Wróblowego Serca

Właśnie razem z mentorem wracała z treningu. Było tak super! Rzadko kiedy mogła tak powiedzieć, ale teraz tak było. Lubiła spędzać czas z Kolczastą Skórą, z nim czuła się tak swobodnie. Poza tym był bardzo kochanym kotem. Wiedziała jednak, że za niedługo już nie będzie uczniem, a wojownikiem. Przerażało ją to. Już nigdy więcej nie będzie treningów z kocurem i już nigdy więcej nie będzie mogła uważać się za młodą. Wtedy już tylko będzie coraz starsza, by na samym końcu po prostu umrzeć. Zniknąć i wymazać swe istnienie z pamięci innych kotów. To było smutne. Bardzo smutne, ale co on na to mogła? Przez te rozmyślania straciła rachubę czy to teraz jest zadowolona z treningu, czy znowu smutna. To było takie trudne do zinterpretowania... Spojrzała na idącego obok niej liliowego. Był chyba usatysfakcjonowany postępami Skierki. Przynajmniej tyle, że mogła na jego pyszczku wyczytać te pozytywne emocje. Przynajmniej on miał z czego się cieszyć. Wyszkolił ucznia! Mimowolnie się uśmiechnęła, ciesząc z tego, że kocur był zadowolony.

***

Gdy wchodzili do obozu, Skierka sama aż się zdziwiła. Nie wiedziała jak, ale Kolczasta Skóra potrafił wywołać u kotki pozytywne emocje, skutkujące cichym śmiechem. To było dziwne i nadzwyczajne. W końcu Skrząca Łapa rzadko się uśmiechała, a co dopiero śmiała. No nic co się stało, to się nie odstanie. Zamilkła, gdy nagle zobaczyła idącego w ich kierunku Wróblowe Serce. Ucieszyła się na jego widok. Nadal pamiętała, jak poświęcił jej czas i opowiadał o swojej rodzinie. To też było takie miłe.

 - Cześć! - Przywitał się z uczennicą i jej mentorem, a swoim przyrodnim bratem. - Wracacie z treningu?

Kolczasta Skóra przytaknął 

- Skierka jest coraz lepsza - miauknął, wywołując u małej zażenowanie. Po chwili miała ochotę zapaść się pod ziemię. Było jej zwyczajnie głupio. Spojrzała wymownie na mentora, na co ten tylko się zaśmiał. Westchnęła.

- A ty-y dokąd idziesz? - pisnęła cichutko w stronę Wróblowego Serca. - Na polowanie - uśmiechnął się. W główce małej zakwitł nowy pomysł. Może pójdzie z wojownikiem i znów spędzi z nim trochę czasu? Ale... czy on chciał? Może tak naprawdę teraz chciał pobyć sam, a Skierka by mu się narzucała. Skuliła się mimowolnie i lekko schowała za mentora. - M-mogę iść z to-obą? - pisnęła, po czym jeszcze bardziej się schowała za ogonem Kolczastej Skóry. Bała się odpowiedzi. Tej konfrontacji ze swoimi myślami. Może była zbyt niewystarczająca, by jakkolwiek wychylać się poza szereg.- A nie jesteś zbyt zmęczona? - mentor Skrzącej Łapy spojrzał na nią z lekką troską? Ta natomiast pomachała głową na "nie". Chciała w końcu jednak iść na to polowanie, pomimo lekkiego bólu łap ze zmęczenia. Wytrzyma. Przerażona zwróciła swój wzrok w stronę burego, oczekując odpowiedzi.

<Wróbel? ^^>

Od Skrzącej Łapy CD Żabiego Skoku

Szła w zamyśleniu razem z Żabim Skokiem. Nie wiedziała, o czym myślała. Ot tak po prostu. Wolała być cicho. Milczeć, bo słowa są zbędne. Czym są słowa? Za dużo nieprawdy wychodzi z pyszczków kotów. Dowiedziała się o tym, właśnie zaczynając milczeć i obserwując wszystkich dookoła. Potrzebowała tego. Uwolnienia się od nich. Od tych wszystkich kotów w obozie. Nareszcie może sobie pomilczeć i mieć spokój. Rozglądała się, dostrzegając te detale, których nie widziała na co dzień. Widziała motylka, który przeleciał niedaleko kotek. Jego białe skrzydełka tak się odróżniały od reszty otoczenia. Dostrzegła stadko mrówek, które szły gdzieś bardzo pracowicie. Były takie malutkie, a robiły tak dużo. To było niesamowite. Nie czuły może tego bezsensu ich pracy... To było smutne, że pracują tak bardzo w swoim krótkim życiu tylko po to, by umrzeć... Westchnęła i dobiegła do wojowniczki. Po chwili usłyszała jej głos. I cisza poszła się zabić. 

- Potrzebowałaś pobyć w ciszy, prawda? - Skierka uważnie się przyglądnęła kotce. Skąd wiedziała? Miała jakieś lasery w oczach? Po chwili zmieniła wyraz pyszczka na przyjaźniejszy i lekko zmusiła się do uśmiechu.

- Yhym... - tylko odparła i ruszyła dalej przed siebie. Żabi Skok nie zasługiwała na kompletną ciszę ze strony liliowej. Chociaż tyle mogła odpowiedzieć. Może wypadałoby odezwać się bardziej? Zapewne... Skierka była taka do niczego. Nie wiedziała, co ma mówić. Po prostu szła dalej. Wydawałoby się, że nie czeka na wojowniczkę, ale była to nieprawda. Miała nadzieję, że ta nie będzie na nią zła i że idzie za nią nadal... Po chwili spostrzegła prześlicznego niebieskiego kwiatka. Miał takie urocze drobne płatki. Od razu Skierce przyszło do głowy, że jego kolor idealnie pasuje do oczu czekoladowej. Bez zastanowienia zerwała go i podeszła do Żabiego Skoku. Trochę niepewnie włożyła kwiatek w sierść kotki za uchem. Tyle mogła zrobić, nie odzywając się. Polubiła wojowniczkę, ale nie potrafiła tego inaczej okazać. W dodatku nie odezwała się niemal na spacerze ani jednym słowem. Było jej głupio i po cichu nienawidziła się za to. Ponownie. Uśmiechnęła się do wojowniczki i spojrzała na nią nieśmiało. Miała ochotę wypowiedzieć słowo tak bardzo jej znane "przepraszam", ale wolała się nie odzywać. Chciała przeprosić czekoladową za to, co zrobiła, bo może ta nie lubi tego koloru ani kwiatków? Może nie chciała, aby Skierka dała jej coś, co pochodzi z łapek liliowej? Może uważała ją za kogoś niegodnego tego, aby w ogóle iść na ten spacer? Czuła się potwornie, a poczucie winy ogarnęło jej umysł. Lekko się skuliła, ale nadal patrzyła na reakcję kotki. Bała się jej, ale poniekąd musiała ją znać. Musiała wiedzieć, czy to prawda, czy liliowa się nie myliła...

<Żabi Skok? Przepraszam, że tyle czekałaś...>

Od Skrzącej Łapy

Ciągnęła za sobą swój ogon. Była zmęczona i właśnie po treningu na ugiętych łapkach szła w stronę legowiska uczniów. Dzisiaj razem z mentorem patrolowali granice i przy okazji zapolowali. Skierce prawie to się udało, bo otóż mysz była szybsza. Już jakiś czas miała trening, ale nadal przez jej rozkojarzenie polowanie potrafiło sprawiać jej problemy. Była na siebie za to zła, bo nie potrafiła się skupić na jednej konkretnej rzeczy. Skuliła uszy i weszła do legowiska. Liczyła na samotność. Nie miała ochoty z nikim gadać, zresztą niestety jak prawie zawsze. Gdy przekroczyła jego próg, zrozumiała, że się przeliczyła. Była w nim kotka, co niedawno stała się uczniem. Skierka nie wiedziała, jak ona się nazywa, ale wiedziała jedną rzecz, siedziała na jej i brata legowisku. Liliowej zrobiło się przykro. Nie chciała ustępować swojego miejsca komuś innemu, a, szczególnie że to miejsce kojarzyło jej się z Ciernistą Łapą, a już Ciernistą Zamiecią. Brat stał się wojownikiem i dlatego sama je teraz zajmowała. Właśnie też dlatego bała się, że już go nie odzyska. Nie miała odwagi zwrócić uwagi nowej kotce, na to, że to ona tu spała. Jej oczka napełniły się łzami. Co miała zrobić? Bała się tak bardzo innych kotów... Zdecydowała podejść do tej osobniczki i usiąść naprzeciwko niej. Może się domyśli? Spojrzała na nią i legowisko, a potem znów na nią. Błagała w myślach klan gwiazd, by ta zrozumiała. Nie chciała konfliktów. Nie potrzebowała mieć nad sobą drugiej Płomień. Tak bardzo bała się, że ta na nią nakrzyczy, jednak nie mogła ustąpić. Tam spał jej kochany braciak i to ona ma tam spać dalej, nawet bez niego. Chciała czuć, że chociaż troszkę jest po staremu. Bała się zmian i nie chciała ich. Siedziała więc i patrzyła ze strachem na towarzyszkę.

<Sarnia Łapo?>

Od Skrzącej Łapy CD Kolczastej Skóry

Siedziała. Myślała. Patrzyła przed siebie. Życie w obozie wydawało jej się ciągnąć dalej. Każdy dzień to była rutyna. Zastanawiające było to, dokąd koty zmierzają, ciągnąc każdego dnia tę rutynę. Ona była pewna, że niejedzeniem zbliża się do spotkania z rodzicami. Jednak te koty jadły i zdawały się nie zastanawiać nad tego sensem. Nie miało to sensu zupełnie. Jesz, aby żyć, a żyjesz, by umrzeć. W końcu każdy kot kiedyś umierał. Te myśli coraz bardziej kaleczyły serduszko kotki. Po co to wszystko? Chciało jej się płakać, gdy patrzyła na ten obóz. Miała łzy w oczach, jak myślała o swoim bracie i o tym, jak bardzo jest kochany. Płakała, gdy uświadamiała sobie, że tak naprawdę, to nie wie, dlaczego żyje. To okropne, że wydarzenie z tak dalekiej przeszłości, zwane śmiercią rodziców, było niczym ogniwo zapalne do teraz. Miała przeczucie, że gdyby nie to, wszystko mogłoby potoczyć się inaczej. Przełknęła gulę w gardle, gdy zobaczyła mentora, idącego w jej kierunku. Wyglądał na zmartwionego, co zabolało Skierkę. Lubiła go nawet bardzo i również traktowała poniekąd, jak brata. Nie chciała, by był zmartwiony. - Skierko, wszystko dobrze? Hej! Widzę, że na twym pyszczku żal jest, co cię trapi? - Kolec usiadł koło Skierki. Ta spojrzała na niego pełnymi smutku ślepiami. Nie wiedziała, co ma odpowiedzieć, w końcu nic tak naprawdę się teraz nie stało. No, pomijając istnienie Płonącej Łapy to nic. Jednak teraz jej nie było, to właśnie czemu była smutna? Westchnęła.

- N-nic, jest o-okej - wymusiła lekki uśmiech i ponownie spojrzała przed siebie. Ostatnio nie należała do rozmownych kotów, jednak musiała jakoś zmienić temat. Tego wymagała sytuacja. - Jak myśl-lisz, kiedy Ciernista Łapa sta-anie się wojownikiem? - rzuciła pierwsze, co wpadło jej do głowy. Spuściła wzrok na swoje łapki, nie chciała, by brat ją opuścił. Po chwili jednak wpadła do jej głowy genialna myśl. Skoro kiedy kot staje się wojownikiem, zmienia legowisko, to Płonąca Łapa również. Nie chciała być dla niej niemiła, ale szczerze miała dość kotki i jej dokuczania. - A Płonąca Łap-pa? - Podniosła pełny nadziei wzrok na Kolczastą Skórę. Może posiadał takowe informacje, skoro sam był mentorem...

<Kolec? ^^ > 

Od Skrzącej Łapy CD Ciernistej Łapy (Ciernistej Zamieci)

- Wiem, że nigdy cię o nic nie prosiłem, ani niczego od ciebie nie wymagałem, ale teraz chcę, żebyś to zjadła, dla mnie - odparłem spokojnie. - Będzie mi bardzo miło, jeśli to zrobisz, wiesz?

Skierka spojrzała na brata zdziwiona. Przez chwilę nie robiła nic, jakby się nad czymś zastanawiała, aż w końcu zaczęła powoli jeść. Ciernista Łapa zamruczał zadowolony i rozłożył się obok niej, byleby jej nie przeszkadzać. W końcu skoro to miało zadowolić brata, który o nią tak dbał i był zawsze przy niej. Raz, chociaż mogła coś takiego zrobić. Z kamienia nie była. Zjadła trzy czwarte myszy, nie mogła dać głowie do zrozumienia, że napełniła swój żołądek. Nie mogło tak być. To psuje jej plany, jednak bart był tego warty. Spojrzała na leżącego obok Ciernia.

- Zja-adłbyś? - wskazała na mysz i przybrała błagającą minę. - B-bo nie chcę jeść sama... - spuściła wzrok na łapki i podniosła go, dopiero gdy usłyszała, że Cierń je posiłek. Uśmiechnęła się lekko.

***po mianowaniu Ciernistej Łapy***

Gdy zobaczyła Ciernia, idącego w jej kierunku, od razu ruszyła do niego. Była dumna. Stał się wojownikiem. Uśmiech po raz pierwszy nie mógł zejść z jej pyszczka. Kochała braciaka i cieszyła się, że może widzieć jego sukcesy. - Gratuluję ci braciszku - uśmiechnęła się, po czym bez słowa rzuciła się, przytulając już Ciernistą Zamieć. - Jestem dumna, że udało ci się ukończyć trening. I... chyba się cie-eszę - niewyraźnie się uśmiechnęła, czego kocurek nie mógł zobaczyć. To słowo nie chciało wyjść z jej pyszczka, bowiem tej emocji nie czuła tak bardzo dawno... Nagle, jak niemal zawsze jej nastrój uległ pogorszeniu. Przecież skoro Cień staje się wojownikiem, to przeniesie się do ich legowiska. Zostawi ją. Teraz będzie musiała sama sobie radzić. Nie będzie mogła się do nikogo przytulić przed snem i co najważniejsze zostanie sama w obliczu dzielenia legowiska z Płonącą Łapą. BĘDZIE MUSIAŁA BYĆ SAMA W OBLICZU TEJ PRZERAŻAJĄCEJ ISTOTY. Przecież ona tam sama zginie. Nie przeżyje. Tak się bała. Cieszyła się, że brat ukończył szkolenie, ale to oznaczało, że Skierka zostanie sama. Jednak mimo to z tyłu głowy miała tę dobrą myśl. Jej brat jest już wojownikiem.- A-ale... Zostawisz mnie samą... Nie chcę być sama... - jej oczęta napełniły się łzami. A co jeśli brat już nie będzie miał dla niej czasu? W końcu będzie zajęty swoimi nowymi obowiązkami. A co jeśli wtedy o niej zapomni? Nie chciała, by tak było. Czemu zawsze musiała mieć te najgorsze myśli? - Chcę iść z tobą... - przełknęła gulę w gardle. Wiedziała, że było to nie na miejscu i nierealne, ale czasem zachowywała się po prostu jak kociak. Była naiwna, ale też nie chciała zderzyć się z oczywistą i tak bolesną rzeczywistością. Spojrzała na Ciernistą Zamieć, a jej oczka mówiły wszystko. Była przerażona, smutna, ale też była w nich iskierka dość bardzo rzadko spotykana u liliowej, bowiem była to iskierka szczęścia. Szczęścia z sukcesu brata.

<Braciszku?>

Od Skry (Skrzącej Łapy) CD Wróblowego Serca

- S-spójrz - miauknął, starając się, żeby głos mu nie zadrżał. Wskazał łapą pierwsze lepsze dwie Gwiazdy. - Może to są twoi rodzice? - Skierka odwróciła wzrok w tamtym kierunku. Te dwie gwiazdki... wyglądały samotnie. Wyobraziła sobie je jako Senny i Leśny Świt. Faktycznie oczami wyobraźni widziała ich miłość do siebie. Mieli szczęście, że byli razem. Oni się kochali. Wyglądali na nieco szczęśliwszych, niż się spodziewała. Pewnie razem siedzą sobie teraz gdzieś tam i wspominają, jak to było za życia... To było dość smutne, ale też piękne. Cieszyła się, że te dwie gwiazdki na pozór samotne, są razem, bo gdyby były osobno, byłby jeszcze bardziej samotne. Tak to są razem. W jej malutkich oczkach zaczęły zbierać się równie malutkie łezki. Jedna po drugiej spływały po jej liliowym futerku. Czuła się smutna, ale też szczęśliwa i wdzięczna, że kocur postanowił ją tutaj zabrać. Uśmiechnęła się przez łezki. 

- Tak to oni... Są osobno, ale jednak razem. Myślę ż-że są szczęśliwi z teg-go... - cichutko załkała - i.. może n-nie pow-winam się z te-ego smucić, ale... ale nie ma ich tu-tutaj... - wtuliła się w futro wojownika. Bała się, ale nie chciała teraz przejmować się konsekwencjami. Po prostu nie mogła, nie umiała być sama. - D-dziękuję, że mnie tu za-aprowadziłeś... - Czuła się nieco dziwnie, bo mówiła prosto z serduszka. Otarła łezki łapką. - Może... twoja ro-rodzina i moi rodzice są te-teraz z nami? - spojrzała zaszklonymi oczkami na wojownika. - Tylko ich nie widzimy... - nagle naszła ją pewna myśl. Po raz pierwszy do jej główki wpadł pewien pomysł. Może rodzice czekają tam na nią? I może powinna do nich dołączyć? Tylko... jak? - A ja może... powinnam też tam b-być... - spojrzała ponownie w gwiazdki. Były takie przecudne. Tysiące światełek wynurzały się zza chmur jakby specjalnie dla nich. Rozświetlały ciemne niebo i dawały niejaką nadzieję. Już wiedziała, że polubiła gwiazdy. Zapragnęła też stać się jedną z nich i być razem z mamą i tatą. W końcu przecież oni tam mogli na nią czekać... - Opowiesz mi coś o swoim tacie? - spytała się nieco spokojniejsza, bo miała już niejakie rozwiązanie. Jednak w jej oczkach nadal były łzy. Chciała też dowiedzieć się czegoś o rodzicach kogoś innego, kogoś, kogo rodzic też jest na Srebrnej Skórce.

<Wróblowe Serce? :3>

Od Skrzącej Łapy CD Słonecznego Zmierzchu

- Gratulacje Skra, przepraszam — Skrząca Łapo! - Czekoladowy podszedł do Skierki i się uśmiechnął. Nie można powiedzieć, była nieco zmęczona mianowaniem. W dodatku nie była pewna, co ją czeka na ścieżce ucznia. Po prostu nieco bardzo się bała.

- D-dziękuję - również zmusiła się do uśmiechu. Nie było z czego się cieszyć. Przerażał ją ten świat i postrzeganie go jako ta "dojrzała". Nie była na to gotowa. Za każdym razem, jak o tym myślała, dochodziła do tego wniosku. Jej uśmiech zamienił się w grymas i nastała niezręczna cisza. Nie wiedziała, co dalej ze sobą zrobić. Była w kropce. Po prostu bała się zrobić cokolwiek. Bądźmy szczerzy, Skierka bała się wszystkiego. Ponadto wiedziała, że już nigdy nie nastaną tamte czasy, które zmarnowała do tej pory, co gorsza nie zamierzała mniej "marnować" czasów uczniowskich.

***czasy teraźniejsze***

Siedziała naprzeciwko wyjścia z obozu. Niedawno wróciła z treningu, natomiast jej brat Ciernista Łapa jeszcze na nim przebywał. Czekała na niego. Bała się być bez niego, bo przy nim czuła się nieco bezpieczniej. W dodatku z każdej strony mogła przyjść Płonąca Łapa. Musiała być ostrożna. Patrzyła na wyjście z obozu. Otaczały je krzaki. Było ich tak dużo, a ich liście przysłaniały nieco dróżkę. Były dzikie, były wolne - ona też chciała. Otoczyła łapki ogonem. Zdecydowanie nie miała, co ze sobą zrobić. Brzuszek pokazywał coraz bardziej, jak bardzo brakuje mu pożywienia, jednak to cieszyło uczennicę. Już niedługo będzie wolna. Nagle ni stąd, ni zowąd poczuła coś na kształt wołania, poczuła zew. Coś w środku nakazało jej opuszczenie obozu i bycie wolną. Nastawiła uszy. Nikt nie szedł, mogła wyjść. Chociaż doprawdy nie myślała nawet o tym, by wspomnieć w swojej głowie, że ktokolwiek zwróciłby uwagę na taką nic niewartą kupę futra, jaką była. Płomień tak uważała, a była wnuczką lidera, więc tak być musiało. Westchnęła i truchtem rzuciła się przez wejście do obozowiska. Poczuła tę wolność, to coś, czego tak bardzo jej brakowało. Musiała być wolna od swojej głowy. Od razu pobiegła przed siebie, ot tak po prostu. Mijała kolejne drzewa, krzaki, zapachy zwierzyny. Od czasu do czasu, nawet przeleciał jakiś naiwny ptak. Natomiast ona właśnie wyżywała emocje, które się w niej przez tak długi czas zbierały. Z każdym krokiem, czuła się wolniejsza. Była już niemal, jak te naiwne ptaki, gdy nagle przed nią wyrósł Słoneczny Zmierzch. Zatrzymała się niemal od razu, przez co prawie wylądowała na wojowniku. W jednym momencie wspomnienia, które wyrobiła sobie jako kociak, ten mały na pozór niewinny kociak, z zawrotną prędkością do niej powróciły. Z niemal wyćwiczoną szybkością przypomniała sobie, jak pytała się starszego, jak żyje się w wolnym klanie, a ten przypomniał jej o stracie rodziców. Cała wolność, którą przed chwilą zdobyła, wyleciała w powietrze, niczym para. Była jakby nigdy wcześniej nie istniała. Zabolał ją obraz kocura. Z tego powodu, że nie odzywała się ostatnio niemal do nikogo, nie zamierzała pisnąć ani słowa. Po prostu siedziała naprzeciwko Słonecznego Zmierzchu z nieco przerażoną i zaciekawioną miną. Miała nadzieję, że ten nie umie czytać w myślach i że nie sprawiła mu swoimi przemyśleniami żadnej przykrości. Jednak mimo to była w zbyt wielkim szoku, by odejść bądź uciec z miejsca zdarzenia. Było jej też poniekąd głupio, przez to, że spróbowała zakazanego owocu i sama wyszła poza obóz. O ucieczce nie było mowy, więc czekała na dalszy rozwój sytuacji. Była ciekawa, co dalej nastąpi. Patrzyła, nawet nie mrugając na wojownika klanu wilka.

<Zmierzch? ^^>

Od Skrzącej Łapy CD Ciernistej Łapy

- Zaraz wrócę - Cierń uśmiechnął się do liliowej. Przy bracie poniekąd czuła się bezpiecznie. Nie musiała do niego nic mówić i on to rozumiał. Po prostu był. Tylko czy naprawdę była coś warta? Według niej nie była... więc jakim prawem ten spędzał z nią tyle czasu? Westchnęła i zwinęła się w kulkę. Poczuła burczenie w brzuchu. Nie jadła już drugi dzień. Nie chciała i czuła, że im dłużej nie je, tym bardziej ma kontrolę nad sobą. Nie zasługiwała na jedzenie, a poza tym każdy dzień głodówki zbliżał ją coraz bardziej do spotkania z rodzicami. Piekący ból wypełnij jej wnętrze i zebrało jej się na wymioty. Przełknęła ślinę i zamknęła oczy. Zaraz jej przejdzie... Chciałaby być lepsza, chociaż trochę. Przynajmniej dla brata i Kolczastej Skóry. Jednak nie wiedziała, jak okazać im tę wdzięczność? Poza tym nie zasługiwała na to. Nie powinna zwracać uwagi na te koty, może wtedy do niej dotrze, że jest aż taka okropna, że nie powinna wychodzić z brzucha mamy. Czemu ta nie urodziła kogoś innego? Czemu jej brat nie mógł mieć lepszej siostry? Westchnęła i poczuła kolejne łezki w oczach. Skuliła się jeszcze bardziej. Do legowiska ponownie wpełzł Ciernia Łapa. Spojrzała na niego, a ten uśmiechnął się. Ten uśmiech był taki ciepły. Nie zasługiwała na to. Nie zasługiwała! Nie powinno jej tu być. Poczuła nagły przypływ energii, by uciec stąd jak najdalej. Te wszystkie koty ją przytłaczały, a jej głowa zabijała od środka. Czuła, że powoli umiera. Miała w sobie ogromne poczucie winy, że żyje i że ma przy sobie takie koty, jak Ciernista Łapa i Kolczasta Skóra, bo na nie przecież nie zasługiwała...

Cierń położył się obok liliowej. Poczuła delikatne ciepło, idące od jego futra. Było takie przyjemne i dawało poczucie bezpieczeństwa. Miała ochotę się w nie wtulić, jednak nigdy tego nie robiła. Nie chciała czuć się aż tak bardzo sama, jak do tej pory. Chciała mieć świadomość, że ma kogoś, komu na niej zależy. Kto nie będzie się kierował jej małomównością i lękiem. Do tej pory brat ją znosił, może mu zaufać?

Wtuliła się odrobinkę w futro Ciernistej Łapy. Poczuła jego delikatność. Brat był kochany...

- D-dzięku-uję - wydukała. To było jej jedno słowo od jakiegoś czasu do Ciernia. Miała nadzieję, że ten nie ma jej nic za złe. Nie chciała, by był na nią zły... 

<Cierń? :3>

Od Skrzącej Łapy CD Płonącej Łapy

- Złaź po dobroci albo ściągnę cię siłą!! - Krzyczała Płomień, stojąc pod drzewem. Skierka natomiast w szoku siedziała na najniższej gałęzi i płakała. Płakała, bo nie wiedziała, co zrobić. Płakała, bo się tak bardzo bała młodszej uczennicy. Płakała, ponieważ po raz pierwszy w życiu inny kot ją zranił fizycznie. Spojrzała na swoje rany na boku od pazurów Płonącej Łapy oraz zauważyła ciecz kapiącą z jej naderwanego lekko prawego ucha. Jeszcze bardziej bała się kotki. Była groźna! Na szczęście nie wlazła za nią na drzewo. A co jak jednak zachce wejść? Nie dopuszczała do siebie myśli, że gdyby mogła, już by to zrobiła. Trzęsła się, siedząc na gałęzi i nawet bojąc się spojrzeć w stronę wnuczki lidera Klanu Wilka. - Złaź ty wronia strawo! Nie nadajesz się na wojownika ani na nikogo! - Skierka aż lekko podskoczyła na dźwięk rozzłoszczonego głosu uczennicy. Skuliła się, nadal płacząc i żałując, że nie wzięła wtedy tego obrzydliwego i oślizgłego robala. - Ty głupia i okropna pokrako! Nie słyszysz, co do ciebie mówię? - chyba jej oprawczyni nie miała zamiaru udać się w swoją stronę i odejść od drzewa.
- I-idź so-sobie! - pisnęła cichutko z płaczem. Nie wiedziała, co robić. Była tak bardzo przerażona, że nie była w stanie myśleć. Miała tylko nadzieję, że ktoś się zjawi, kto ją wybawi od tej przerażającej kupy futra.
- Co? Nie słyszę! Tak ci wali z paszczy, że mi uszy zwiędły!
- Idź s-so-sobie! - nieco głośniej krzyknęła starsza.
- Jesteś tak bardzo żałosna, czy tak bardzo niema? Złaź boidupo i oszczędź mi czasu! Myślisz, że mam go dużo na takiego lisiego bobka, jak ty? - Skierkę jeszcze bardziej zabolały słowa uczennicy. Dotarło do niej, że ta robi z niej głupią. Łezki jedna po drugiej skapywały na ziemię z wysokości, na jakiej się znajdowała. Czy serio nie była nic warta? Pewnie tak... To wszystko przez rodziców! Zostawili ją! Teraz jest sama i musi sobie radzić z taką Płonącą Łapą! Na chwilę pomyślała o swoim bracie. On chyba ją lubił, nie?... Nie, musiało jej się wydawać. Była przecież nic niewarta.
Płonąca Łapa wbiła pazurki w korę drzewa przy ziemi i przez chwilę Skierka myślała, że jednak zachciało jej się dorwać liliową. Już po niej, już po niej... JUŻ PO NIEJ! Zakryła łapakami oczy, by tego nie widzieć, gdy ni stąd, ni zowąd młodsza wyjęła je z kory i oparła się dwoma łapkami o drzewo.
- Ty wronia strawo nigdy nie zostaniesz wojownikiem! Złaź i dokończ pojedynek!
- N-nie było po-ojedyn-nku! - pisnęła przerażona i po chwili dodała, by podkreślić wagę jej słów - żadnego. - Oprawczyni chyba nie wzięła sobie na poważnie słów starszej, bo tylko parsknęła śmiechem.
- Ty tak na poważnie? - Skierka odważyła się spojrzeć na śmiejącą Płomień, w końcu pierwszy raz zobaczyłaby taki widok. Ta siedziała, a gdy zauważyła liliową, wstała. - O namyśliłaś się?
- N-nie- odparła, po czym zachwiała się i jedna z jej łapek zleciała z gałęzi. Ta spanikowała i zaczęła się szamotać, przez co na jej "schronieniu" pozostały tylko dwie przednie łapki. Jej serduszko biło tak szaleńczo, aż Skierka myślała, że zaraz wybuchnie bądź wyjdzie z jej klatki piersiowej. Słyszała tylko szum i myślała o swoim końcu, spadając z drzewa. Żałosna śmierć - pomyślała i w tym momencie całkowicie straciła równowagę i zleciała. Wylądowała o dziwo na Płonącej Łapie. Nie umarła. Na razie, ale może się to za chwilę zmienić. Potrząsnęła głową, by trochę oprzytomnieć i po chwili zauważyła, że siedzi niemal na głowie uczennicy. Szybko i ze strachem z niej zeszła. Co, jeśli ją zabiła? Zrobiła duże oczy z przerażenia. Nie, nie, nie, nie! - miała w głowie, tylko to słowo i powoli zaczęła odsuwać się od kotki. Nie chciała jej zabić! Nie wiedziała, co robić, więc wpadła w kolejną panikę. Wołać o pomoc, czy może sama pobiec? A jak skojarzą fakty i dowiedzą się, że... Tu właśnie zauważyła, że Płonąca Łapa coś bardzo kaszlała. Znaczy żyła, znaczy, Skierka nie jest mordercą, co z kolei znaczy, Skierka musi wiać. Musi uciekać, póki jeszcze może! Nie wyobrażała sobie nawet gniewu młodszej o to wszytko, skoro była na nią wściekła za to, że ta po prostu żyła. A nie? Jak inaczej to tłumaczyć? W każdym razie nie zastanawiała się dłużej, tylko w ogromnym i kolejnym szoku, jakim się znalazła, zaczęła uciekać. Nie wiedziała, gdzie biegnie, ale biegła. W krzaki, za drzewa, w trawy, gdziekolwiek, byle jak najdalej od Płonącej Łapy!

<Płomień? Jak bardzo jesteś wkurzona?>

Od Skrzącej Łapy CD Płomień (Płonącej Łapy)

- Masz, znaj moją dobroć! - Podała jej. - A teraz, z kim gadałaś? Z powietrzem?
Wbiła w nią ciekawskie spojrzenie. - dziwna kotka, która nosiła jeszcze imię kociaka, podała jej robala. Tak, obrzydliwego, oślizgłego robala. Ponadto sama jednego zjadła, przez co Skierka spojrzała na nią, jak na umysłowo chorą. Trudno. W sumie ona sama nie jest do końca normalna. Westchnęła. Co miała zrobić? Podziękować? Nie, ona się nie odezwie. Przeprosić? Do tego też niestety trzeba coś powiedzieć. Odejść? Ale co wtedy pomyśli sobie o niej wnuczka lidera? Właśnie, była wnuczką lidera, czyli mogła mieć wpływ na samego przywódcę klanu wilka! Może powinna ją poznać? Ale po co? Przecież Skrząca Łapa to Skrząca Łapa i nie jest godna większej ilości znajomych, a żeby tego było mało, bała się. Tak, bała się tego kociaka i to bardzo. Dlatego lekko się odsunęła. Nie dość, że ta istota nie zrozumiała, że liliowa rozmawia ze srebrną skórką i próbuje dowiedzieć się czegoś ważnego, a ta jej przerywa, to jeszcze proponuje jej robala, którego to sama zjadła. Dziwna jakaś. Do tego informuje ją, że jest wnuczką Iglastej Gwiazdy. Po co? Może, żeby Skierka się bała... ale nie musiała, bo już tak jest. Wystarczy, że kotka była no po prostu kotem.
Pomachała głową przecząco. Bała się reakcji tej istoty, ale co miała zrobić? Jednak dzięki temu gestowi, chyba rozzłościła koteczkę. Ta spojrzała na nią, piorunując ją niemal morderczym wzrokiem, na co uczennica Kolczastej Skóry się skuliła. Może powinna zjeść robala? Nie... nie wzięłaby do pyszczka czegoś takiego! To jaki miała inny wybór?
- Ty to jakaś dziwna jesteś! Nie ignoruj mnie i się do mnie odezwij! Ty, ja ci pokażę, jak- nie zdążyła dokończyć Płomień, bo Skierka wzięła się i uciekła. Po prostu jej łapki ruszyły dość szybko w stronę legowiska uczniów, a potem prosto do niego. Nie oglądnęła się nawet, czy owa istota ruszyła za nią. Po prostu pobiegła. Gdy stanęła już w wejściu do legowiska, spojrzała na miejsce spotkania przerażającego kociaka. Była tam. Cały czas tam była! Patrzyła się na liliową... a może?... a może to nie ona? Tylko jakiś inny kot? Skierka nie chciała się w to zagłębiać, bo jej żółte oczka spotkały się z parą świecących w ciemności ślepi, przez co szybko wbiegła do środka, skuliła się na swoim miejscu i zamknęła oczka. Tu raczej nie wejdzie... - próbowała się pocieszać Skrząca Łapa. Miała nadzieję, że miała rację. Tak bardzo bała się innych kotów...

<Płomień? :3>

Od Skry (Skrzącej Łapy) CD Żabiego Skoku

Czyli tata był uczniem samego lidera... Ponadto w Skierce nie płynie całkowita krew Klanu Wilka, bowiem jej tato nie należał do niego od samego początku, a był pieszczoszkiem lub samotnikiem. Czyli można by powiedzieć, że na tą chwilę Skierka nie znała swoich korzeni od strony taty. Westchnęła. Spojrzała w swoje łapki i pomyślała o zaginionej kotce. Nazywała się Jaskółczy Chłód. Czemu zaginęła? Dlaczego jej nie znaleźli i czy nadal żyła? Skierka poczuła się niejako źle. Ona miała tu kryzys egzystencjalny i skupiła się w całości na nim, a tam gdzieś mogła żyć zaginiona kotka w zupełnych męczarniach... Z obrzydzeniem pomyślała o sobie. Spojrzała na starszą kotkę.
- Tata... był dobrym kotem... - niemal wyszeptała.
- Tak, był - Żabi Skok spojrzała gdzieś przed siebie i chyba popadła w zamyślenie, tak dobrze już znane kociakowi. Cieszyła się, że kotka postanowiła jej pomóc i ją ukryć przed karmicielką. Nareszcie ktoś stanął po jej stronie.
Nagle jej uszka zarejestrowały szelest przy wejściu do legowiska i w progu stanęła, nie nikt inny, jak Wężowy Wrzask. Skierka skuliła się na samą myśl o karze, którą dostanie, w dodatku po raz pierwszy w swoim życiu. Zawsze była przecież przykładnym kociakiem, który nigdy nie wychylał się z progu kociarni.
- Tu jesteś ty mała... zołzo - niemal wycharczała Wężowy Wrzask i nawet nie czekając na kogokolwiek słowa, wzięła za kark skuloną kotkę i ruszyła w kierunku wyjścia. Skierka spojrzała po zdezorientowanej Żabim Skoku i rzuciła cichutkie „cześć”. Sama nie wiedziała, dlaczego tak postąpiła, jednak stało się.
- Nie wzeszc tak, wytumaczys się w kociarni - z pełnym pyszczkiem i groźnym głosem powiedziała karmicielka. Skierka bała się tak bardzo, że niemal nie wiedziała jak zareagować. Przecież wypruła się z emocji, to jak mogła odczuwać jakikolwiek lęk? Jednak mimo tego, że miało jej się oberwać, była zadowolona z tego, że chociaż troszkę usłyszała o tacie.

***za czasów, gdy Skierka stała się uczniem***

Zmieniła się. Ponownie. Teraz na szczęście nie musiała martwić się o pokarm, bowiem jadła co 2-3 dni i to takie porcje, żeby tylko przeżyć. Ponadto przestała być aż tak obojętna w stosunku do innych kotów, a wręcz zaczęła się ich bać. Nie odzywała się niemal do nikogo, kto nie był Kolczastą Skórą. Takie życie. Jednak starała się nie pokazywać emocji, które do niej zaczynały wracać. Teraz potrafiła tylko patrzeć na inne koty z zaciekawieniem bądź jak już musiała się odezwać, robiła to tak pobieżnie, by tylko nakreślić sytuację. Nie bawiła się w wypowiadanie zbędnych słów. Nadal jednak tęskniła za rodzicami, a obrazy z dzieciństwa zakrwawionej polany i umierających rodzicieli nieraz męczyły jej biedną główkę. Nie potrafiła zapomnieć, a sam obraz obozu przyprawiał ją o nawroty okropnych zdarzeń.
Teraz właśnie stała niemal na jego środku, lekko kopiąc w białym puchu. Był taki zadziwiający. Zimny. Mokry. Nietrwały. Był po prostu słaby, ale zarazem posiadał wielką moc, bowiem kot, który za dużo czasu spędzał na nim, popadał w chorobę. To było okropne, ale zarazem piękne, bo tworzyło coś na pozór porządku. Tak było i nie ma, co się z tym kłócić. Strzepnęła łapkę, która była mokra od tegoż zjawiska. Spojrzała po obozie i dostrzegła Kolczastą Skórę, rozmawiającego z jakimś innym kotem. Nie znała go jak z resztą większości jej pobratymców. Nie odczuwała takiej potrzeby. Nie chciała przeszkadzać mentorowi w jego zajęciach, jednak nie miała, gdzie się podziać. Już miała ruszać w jego stronę, gdy do jej ocząt dotarł obraz Żabiego Skoku. Skierka nie wiedziała, czy mogłaby do niej podejść, a tym bardziej, o czym do niej mówić, skoro nie mówiła prawie do nikogo. Jeszcze raz zmierzyła wzrokiem mentora, a potem wojowniczkę i mimowolnie udała się w jej kierunku. Właśnie stała na uboczu i uczennica nie miała pojęcia dlaczego. Cichutko podeszła do kotki. Chciała być niezauważona, sama nie wiedziała czemu, ale niestety utrudniał jej to zadanie skrzypiący pod jej łapkami śnieg. Jednak wojowniczka chyba jej nie zauważyła, no chociaż równie dobrze mogła taką udawać. Skierka strzepnęła ogonem, zastanawiając się, czy to dobry pomysł. Jednak szybko podjęła tę decyzję i leciutko tknęła łapką czekoladowej sierści kotki. Ta się obróciła w stronę liliowej i uśmiechnęła się.
- Cześć Skrząca Łapo - Skierka mimowolnie lekko odwzajemniła ten gest i niemal od razu przeniosła znacząco wzrok na wyjście z obozu. Wpatrywała się w jeden punkt, starając się nie mrugać. Miała nadzieję, że Żabi Skok ją zrozumie. W końcu według skierkowej hierarchii to ona była zaraz po Kolczastej Skórze jedną z lepszych kotów w jej klanie. Skrząca Łapa stwierdziła, że chciałaby się przejść poza obóz, a nie siedzieć wśród tych wszystkich przerażających kotów, lecz nie mogła sama go opuścić, a Kolczasta Skóra wydawał się zajęty, więc analogicznie padło na Żabi Skok. Spojrzała z powrotem na wojowniczkę. Chyba jednak nie wiedziała, o co chodzi uczennicy. Skierka westchnęła. Serio musiała jej to tłumaczyć? No może troszkę... w końcu sama nie była pewna, czy na miejscu czekoladowej, wiedziałaby, o co chodzi. Postanowiła jednak użyć swego głosu.
- Wy-wyszłabyś ze mną... na spacer? - spojrzała błagalnie na kotkę. Ona nie wytrzyma tutaj kolejnych uderzeń serca! Musiała gdzieś wyrwać się, by odparować od ciągle obserwujących ją par kocich oczu. Przynajmniej tak jej się wydawało...

<Żabka? ^^>

Od Skrzącej Łapy

Skierka delikatnie otworzyła powieki. Jej uszka zarejestrowały świst wiatru, dobiegający zapewne z zewnątrz legowiska uczniów. Właśnie legowiska uczniów. Jak jej pamięć nie myliła, zasnęła na zgromadzeniu, wtulając się w futro swojego mentora. Jak znalazła się tutaj w obozowisku Klanu Nocy? Rozglądnęła się, by upewnić swój umysł, że właśnie w legowisku uczniów się znajduje. Widziała tylko ciemność. Była niewątpliwie noc. Jednak uspokoił ją dźwięk pochrapywania innych uczniaków. Odetchnęła. Teraz nastał moment, by przeanalizować wszystko od początku. To było jej pierwsze, ale też dziwne zgromadzenie. Pamiętała, że strasznie się bała, przez co pierwszą część spotkania przesiedziała przy Kolczastej Skórze. Potem postanowiła, choć troszkę z niego skorzystać, a że bała się takiej liczby kotów, skierowała swoje łapki w najdalsze czeluści miejsca spotkania, gdzie przy okazji zauważyła dziwnie zachowującego się osobnika. Był on medykiem zwanym, jak się dowiedziała później, Jeżowa Ścieżka. Podążyła za nim do pewnego miejsca, gdzie przebywał niejaki niemiły Słonik. Została dość szybko zauważona, czego pożałowała, bo ów Słonik zachwiał jej poglądy co do miejsca przebywania rodziców. Mówił o jakichś innych duchach, ale nie wytłumaczył jakich. Potem, gdy została z powrotem oddelegowana do miejsca zgromadzenia kotów przez medyka i przekazana Wróblowemu Sercu, jej myśli cały czas krążyły wokół owych duchów i rodziców. Następnie znajdując się już przy Kolczastej Skórze nie uzyskała konkretnej odpowiedzi na swoje pytanie, a ponadto o mało co nie zdradziła kto jej to powiedział, bowiem niejaki wcześniej wspomniany Słonik, jej zabronił. Kim on był? I skąd znał się z Jeżową Ścieżką? Nie mógł przecież być zwykłym samotnikiem, skoro medyk postanowił opuścić zgromadzenie specjalnie dla niego. Skierka niestety jednak nie wiedziała, że ów medyk nie spodziewał się, że w tym miejscu znajdzie obecnego samotnika. Nie chciała się nawet nad tym zastanowić, niestety. Przez to właśnie utworzył jej się w głowie fałszywy obraz, mówiący o spisku. Nie wiedziała przeciw czemu i po co, ale to wszystko jedno, prawda? Tyle jej wiedzy i tak nie wystarczy. Nie zostawi tego tematu ot tak. Jednak może to byłoby lepsze? Nie zamierzała się nad tym zastanawiać. Wstała i rozciągnęła się, czując, że i tak już nie zaśnie. Zdecydowała się wyjść na zewnątrz i pooglądać gwiazdy, czyli niejakich przodków. Jak chciała, tak zrobiła. Usiadła na śniegu niedaleko wejścia do legowiska i spojrzała na kota, który miał wartę. Podziwiała, że nie okazywał tego, że mu zimno, co zapewne miało miejsce, bowiem Skierka tuż po wyjściu na zewnątrz, poczuła nieprzyjemny chłód. Natomiast ten kot już jakiś czas tam siedział. Westchnęła i spojrzała w niebo. Mimo zimnej nocy, srebrna skórka nie była uboga w jasne światełka. Było to takie magiczne. Ten biały puch i jasne, niezliczone światełka na niebie.
– Czy ktoś z was może mi powiedzieć, gdzie są moi rodzice? – zapytała przodków świecących na srebrnej skórce. Nie wiedziała, czy nawet oczekiwała odpowiedzi, jednak mimo to potrzebowała zadać to pytanie. – To Senny i Leśny Świt… jakbyście… nie pamiętali kim jestem… – ostatnie zdanie wypowiedziała z niemałym smutkiem. Nie mogła być tego pewna, że ktokolwiek jest na niebie i ma masę innych kotów na głowie, myśli akurat o niej. Westchnęła i spuściła wzrok. Przejechała łapką po śniegu. Zimno. Strzepnęła mokrą substancję z futerka.
– Z kim rozmawiasz? – czyjś głos wyrwał ją z wiecznej zadumy. Spojrzała na kota, który stanął przed nią i przez jasne gwiazdy oraz księżyc nie była w stanie odróżnić jego koloru futra, bowiem stanął centralnie tyłem do padającego światła księżyca. Dla oczu koteczki był on po prostu czarny bez pyszczka. Nie wiedziała, co ma powiedzieć i poza tym przestała zwracać się w jakikolwiek sposób do nieznanych kotów, więc po prostu spojrzała w gwiazdy. Miała nadzieję, że ów kot zrozumie przekaz.

<ktoś ma ochotę odpisać? ^^>

Od Skrzącej Łapy CD Kolczastej Skóry

Skierka była pozytywnie zaskoczona, widząc, że jej mentorem został Kolczasta Skóra. Był taki miły! Przynajmniej tyle w jej krótkim i dość przykrym żywocie było dobrego. Leżała właśnie w kącie legowiska uczniów, próbując zasnąć. Jednak jej myśli lawirowały pomiędzy przeróżnymi tematami, w tym, że jej się poszczęściło z mentorem. Ponadto to była jej pierwsza noc w legowisku uczniów. Trochę się bała, ale wiedziała, że musi się przyzwyczaić. W końcu spędzi w nim dużą ilość nocy, zanim zostanie wojownikiem. Bała się tego. Tej dorosłości. Przecież ona nie była dorosła! Czy musiała się zachowywać już poważnie? Przecież nawet nie zasmakowała, choć odrobiny czułości ani miłości... po prostu nie była gotowa. To wszystko się tak szybko działo... dopiero co straciła rodziców, a już stała się uczniem. Chciałaby byli z niej dumni, ale czy tak było? Westchnęła, a jej wygłodzony żołądek wywrócił się do góry nogami. Co za życie... po co ma jeść, skoro i tak umrze? Tak szybko się zestarzała i nawet nie zobaczyła, jak szybko jej czas zleciał. Była kociakiem, a jest już uczniem. Za chwilę będzie wojownikiem. Nie chciała... Bała się tak bardzo tej odpowiedzialności, bo przecież była jeszcze kociakiem! Tą smutną i niepewną Skierką, która ani trochę nie przypominała walecznego wojownika. Nie miała czasu na dzieciństwo. Musiała już dorosnąć. Zawsze była taka niedoskonała, gorsza, inna... - z tą myślą zamknęła oczka i zasnęła...

***

- No już, Skrząca Łapo, wstawaj. - mruknął Kolczasta Skóra. - Na trening.
- C-co? Gdzie? Pali się?! - krzyknęła kotka i stanęła na równe łapy. Wojownik poruszył wąsami ze śmiechem.
- Nie, głuptasie. - uśmiechnął się do niej. - Trening.
- Tre-trening?... - potrzebowała chwili, żeby zrozumieć, co się dzieje i gdzie była. Była w legowisku uczniów i za chwilę ma swój pierwszy trening z najlepszym kocurem w klanie wilka! Tak, to była ta sytuacja. Otrzepała się i lekko wysiliła się na uśmiech. - trening.
- Tak trening - rozbawiony mentor spojrzał na liliową - Chodź, pokażę ci nasze tereny. - posłał koteczce kolejny uśmiech. Ta pomachała głową i ruszyła bez słowa za starszym. To już dzisiaj... od dzisiaj musi być dorosła. Tylko jak? Co znaczy być dorosłym?
Koty opuściły obóz, gdy na dworze jeszcze słońce nie wzeszło. Było zimno. Bardzo zimno. Na śniegu mentor wraz ze swoją jeszcze zaspaną uczennicą zostawiali ślady, które po chwili zasypywał lekko prószący śnieg. Nagie drzewa zaś poruszały opustoszałymi gałęziami wraz z zimnymi podmuchami wiatru, które mierzwiły sierść kotom. Było pusto, mimo iż byli w lesie. Z gałęzi drzew owego lasu, wyrastały sople, przyozdabiając tą niemal pustą konstrukcję. Wszystko to wraz z jeszcze ciemnym niebem i księżycem tworzyło dziwną i tajemniczą atmosferę, a zarazem taką piękną. Skierka miała wrażenie, że ten krajobraz odzwierciedlał jej duszę i serduszko. Było ono puste, mało w nim emocji, dokładnie jak tych sopli, w których odbijał się jeszcze blask księżyca. Natomiast ona stała pośrodku tej pustki. Sama. Mimo że teraz była z mentorem, czuła się sama. Osamotniona we własnej duszy.
- Skierko patrz - rzucił mentor i wskazał na malutkie ślady na śniegu, wyrywając tym samym uczennicę z jej świata wiecznej zadumy. Skra stanęła obok Kolczastej Skóry i spojrzała w tamtym kierunku. - to ślady myszy, dość świeże. Może uda nam się ją upolować. - uśmiechnął się. Skrząca Łapa spojrzała na mentora i tylko pomachała głową w zrozumieniu. Każda piszczka dla klanu w Porze Nagich Drzew była ważna. Oba koty ruszyły dalej w kierunku granicy Klanu Wilka, cicho stawiając łapy, by nie spłoszyć potencjalnej ofiary.
- Tutaj mamy granicę z Klanem Burzy. Zapamiętaj ich zapach. - szeptem rzekł do niej kocur. Skierka zamknęła oczka i zaniuchała. Zapach ten był dość dziwny. Inny niż jej rodzinnego klanu. Nie spodziewała się, że te zapachy mogą się aż tak różnic, mimo iż inne koty tak twierdziły. Musiała się sama przekonać. Spojrzała na Kolczastą Skórę. Był super wojownikiem i jej pragnienie jako kociaka o fajnym mentorze się spełniło. Ponadto ten mógł wiedzieć, co przeżywa koteczka. Mogła mu zaufać?
- Kolczasta Skóro... - zaczęła niepewnie na głos koteczka, zapominając już o śladach myszy.
- Tak? - ten spojrzał na nią łagodnie.
- Bo... - przeważnie nie mówiła o takich rzeczach nikomu, ale czuła, że temu kocurowi może powiedzieć coś takiego. Chciała wreszcie przestać trzymać to tylko w sobie... Miała nadzieję, że może mu ufać... w końcu ostatnio jej uczucia zaczynały wracać, gdy była w jego obecności. Zaczynała czuć się przy nim bezpiecznie... - czy... jestem już... dorosła? - spuściła wzrok i zaczęła grzebać łapką w śniegu, lekko brudząc jego nieskazitelnie białą powierzchnię. Poczuła się niejako winna temu, że pyta się o takie rzeczy podczas treningu. Nie chciała przeszkadzać, czy żeby mentor pomyślał, że ją to nie interesuje. Pytała się dlatego, że był to właśnie trening, czyli według niej coś, przy czym musiała być dorosła. Ona nie chciała... dręczyło ją to, przez co nie mogła się w pełni skupić na niczym innym... - przepraszam... - dodała i skuliła się lekko.

<Kolec? c:>

Od Skry (Skrzącej Łapy) CD Kolczastej Skóry

Skierka nie wiedziała czemu, ale słowa kocurka ją zainteresowały. Też nie miał rodziców? Czyli wie, co czuje? To było smutne, ale poniekąd pokrzepiające, nie była sama, która straciła oboje rodziców.
– A-ale ni-nie ma ich… Przy m-mnie – szepnęła.
– Są! Są! – zawołał. – Patrzą na ciebie i nie chcą, byś płakała, ja też nie płaczę, popatrz na mnie. – miauknął, córka Leśnego Świtu przyjrzała mu się. – Znałem dobrze twojego tatę, był moim mentorem, szkolił mnie i na pewno nie chciałby, żebyś martwiła się jego śmiercią, marnujesz tylko te piękne chwile. - jej rodzice byli w gwiazdach, więc jak to możliwe, że byli przy młodej? Jednak to, że kocurek znał jej tatę, dodało jej otuchy. Czuła, że dzięki temu mogła mu zaufać i po raz pierwszy otworzyć się, choć troszeczkę. Mimo to wszystko, co czuła i jaka teraz była, zapragnęła jak nigdy w życiu się przytulić do wydawałoby się obcego kota. Nie zwracając uwagi, na to co będzie potem, wtuliła się w wojownika. Nie chciała być sama, a ten kot zdawał się rozumieć Skierkę. Nareszcie ktoś, kto nie będzie jej oceniał-miała taką nadzieję. Właśnie miała nadzieje-jest progres, bowiem wcześniej nie była w stanie zdobyć się na taki krok. Cieszyła się tą chwilą, po raz pierwszy od tak długiego czasu, poczuła się bezpiecznie. Starała się nie myśleć, co będzie potem i jak bardzo będzie na siebie zła, że okazała słabość. To się teraz nie liczyło. Chciała po prostu mieć kogoś przy sobie i tyle. Poza tym, skoro tatuś ją widział, to może teraz i on ją przytulał? Chciała mieć taką nadzieję. Czemu nie mógłby żyć? Dlaczego chciał odejść i zostawić małą i jej brata? Nie mógł zawalczyć, skoro ich kochał? Właśnie, kochał, a co dokładnie to znaczy? Skierka nie była pewna, bowiem gdy straciła rodziców miała jeden księżyc, a od tamtej pory nikt jej nie „kochał”, nikt się nią za bardzo nie interesował, nie przytulał ani nawet nie rozmawiał z kociakiem. No od czasu do czasu jej brat, ale tak to była sama. Zupełnie sama, a sama siebie nie kochała, więc co znaczyło to słowo, czy uczucie? Czym ono było? Miała wrażenie, że czymś miłym, ale czy Skierka umiała je poczuć? Czy je czuła? Czy potrafiła czuć cokolwiek innego niż pustkę, nienawiść i rozczarowanie? Poza tym jeszcze tęskniła, ale za czym? Nie wiedziała. Teoretycznie za rodzicami, ale czuła, że to nie wszystko. Brakowało jej czegoś jeszcze, ale czego?
– A-a powiedziałby mi p-pan coś o ta-tacie? – starała się uspokoić i wytrzeć łezki, jednak chyba nie do końca jej to wyszło. Wpadła poniekąd w coś, gdzie chciała tylko płakać. Nie wiedziała czemu, ale po prostu powstrzymywała się te wszystkie księżyce, było tego za dużo. Już nie dawała rady, ukrywać tego, co czuła. Przynajmniej nie teraz. – Czy… czy j-ja kocham t-tatę i ma-mamu-usię? – Była kociakiem, nie wiedziała, że wojownik nie wie wszystkiego, jednak miała nadzieję, że jej odpowie i powie coś o tacie, którego ledwie poznała, a już straciła…

<Kolec? <3 wybacz, że tyle to trwało… jak chcesz, możesz potem zrobić skipa ^^>

Od Skry CD Żabiego Skoku

Od już kilku dni po pamiętnym wybuchu i porozwalaniu kociarni, Skierka nie mogła jeść. Autentycznie żadne jedzenie nie chciało przejść przez jej gardło. Poza tym czuła, że jakby zjadła cokolwiek, zwymiotowałaby, po prostu. Jej brzuszek nie był głodny i w pełni to akceptowała, jednak były koty, które tego nie rozumiały. Takowym kotem była Wężowy Wrzask, która nigdy nie musiała przejmować się liliową, a teraz uczepiła jej się jak rzep ogona, że ma zjeść cokolwiek. Ona jednak nie odczuwała takiej potrzeby. Nikt nie będzie jej mówił jak ma prowadzić swoje już i tak bezużyteczne życie, czekając na ten jedyny dzień kiedy spotka się z rodzicami. Po prostu nie, nie będzie jadła i tyle. Kiedy karmicielka zdenerwowała się na kociaka już dość bardzo to powiedziała jej, że ta umrze jak nie będzie jadła, po czym wróciła do zajęć swojego codziennego życia, nie przejmując się więcej tego dnia liliową. Za to Skierka, jak usłyszała taką wiadomość była niemal w niebo wzięta. Dla niej słowo „umrzeć” nie brzmiało strasznie, a szczególnie że dowiedziała się, że jej rodzice możliwe, że są w niejakim Klanie Gwiazd, do którego też chciała trafić. Do nich. Do kochanej mamusi, żeby ta ją przytuliła, polizała po główce i powiedziała, że będzie dobrze. Tylko tego oczekiwała, a może, aż tego?… Może posiadanie mamy jej się nie należało? Kolejna fala żalu ogarnęła jej serduszko, ale szybko ją stłamsiła. Nie pokaże, że ją coś boli, bo i kogo to obchodzi? W każdym razie kolejnego dnia, gdy Wężowy Wrzask kazała jej zjeść jakąś przerośniętą małą myszkę, a Skierka odmówiła i udała się w swój kąt, ta wrzasnęła na nią, mówiąc, że jeśli nie zje, nie odejdzie od piszczki. Ponadto nakazała powrót w miejsce „posiłku”. Skierka niczym rażona gromem powstała na swoje łapki i obrażona, bez słowa udała się w stronę wyjścia z kociarni. Słysząc zaś krzyki karmicielki, przyspieszyła i wybiegła ze żłobka. Nikt nie zmusi jej do jedzenia! Niedoczekanie! Ona przecież za niedługo stanie się uczniem, jest prawie dorosła! To jej życie i nikt nie będzie się w nie wtrącał! Postanowiła ukryć się gdzieś, dopóki karmicielce nie przejdzie chęć zmieniania świata. Prychnęła. Nagle jej uszka zarejestrowały głos z pewnością należący do jakiejś kotki.
– Ty jesteś Skra? – miauknęła Żabka.
– T-tak, proszę pani. – nie wiedziała, jak zwrócić się do towarzyszki, ponadto ta ją zaskoczyła. Skierka była przerażona, nie mogło się wydać, że uciekła ze żłobka. Miała nadzieje, że kotka nie zwróci uwagi na krzyki dobiegające z wnętrza kociarni. – Jesteś córką mojego przyjaciela. Leśnego Świtu. – miauknęła cicho Żabka, jednak kotka mogła ją usłyszeć. – Miło mi cię poznać. – czyli owa kotka była przyjaciółką taty? Poniekąd poczuła dzięki temu, że może jej zaufać. Nie chciała się zawieść na PRZYJACIÓŁCE taty. Miała w planach jeszcze ją zapytać o pewne rzeczy związane z jej rodzicem, kiedy to krzyki ze żłobka się nasiliły. Skierka coś czuła, że rozgniewana kotka z kompleksem zbawcy świata postanowiła pójść samodzielnie po liliową. Skuliła uszka i wzrokiem „co za lisi bobek” spojrzała w kierunku żłobka.
– M-może pomogłaby mi pani się u-ukryć? – nie wiedziała jak zareaguje ta osobniczka, ale nie miała żadnego pomysłu na kryjówkę, a niebezpieczeństwo zdawało się być coraz to bliżej. W głębi serduszka podkładała nadzieje w przyjaciółce taty, skoro on się z nią przyjaźnił, to musiała być fajna, nie? Spojrzała ze strachem i nadzieją w oczach na starszą kotkę. W końcu nawet kiedy ona nie zechce „uratować” Skierki, to ta i tak zwieje. Tak, ucieknie im wszystkim, a potem spotka się z mamą – to był jej plan.

<Żabka? Pomożesz biednemu kociakowi?>