Od Złotej Drogi CD. Postrzępionego Mrozu

Jeszcze za czasów uczniowskich

Pokiwał dziarsko łbem. 
— Tak, wracajmy już. Lepiej nie zostawać specjalnie w tyle, za oddziałem. To niebezpieczne — zgodził się. Dwójka uczniów popędziła przed siebie; Złota Łapa starał się nie wykonywać zbyt zamaszystych susów, aby Strzępka nie została w tyle. 
— Zwolnij wielkokocie! Zaraz mi się łapy poplączą — zawołała, a kocur niemal momentalnie zadarł przednimi łapami w ziemi. 
— Moje najszczersze przeprosiny! Nie chciałem, naprawdę! Starałem się nie pędzić — mamrotał. Na pysku miał niewymuszony wyraz zatroskania i wstydu. Gdyby mógł, byłby czerwony. 
— Tobie to łatwo mówić — zaśmiała się. Kotka nie była zdenerwowana, nie miała mu nic za złe, a jeśli faktycznie poczuła się gorzej, nie pokazała tego. — Ale nie martw się. Może po prostu, zamiast ich doganiać, pójdziemy w kierunku obozu? I tak już pewnie ich nie dogonimy, a Rozświetlona Skóra kazał nam wrócić tam. 
— Jeśli tego sobie Panienka życzy, to ruszajmy do obozu! — zawołał już w lepszym humorze. Ruszyli, już spokojnym tempem, bez pośpiechu, licząc, że uda im się dotrzeć w tej samej porze, co patrolowi. 

* * *

Teraźniejszość

Dzień był piękny. Słońce grzało, bryza nadchodziła leniwie znad morza, odświeżając pyski, nawilżając nosy. Jedynym problemem był widoczny brak chmur, który nie pozwalał kotom na organizowanie typowych treningów - było to zwyczajnie niebezpieczne i nierozważne. Promienie piekły w grzbiet, w czaszkę, a bóle głowy doskwierały każdemu, kto zapomniał się i postanowił wybrać się przed wieczorem na polowanie w miejsce inne niż cień klifów lub lasek przy Klanie Wilka. Dla dobra Zmierzchnicowej Łapy, jak i po części swojego, nie zorganizował szkolenia z samego poranka. Obiecał milczącej uczennicy, że wyjdą pod koniec dnia, a on wtedy pokaże jej, że jest to świetna pora na łowy, bo wszystko budzi się po dusznym dniu i bierze głęboki haust zimnego, nocnego powietrza. Wielu wojowników zrobiło to samo. Wybierali się na polowania, ale nie zabierali uczniów, gdyż nie chcieli mieć na sumieniu ich zdrowia. Podrostki biegały, śmiały się i wygłupiały, nie dając spokoju innym, którzy szukali chłodu w jaskini. Starsi terminatorzy rozmawiali, obserwowali i dzielili się językami. Widział, jak Astrowa Łapa pomaga w legowisku medyczek, a Królicza Łapa i Zajęcza Łapa wymieniają wysuszony mech z kociarni, która na ten moment, o dziwo, była niemal pusta. Jedynym mieszkańcem była Półślepy Świstak, teraz siedząca przy wodospadzie, aby odetchnąć świeżym powietrzem. 
Wielu wojowników postanowiło jednak nie narażać i siebie. Chociaż ci o jasnym futrze, z solidarności dla innych, poszli, aby zajmować sie swoimi obowiązkami, tak ci ciemniejsi, dla których słońce było wyjątkowo uporczywe, siedzieli teraz w przyjemnym chłodzie. Eter przepytywał z czegoś Potrójną Łapę, Judaszowiec kręcił się w kółko, wydając rozkazy, rozdzielając zadania dla tych, którzy zdawali się być zbyt zrelaksowani, a także wyganiał te koty, które były mniej zagrożone udarem. Złota Droga został już dzisiaj pogoniony, ale ukrył się faktem, że jego Mała Panienka ma sierść ciemną jak sadza, a więc będzie przeprowadzać jej test w obozie; oczywiście do owego sprawdzianu jeszcze nie doszło. Mysi Postrach rozmawiał na boku z Wiecznym Zaćmieniem; oboje wyglądali na niezwykle zajętych i przejętych. 
Nagle bengal po raz kolejny skrzyżował wzrok z zastępcą. Ten momentalnie skierował się w jego stronę, na co aż sierść stanęła Złotej Drodze na grzbiecie. Chciał się cofnąć, uciec, ale wpadł na Zielone Wzgórze, która akurat szła w stronę Melodyjnego Trelu z dwiema piszczkami. Wojowniczka wydawała się niekoniecznie w pełni obecna. 
— Och! Szanowna Pani proszę o wybaczenie — powiedział grzecznie, a czarna jedynie kiwnęła chaotycznie łbem, niemal nie wywracając się o swoje własne łapy. Rozejrzał się ponownie, aby dostrzec, gdzie podział się Judaszowcowy Pocałunek. Ten jednak zniknął; całe szczęście. 
— Hej! Złota Drogo, co się tak wyciągasz? Zgubiłeś coś? — Rozbrzmiał nagle głos Postrzępionego Mrozu. Szylkretka wyłoniła się zza niego z lekko zmęczonym uśmiechem. 
— Pozdrowienia! Haha! Można tak powiedzieć, ale to raczej dobra nowina — przyznał, siadając obok. 
— Chyba wiem, o co ci chodzi. Od rana widzę, jak koty uciekają przed zastępcą — mruknęła po cichu, jakby czekoladowy miał zaraz pojawić się obok nich. — Ale co się dziwić. Skwar jest okropny, a to, że ktoś ma jasne futro, nic nie zmienia. 
— Ja czuję fale gorąca nawet tutaj... — przyznał Złota Droga — A ty? Czy wybierasz się gdzieś? Widziałem, że twoja mała podopieczna spędza czas z medyczkami. 
— Mi i Astrowej Łapie się akurat udało. Wstałam wcześnie, więc przypadła nam właśnie taka miła odskocznia, jaką jest towarzyszenie Ćmiemu Skrzydłu w porządkach. No ale pomoc to dużo powiedziane. Mnie wygonili, bo zajmowałam zbyt dużo miejsca, a mój zapach to było już zbyt wiele... Pilnuję więc tylko, aby Aster zbyt nie przeszkadzała. Chociaż z tym również świetnie sobie radzą beze mnie. 
— A zatem jesteś wolną ptaszyną? — Uśmiechnął się szeroko.
— Można tak powiedzieć. Chciałam zjeść z mamą posiłek, ale widzę, że Zielone Wzgórze mnie ubiegła. Może innym razem. — Wzruszyła łapkami. 
— Posiłków jeszcze wiele przed nami — zapewnił. — Czy zatem zjesz ze mną? Być może wtedy Judaszowcowy Pocałunek przestanie być niczym cień, ciągnący się za moim ogonem. Jeśli nie, nabawię się zapewne paranoi... Wystarczająco już mamy negatywnej energii w Klanie Klifu... — spochmurniał, ale prędko otrząsnął się. Nie chciał, aby przeszło to na przyjaciółkę. — Ale to nie czas na smutki. Widzę sążną sójeczkę, której piórka na pewno ci się spodobają!

<Postrzępko?>

Od Postrzępionej Łapy (Postrzępionego Mrozu) CD. Złotej Łapy (Złotej Drogi)

Kotka obiecała razem z przyjacielem odniesienie jajka na miejsce. Nie spodziewała się jednak, że ten skłamał i tak naprawdę nie potrafi się zbyt dobrze wspinać. Ona sama nie była lepsza, jej krótkie łapy nie pomagały jej w bieganiu a co dopiero wspinaniu.
— To będzie w takim razie niezłe wyzwanie… — stwierdziła załamana kotka. Spojrzała na czubek drzewa i przełknęła. — Jesteś pewien, że chcesz w ogóle próbować..? Nie chcę, żeby coś ci się stało…
— Nie martw się, panienko! Nie takie przeszkody pokonywałem w swych wędrówkach. Coś się wymyśli, nigdy nie można się poddawać. — odpowiedział zdeterminowany Złota Łapa. Czasami, gdy szylkretka patrzyła na niego, w takich momentach, widziała zdeterminowanego Leto, samotnika, który przeszedł bardzo wiele, a tak mało o nim wie. Czuła, że mogłaby od niego posłuchać wielu historii. Kto wie, może nawet nauczyłby ją nawet o czymś, co wiedzą tylko samotnicy?
— Skoro tak twierdzisz… Weź jajko w swoje zęby, potem wyskocz jak najwyżej i złap się drzewa, najmocniej, jak potrafisz! Tylko tyle pamiętam z własnego szkolenia… Poddaliśmy się ze Stokrotkową Pieśnią, gdy uczyłam się wspinaczki… Można by rzec, że stwierdził, że nie chce mieć mojej śmierci na sumieniu — zaśmiała się nerwowo. Złota Łapa spojrzał na nią lekko zdziwiony.
— Tego byśmy nie chcieli, nie ma tu nic do śmiechu! Wniosę jajko, spokojnie. Dam radę. — Po tych słowach podniósł z mchu jajko delikatnie i napiął mięśnie do skoku. Szylkretka obserwowała jego poczynania z napięciem. W końcu wyskoczył, znalazł się na drzewie w krótką chwilę. Zaczął wspinać się do góry i wypatrywać gniazda.
— Masz coś? — spytała kotka, nerwowo chodząc w kółko pod drzewem.
— Chyba znalazłem! — odpowiedział po chwili kocur. Postrzępiona Łapa spojrzała do góry z ulgą.

— Odłóż je, tylko delikatnie! — Czekała cierpliwie, aż kocur zejdzie. W pewnym momencie w końcu zeskoczył na dół po tym, jak zsunął się do połowy jego długości. Na szczęście nie było aż tak wysokie, ale nieźle napędził stracha teraz już najeżonej kotce. — Ostrzegnij mnie następnym razem!

— Przepraszam panienko, przewidywałem łagodne lądowanie. — kocur zaśmiał się pod nosem, widząc jej minę. Prychnęła lekko i odwróciła się lekko spędzona.
— Cóż, dobrze, że udało się to ogarnąć. Wracamy do reszty?

<Złota Łapo?>

Od Złotej Łapy CD. Postrzępionej Łapy

 Musiał przyznać, że patrole lubił najbardziej. Była to najciekawsza cześć tego zadziwiająco monotonnego i spokojnego życia dzikich kotów. Dalej nie mógł uwierzyć w to, że chodzi spać z pełnym brzuchem, wstaje skoro świt i bierze udział w rozbudzających rozmowach z przemiłymi, niezwykle ciekawymi kotami przez tak długi czas, dopóki z legowiska wojowników nie wygrzebie się Rozświetlona Skóra. Chociaż był bardzo ułożonym kotem, a swoje obowiązki wykonywał z wielką skrupulatnością, lubił przekręcić się na drugi bok i pochrapać jeszcze chwilkę. Czasami dostrzegał inną postać, bardzo do niego podobną, ba! Niemal identyczną, która wali go w głowę łapą, właśnie w takie poranki, kiedy w obozie niemal już nikogo nie ma, a Złota Łapa zaczyna się nudzić, bo wszyscy jego kompani już dawno zabrali się za to, co mieli dzisiaj przypisane. Wtedy kocur schodził na dół i posyła mu karcące spojrzenie; jakby była to jego wina, że ten ominął tak dużą część dnia. No i był zirytowany do końca treningu, ale do tego Leto zdążył się już całkowicie przyzwyczaić. 
Na szczęście, to nie był jeden z tych dni. Głównie przez to, że nie zaczynali go od zwykłego szkolenia we dwójkę, tylko od porannego patrolu, w którym udział brali też Pokrzywowe Zarośla, Stokrotkowa Pieśń i jego uczennica, jego koleżanka - Postrzępiona Łapa. Było nawet całkowicie odwrotnie, gdyż kiedy dwójka młodych kotów wychodziła ze swojego legowiska, wojownicy już ich wyczekiwali. 

Patrol był spokojny. Nie napotkali niczego, co mogłoby być dla nich zagrożeniem, kiedy maszerowali wzdłuż płaskiej granicy z Klanem Burzy, więc kocur spodziewał się, że tak samo minie im droga przy Klanie Wilka. Z jednej strony miło jest żyć w poczuciu, że nic ci nie grozi, a twoja społeczność jest bezpieczna, a z drugiej... Nie po to tutaj przyszedł. Gdyby chciał właśnie tego: sielanki, arkadyjskiego istnienia wśród śpiewu morza i mewiego puchu... Wróciłby do domostwa, gdzie poduchy wypełnione były piórami, a woda ze srebrzystego patyka również wydawała dźwięki szumiącej fali. Chciał się wykazać, chciał zmyć hańbę i zbudować swój honor na nowych fundamentach. Z zadumy wyrwało go szturchnięcie Postrzępionej Łapy. 
— Hej, zobacz! Chyba wypadło z gniazda. Myślisz, że uda nam się je znaleźć i odłożyć na miejsce to jajko? — Faktycznie... Pod ich łapami leżało samotne, zagubione, pozostawione na pastwę okrutnego losu jajeczko. Chociaż gąszcz zdawał się być jakąś formą skrytki, którą natura podarowała bezbronnemu, kruchemu przedmiotowi, Złota Łapa nie był pewny, czy długo by tutaj przetrwało; na pewno nie w jednym kawałeczku.
— Oh! Nie ważne co, musimy spróbować — powiedział przejęty. Chociaż jeszcze ostatnio polował na takie jajka na klifach, teraz nie było mowy, aby je zjadać. Jest takie... Jest niczym jego malutka siostrzyczka. Ona była pewnie teraz taka krucha, jak to jajko. Zagubiona gdzieś w gęstwinie... — Tylko prędko! Bo drapieżne szczęki skradną je nam sprzed nosa.
— Tak, tak! Masz rację. — Mniejsza pokiwała łebkiem i odgarniając trawę, wpatrywała się w nie. Przy Klanie Wilka było wiele drzew, więc znalezienie tego jednego będzie wielkim wyzwaniem. Nawet dla dwójki kotów. 
— A wy co tam robicie? — Do uczniów dotarł krzyk Rozświetlonej Skóry; był nieco zirytowany. 
— Panie, znaleźliśmy jajo! — odpowiedział donośnie jego uczeń, a Stokrotkowa Pieśń zaśmiał się pod nosem, słysząc nadany młodszemu wojownikowi tytuł. 
— I co z tego? Pełno jaj leży na ziemi; odejdźcie, zanim borsuk, które będzie chciał je zjeść, podgryzie i was — polecił, ale uczeń tylko spojrzał na szylkretkę. Pokręcił głową. 
— To okrutne, Rozświetlona Skóro! — Pałeczkę przejęła Strzępka, której mordka ukazywała troskę i zdenerwowanie. — Czy Klan klifu nie zawdzięcza ptakom swojego bytu? Musimy o nie dbać, aby nie głodować.
— Powiedz jej coś Stokrotkowa Pieśnio, to twoja podopieczna. — Biały odwrócił się do liliowego kocura, który stał na samym przodzie patrolu. 
— No... Myślę, że ma ona rację — zgodził się pomarańczowooki. 
— Jest okres lęgowy, więc co za różnica czy jeden zdechnie pod drzewem — prychnął w odpowiedzi syn Bożodrzew. 
— Ah! Panie mentorze, lecz powiedziałeś słowo o borsukach. Ja żadnego nie wyczuwam, więc może właśnie lepiej, abyśmy odnieśli tego niewyklutego lotnika do jego matuli. Jeśli tu zostanie, narazimy Klan Klifu na atak tych okrutnych stworzeń — rzekł bengal, a nauczyciel tylko przewrócił oczami. Wszyscy widzieli, że był on coraz bardziej podobny do wuja. To nie były słowa pochwały. W obozie wystarczał im zdecydowanie tylko jeden Judaszowiec. 
— O! No właśnie! — zawtórowała mu przyjaciółka, kiwając łbem.
— Coś w tym jest, nie wiem jak wy, ale ja zgadzam się ze Złotą Łapą — odezwał się nagle Pokrzywowe Zarośla, który wcześniej zajmował się łapaniem kilka kroków dalej pojedynczej nornicy. — Ja niekoniecznie chciałbym przeganiać borsuka.
— Jeszcze Klan Wilka by nas oskarżył o nasyłanie dzikich bestii do ich lasów — zażartował Stokrotek, a niebieskooki odpowiedział cichym rechotem. 
— Jak jesteście tacy mądrzy, a wasze serduszka tak szlachetne, no to zostańcie z nimi i szukajcie głupiego gniazda. Ja mam patrol do dokończenia — prychnął ciemnooki, wymijając dwóch starszych wojowników. 
— Po co te kwaśne miny Rozświetlona Skóro? Myślę, że ta dwójka świetnie sobie poradzi. Nie są małymi kociakami czy nawet nie zaczęli przecież treningu wczoraj. Ostatnio chwaliłeś się, że w końcu udało ci się nauczyć Złotą Łapę wspinaczki na drzewa. Mają wszystko, czego potrzebują, aby samemu odnieść jajeczko — powiedział Stokrotkowa Pieśń, a po chwili dodał: — No a Postrzępiona Łapa w niczym nie jest gorsza od nas. Jej łapa nie przekroczy granicy i wierze, że popilnuje naszego małego przybłędę, aby też tego nie zrobił. 
— Popilnuję, jak najbardziej! — zapewniła kotka. 
— A ja niczym wiewiórczy wojak wejdę nawet na najwyższą gałąź! 
— Żebyśmy nie musieli się wracać i szukać ich połamanych albo, co gorsza, odbijać ich z obozu tych szemranych Wilczaków — rzucił do dwójki liliowych Pełnia. Posłał terminatorom krzywe spojrzenie. — Macie czas do szczytowania słońca, jak nie dacie rady wcześniej, to obiecuje wam, że przez następne kilka księżyców będziecie wnosić na czubki drzew każde głupie jajko, jakie uda mi się znaleźć. Przed Pogorzeliskiem wracamy do obozu, więc wy też idźcie prosto tam. No i upolujcie coś — burknął na odchodne wnuk liderki. Za to Stokrotek puścił dwójce oczko; on im akurat kibicował. 
W końcu wojownicy zniknęli za krzakami, a dwójka młodziaków została sama przy granicy z jajkiem pod opieką. Byli jak nowo upieczeni rodzice; tylko ze dziecko zdecydowanie przyniósł bocian lub wyrosło z kapusty. 
— No to... Co robimy? — mruknęła Postrzępiona Łapa. — Mamy zamiar wchodzić na każde drzewo po kolei? Wiesz... Akurat w tym nie jestem najlepsza; mam za krótkie łapy. 
— To byłoby paskudną mordęgą... Pod jajem jest mech, więc nie przeturlało się tutaj z innego miejsca. Musi to być więc właśnie ten dąb. — Spojrzał w górę. Pień był ogromny, gruby... Miał chropowatą korę, co trochę uspokoiło ucznia. Nie zmieniało to faktu, że on też nie był wyjątkowo uzdolnionym drzewołazem. — Muszę ci niestety tez wyznać, że wiewiórka ze mnie niezbyt uzdolniona... Skłamałem tym szanownym panom w żywe oczy...

<Postrzępiona Łapo?>
[1086 słów]

[przyznano 22%]

Od Postrzępionej Łapy CD. Złotej Łapy

Kotka słuchała jego opowieści z napięciem. Gdy skończył, widać było iskierki w oczach uczennicy. Złota Łapa przeszedł naprawdę wiele… A jednak pomimo tego wszystkiego stał tu przed nią żywy i zdrowy. Mieszkał w Klanie Klifu, trenował i był na pewno bardziej bezpieczny, niż jako samotnik. Cieszyła się z tego faktu. Był dla niej naprawdę dobrym kotem. Wydawało się, że pasuje tu na przyszłego wojownika.
— Może i masz rację... Choć moje ego nadal podpowiada mi, że dałabym sobie radę! — zaśmiała się trochę. — Ale nie wyobrażam sobie strachu, jaki musiałeś przeżywać. To musiało być straszne...
— Cóż, może i było trochę straszne, ale wyszedłem z tego cało. A to chyba najważniejsze, prawda? — Spojrzał na nią z lekkim uśmieszkiem.
— Tak, przynajmniej jesteś bezpieczny.

***

Następnego dnia została wyznaczona na patrol, w którym akurat znajdował się Złota Łapa. Cieszyła się tym faktem, bo mogła pochwalić mu się trochę wiedzą! Pokrzywowe Zarośla już stał razem z Rozświetloną Skórą przy wyjściu z obozu. Gdy uczniowie podeszli, przerwali rozmowę i spojrzeli w ich stronę.
— No, czekaliśmy na was wieki! Chodźcie, patrol sam się nie zrobi — zażartował trochę Pokrzywowe Zarośla. Zdradził jej z rana, iż sam zaproponował Rozświetlonej Skórze, aby pójść ze Złotą Łapą na patrol, bo Postrzępiona Łapa wydawała się dogadywać z kremowym kocurem, a jej mentor sam kiedyś był samotnikiem, więc rozumiał, jak czuł się bengal. Wyruszyli z obozu i zaczęli wędrówkę od granic z Klanem Burzy, idąc wzdłuż klifu. Dotarli do granicy z Klanem Wilka, obwąchując i zaznaczając terytorium. Zatrzymali się na chwilę, a podczas gdy ich mentorzy zaznaczali terytorium, Postrzępiona Łapa zauważyła w trawie jajko. Delikatnie trąciła Złotą Łapę.
— Hej, zobacz! Chyba wypadło z gniazda. Myślisz, że uda nam się je znaleźć i odłożyć na miejsce to jajko? — spytała z zaciekawieniem.

<Złota Łapo?>

Od Złotej Łapy CD. Postrzępionej Łapy

 Zamyślił się. Od kiedy miał zacząć swoją opowieść? Nie mógł też przecież powiedzieć wszystkiego; nie każda rzecz, która mu się przytrafiła, była odpowiednia dla uszu młodej panienki, a co dopiero takiej, którą ledwo zna. 
— No cóż... Takie życie nie jest proste, a tym bardziej litościwe. Zwłaszcza jeśli próbujesz się przez nie przedzierać samemu. Nikt nie wyciąga do ciebie pomocnej łapy, chyba że może mieć z tego korzyść, teraz lub później. Mi wyłącznie raz udało się natrafić na kota, w którym honor był większy niż głód, zawiść i chęć wyrządzania krzywdy. Jest to trudniejsze niż w waszych progach; tutaj jesteście niczym gościnny rój — powiedział i oplótł ogonem łapy. W kilku kęsach wpałaszował do końca posiłek, który przyniosła mu Postrzępiona Łapa. 
— A co się stało, że tak wcześnie musiałeś liczyć na pomoc obcych? — zapytała, a w jej intensywnie niebieskich oczach iskrzyła ciekawość. — Albo nie! Daj mi odgadnąć! — zamilkła na moment, aby się zastanowić nad możliwymi scenariuszami. Złota Łapa potulnie czekał i nie wtrącał żadnych wskazówek. — Czyżbyś został otoczony przez zgraję miastowych samotników i nagle pokazał się ich lider, który miał serce bardziej honorowe niż jego pachołkowie? O! O! Albo wielka bestia przyszpiliła się co ziemi, a nagle zza roku wypadł ogromny kocur, który powalił ją jednym zamachem łapy, oswobadzając cię spod jej cielska? Czy zgadłam? 
— Prawieś zdołała odgadnąć! Byłaś, panienko, całkiem blisko z drugą historyjką, ale nie dokładnie. Uciekałem przed psimi szczękami, za mną roznosił się wściekły skowyt, a pchała mnie do przodu jedynie myśl, że kryję tyły mojej ukochanej siostrze, która pędzi przede mną. Nagle jednak, kiedy ona preciskała się przez przerwę między szczeblami w płocie, runęła na mnie sterta okropnie pachnących śmieci. Utknąłem pod nią, najpewniej zginąłbym z powodu ssącego głodu i palącego pragnienia. Wtedy jednak przybył tajemnicy gość, który wyciągnął mnie i pokierował dalej; to on po raz pierwszy wspomniał o was. O kotach z leśnej dziczy, o kotach żyjących na skraju wielkiej wody, o kotach pływających w rzekach niczym sumy, o kotach, które pędzą szybciej od samego wiatru. 
— Wo ~ — zachwyciła się uczennica. Na pysku jednak miała wymalowane miliony innych pytań. — Czy to było dawno? Ile byłeś całkowicie sam?
— Nie jestem niestety w stanie udzielić konkretnej odpowiedzi... Od pewnego momentu większość dni zlewa mi się w jeden, wypełniony nieustającym głodem, przenikliwym chłodem i uprzykrzającym, rozrywającym od środka, poczuciem klęski i zguby moralnej — wyznał szczerze. 
— Oh... To musiało być, w takim razie, niezwykle ciężkie... Sama nie wiem, czy poradziłabym sobie pozostawiona tak bez nikogo, w miejscu, którego kompletnie nie znam... 
— Zapewne nie — rzucił bez większego namysłu, co bardzo zdziwiło Postrzępioną Łapę. Zwróciła lekko zmarszczony pysk w górę, aby skrzyżować z kocurem wzrok.
— Przepraszam? Skąd taka pewność? Umiem polować, jestem nie najgorsza w walce, a nawet wspinaczka z czasem zacznie iść mi coraz, coraz lepiej — powiedziała, a w barwie jej głosu było słychać zalążki irytacji. 
— Być może... Ale to nie jest miejsce dla kotek, nie takich jak ty. Widziałem garstkę takich, które przez życie w brudzie i swądzie utraciły swój powab i piękno duszy. To nie jest wartę przetrwania. Myślę, że dla każdej panienki, która z jakiegoś powodu znalazłaby się w takiej sytuacji, lepszym wyjściem byłoby oddać się w ręce pierwszych napotkanych Bezwłosych, którzy w oczach mają skierkę łagodności, aby nie zatracić tego, co powinno być dla nich zdecydowanie najważniejsze. 

<Postrzępiona Łapo?>

[539 słów]

[przyznano 11%]

Od Postrzępionej Łapy CD. Złotej Łapy

Postrzępiona Łapa trochę spochmurniała, gdy jej mentor kazał jej wysprzątać legowiska, jednak idealnie zdążyła przybyć na ceremonię mianowania Leto. Usiadła pomiędzy kilkoma wojownikami, którzy zostali w obozie. Nawet starszyzna wyłoniła się ze swojego kąta, aby sprawdzić, jakie zamieszanie dzisiaj sprawia ich klan. Spojrzała zadowolona w stronę żłobka, ale szybko zdała sobie sprawę, że nie ma tam żadnych kociąt. Westchnęła, bo chociaż zbliżała się pora nowych liści, to nadal przydaliby się nowi uczniowie i wojownicy. Przez chwilę zawiesiła wzrok w tym miejscu, ale usłyszała głos liderki.
— Niech wszystkie koty zdolne polować dla siebie zbiorą się pod mównicą! — Słowa liderki odbiły się echem od ścian klifu. Ostatnie koty zebrały się, a Liściasta Gwiazda nie przedłużając, zaczęła mówić.
— Ten oto kocur zdecydował się na dołączenie do naszego klanu. Chce poznać naszych przodków i podążyć drogą Klanu Klifu. Leto, od tego dnia aż do otrzymania imienia wojownika będziesz znany jako Złota Łapa. Niech Klan Gwiazdy oświetla twoją ścieżkę. Twoim mentorem zostanie Rozświetlona Skóra. — Po jej słowach wojownik podszedł do nowego ucznia i zetknął się z nim nosem.
Gdy ceremonia się zakończyła kotka podbiegła do kocura. Słyszała szepty i widziała krzywe spojrzenia, ale przecież nie poznali Złotej Łapy, więc nie powinni go oceniać. Podekscytowana podskoczyła obok niego.
— Gratuluje ci! Złota Łapa to takie ładne imię, pasuję do ciebie jak ulał! — powiedziała, a wcześniej wypuściła na ziemie polną mysz. — Stokrotkowa Pieśń powiedział, że powinnam wybrać jakąś piszczkę, bo przecież musisz być bardzo głodny. No więc... Smacznego!
Widziała, jak kocur patrzy chwilę na piszczkę, jego oczy błyskały w promieniach słońca, ale pokręcił głową. Odmówił jej zjedzenia zwierzyny. Kotka chwilkę zamyśliła się.
— Ale ja już zjadłam... Zresztą nie byłabym tak czy siak głodna, nie tak wcześnie. Zjedz, przyda ci się. Na pewno jesteś wykończony. Cóż, na takiego wyglądasz. — Postrzępiona Łapa podsunęła znowu piszczkę w jego stronę, a uczeń w końcu westchnął i wziął ją w zęby.
— To bardzo miłe. Chciałbym ci podziękować młoda kotko. Nie będzie ci zapomniana twoja dobroć w stosunku do mnie. — mówiąc, zaczął podgryzać zwierzynę, a młodsza usiadła przed nim.
— To nic wielkiego. Jutro zaczynasz trening, prawda? Będziesz musiał mi wszystko opowiedzieć! Jestem ciekawa, jak ci pójdzie, w końcu nie urodziłeś się w naszym klanie. Ale to nie szkodzi! Szybko wszystko ogarniesz. — Widać było po uczennicy zadowolenie. W końcu Złota Łapa mógł zostać jej przyjacielem! Poznała go nawet przed swoim bratem, więc ma większe szanse na to, że bardziej polubi ją.
— Też zastanawia mnie, jak wyglądają treningi. Może coś mi o nich opowiesz? — spytał zainteresowany kocur.
— Pewnie! Na pierwszym treningu pewnie poznasz granice. Trochę chodzenia, ale raczej szybko się przyzwyczaisz do takiego trybu życia. Pewnie pokażą ci też obowiązki. Potem zaczniesz trenować walkę, ale pewnie dopiero po jakimś czasie. No i oczywiście polowanie. — Jej słowa zlewały się w całość, ale starszy jedynie delikatnie się zaśmiał. Pokiwał głową.
— Brzmi interesująco. — odpowiedział spokojnie.
— Choć teraz zastanawia mnie... Co robiłeś jako samotnik? Jak wyglądało twoje codzienne życie?

[480 słów]

<Złota Łapo?>

[przyznano 10%]

Od Leto (Złotej Łapy) CD. Postrzępionej Łapy

 Strzepnął nieistniejący farfocel z ucha. Czy dobrze usłyszał? Nie... Pewnie mu się zdało. Przecież taką zgraną, dobrze zorganizowaną, a co najważniejsze, bitną i dziką społecznością nie mogłaby zarządzać kotka. To byłoby dla niej nie tylko niesamowicie trudne, ale i zwyczajnie niekorzystne, zwłaszcza dla jej wizerunku. Panience, nieważne w jakim wieku, nie wypada przecież zajmować się polityką... To takie grząskie i nieprzyjazne bagno. Pełno w nim cuchnących spraw i zawirowań, w których płeć piękna po prostu nie powinna uczestniczyć, w których nie powinna zanurzać swoich pachnących, łagodnych łapek. To duma kocura, aby tak zajmować się tymi nieprzyjemnymi sprawami, że nie czują one potrzeby, żeby wpychać w nie swoje rumiane, krasne licka. 
Leto pokręcił głową. Przecież to było oczywiste, byle kociak o tym wiedział i to rozumiał. Ciche mruknięcie ze strony uczennicy wyrwało go z zamyśleń. 
— Ah! Najmocniej przepraszam! Uciekłem daleko w odmęty mojej świadomości — wytłumaczył się i zawstydził delikatnie. To bardzo niemiłe z jego strony, ze tak zignorował swoją młodszą rozmówczynię. — Czy powtórzyłabyś... Proszę o wybaczenie. W moim brzuchu musi rozgrywać się dzika bitwa, gdyż musiałem niedosłyszeć...
— Pytałam o to, czemu chcesz widzieć się tak bardzo z Liściastą Gwiazdą. Brzmiałeś, jakbyś nie miał ani chwili do stracenia. — Leto stawiał krótkie kroki, przez co jego ruch był dość nienaturalny i niewygodny. Kocur męczył się, ale nie mógł pozwolić, aby kotka, z którą rozmawia, została z tyłu. Chociaż starszy kot, który kroczył na przodzie, nie należał do niskich, też poruszał się spokojnie, bez pośpiechu, to wydawał się już do tego przyzwyczajony. Bengal posłał szylkretce łagodny uśmiech. 
— To chyba rzecz oczywista, że muszę porozmawiać z waszym przywódcą. Chciałbym odnaleźć dla siebie nowe miejsce. Miejsce, w którym odnajdę siebie na nowo, swój nowy cel. Coś, co mógłbym chronić i czemu byłbym w stanie się całkowicie poświęcić — rzekł trochę pompatycznie. Słowa, jak się kocurowi zdawało, rozbawiły uczennice, która zachichotała pod nosem. — Czyżbym powiedział coś, co można uznać za figlarny dowcip? — Uniósł brew, ale na pysku nie było widać ani kapki złości. Był szczerze zaintrygowany, a rozmowa z Postrzępioną Łapą była przyjemna; rzadko miewał możliwość obcowania z panienkami, które nie były Wisterią czy Amfitrytą. 
— Nie, nie... Po prostu. Czy to nie intrygujące Stokrotkowa Pieśnio? Zawsze mi się wydawało, że samotnicy są tacy nieprzyjemni i szaleni, a tu proszę! 
— W rzeczy samej... — mruknął znacznie spokojniej mentor kotki. — Skoro nie udało nam się tym razem przeprowadzić pełnego treningu, możemy uznać, że lekcją na dzisiaj jest, że czasem nie warto wrzucać wszystkich do jednej nory. Czasem i głośna wrona może ostrzec przed drapieżnikami. 
— Piękne słowa! — zgodził się Leto. — Ma Pan w sobie żyłkę prawdziwego poety, trochę jak mój tato! 
— O-oh... Dziękuje — zaśmiał się zawstydzony tak niespodziewaną i specyficzną pochwałą. 
— A ja? A ja? Jaką mam w sobie żyłkę? — Wyrwała się do przodu Postrzępiona Łapa, zachodząc drogę bengalowi. W niebieskich oczach iskrzyła jej nagląca ciekawość. Na ten entuzjazm samotnik zaśmiał się. 
— A ty... Hm... Daj mi pomyśleć. — Stanął i podniósł łapę, dotykając jednym pazurem brody. Spojrzał w niebo, które tego dnia było niemal bezchmurne. — A ty, moja Panienko, masz w sobie coś z porannego ptaszka. Sikoreczki, o którą owy poeta... — Tutaj wskazał na Stokrotkową Pieśń, który przyglądał im się z rozbawieniem. — przygotowuje do samodzielnego lotu. Dogląda, aby później była w stanie samodzielnie zaśpiewać swoją melodyjkę, która będzie towarzyszyć wschodzącemu słonku. — Skończył, a pyszczek niziutkiej uczennicy przyozdobiony był zdziwionym uśmiechem. Zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, przerwał wojownik. 
— No dobrze... Porozmawiacie sobie dalej potem, a teraz, Leto pójdziesz ze mną do Liściastej Gwiazdy. Postrzępiona Łapo, znajdź kogoś, kto pomoże ci wymienić legowiska w kociarni. — Szczęście terminatorki wyparowało niemal momentalnie, ale nie powiedziała ani jednego słowa sprzeciwu. Spuściła ogon i mozolnie ruszyła w stronę grupki młodych kotów. Nawet się nie pożegnała. — No dobrze... Miejmy za sobą te wszystkie ceregiele. Chodź za mną, tam w stronę tej jamy. 

* * *

No cóż... Nie przesłyszał się... 

Liściasta Gwiazda faktycznie była kotką i to do tego w dość podeszłym wieku. Dlaczego taka szanowna Pani, która powinna spędzać swoje dni na odpoczynku w słońcu, rozmowach z innymi wiekowymi damami i wychowaniu młodszych panienek, sprawuję tak męczącą i niebezpieczną rolę? Leto był... Niesamowicie zbity z tropu. Nie miał jednak odwagi pisnąć ani słówka na ten temat. Najpierw pozwolił mówić Stokrotkowej Pieśni, który zwięźle i z niemałym taktem przedstawił wszystko burej kocicy, a potem zajął się odpowiadaniem na jej pytania. Starał się ukryć swoje zdziwienie, mimo że cała sytuacja była niczym kolec, który wbijał mu się prosto w poduszkę łapy. Uśmiechał się serdecznie, mówił gładko i elegancko, nie unikał wzroku zmęczonych oczu, co widocznie bardzo zaimponowało starszej. Mógł bez zastanowienia stwierdzić, że zrobił wspaniałe pierwsze wrażenie, zwłaszcza że przywódczyni Klanu Klifu nie czekała ani chwili na podjęcie decyzji, co z nim pocznie. Kiedy tylko usłyszała, że Leto chciałby znaleźć swoje miejsce tutaj, rozweselona, zaproponowała mu, żeby natychmiastowo przyjął rangę ucznia. Nie czekała nawet na przedyskutowanie tego ze swoim zastępcą, którego bengal miał przyjemność (lub nie) poznać dopiero wieczorem, już jako uczeń, gdy judaszowiec wrócił z treningu. A co do samej ceremonii; była ona szybka i dość chaotyczna. Większość klanu nie była obecna w obozie; był środek dnia, a wojownicy albo uczestniczyli w polowaniach, albo szkolili swoich terminatorów, albo zajmowali się patrolowaniem granic. Wrócili więc na wieść, że dołączył do nich jakiś losowy przybłęda, mówiący bez przerwy o odzyskiwaniu honoru i zmazywaniu występków ze swego miana. Jego mentorem został, nie dużo starszy od niego samego, wnuk Liściastej Gwiazdy i siostrzeniec zastępcy, Rozświetlona Skóra. Był to kocur sporych gabarytów, krępy i widocznie bardzo silny fizycznie. Pasowali do siebie pod względem aparycji, ale charakterami zdecydowanie odbiegali. Leto, a raczej Złota Łapa, gdyż takim imieniem miał od teraz się posługiwać, nie przejmował się tym jednak zbytnio; nie miał zamiaru przecież ćwierkać z nim jak jakaś panienka, chciał się uczyć, walczyć, wykazać... 
Po to tutaj przybył...
Sam wojownik również nie wydawał się szczególnie zainteresowany uczniem, a na pewno nie od samego początku. Zapowiedział jedynie pierwszy trening, który miał mieć miejsce już następnego ranka. Potem odszedł. 
Koty posyłały mu dziwne spojrzenia, często bardzo nieufne czy nawet wrogie. Jedynymi mordkami, w których widział faktyczną serdeczność, była dwójka, która go tutaj przyprowadziła. Zaraz po mianowaniu na ucznia przybiegła do niego Postrzępiona Łapa. Koteczka miała pełno mchu w futrze, ale Złotą Łapę zainteresowało raczej to, co miała w pysku. 
— Gratuluje ci! Złota Łapa to takie ładne imię, pasuję do ciebie jak ulał! — powiedziała, a wcześniej wypuściła na ziemie polną mysz. — Stokrotkowa Pieśń powiedział, że powinnam wybrać jakąś piszczkę, bo przecież musisz być bardzo głodny. No więc... Smacznego!
— Oh! Dziękuje ci niezmiernie, ale nie mogę napełnić brzucha, o ile ty, Panienko, tego nie zrobisz. Tak mi nie wypada, to niezgodne z moim rycerskim etosem. — Położył łapę na piersi i przymrużył ślepia. Jego słowa, chociaż było można w nich usłyszeć kapkę bólu, bo faktycznie skręcało mu żołądek, były zdecydowane. Bengal musiał się teraz bardzo pilnować; jego honor i tak był już w strzępkach; jeden niewłaściwy występek, a rozpadnie się całkowicie. 

<Postrzępko?>

[1137 słów]

[przyznano 23%]

Od Postrzępionej Łapy CD. Leto

Kotka wybrała się razem z mentorem na poranny trening. Słońce, które delikatnie wypuszczało światło pomiędzy liśćmi, muskało jej futro przyjemnie. Choć nadal było mroźno, promienie dawały jej poczucie delikatnego ciepła. Postrzępiona Łapa usiadła przed mentorem na środku polany, gdy już dotarli na miejsce.
— Poćwiczymy dzisiaj walkę, ostatnio trochę zaniedbaliśmy treningi pod tym względem. — wymruczał kocur. Uczennica kiwnęła głową z uznaniem.
— Pokażesz mi, jak byś mnie zaatakowała, gdybym zeskoczył z gałęzi drzew. Z racji tego, że tobie samej jest ciężko się wspinać, może ci się przydać taka umiejętność.
Kotka lekko spochmurniała. Jej wzrost przeszkadzał jej w wielu rzeczach. Szybkie biegi były dla niej uciążliwe, miała okropną kondycję pod tym względem. Potrafiła jednak dobrze polować i atakować. Jej mentor wspiął się na jedno z drzew, a kotka przybrała pozycję. Usłyszała szelest liści i obróciła się, gdy wojownik zeskoczył. Wyskoczyła na jego grzbiet, delikatnie łapiąc go zębami za futro na karku. Wiedziała, że podczas ćwiczeń nie mogła skrzywdzić wojownika, więc była ostrożna. Gdy już zeszła, jej mentor skinął głową z aprobatą.
— Idzie ci świetnie. Brawo. A teraz-
Nie zdążył dokończyć, gdy usłyszeli łamiący się lód i pisk. Kotka zastrzygła uchem w stronę odgłosu.
— Chyba coś się stało. Myślisz, że to ktoś z innego klanu? — spytała kotka.
— Nie mam pojęcia. Musimy sprawdzić. — Kocur nadal patrzył ostrożnie w stronę, z której usłyszeli dźwięk. Powoli ruszył, a Postrzępiona Łapa podążyła za nim.
Gdy wyszli zza krzaków, zobaczyli kocura. Był przemoczony i brudny, wyglądał na wykończonego. Uczennica delikatnie skrzywiła się na ten widok. Musiał przejść przez naprawdę wiele...
— Stokrotkowa Pieśnio, on chyba nie czuje się zbyt dobrze... Cały taki brudny i posklejany. — stwierdziła.
— Na to wygląda. — odpowiedział jej mentor. — Samotnik i to dość spory.
— Przegonisz go? Mogę pomóc? — spytała niepewnie. Nie koniecznie chciała przeganiać samotnika, ale chciała pokazać, że jest na tyle silna.
— Najpierw powiem mu, że nie może tutaj być. Być może po prostu zabłądził. Każdemu może się zdążyć. — stwierdził Stokrotkowa Pieśń. Koty zbliżyły się do nieznajomego. — Halo! Znajdujesz się na terenach Klanu Klifu i jako samotnik nie masz do tego prawa. Wracaj za rzekę. — powiedział jej mentor.
— Ah! A więc to wy jesteście tymi dzikimi kotami? Znalazłem was... Znaczy się, gdzie moje maniery! — Samotnik odpowiedział, po czym wstał i wyciągnął łapę w ich stronę. — Na imię mam Leto, przybyłem zza rzeki, zza miasta. Za sobą mam wiele przygód, głównie nieprzyjemnych, które pozostawiły moje serce pokryte bliznami, a oczy naznaczone łzami. Pragnąłem was odnaleźć, abyście pomogli mi odnaleźć utracony cel... Chciałbym znaleźć kogoś, kogo mógłbym chronić, służyć mu, aby odkupić swe winy, aby zmazać z kart historii swoje niegodne czyny i porażki. Jako rycerz pragnę, abyś Ty, szanowny Paniczu o ognistych oczach, oraz Ty, zacna Panienko o kędzierzawych uszkach, pozwolili mi zabiegać o audiencje z waszym szanownym przywódcą, królem i przewodnikiem.
Kotka chwilę patrzyła na samotnika. Była zafascynowana jego osobą. Wydawał się być taki tajemniczy, trudno było z niego odczytać, o czym dokładnie mówił. Albo może po prostu był szalony. Stokrotkowa Pieśń zbliżył się do samotnika.
— Odnaleźć? Co masz na myśli? Dlaczego chcesz rozmawiać z naszym dowódca? — spytał wojownik podejrzliwie.
— Pragnąłbym dołączyć do was, do leśnych kotów. Jeśli to nie problem oczywiście. — Ukłonił się i spojrzał na młodszą.
— Panienko, jak się zwiesz? — spytał kotkę. W jego oku było widać błysk.
— Ja? Postrzępiona Łapa. — odpowiedziała niepewnie, nie będąc pewna intencji kota.
— Jakże piękne imię dla pięknej panienki. To honor stać przed tobą. Chciałbym kiedyś spotkać równie błyskotliwą kotkę i uczynić ją moją damą serca. — Po tych słowach delikatnie złapał jej łapę, po czym liznął ją w geście szacunku.
Niestety kotka nie zrozumiała jego intencji i spojrzała na niego zdziwiona. Skąd takie zachowanie? Choć miło było jej słyszeć takie słowa, była równie osłupiona co ucieszona.
— Jejku, miło mi… Tak myślę. — stwierdziła po chwili.
— A więc chcesz, abyśmy zaprowadzili cię do obozu? — odezwał się po chwili jej mentor.
— W rzeczy samej. Właśnie tego bym pragnął. — zgodził się Leto.
— Czemu chcesz rozmawiać z naszą liderką? — spytała w końcu uczennica.

[464 słowa]

<Leto?>

Od Leto Do Postrzępionej Łapy

Nie wiedział, co ma począć. Zima nadeszła sroga w swym pięknie. Śnieżna pokrywa zasypywała spokojne sąsiedztwa, które on, niestrudzony, przemierzał, zaglądając w każdy kąt, podnosząc każdy karton, przyciskając nos do każdej lodowatej szyby. Pytał koty, o mniej lub bardziej sympatycznym wyglądzie, próbował rozmawiać z ludźmi, gołębiami, a nawet spokojnymi psami, które jedynie patrzyły na niego zblazowane. Nikt nie był w stanie jednak odpowiedzieć na jedno zasadnicze pytanie, które nie opuszczało kocura od wielu wschodów i zachodów, które siedziało mu w głowie, dudniło niczym walące podczas burzy, niedomknięte drzwi... Nikt nie ukoił jego zszarganych nerwów, nie wygładził zmierzwionej, nastroszonej przez stres i obawę, sierści na karku. Nikt nie wiedział, gdzie może podziewać się Wisteria... Jego kochana, najdroższa, delikatna niczym polny chaber, siostrzyczka, którą miał się opiekować. Jednak zawiódł... Zawiódł i było to jasne niczym świecący nad nim księżyc. Nosił teraz na swoim grzbiecie ciężkie, niewyobrażalnie ciężkie brzemię, którego nie było sposób się pozbyć. No i nie mógł pokazać się z nim w swoim domostwie. Nie umiałby znieść widoku rozczarowania na pysku Narratora, smutku i tęsknoty za siostrą na mordce Apollo... Na samą myśl pierś ściskała go boleśnie, aż kurczył się sztywno.
Żebranie o kawałek mięsa, szperanie w śmierdzących koszach, marne próby polowania, z których jeszcze ani razu nie wyszedł zwycięsko... To teraz było jego życie. Marne, niosące za sobą odór występku i ambarasu, mokre i oblepiające wyrzutami sumienia, niczym śniegiem.
Kiedy pił, zamykał oczy; nie mógł patrzeć na swój zdradziecki i nieudolny pysk. Widział w nim błazna, a nie rycerza, za którego tak nieprzerwanie się uważał. Jak mógł pozwolić odejść swojej ślicznej panience, swojemu motylkowi o pudrowanych skrzydełkach, swoim szafirowym oczętom? Był głupcem w głowie i łotrem w sercu... Dlatego też musiał zamienić pluszowe poduchy, ciepły kąt przy kominku i pachnące, rybne rarytasy na niewygodę, przeszywający mróz i głód, obracający jego żołądkiem każdej nocy. To była kara za jego marną służbę i haniebną porażkę.

~ * ~ 

Świat nie wrócił do normy. Wisterii dalej nie był, ale on dalej szukał. Z każdym dniem jednak wstawał coraz później, chodził coraz wolniej, wybierał coraz to łatwiejsze i krótsze trasy. Odpoczywał częściej, z melancholią wpatrując się w łyse gałęzie drzew, powiewające mozolnie i rytmicznie na wietrze, oglądał sunące szaro-białe chmurki, zastanawiając się, czy może siostra chodzi jeszcze pod nimi, czy jest szczęśliwa, gdziekolwiek poniosły ją łapki. Na jego sercu powstała rysa, wielka szrama, której już nikt nie zasklepi, z którą nie może nic zrobić. 

Również i dzisiaj wyruszył w swoją zwyczajową podróż. Miał jednak dość tego, że mijał wciąż te same domostwa, liczył te same szczeble w płotach, wąchał te same kwiaty w grządkach, słuchał żartów tych samych kotów... Mieszkające tam pieszczochy były... Złośliwe. Oczywiście nie wszystkie, ale pech (chociaż na początku uważał, że to raczej szczęście) chciał, iż Leto zagrzał miejsca w dość... Schludnym i bogatym osiedlu, gdzie piecuchy nosiły piękne obróżki, miały wyszczotkowane ogony i umyte zęby. Niestety w momencie, w którym pokazał się tam pierwszy raz, jego futerko już nie wyglądało zbyt dobrze... Niektórzy patrzyli na niego z troską i żałością, inni z pogardą; nikt jednak nie okazał się pomocny, nawet w najmniejszym stopniu. Stare, wypachniałe persy wykrzywiały swoje paskudne, płaskie pyski w sztucznych uśmiechach, a egzotyczne orientale nie chciały mieć nawet z nim do czynienia, jakby przenosił jakąś tajemniczą zarazę. Przecież był tak naprawdę jednym z nich... Tylko trochę bardziej brudnym i pechowym. 

Siedział tutaj tak długo, bo liczył na uśmiech szczęścia. Może ktoś akurat rozpoznałby w nim Narratora, może ktoś zapamiętałby Wisterie. Nic takiego jednak nie miało miejsca i jeszcze nigdzie nie spotkał się z tak nietowarzyskim towarzystwem. Musiał je opuścić, zanim jakiś puchaty jegomość nie napuści na niego swojego małego, białego psiego towarzysza. 

Przypomniał sobie wczorajszego wieczoru, że jego wybawiciel spod lawiny śmieciowej wspominał o leśnych kotach. Miał wrażenie, że być może ojciec też mówił o dziwnych, wręcz mgłą legendy spowitymi postaciami. To rozbudziło w nim z powrotem jakiś płomyk chęci do życia i smakowania przygód. 

"Czy mam cokolwiek do stracenia?" To zdanie rozbrzmiewało w głowie Leto niemal bezprzerwy. Słowa wybijały rytm jego marszu. Powtarzał i powtarzał, aż nie stracił rachuby i nie zaczął rozmyślać o tym, jakie są owe dzikie kocie bestie. Czy mają pazury jak niedźwiedzie? Czy w pyskach ich skrzą się wilcze kły? Czy z grzbietów wyrastają im orle skrzydła, dzięki którym szybują po wysokich niebiosach i rozpraszają skłębione chmury? A może wręcz przeciwnie... Może przez styl życia w niebezpiecznej dziczy byli zmuszeni do odejścia od wyższych potrzeb? Może wcale nie potrafią mówić? Może są głupimi potworami, które bezmyślnie rozdzierają swoje ofiary na jak najmniejsze strzępy, aby nakarmić nimi swoje kocięta? Dreszcz strachu przeszedł kocurowi po grzbiecie, jednak szybko zaczęło towarzyszyć mu też coś innego. Coś, czego nie czuł od utracenia siostrzyczki. Adrenalina... On chciał spotkać te istoty. Chciał je poznać. Chciał, w razie czego, je zwyciężyć. 

Mijał coraz mniej domów, mniej kocich sylwetek w wielkich oknach, mniej idealnie przystrzyżonych żywopłotów. Zszedł z odśnieżonej, żwirowej ścieżki i poczuł pod łapami pokrzepiający chłód świeżego, sypkiego śniegu. Poczuł zastrzyk energii i bez zastanowienia wstrzelił z miejsca; od kilku dni nie miał ochoty ani siły faktycznie pędzić wraz lub na przekór wiatru. Teraz czuł, jak rześki podmuch pcha go do przodu, a zapachy czystych futerek zostają za nim. Skakał nad białymi zaspami, ślizgając się na oblodzonych kamieniach. Jednak kiedy myślał, że nieprzyjemne chwile pozostały za nim, poczuł drżenie pod łapami, a okropny smród dotarł do mokrego nosa. Nie przerwał biegu, aż jego oczom nie pokazała się szara, płaska powierzchnia, pokryta obrzydliwą, wodnistą breją. Leto schował się ze ususzonym krzakiem; bardziej przez instynkt niż ze strachu przed blaszakami. Nie obawiał się ich; nawet podróżował nimi. Oczywiście nie były to zazwyczaj eskapady kończące się w przyjemnej atmosferze, ale wiedział, że one same w sobie nie są groźne. Straszliwy był pałac białego rycerza, do którego umiały cię zabrać. Jeden z pojazdów zbliżał się z wielką prędkością, a gdy przejechał obok kocura, wystrzelił w jego stronę chlust brudnej mazi. Młodziak skulił się, ale i tak oberwał "śniegiem" po pysku. Nie czekając na kolejnego blaszaka, przebiegł po mokrej drodze, uważając, aby się nie poślizgnąć. Nie odwrócił się już, tylko znów pognał, jak najdalej od hałasu. Szum samochodów powoli ustawał, a przed oczami wyłoniła się przykryta lodem tafla rzeki. Leto pamiętał, że ojciec ostrzegał go przed wchodzeniem na skutą wodę, ale nie miał żadnych innych możliwości. Zwłaszcza że wydawało mu się, że czuje coraz więcej zapachów. Również tych kocich. Odszukał miejsce, gdzie drugi brzeg nie był zbytnio oddalony i kilkoma susami mógł się na nim znaleźć. Nie myśląc zbyt dużo nad bezpieczeństwem swojego planu, postanowił rozpędzić się i w skoczny sposób pokonać rzekę. W ostatnim momencie wykonał potężny sus, wzlatując wysoko, zwłaszcza jak na siebie. Z hukiem uderzył w lód pośrodku drogi. Łapiąc równowagę na śliskiej powierzchni, wybił się znowu. Poczuł jednak, że skorupa łamie się. Udało mu się uniknąć całkowitego upadku i zamoczył sobie wyłącznie tylne łapy. Nie czekając na uspokojenie łomoczącego serca, czmychnął, już spokojnie i ostrożnie, na bezpieczny ląd. Dopiero tam przysiadł i wziął kilka głębszych oddechów. Kiedy uciszył bicie serca i szum w uszach, dotarł do niego inny, bardziej piskliwy dźwięk. 

— Stokrotkowa Pieśnio, on chyba nie czuje się zbyt dobrze... Cały taki brudny i posklejany — Głos dochodził z jego prawej i zdecydowanie należał do młodej panienki. 

— Na to wygląda. — odpowiedział inny, głębszy. — Samotnik i to dość spory. 

— Przegonisz go? Mogę pomóc? — zapytała ponownie koteczka. 

— Najpierw powiem mu, że nie może tutaj być. Być może po prostu zabłądził. Każdemu może się zdążyć. — Spokojny ton narastał, aż w końcu Leto faktycznie ujrzał ową parę. Zanim cokolwiek powiedział, znów odezwał się starszy kocur. — Halo! Znajdujesz się na terenach Klanu Klifu i jako samotnik nie masz do tego prawa. Wracaj za rzekę. 

— Ah! A więc to wy jesteście tymi dzikimi kotami? Znalazłem was... Znaczy się, gdzie moje maniery! — Mówił tak szybko, że niemal gryzł się po języku. Odchrząknął i wstał. Zgiął jedną z przednich łap, a drugą wysunął do przodu, kłaniając się głęboko i elegancko — Na imię mam Leto, przybyłem zza rzeki, zza miasta. Za sobą mam wiele przygód, głównie nieprzyjemnych, które pozostawiły moje serce pokryte bliznami, a oczy naznaczone łzami. Pragnąłem was odnaleźć, abyście pomogli mi odnaleźć utracony cel... Chciałbym znaleźć kogoś, kogo mógłbym chronić, służyć mu, aby odkupić swe winy, aby zmazać z kart historii swoje niegodne czyny i porażki. Jako rycerz pragnę, abyś Ty, szanowny Paniczu o ognistych oczach, oraz Ty, zacna Panienko o kędzierzawych uszkach, pozwolili mi zabiegać o audiencje z waszym szanownym przywódcą, królem i przewodnikiem. 

<Postrzępiona Łapo?>