Od Zdradzieckiej Rybki CD. Rudzikowego Śpiewu

 Jak Kamienna Gwiazda miała go zabrać? Nie wiedział... A raczej... Nie powiedział kocurowi, że to nie o to do końca mu chodziło. Nie chciał oddawać córki burzakom, a sam chciał się do nich udać. Wyrwać się spod władzy klanu, który tak bardzo go skrzywdził. Najpierw Krucza Gwiazda, potem pojawienie się Zajęczej Gwiazdy w ciele jego córki, a teraz Rudzik... Ten Rudzik, który był dla niego niczym brat, a nawet najlepszy przyjaciel. Przyjaciel, który nijak go nie rozumiał. 

Nie odpowiedział mu na te słowa, wbijając wzrok w swoje łapy. Usłyszał jego głośne westchnięcie, które przerwało ciszę. Oboje wiedzieli, że ta rozmowa nie miała sensu. On nie odpuści. Nie potrafił, gdy wciąż co dnia, widział jak upiór się do niego śmiał, jak wręcz groził mu, gdy tylko przechodził obok. 

— Nie sprawiaj już problemów, proszę — Rudzielec spojrzał na niego, jakby oczekując, że te słowa do niego jakoś dotrą. 

Zacisnął bardziej pysk, odwracając łeb niczym niesforne kocię. Gdy po śmierci Kruczej Gwiazdy sądził, że miał jeszcze jakichś sprzymierzeńców, tak ta wizja rozpadła się na tysiące drobnych kawałków.

***

Wpatrywał się w jeszcze ciepłe zwłoki Rudzikowego Śpiewu. Nie docierało do niego to co się wydarzyło. Daliowy Pąk - jego siostrzenica, ta która chwaliła się, że wydała na świat młode lidera, zrobiła to co niegdyś Krucza Gwiazda. Przejęła władzę, zamordowała kłami Gawroniego Obłędu sprawiedliwie wybranego władcę, a Trzcinową Sadzawkę posłała do starszyzny. Tak bardzo... żałował, że ją wtedy uratował z Klanu Burzy. Zajęcza Gwiazda miał rację... Mogli zginąć. Wręcz musieli! Czemu się go wtedy nie posłuchał? Mógł nie tylko dać kocurowi wydrapać oko Orzechowego Serca, ale urwać przy okazji i łeb Dalii. Wtedy... Wtedy to co się stało... To by się nigdy nie wydarzyło. 

Był głupcem. Był takim cholernym głupcem! 

Słyszał jak wszyscy się cieszyli. Widział jak ciało Rudzika było wyniesione aż nad rzekę, gdzie spoczęło na dnie z rybami. Nie potrafił przestać płakać. To była jego wina, jego...

— Tato, co ty tu robisz? — głos Zajęczej Troski rozległ się za nim, gdy siedział, wpatrując się w wodę, która już dawno pochłonęło ciało jego przyjaciela. 

Woda... Ich wspólny wróg. Wróg, który pochłonął biednego rudzielca zamiast niego. 

Wziął głębszy oddech, unosząc wzrok na ciemniejące niebo. Czy niedługo przyjdzie i na niego pora? Daliowy Pąk go nienawidziła. Chciała jego śmierci równie mocno co Zajęcza Gwiazda i Krucza Gwiazda. Nie miał co liczyć na pomoc Klanu Gwiazdy. Dla nich był skończony. Był zły, zamordował niewinnego kota oraz oddał swoją duszę komuś z Mrocznej Puszczy. 

— Piaskowa Gwiazdo... — szepnął cicho pod nosem. — Daj mi siłę. 

— Wracajmy, bo już majaczysz. — Został trącony, co spowodowało, że ocknął się z tego stanu. 

Raz jeszcze spojrzał na wodę, po czym skierował kroki za swoim katem. 

Żegnaj przyjacielu [*]

Od Rudzikowego Śpiewu CD. Zdradzieckiej Rybki

Puścił uwagę kocura mimo uszu. Wytrwale stał przed nim, nie odzywając się przez dłuższą chwilę. Nie chciał zaczynać tej rozmowy, ale wiedział, że nie mógł zignorować tego problemu. Przynajmniej wydawał się on jednym z łatwiejszych do rozwiązania, czy chociażby — złagodzenia. Przecież nie tak dawno on i czekoladowy całkiem dobrze się dogadywali. Ich relacje były skomplikowane, burzliwe, ale koniec końców naprawdę wierzył, że z tego wyjdzie coś dobrego.
— To ja powinienem zadać to pytanie. — Usiadł na spokojnie, opatulając ogonem przednie łapy.
Gwar rozmów dochodzący zza jego grzbietu zdawał mu słabnąć wraz z każdą chwilą, kiedy coraz to bardziej skupił swój wzrok na kocurze. Urażona postura nie robiła na nim wrażenia. Gdy Rudzik był wojownikiem, znał go jako Pędzącego — zuchwałego kociaka, ucznia, a potem i wojownika. Zarazem odważnego, ale i głupiego.
— Co miała oznaczać ostatni sytuacja ze zgromadzenia? — westchnął. — Nie spodziewałem się, że twoje imię może być jednak trafne. Myślałem, że to pora je zmienić, ale skoro wygadujesz innym klanom takie głupoty na nasz temat, to zmienia to postać rzeczy — skwitował, prostując się.
Nie przejmował się, czy robi dobrze, bądź czy to, co mówi, ma jakikolwiek sens. Po czekoladowym nie spodziewał się tylu kłopotów. Wydawało mu się, że wychodzili na prostą, ale na ten moment zdawali się cofać, zostawiając wszelkie postępy za sobą.
Reakcja Rybki była poniekąd do przewidzenia. Skierowane do tyłu uszy, nisko położone, w pełni świadczyły o jego niezadowoleniu.
— Nie chciałeś mi pomóc. A on... on tu jest... Krzywdzi mnie każdego dnia. Mam po prostu sobie siedzieć i czekać na śmierć? — prychnął, przygarbiając się bardziej. — Chciałem, aby Kamienna Gwiazda go tylko zabrała. Ja już nie chcę słyszeć jego głosu. Nie chcę. Zabierz go ode mnie Rudzik. Nie pozwalaj na to, by mnie torturował...
Nastawił uszu. Brak oskarżeń w jego kierunku był pozytywnym znakiem. I z pewnością całkiem przyjemnym, patrząc na masę krzywych spojrzeń kierowanych w jego stronę ostatnimi czasy.
— Jak Kamienna Gwiazda miałaby go zabrać? — spytał spokojnie, choć poniekąd słowo "Zając" padające z pyska czekoladowego potrafiło wywołać w nim masę skurczów, a więc był wdzięczny za nie mówienie wprost. — Twoja córka to nie on. A to, że tak uważasz, nie jest powodem, by oddawać ją Klanowi Burzy. Dla nich to też był ciężki etap i wspominanie im o tyranie-przywódcy w niczym nie pomoże — stwierdził.

<Rybko?>

Od Zdradzieckiej Rybki CD. Rudzikowego Śpiewu

Błąkał się po obrzeżach obozu w tylko jednym celu - aby być jak najdalej od tego potwora, który wciąż miał na niego oko. Był wdzięczny Rudzikowemu Śpiewowi za wzięcie go na zgromadzenie, lecz to tylko udowodniło mu, że jego problem nie rozwiąże się sam, jeżeli dalej będzie stał w miejscu. Musiał pozbyć się Zajęczej Gwiazdy ze swojego życia. Akurat Szakala Łapa obiecała pomoc, dała mu cel... Ale oczywiście stało się to czego się obawiał. Zajęcza Troska przeszkodziła mu w planie wymknięcia się w stronę Kamiennej Gwiazdy. Pragnął porozmawiać z liderką burzaków, która musiała wiedzieć jakim problemem był ich dawny lider. Wierzył, że uzyskałby wsparcie i został wysłuchany. Nie to co Rudzik... Kocur dalej mu nie wierzył, dalej uważał za wariata. Czy kiedykolwiek zrozumie, że ich wróg chodził pośród nich? 

Akurat gdy te myśli krążyły mu po głowie, przystanęła przy nim wyrudziała sylwetka. Zatrzymał się, zwracając na niego wzrok, czując w swoim wnętrzu ogromny wstyd. Trudno było spojrzeć dawnemu przyjacielowi w oczy, gdy chciał go po raz kolejny zdradzić. 

— I jak po zgromadzeniu? — zapytał lider, wytężając wzrok i próbując wyłapać cokolwiek ze sposobu ruchu kocura. — Całkiem spokojnie, w porównaniu co do niektórych spotkań, czyż nie? — mruknął, licząc, że nadany przez niego temat pozwoli im kontynuować rozmowę.

Zaszurał łapą po ziemi, przełykając ślinę. Zdawał się niczego nie podejrzewać. Czyli to dobrze. Już sądził, że córka poszła do niego na skargę i pożegna się ze zgromadzeniami na zawsze. A tak mógł liczyć na to, że Rudzik znów go kiedyś zabierze, a wtedy... Wtedy ucieknie z Klanu Nocy. Podjął już tą decyzję i nie zamierzał się z niej wycofywać. Musiał pozostawić za sobą Zajęczą Gwiazdę. Nie mógł go ścigać przez wieczność! 

— Dobrze... Brakowało mi tego — starał się zgrywać pozory usatysfakcjonowanego z niedawnego wydarzenia. Lider musiał uwierzyć, że te spotkania były dla niego zbawienne, bo inaczej jego plan rozmów z Kamienną Gwiazdą nie wypali. 

— Cieszy mnie to. Czemu tak się kręcisz po obozie sam? Gdzie Bażancie Futro i twoja córka? — zadał pytanie, na które jego pysk automatycznie się skrzywił. 

Gdzie byli? Otóż miał to gdzieś. Nie chciał ich znać, widywać na oczy, a najlepiej, gdyby w tą dwójkę trzasnął piorun. Przebrzydli zdrajcy. Zrobili z niego wariata i znów to kółko wzajemnej nienawiści i jego ubezwłasnowolnienia trwało w najlepsze. 

— Pilnują mnie, nie bój nic — prychnął, odwracając od niego łeb. 

Nie miał chęci z nim kontynuować tej rozmowy. Lider westchnął, rzucając jeszcze na odchodne, żeby się nie oddalał, a następnie odszedł. 

Położył po sobie uszy. Nie podobało mu się to wszystko. Chciał, aby ta jego "kara" minęła. Czemu świat go tak nienawidził?! Przecież Kruczej Gwiazdy już nie było, a czuł się tak, jakby klan był wciąż pod jej pieczą. 

Miał zamiar oczywiście nie posłuchać rudzielca i wyjść z obozu, o tak, aby zrobić mu na złość, gdy spostrzegł spojrzenie swojej córki. Od razu skulił się i zmienił kierunek, znikając w legowisku wojowników. Kotka była taka przerażająca... Nie potrafił spojrzeć w jej oczy i znieść tego skrytego w nich chłodu. Musiał jak najszybciej opuścić Klan Nocy. Musiał. Musiał stworzyć plan. 

***

Jego plan oczywiście nie wypalił. Na ostatnim zgromadzeniu, udało mu się zgubić Bażancie Futro, a także i pilny wzrok Zajęczej Troski i pogadał z Kamienną Gwiazdą. Pech chciał, że Rudzikowy Śpiew to zauważył. Wymiana zdań pomiędzy nimi była bardzo nieprzyjemna. Chciał tylko, aby zrozumiał, że Zajęcza Gwiazda wcale nie odszedł. A ten co zrobił? Zdenerwował się i teraz już nigdy jego łapa nie spocznie na miejscu zgromadzeń. Kolejny jego plan został zniszczony przez los. Ale czy to na pewno był los? A co jeśli to właśnie był wielki plan Zajęczej Gwiazdy? Kocur pragnął w końcu go zniszczyć. Zabić...

Siedział w obozie, gapiąc się na swoje łapy, nie zwracając uwagi na otaczający go świat. Gdy rude łapy stanęły w zasięgu wzroku, zjeżył sierść, unosząc na rudzielca spojrzenie, które nie było zbyt przyjazne jak jeszcze jakiś czas temu.

— O co chodzi? Teraz przeszkadza ci to jak siedzę? Mogę się przesunąć dla jaśnie pana — syknął pod nosem, odwracając łeb od lidera, niczym obrażone kocię. 

<Rudzik?>

Od Rudzikowego Śpiewu CD. Zdradzieckiej Rybki

czasy wędrówki

Szedł spięty, patrząc otępiale w dal. Ani słowa, ani czyny Rybki, do niego nie docierały. Nic tak naprawdę nie wchodziło mu do głowy, prócz ostatnich słów czarnej i jej pełnego pogardy spojrzenia, budzącego w nim odrazę, za każdym razem, gdy tylko wkradało się w jego wspomnienia.
Zabił. Po prostu rzucił się w przypływie emocji do gardła Kruczej Gwiazdy, a następnie jednym ruchem pozbawił jej życia. Przed większością, jak i nie całością klanu, pokazał to, czego najbardziej się w sobie obawiał. Podzielił w jakimś stopniu los matki.
Stał się mordercą.
Nieważne, że jego powód był słuszny. Nie czuł się, jakby go to jakkolwiek usprawiedliwiało. Kto go zresztą miał teraz karać, gdy stał na czele? Nie postawi się w kącie, a robienie czegokolwiek pożytecznego nie pozwoli oczyścić mu sumienia.
— Rozumiem twoje szczęście, ale nie przesadzajmy — wymamrotał. Powaga to coś, czego mu teraz brakowało, a co powinien sobą reprezentować. Zamiast tego był straumatyzowanym kłębkiem nerwów, kulącym pod siebie ogon i zwieszającym z bezradności łeb.
Zachowanie czekoladowego wywoływało w nim mieszane uczucia, bliskie zwykłemu szoku. Kocur pokręcił głową, po czym otarł się o niego łbem, mrucząc. Wywołało to u Rudzika lekkie spięcie, bo nie potrafił jakkolwiek zareagować na ten dziwaczny gest.
— Tak czy siak powinieneś się z tego cieszyć. Zostałeś bohaterem oraz liderem. Cieszę się, że to ty będziesz nami przewodził — westchnął z rozmarzeniem, odsuwając od niego pysk.
— Liderem, którego nikt nie szanuje. Marne osiągnięcie — mruknął, odwracając wzrok. — Nie wiem, czy jest się z czego cieszyć, naprawdę. Może powinienem oddać władze Trzcinie, go bardziej lubię. Jak myślisz? — zapytał z powagą, skupiając wzrok na wspomnianym zastępcy, który aktualnie rozmawiał ze swoją córką, Makowym Polem.
Ledwo co zauważył zaskoczone spojrzenie Zdradzieckiej Rybki.
— Zasłużyłeś na ten tytuł. Nie zląkłeś się tej wariatki, uwolniłeś ją od nas. To ty, a nie Trzcina nas uratował. To ty jesteś naszym bohaterem. Nie wątp w to — Przytulił go do siebie, klepiąc po grzbiecie łapą. — No już, już. Pamiętaj. To nie czas na użalanie się. Jesteś silniejszy, niż przypuszczasz.
Rudy skulił uszy. Nie zgadzał się z tymi słowami, ale pozwolił swej opinii zostać na krańcu języka. Do czekoladowego i tak nic nie docierało, dla niego sytuacja była prostsza. Cieszył się, bo nie było już tej, która spowodowała w nim tak wiele lęków.
Za to dla świeżego lidera ta sprawa wyglądała inaczej. Teraz problemy każdego klanowicza były i jego problemami. Nie mógł niczego olewać, bo straci resztki szacunku, który w ogóle miał.
Przełknął ślinę i przyspieszył kroku. Jeśli nowe tereny nie przyniosą niczego dobrego, to tak naprawdę klanowi przysłuży się jedynie śmiercią.

***

Wsunął się do legowiska medyków. Ku jego uldze nie było tu aktualnie takich tłumów, jakie widywał ostatnimi dniami. Sam, pomimo doskwierającym mu problemów zdrowotnych, postanowił przeczekać z wizytą u uzdrowiciela, aby nie obciążać go dodatkową robotą.
Bo tak z pewnością powinien robić lider. Zadbać w pierwszej chwili o wojowników, a o siebie na sam koniec. Trzcinowa Sadzawka nie podzielał jego zdania i odkąd tylko Rudzik zaczął mieć problemy z przemieszczaniem się i brakiem czucia w kończynach, bury poganiał go do odwiedzin Muchomorzego Jada. Sam fakt, że rudy teraz się tu znalazł, był wynikiem tego, iż został przytargany tu za ucho.
Odchrząknął, zwracając na siebie uwagę niebieskiego. Ten zatrzymał się gwałtownie, zaprzestając wcześniejszemu dreptaniu między stosami ziół i posłała mu dociekliwe spojrzenie.
— Co cię do mnie sprowadza, Rudzikowy Śpiewie? — zapytał, wznawiając swój marsz.
— To, co każdego — westchnął, z trudem stawiając kolejne kroki w jego stronę. — Ciężko mi się chodzi. Jestem nawet w stanie powiedzieć, iż ta tylna łapa jest mi zbędna, bo i tak nie jestem w stanie nią cokolwiek zrobić — przyznał, wskazując pyskiem winowajcę swoich problemów.
Medyk skinął głową i podszedł do niego, biorąc się do standardowej roboty.

***

Zdawało się, że jest lepiej. Wróciło mu jakiekolwiek czucie do łapy i teraz wszelkie niedogodności mógł zwalać jedynie na podeszły wiek. Jako dobry omen odbierał to, że dał radę udać się na zgromadzenie i wrócił z niego o własnych siłach. Niby nie wydarzyło się nic strasznego, prócz sprzeczki dwójki młodych wojowników. Wciąż jednak wolał to, aniżeli wdawanie się w bójki z kimkolwiek spoza klanu.
Swój wzrok skupił na czekoladowej sylwetce, błąkającej się po obrzeżach obozu. Rudzikowi ciężko było stwierdzić, czy ostatecznie wzięcie go na zebranie miało jakkolwiek pozytywny wpływ na jego wariactwo. Dalej wydawał się nieobecny i przekonany o tym, że Zajęcza Gwiazda paraduje po ich terenach w ciele jego własnej córki.
Ominąwszy szerokim łukiem żłóbek, przystanął przy kocurze i uśmiechnął się lekko, pomimo braku chęci na ten czyn.
— I jak po zgromadzeniu? — zapytał, wytężając wzrok i próbując wyłapać cokolwiek ze sposobu ruchu kocura. — Całkiem spokojnie, w porównaniu co do niektórych spotkań, czyż nie? — mruknął, licząc, że nadany przez niego temat pozwoli im kontynuować rozmowę.

<Rybko?>

Wyleczeni: Rudzikowy Śpiew

Od Zdradzieckiej Rybki cd Rudzikowego Śpiewu

Bardzo nie spodobało mu się to porównanie odnośnie wody. Rozumiał, że kocur nie miał nic złego na myśli, ale i tak... Niesmak pozostawał. Zresztą to nie było wytłumaczenie czemu tak głośno chodził! Rozumiał, że Klan Nocy gustował w rybach, ale gdy ich nie było, trzeba było polować na inne stworzenia. Udowodnił to, gdy w jeziorze pływała masa zdechłych, zatrutych piszczek. Wtedy co jedli? Ano właśnie myszy czy inne małe zwierzątka. 

- Mi weszło do głowy, by trzymać głowę wysoko, bo inaczej utoniesz - Wykrzywił pysk i machnął ogonem, zakopując zdobycz, by później po nią wrócić. - Chodźmy dalej - Ruszył przed siebie.

Jeszcze chwilę popolowali. Zdobył tak kilka myszy, które kazał wziąć Rudzikowi, by nie nosił wszystkiego sam. Te tereny były bardzo owocne w zwierzynę, lecz dalej szli, dalej wędrowali za znakiem od Klanu Gwiazdy. Ciekawiło go, kiedy w końcu się zatrzymają...

***

Krucza Gwiazda nie żyła! Rudzikowy Śpiew, ich nowy lider, bohater Klanu Nocy, to on przyczynił się do przedwczesnego zgonu tej wariatki. Płakał ze szczęścia. Pragnął mu podziękować, ponieważ zakończył jego cierpienie; zniósł obserwację, uwolnił się od Orzechowego Serca i Wzburzonego Potoku. Był... wolny! A to jego zasługa, jego! Nie zwracał uwagi na to, że mógł cierpieć po stracie wuja. Niezapominajkowa Gwiazda był siebie warty. To nie był ten sam kot, a jakiś jego cień. Nie uwierzył mu, gdy mówił szczerą prawdę, co jasno skreśliło go w jego oczach. Za kimś takim nie było warto płakać.

Teraz jednak jego wzrok wbijał się w rudą sylwetkę. Szybko znalazł się u jego boku, gdy Trzcinowa Sadzawka odszedł. Rudzikowa Gwiazda... To brzmiało tak potężnie i majestatycznie. Ciekawe kiedy zdecyduję się, aby każdy go tak nazywał. 

- Cześć - miauknął, a w jego oczach na nowo rozbłysły radosne iskierki. - Niesamowite, że zostałeś liderem. Gratuluję. Ale... Ale co za szczęśliwy nastał dzień! Krucza nie żyję! Tak się cieszę... Uratowałeś nas, uratowałeś mnie. Dziękuję. Jesteś moim bohaterem. - rzekł, przytulając się do niego, nie czekając na żadne jego słowa. Tyle mógł zrobić, by się mu odwdzięczyć. Umarłby, gdyby nie on. Spełnił jego marzenie. Był... wspaniałym przyjacielem. 

<Rudzik?>

Od Rudzikowego Śpiewu CD. Zdradzieckiej Rybki

Usłyszana zaledwie chwilę temu wypowiedź momentalnie wbiła mu się do głowy. Ulokowała się między chaotycznymi myślami i w pełni pochłonęła jego uwagę, przez co drętwo wpatrywał się w czekoladowe futro znajomego, stojącego zaledwie jeden krok przed nim. Wciąż czuł pod sierścią wilgoć mokrego nosa i pozostawione na skórze smarki, które co prawda wprowadzały Rudzika w stan lekkiego obrzydzenia, a jednocześnie były dowodem na to, jak trudy życia coraz bardziej przytłaczały pręgowanego tygrysio wojownika.
Zdawało mu się, że nic ze słów Zdradzieckiej Rybki nie łączyło się w spójną całość. Możliwe, że resztki z Pędzącego Wiatru całkowicie zniknęły i pozostał zwykły obłąkaniec. Istniała też minimalna szansa, iż w tej poplątanej gadce kryła się nieoczywista prawda, zbyt absurdalna, by mógł w nią ot tak uwierzyć.
Sam fakt, że żółtooki wziął go za drzewo wzbudzał podejrzenie zażycia przez niego wcześniej zbyt dużej dawki kocimiętki. Wspomniany osobnik stał przed nim, wpatrując się w niego, a jego uszy wciąż były nisko położone.
Rudy w końcu odchrząknął, bo sam zaczynał przypominać swoim milczeniem i brakiem ruchu głaz przykryty pomarańczowymi liśćmi. Zawahał się, a jego dolna szczęka drgnęła, nim w pełni uchylił pysk.
— Na pewno chcesz iść na polowanie, czy jednak wolisz ze mną o czymś jeszcze porozmawiać? — spytał spokojnie, nastawiając uszu w kierunku dźwięków za jego pleców. Orzechowe Serce i Wzburzony Potok najwyraźniej nie pozwalali zapomnieć im o swojej obecności, ale ciężko było stwierdzić, czy chcą ich podsłuchiwać, czy po prostu kazać im się ruszyć. W końcu nie na pogadanki się umawiali.
— Nie wiem... Powinniśmy iść na polowanie. Tak będzie lepiej. — zadecydował. — Nie chcę ich wkurzyć. — Zerknął nerwowo w kierunku swoich opiekunów. — Nie chcę umrzeć...
— Nie umrzesz — odparł z westchnieniem, czując, że to wszystko ma swoje drugie dno. — Czemu miałbyś? Masz na myśli to, o czym przed chwilą mówiłeś? Że twoja córka chcę cię... — urwał, zastanawiając się, jakim cudem młoda i pozornie bezbronna istota miałaby dysponować tak sadystycznymi myślami — zabić? — dodał w końcu z niepewnością.
— T-tak. O-ona jest straszna. Wepchnęła mi mech do gardła, gdy spałem. Chcę mnie publicznie stracić... Namawia do samobójstwa. — Pociągnął nosem. — O-ona... i o-oni... — Spojrzał kątem oka na ich niechcianych towarzyszy. — N-nienawidzą mnie. Chcą mojego cierpienia. A ty... ty... ty mnie ochronisz, prawda? — Wbił w niego wilgotne oczy przepełnione nadzieją.
To pytanie było w pewnym stopniu błahe i nie wymagające od cętkowanego nawet żadnej ingerencji, bo przecież nikt nie miał prawa zabić czekoladowego. Mimo wszystko udzielenie odpowiedzi nie było dla Rudzika już takie proste, bo obawiał się, że traktował tę sprawę zbyt pobłażliwe i jeszcze się to dla niego źle skończy.
— Oczywiście — wyrwało się nagle z jego pyska, bez chociaż tej jednej, dodatkowej chwili namysłu. — Ale nic złego i tak się nie stanie, spokojnie. No już, otrzyj oczka i idziemy przebudzić w tobie tego silnego i szybkiego wojownika, który najwyraźniej utknął gdzieś w twojej głębi — rzucił, ruszając pewnym krokiem w przód.
Po krótkiej chwili usłyszał odgłos drepczącego żwawo za nim kocura. Szli, szukając pożywienia, co nie zajęło im wcale aż tak dużo czasu, bo zaraz na ich drodze zjawiła się mysz. Rudzik zatrzymał się, czując nagłe uderzenie w swój tył.
— Wybacz — usłyszał od rozglądającego się po otoczeniu czekoladowego.
— Chcesz ją wziąć? — zapytał rudy, starając się brzmieć jak najłagodniej. — Dobrze wiesz, że na lądzie nie jestem wcale taki dobry — dodał ściszonym głosem, żeby podążająca za nimi niczym cień dwójka nie słuchała swobodnie o jego wadach.
Rybka za to skinął głową, posyłając mu lekki uśmiech. Przypadł do ziemi, po czym zaczął się skradać. Sprawnie złapał mysz, która nawet nie zorientowała się o jego obecności, gdy było już za późno. Nie wyszedł z wprawy. Wrócił ze zdobyczą do Rudzika i z dumą rzucił ją mu pod łapy.
— Złapałem — miauknął, informując go o tym dokonaniu, niczym uczeń swojego mentora
— I ty śmiesz wątpić w to, że jesteś dobrym wojownikiem? — parsknął z rozbawieniem. — Ten gryzoń uciekłby mi co najmniej dziesięć razy, nim bym go złapał.
— Polowanie to nie tylko, co powinien umieć dobry wojownik. — Zwiesił łeb. — T-tak... Może by uciekła. Głośno tuptasz, a tu trzeba być cichym i szybkim — poinformował go.
— Głośno tupie? — powtórzył z zaskoczeniem. — Czy ty mi właśnie zasugerowałeś, że jestem gruby i ciężki?
— Nie! — Spiął się, szybko kręcąc głową. — Nie... — Wskazał na niego łapą. — Jesteś skórą i kośćmi. To wina głodu. Tuptasz głośno, bo ciężko stawiasz łapy. Musisz chodzić na palcach — miauknął.
Cętkowany spojrzał niechętnie na swoje kończyny, z lekka zaskoczony jego reakcją. Zdradziecka Rybka stał się bardzo przewrażliwiony, nawet bardziej niż on niegdyś.
— Wiem, wiem, że o to ci chodzi. Niestety za bardzo przyzwyczaiłem się do pływania. Wykorzystywanie całych sił z łap, by utrzymać się w porywistej rzece, za bardzo weszło mi do głowy — przyznał na swoje usprawiedliwienie. 

<Rybko?>

Od Zdradzieckiej Rybki cd Rudzikowego Śpiewu

Wlókł się, przy swojej obstawie, która nie szczędziła mu uszczypliwości. Wzburzony Potok po tej akcji z Zanikającym Echo, uwzięła się na niego nie gorzej niż jej poprzedniczka. Na szczęście tylko gadała, nie próbując go zamordować, co już i tak sprawiało, że była znacznie lepsza od Tulipanowego Płatku. Przywykł do jej wyzwisk, które spływały po nim jak woda. Nie miał humoru już od wielu dni. Odkąd dowiedział się, że Zajęcza Łapa dostała za mentorkę Kruczą Gwiazdę, czuł się tak, jakby świat nieustannie wbijał mu ciernie w ciało. 

Kończyny ciężko odrywały się od ziemi, chociaż nie było to spowodowane zmęczeniem. Przynajmniej nie fizycznym. Droga była prosta. Szedł i szedł, patrząc tylko pod swoje łapy. Nie interesowały go widoki, nowe tereny... Chciał odpocząć od tego wszystkiego. A najbardziej od niesprawiedliwej władzy i swojej córki. Stracił całą nadzieję na to, że kiedykolwiek uwolni się od tej kontroli. Tego ciągłego patrzenia mu na łapy, przysłuchiwaniu się jego rozmową. Może i wcześniej knuł obalenie władzy, ale teraz? Nie miał chęci, by babrać się dalej w tym błocie.

— Myślałem, że moglibyśmy wspólnie zapolować na najbliższym postoju — wymamrotał zastępca, znajdując się momentalnie u jego boku. Cieszył się, że udało mu się wygrać spór z Kruczą Gwiazdą i wrócić na swoje poprzednie miejsce. Zasługiwał, by po śmierci Niezapominajka, rządzić klanem. Gdy to nastanie, będzie przeszczęśliwy. Nie był tak zniszczony jak czarny van. Tak naprawdę, uważał rządy dwóch liderów za pomyłkę. Zachowywał te myśli jednak dla siebie, bo znał politykę czarnej aż nazbyt dobrze. Widział do czego była zdolna, gdy zamordowała na jego oczach Bezchmurne Niebo. Zaczął żałować, że pomógł ukryć ciało. Mogli się dowiedzieć... Ale czy nie skończyłby jako kozioł ofiarny? Pewnie tak... — Teraz nie ma rzek, więc chętnie podpatrzyłbym, jak to robi mistrzowski łowca na lądzie — dodał z lekkim uśmiechem, fundując czekoladowemu lekkiego kuksańca w bok. — Wiem, że jesteś obecnie w ciężkiej sytuacji, ale gdybyś się choć trochę rozchmurzył... — zawahał się. — To byłby to najpiękniejszy widok tego dnia.

Słowa kocura nie docierały do niego tak jak wcześniej. Czuł się jakby brodził pod wodą. Dopiero, gdy go dotknął, zarejestrował ostatnie zdania, posyłając mu zmęczone i puste spojrzenie. 

— Gdy jeże zaczną latać, to być może to się stanie — odparł, zwieszając ciężko łeb. 

Czego od niego chciał? Nie rozumiał po co się nim interesował. Rudy miał ważniejsze rzeczy do roboty niż niańczenie go. Od tego miał siostrzeńca i kolejną wariatkę. No i po co miałby się rozchmurzać? Dla sztucznej imitacji bycia szczęśliwym? Nie był i nigdy już nie będzie. Pogrążał się bardziej w swoim szaleństwie, depresji czy co go tam przybijało do ziemi. Ból złamanego serca trudno było uleczyć. A przecież w tak krótkim czasie stracił wszystko, co trzymało go przed całkowitym upadkiem. Teraz nie miał już nic. Był wyrzutkiem na łasce liderów. Zdrajcą i wariatem. 

— Myślę, że dla nas wszystkich nastały teraz ciężkie czasy. U ciebie nazbierało się trochę więcej złych rzeczy, ale zaufaj mi, na nowych terenach będzie lepiej.

Mówił, że będzie lepiej? Był ślepy. Nic już nie będzie lepiej. Łatwo wypowiadać takie słowa, gdy nie miało się tak przerąbane. Nie odpowiedział mu na to, idąc dalej w ciszy. 

***

Gdy nastał postój, rudy zaciągnął go w las. Nie miał pojęcia jak przekonał Orzecha i Wzburzoną, by go z nim puścili. A nie... Oni szli za nimi. W znacznym oddaleniu, dając im przestrzeń, ale jednak ciągnęli się za nim niczym cień. Nie zmęczyli się tym jeszcze? On miał już dość widoku ich pysków. 

Słyszał jak Rudzikowy Śpiew zaczyna ględzić coś o polowaniu. Zatrzymał się, co też uczynił jego towarzysz.

— Coś się stało? — rzucił niepewnie w jego stronę.

— J-ja… ja mam już tego wszystkiego dość. — Zwiesił smętnie łeb. Gorzkie łzy opuściły jego oczy. Nie potrafił cieszyć się tym spacerem czy też polowaniem. Wciąż w głowie miał jedno. To co dusił w piersi, bo nie mógł nikomu o tym powiedzieć. — M-moja córka mnie nienawidzi. Chcę mnie zabić. — zwierzył się kocurowi, drżąc. Pewnie uzna go za niepoczytalnego lub za paranoika, ale chciał z siebie to wszystko wyrzucić. Każdy się od niego odwrócił, nawet rodzina. To, że rudy zainteresował się tym, by poprawić mu humor, wskazało go na potencjalną ofiarę, która miała przyjąć na siebie to, co ciążyło mu na sercu. 

— Na pewno? — usłyszał zdziwienie oraz niepewność w jego głosie. 

— Widzę jej obrzydzony wzrok, jak się mnie wstydzi… Krucza Gwiazda miesza jej w głowie. Dobijają mnie obie. Pragną mojego cierpienia. Nie potrafię im się postawić. Straciłem już całą nadzieję. Wygrały. — Zasmarkał mu sierść, bo nie wiedzieć kiedy i jak, znalazł się obok rudego, na którym oparł łeb. Wspaniale. Już sam nie wiedział co robił. Nie miał jednak sił, by się odsunąć. Futro kocura było takie przyjemne, a potrzebował teraz czuć coś miłego w życiu. Nawet na małą chwilkę. — Na dodatek… Zajęcza Gwiazda powrócił. Pojawia się w mojej córce, chcę mnie zniszczyć. Czuję się taki mały, taki bezbronny i słaby. Wiem, to żałosne. Jestem żałosny. Nie powinienem na to pozwolić. A-ale… nie potrafię już walczyć. Każdy dzień to ból. Rozrywa mi serce. B-bławatkowy Potok mnie rzuciła. Nienawidzi mnie. Tak jak wszyscy. Nie umiem… nie umiem sobie z tym poradzić. Była dla mnie jedyną bliską osobą. Zostawiła mnie dla córki. Zawsze jej wierzyła. Zawsze. Mi nigdy. Uważa mnie za wariata. M-może nim jestem? Już nie radzę sobie z otaczającą mnie rzeczywistością. Nie wiem co jest prawdą, a co fikcją. R-raz widziałem kulkę mchu. Rzucałem nią, a Zajączek jej nie widziała. A co jeśli… co jeśli i ty jesteś moim wyobrażeniem? Co jeśli tule się do drzewa? M-może nie istniejesz? Z-zresztą — nie dał mu dojść do słowa. — Tak mi lżej, gdy do ciebie mówię. Możesz być i drzewem. Cieszę się, że zostałeś z powrotem zastępcą. To wiele dla mnie znaczy. Może kiedyś wątpiłem czy jesteś gotowy na tą posadę. Teraz jednak… To wystarczyło, by Kruczej dopiec. Mała wygrana, a jak cieszy. — Pociągnął nosem. — Uważałem cię zawsze za gorszego od siebie. Nie znosiłem twojej słabości. Teraz jednak tak bardzo tego żałuje. Mimo, że zdradziłeś mnie i jesteś cholernym dupkiem, wiem że zasłużyłem. Wybaczam ci, a ty wybacz mi. Zacznijmy wszystko od nowa. Już i tak umarłem, dawno temu. Teraz jestem tylko Rybką. Nie jestem tym kim byłem. To się zakończyło… Mówisz, że się zgadzasz? — Przymknął oczy, ignorując fakt, że kocur przecież nic nie powiedział. Zdawało się jakby toczył rozmowę gdzieś w swojej głowie z innym Rudzikiem. — Dziękuję. Bardzo ci dziękuję. Nie wiesz ile to dla mnie znaczy. — Wziął głęboki oddech. — Dziękuję, dziękuję… — zaczął powtarzać, wtulając się bardziej w jego futro. — Jesteś taki miły w dotyku. Chciałbym tak się w ciebie wtulić i spać do rana. — wymruczał słabo, na chwile odpływając. Gdy się ocknął z letargu, przez poruszenie kocura, zamrugał, bo wręcz zauważył, że na nim leżał, a ten starał się z całych sił nie upaść. — Rudzik? Polowanie… — Rozejrzał się po lesie, zamglonym wzrokiem. — Mieliśmy polować. Wybacz, że musiałeś widzieć, jak tule się do drzewa. Myślałem, że to byłeś ty. — Położył po sobie uszy. 

<Rudzik?>

Od Rudzikowego Śpiewu CD. Zdradzieckiej Rybki

Od momentu, w którym trójka wojowników zbliżyła się do niego z niemrawymi minami, wiedział, że coś jest nie tak. Skulił się lekko, słuchając ich problemu, a gdy w końcu mógł zabrać głos, przełknął ślinę i odchrząknął.
— Dobrze, nie wykluczam takiej opcji. Po prostu to brzmi abstrakcyjnie, wiecie? Zabrzmi to na hipokryzję z mojej strony, ale Echo potrafiła bać się własnego cienia. Nie wyobrażam... — urwał, przypominając sobie, że niegdyś poleciała na zgromadzeniu za nieznajomą samotniczką i sam nie wiedział, co tak naprawdę jej zrobiła. — Porozmawiam z nią — zmienił stanowczo zdanie.
Czekoladowy zaczerpnął głośno powietrza.
— Jak jeszcze raz mnie uderzy, to... i tak nic z tym nie zrobię. — Położył po sobie uszy. — Albo przyjdę do ciebie ponownie i będziesz miał na sumieniu moje cierpienie, gdy poklepiesz ją po główce — fuknął. — I powiedz jej, że nie jesteśmy parą, bo mi nie wierzyła
Zarumienił się pod futrem, lekko kiwając głową.
— Przekażę — rzucił sztywno. — Ale mogłeś jej powiedzieć, że masz przecież partnerkę i dzieci.
— Powiedziałem jej! — oburzył się. — To i tak nie uwierzyła. Wiesz, co powiedziała? Że ją zdradzam! Nie mam zamiaru dać się wkopać w te plotki jak dziadek. Mu to zniszczyło rodzinę. Więc ogarnij swoją siostrę! – syknął.
— Dobrze, powiem jej — powtórzył, choć poruszanie takich tematów z szylkretką nie brzmiało na najlepszy pomysł. Martwił się, że w taki sposób może zepsuć ich dobre relacje. — Nikt by w takie plotki zresztą nie uwierzył, naprawdę — dodał dla uspokojenia sytuacji.
— No nie wiem. — Zmrużył oczy. — Ona uwierzyła. Krucza Gwiazda posądzała mnie o romans z Bażancim Futrem. Nie zdziwiłbym się, gdyby też tak myślała o nas — prychnął.
— Krucza to... — urwał, przypominając sobie o obecności dwóch pozostałych wojowników. Mina Orzechowego Futra wskazywała na to, że pomimo odwróconego w drugą stronę pyska, wciąż nasłuchiwał ich rozmowy.
— Zanikające Echo też swoje przeżyła w Klanie Burzy. Może po prostu jest... Przewrażliwiona.
— Co takiego? — Rybka wbił w niego wzrok. — Ona była w Klanie Burzy? Kiedy? — zdziwił się.
— Ty nie wiesz? — spytał zaskoczony. — Kiedy jeszcze obaj byliśmy w niewoli, to podobno pobiła się na zgromadzeniu z jednym burzakiem — zaczął wyjaśnienia, nie wspominając o szczegółach, takim dla przykładu jak to, że wspomniany kot to jego były kochanek. — Potem doszła do ich obozu, bo szukała mnie. Trochę się odwaliła tamtej nocy, ale następnego dnia widziałem ją... Martwą. Nie wiem, co ich lider wymyślił, ale nie ruszała się. Wygnał mnie stamtąd i byłem pewny, że Echo nie żyje. A potem spotkałem ją nagle na naszych terenach. Ją również skrzywdzili. Oko straciła akurat w trakcie bójki z jednym z członków ich klanu — dodał, przełykając ślinę. Żal mu było po tym wszystkim siostry.
— Nie wiedziałem o niej. Gdybym wiedział, to wziąłbym ją może ze sobą i razem odnaleźli Klan Nocy. Chociaż teraz po tym co zrobiła, pewnie bym tego żałował. — Skrzywił się. — Krucza Gwiazda nie ma do niej problemu? — zapytał z lekkim oburzeniem, gotów na pewnie zarzucić coś o niesprawiedliwości tego świata.
— Ma — westchnął rudy, przebierając łapą w ziemi. — Nie może spać w obozie, tylko poza nim. Jej również nie ufa, więc najwyraźniej woli trzymać ją na dystans — rzekł, spoglądając z niechęcią w kierunku legowiska lidera.
— Współczuję bardzo — rzucił, zmieniając z lekka podejście. — To odwiedź ją. Pewnie musi nadrobić stracony czas z kochanym bratem. I pamiętaj, co mi obiecałeś — dodał ostrzej.
— Będę pamiętać, Pędzą... Rybko. Zdradziecka Rybko — poprawił się, widząc złość na pysku Orzechowego Serca. Najwyraźniej chciał dla swojego wujka jak najgorzej.
Czekoladowy po prostu skinął głową i odszedł wraz ze swoją obstawą.

***

Co jakiś czas spoglądał z troską na Zdradziecką Rybkę. Kocur wydawał się martwy niczym zwiędła róża. Jego kroki nie były tak żwawe jak niegdyś. I nie była to kwestia starości, bo Rudzik miał więcej księżyców na karku, a nieraz udawało mu się wydobyć z siebie te młodzieńczą iskrę.
Pobyt w Klanie Burzy doszczętnie zniszczył żółtookiego. Pędzący Wiatr już dawno odszedł z tego świata, ustępując miejsca tej ledwo idącej i porządnie straumatyzowanej wersji.
— Myślałem, że moglibyśmy wspólnie zapolować na najbliższym postoju — wymamrotał, znajdując się momentalnie u jego boku. — Teraz nie ma rzek, więc chętnie podpatrzyłbym, jak to robi mistrzowski łowca na lądzie — dodał z lekkim uśmiechem, fundując czekoladowemu lekkiego kuksańca w bok. — Wiem, że jesteś obecnie w ciężkiej sytuacji, ale gdybyś się choć trochę rozchmurzył... — zawahał się. — To byłby to najpiękniejszy widok tego dnia.

<Zdradziecka Rybko?>

Od Zdradzieckiej Rybki cd Rudzikowego Śpiewu

Skinął głową. Nie miał problemu co do tego, że chciał się wyspać przed nowym dniem. On również pragnął w spokoju wypocząć, nie targany przez koszmary. Właśnie tego bardzo mu zazdrościł. Mimo tego co go spotkało, potrafił żyć jak dawniej. Chociaż nie powinien ich porównywać. Rudzikowy Śpiew nie był torturowany codziennie, przez sześć księżyców jak on. Tylko raz wkurzył Zajęczą Gwiazdę, gdy ten odkrył jak spiskują. Nie miał traumy, bo jej się po prostu nie nabawił. 

— Możemy już wracać... — zgodził się, odprowadzając go do obozu. I tak musiał odnaleźć Bażancie Futro, by nie było, że sam chodził bez opieki po terenach. Kto wie, co Krucza Gwiazda wtedy, by z nim zrobiła... 

***

*przed atakiem Owocowego Lasu* 

Siostra Rudzika go zlała. Trudno było mu w to uwierzyć, ale tak. Zrobiła to, ponieważ dowiedziała się, że on i jej brat tylko się tulili. To była tylko zwykła kradzież ciepła, a ta od razu posądziła go o romans z rudym. Nie zamierzał tego tak zostawiać. Nie był gejem, nie kochał tego mysiego móżdżka i nie zamierzał, by ta pusta lala tworzyła kolejne plotki na jego temat. 

Dlatego też podszedł do Rudzikowego Śpiewu, a wraz z nim ruszył Orzechowe Serce z jego nową opiekunką, bo dzięki wspaniałości Kruczej Gwiazdy, Tulipanowy Płatek dostała ucznia, uwalniając się od niego raz na zawsze. Dziękował za to niebiosom.

— Rudzik! — syknął na niego; od razu, bez ceregieli, mordując go wzrokiem. — Ogarnij swoją porąbaną siostrzyczkę. 

Rudy skulił uszy, gdy kocur podniósł na niego głos. 

— Porąbaną? — spytał z niedowierzaniem. — Nie mów tak o niej. O co ci chodzi?

— O co mi chodzi? Ta jednooka gnida mnie pobiła z twojego powodu! — prychnął, machając ogonem. — Kazała bym się do ciebie nie zbliżał, bo inaczej znów mnie zleje. Wmówiła sobie, że jesteśmy parą i że cię krzywdzę, bo raz tylko cię przytuliłem.

Wojownik otworzył szerzej oczy i uchylił pysk w zadumie. Rozglądał się po obecnych obok kotach, czekając, aż ktoś przyzna, że to żart. 

— Mówimy na pewno o Zanikającym Echu? — spytał. — Wiesz, ja innych sióstr nie mam, ale ten twój opis kompletnie do niej nie pasuje...

Nie wierzył w to co słyszał. Naprawdę był tępy. Widać jak znał swoją rodzinę. A może to ona zamąciła mu w głowie? Kto wie? Wyglądała mu na taką kryminalistkę, która mogłaby zastraszać własnego brata lub nim manipulować, by nie dawał wiary jej zbrodnią. 

— Tak. To była ona. Zgadała się z Tulipan i Orzechem. Ci mnie trzymali, a twoja siostra kopała i dawała mi po pysku z wielką, chorą radością, grożąc mi i opowiadając bzdury o naszym partnerstwie. Jako jej brat, a mój... znajomy, który chcę ode mnie przebaczenia za zniszczenie mi życia, ogarnij ją. Nie chcę by w klanie krążyły przez nią plotki o tym, że mamy romans — Skrzywił się. — Do niej nic nie docierało, gdy temu zaprzeczałem.

Rudzikowy Śpiew pojrzał przelotnie na Orzecha, który wydawał się niewzruszony padającymi słowami. 

— Tak... — mruknął niemrawo. — Porozmawiam z nią o tym, dobrze. Nie chciałbym, żeby te plotki zniszczyły twój związek i twoją rodzinę — dodał.

— Cieszę się, że rozumiesz. Przemów jej do rozsądku. Nie chcę ponownie być przez nią zaatakowany, gdy znów nie wiadomo co strzeli jej do łba.

— Pogadam z nią, ale naprawdę, ciężko mi w to uwierzyć. Nie byłeś za bardzo zmęczony? Może tylko ci się wydawało, że to moja siostra?

Kpił sobie z niego? Myślał, że już sprawa była wyjaśniona, ale najwidoczniej się mylił. Co za tępak. Miał ochotę nim potrząsnąć, by do niego dotarło, że miał rąbniętą siostrę. 

— To. Była. Ona. Na pewno. — Zacisnął pysk w złości. — Dobrze wiedzieć, że nie dopuszczasz do siebie myśli, że nie byłaby w stanie zaatakować kogoś, ze względu na ciebie. Jesteś ślepy i głupi. 

— Tak. Zlała go — potwierdził Orzech, co go zaskoczyło. Nie spodziewał się takich słów z pyska siostrzeńca. Widząc jego spojrzenie, ten prychnął. — Nie robię tego dla ciebie. Ja też wolałbym wiedzieć, gdyby moja siostra była toksyczna, niż żyć dalej w słodkim kłamstwie. 

Dobrze mówił. Wbił ostry wzrok w rudego, oczekując na pogodzenie się z tym co właśnie od nich usłyszał. Mu mógł nie wierzyć, ale skoro kremowy potwierdził, de fakto przyznając się do udziału w tej zbrodni, liczył że kocur weźmie to na poważnie. 

<Rudzik?> 

Od Rudzikowego Śpiewu CD. Zdradzieckiej Rybki

Rudzik niepewnie rozglądał się po otoczeniu. Ta cisza była stresująca i niezręczna. Żałował, że ich rozmowa zeszła na temat Klanu Burzy. Choć nie tylko oni byli ich oprawcami na wojnie, tak ta druga strona nie zaszła mu aż tak bardzo za skórę. Wilczaki były dziwne i to już pojął dawno. Nie wiedział, od kogo wyszła inicjatywa zaatakowania ich, ale nie wątpił, że ci byli łasi na dodatkowe tereny.
Poza tym nie miał znajomych wśród nich. A patrząc na tych pierwszych, w głowie wciąż przelatywały mu wspomnienia z Rozżarzonym Płomieniem. Niegdyś był pewny, że dla kocura zrobiłby wszystko. Tęsknił za ciepłem rudego futra przy swojej mordce, za każdą okazaną czułością i liźnięciem w czubek głowy. Nie tylko miłe słówka padające z pyska Burzaka były dla niego błogosławieństwem. Kiedyś wystarczyło mu chociażby zwykłe „hej”, aby łapy miękły mu z wrażenia.
Te myśli zaczynały go dobijać. Skrzywiony otrzepał się, próbując przepędzić je ze swojej głowy.
— Umm, ładny księżyc o tej porze, prawda? Taki jasny. — Podjął się desperacko rozmowy, gapiąc się na wyjątkowo rozgwieżdżony nieboskłon.
Spostrzegł, że i czekoladowy podnosi wzrok ku górze.
— Tak. Bardzo ładny. Możemy tu się zatrzymać, jak chcesz — mruknął. — A jak ty... się trzymasz, po wiesz czym? — spytał, co zbiło rudego z tropu. Ledwo co obiecał sobie nie myśleć o tym.
— Dobrze. Nie mam takiego wstrętu do wody jak ty, po prostu wmawiam sobie, że sam się prawie utopiłem podczas pływania, a nie, że to wina jakiegoś psychola — odparł.
Za bardzo kochał zanurzyć się w rzece bądź jeziorku, aby teraz pozwolić sobie na wykluczenie tej czynności z życia. Duszczenie się nie było niczym przyjemnym i wręcz czuł panikę na wspomnienie tak długich chwil bez możliwości zaczerpnięcia oddechu, ale starał się nie łączyć tego wspomnienia z wodą.
— To ciesz się. Ja nie umiem o tym tak myśleć — westchnął żółtooki, spuszczając wzrok na własne łapy. — Ciągle go widzę. Nie chcę odejść. To jak niekończący się koszmar.
Rudzik nie dopytywał, o kogo chodzi. Domyślał się, że w związku z tematem Rybka obawiał się Zajęczej Gwiazdy.
— Może zwalczysz to kiedyś, a paskudne uczucie minie — podsunął, choć w pocieszaniu był kiepski. — Wiesz, masz teraz Bławatkowy Potok, na pewno ci pomoże ci to wszystko przeżyć. Jak chcesz, to też możemy się przejść czasem nad rzekę — zaproponował niepewnie. — Pokażę ci na nowo dobre strony wody.
— Dziękuję — odparł krótko. — Postaram się to zwalczyć. Jeżeli tego nie zrobię, Krucza Gwiazda mnie wygna. Nawet jak nie chcę... muszę wejść do wody. Ale na to jeszcze za wcześnie... może kiedyś — gdybał.
— Możesz próbować sobie wmówić, że wody w Klanie Burzy są po prostu inne, w sensie, że gorsze. My mamy świetne rzeki, w których żaden Nocniak się nie utopi — zapewnił, co brzmiało raczej jak pocieszenie dla naiwnego kocięcia, aniżeli dorosłego wojownika z prawdziwą traumą.
— Magiczna rzeka? — zdumiał się. — To... to brzmi nieprawdopodobnie...
— Może "magiczna" to złe określenie zważywszy na to, że Krucza mówi tak o swoich bachorach — mruknął, uśmiechając się delikatnie. — Po prostu może spójrz na to z innej strony. Klan Nocy to inne miejsce, bezpieczniejsze, tu się wychowywałeś i tu od zawsze było bezpiecznie. Nie licząc Kruczej, to dalej jest.
Czekoladowy zamyślił się na moment, a nim zdążył coś powiedzieć, Rudzikowy Śpiew ziewnął szeroko.
— Przepraszam, chyba jednak jestem trochę zmęczony — wymamrotał. — Powinienem jednak wrócić do obozu i trochę się przespać — dodał, patrząc na niego przepraszająco, bo w końcu skrócił ich wspólny, nocny wypad.

<Rybko?>

Od Zdradzieckiej Rybki cd Rudzikowego Śpiewu

 *dawno temu*

Chciał się gdzieś przejść? Było to zaskakujące. Rudy nie złapał nic, a nic, chociaż widział, że się starał, ale najwidoczniej nadal nie był zmęczony. Nie miał zamiaru mu odmawiać. Siedzenie w samotności z pilnującym go Bażancim Futrem, było strasznie nudne. A tak? Noc im szybko minię. 

— Spacer? — zdziwił się. — Możemy. Czemu nie? Powiem tylko Bażantowi, że może odpocząć — Skierował kroki do kocura, dzieląc się z nim tą informacją. Widział jak ucieszył się, a następnie życzył im miłej randki, na co się skrzywił. Wspaniale. Jak nie Krucza Gwiazda insynuująca, że łączyło go coś z burym, to teraz on robił to samo, tylko w stronę rudzielca. Nie był przecież gejem na Klan Gwiazdy! 

Wrócił do Rudzikowego Śpiewu niezadowolony, machając ogonem. 

— Kolejny się znalazł... — warknął. 

— O co chodzi? — spytał zmartwiony. — Bażancie Futro woli mieć na ciebie oko? Powiedz mu, że może iść z nami, jeśli chce. Mi nie przeszkadzał jego towarzystwo — mruknął.

— Nie. Życzył nam miłej randki. — prychnął. — Chodźmy lepiej, nim zaraz wszyscy zaczną gadać — w zasadzie jakby był tu ktoś prócz nich, kto nie spał. Obóz był taki dziwnie pusty i cichy.

— Randki?! — powtórzył głośniej, zszokowany tymi słowami. Widząc jego zirytowane spojrzenie, zamilkł i pokiwał głową. — Okey, randka — powtórzył ciszej. — Znaczy nierandka! — poprawił się z piskiem. — Spacer. Spacer dwóch znajomych, ale nic więcej, ty hetero — mamrotał w popłochu.

— Nie idziemy na randkę — prychnął do niego. — Ja mam partnerkę, więc przestań się tak trząść — Przewrócił oczami, idąc w las. — Tak. Nie jestem gejem, jak ty — miauknął przypominając sobie, jak gdzieś usłyszał w Klanie Burzy, że ten miał jakiś dziki romans z burzakiem.

— Nie trzęsę się! To ty zacząłeś gadać o randce! — burknął z oburzeniem. — Jak ci się w ogóle układa z Bławatek? Zawsze myślałem, że jesteście tylko przyjaciółmi...

Na wspomnienie kotki, uśmiechnął się. Była kimś więcej... Trudno było zrozumieć co czuł, lecz to uczucie sprawiało, że miękły mu kolana. 

— To coś więcej. Chyba się zakochałem... — przyznał. — Jest dobrze, tylko... jest w ciąży. Teraz siedzi z Kruczą Gwiazdą w żłobku. Nie widzimy się często, bo ta wariatka nie lubi, gdy tam przychodzę — wyjaśnił, mając na myśli partnerkę Niezapominajka.

— Nawet mi nie przypominaj, że Krucza ma dzieci z Niezapominajkową Gwiazdą — burknął z obrzydzeniem. — Albo doszczętnie zwariował, albo musiał zażyć za dużo kocimiętki — stwierdził.

Wzruszył na to ramionami.

— Kto go tam wie. Nie zapytasz się, bo Krucza cię do niego nie wpuści — Kopnął szyszkę z irytacji. 

Powinni coś w tym celu zrobić, a nie siedzieć bezczynnie. 

— Trzeba ją kiedyś wybawić z obozu, zająć czymś straże i wkraść się tam. Nie wierzę, że Niezapominajek nie chce mnie widzieć — upierał się wojownik.

— Coś czuje, że gdyby się o tym dowiedziała, to byłbyś w drodze powrotnej do Klanu Burzy. 

Rudy przewrócił oczami. 

— Wolałbym tam nigdy nie wracać — burknął, nerwowo szurając ogonem po ziemi. 

Nie odpowiedział na to, spacerując dalej. Akurat ten epizod swojego życia chciał już zakończyć i puścić w niepamięć. Było minęło. Nie miał ochoty nad tym dalej się rozwodzić. 

<Rudzik?>

Od Rudzikowego Śpiewu CD. Zdradzieckiej Rybki

Rudy dzielnie mknął za nim. Nie był przyzwyczajony do wędrowania gdziekolwiek o tej porze. Gdy księżyc zaczynał górować na nocnym i rozgwieżdżonym niebie, on dopiero przewracał się na drugi bok. Nawet jeśli koty dobrze radziły sobie w ciemnościach, to o wiele lepiej się spało, gdy promyki słońca nie wpadały do wnętrza legowiska i nie raziły po oczach.
— Oh, dawno nie polowałem na lądzie — mruknął, rozglądając się. — Jakoś tak... Wolę wodę — przyznał ze swobodą, zapominając na krótką chwilę, dlaczego to właśnie tam nie poszli szukać pożywienia dla klanu.
Czekoladowy drgnął, mordując go spojrzeniem. Rudzik skrzywił się w odpowiedzi i skulił uszy, słysząc jego dalsze słowa.
— Możesz zawrócić — wycedził. — Po co masz zawracać sobie głowę na zwierzynę lądową z wadliwym nocniakiem? — prychnął, odwracając pysk w przeciwnym od niego kierunku.
— Nie jesteś wadliwym nocniakiem — westchnął z zakłopotaniem, nie wiedząc, jakimi słowami go pocieszyć tak, by rzeczywiście uwierzył w jego współczucie, a nie zasłaniał się stwierdzeniem "Mówisz tak z litości". — Po prostu mamy inne preferencje, to tyle. Zresztą, mi zawsze słabo szło ganianie za gryzoniami bądź ptaszyskami. Popatrzę, jak ty sobie radzisz i może się czegoś nauczę — dodał pospiesznie.
W tym, co mówił, rzeczywiście była prawda. Nie dysponował taką szybkością jak Rybka, bardziej stawiał na wytrzymałość i siłę łap, gdy trzeba było utrzymać się w rwącej rzece.
Ten burknął coś cicho i ruszyła przed siebie. Rudzik starał się podążać za nim bezgłośnie, byleby mu nie przeszkadzać. Oddalił się tylko na moment, jednak nic nie zdziałał przez ten czas. Każde lecące ptaszysko umykało jego łapom, tak samo jak biegnące po ziemi gryzonie. Za bardzo odzwyczaił się od takiej metody polowania, przez co nawet nie chciał wiedzieć, co uczyniłaby Krucza, widząc go tak bezradnego.
— Dawno nie czułem się tak bezużyteczny — mruknął głośno.
— Ha! To teraz wiesz, jak ja się czuję. Nie mogę polować na ryby jak dawniej. Krucza Gwiazda uważa mnie przez to za ciężar — burknął.
— Nie jesteś w żaden sposób ciężarem — westchnął, krzywiąc się na wspomnienie o liderce. — Urozmaicasz naszą dietę. Pokazujesz, że nie samymi rybami Klan Nocy żyje — dodał z lekkim rozbawieniem.
— Powiedz to jej — fuknął, mając na myśli czarną. — Weź moje myszy — miauknął. — Już nam starczy. — Pokazał kocurowi, gdzie je skrył, po czym sam wziął dwie w pysk, kierując się ku obozowi
Rudy skinął głową, biorąc wskazane przez czekoladowego zdobycze. Ruszył za nim, spoglądając na górujący na niebie księżyc. Noc była całkiem ładna.
Wrócili do obozu i odstawili piszczki na stos. Mieli się już rozdzielić, ale Rudzika naszła pewna myśl.
— A może przejdziemy się na krótki spacer? — zaproponował. — Nie jestem zmęczony, a może dobrze zrobiłoby nam takie obejście terenów po tym, jak długo byliśmy poza nimi — stwierdził.

<Rybko?>

Od Zdradzieckiej Rybki cd Rudzikowego Śpiewu

 *pora opadających liści*

- Moje koszmary? Od Klanu Burzy. Jednak się pogorszyło po tej kąpieli w jeziorze, gdzie Krucza Gwiazda kazała mnie zostawić na samym jego środku. Nie jestem świadomy, że kogoś krzywdzę, czy też siebie, kiedy śpię - wytłumaczył mu. 

Rudy jednak nie wyglądał jakoś paskudnie, gorzej sprawa się miała z jego łapą, która nieco już obeschła z krwi. Miał nadzieję, że uda mu się w końcu to opanować, choć musiał przyznać szczerzę, że było to ciężkie. 

Dawny zastępca skrzywił się. 

- Przepraszam - wykrztusił z trudem. - Nie chciałem, żeby... Żeby ona skazała cię na takie męczarnie, szczególnie po tym, co przeszedłeś... - wymamrotał.

No tak. Trzeba było myśleć wcześniej, a nie mówić Kruczej o tym, że zdradził klan. Wtedy nie cierpiałby tak, może nawet doszedłby do siebie... Nadal czuł uraz do kocura, bo gdyby nie on... To mógłby żyć normalnie. Teraz jednak było po ptakach, więc mógł wykorzystać rudego do pozyskania informacji. Im bardziej dowie się o czarnej i nastrojach do niej skierowanych, tym będzie miał co przekazać Piaskowej Gwieździe. 

- Jest nienormalna - syknął pod nosem. - Co o niej sądzisz? Pamiętam, że kiedyś nie pozwalała ci się zbliżać jako zastępca do Niezapominajkowej Gwiazdy.

- I dalej nie pozwala mi się zbliżyć. Nie wiem nigdy, z jakiego powodu nadała sobie jako jedynej prawo zbliżania się do niego - rzucił z lekkim bulwersem. - Mimo wszystko wydaję mi się, że to mi Niezapominajkowa Gwiazda zawsze bardziej ufał. Jest moim wspaniałym wujkiem i jestem pewny, że gdyby naszła okazja, dałby mi wytłumaczyć się z mojej długiej nieobecności - westchnął. - Poza tym jestem zniesmaczony tym, że zrobili sobie dzieci. Ja akurat nie przepadam za kotkami, ale gdybym miał do wyboru być z Kruczą albo być wiecznie sam, to już wolałbym umrzeć z tej samotności.

- Myślę podobnie. Jest... - zawahał się. - Jest sadystką. Powiedziałem jej to w pysk. Chciałem by się wytłumaczyła, odpowiedziała na zarzuty, a ona... a ona mnie kazała wyprowadzić. - syknął. - Podła suka.

Wojownik otworzył szerzej oczy i uchylił pysk z zaskoczenia. Aż tak mocnych słów z jego pyska, najwidoczniej się nie spodziewał.

 - Wiesz, mi na władzy nie zależy, ale nie podoba mi się, że to ona ją ma. Nie wiem, jak bardzo Niezapominajkowa Gwiazda musiał być zmęczony po wojnie, ale nieźle się naćpał, jeśli była jego wyborem.

Och tak. Ich kochany lider, który przepadł jak kamień w wodę. Nadal mu coś tu śmierdziało. Nawet jeżeli byłby chory, to ktoś przecież by go widział. 

- O ile żyje - prychnął. - Nikt go nie widział. Krucza Gwiazda twierdzi, że żyje, tylko jest... chory i miał złamane... łapy - Zadrżał. - Ale i tak... nie ma go. Nie wierzę, że żyje. Zabiła go. Na pewno.

- Nie mów tak - pisnął rudy, prostując się nagle. - To był... Znaczy jest - poprawił się, czując, jak gadanina Pęda zaczyna przechodzić na niego - silny i wspaniały wojownik, byle wariatka nie dałaby rady go zabić. Na pewno jest w tym swoim legowisku, trzeba się tylko pozbyć zazdrośnicy i straży i odszukać go - mruknął.

- Byłem w legowisku lidera. Po powrocie z Klanu Burzy. Nie widziałem go. - powiedział do niego z powagą. - Więc na pewno go tam nie trzyma o ile żyje. Czy chciałbyś... poobserwować ją? Może dowiemy się wtedy, gdzie może go trzymać.

Widział zawahanie na pysku kocura, ale pokiwał głową. Czyli było ich już dwóch. Niedługo znajdą sposób na pozbycie się tej szumowiny z posady lidera. No i może dowiedzą się, tak naprawdę stało się z jej poprzednikiem. A ta dodatkowa para uszy i oczu na pewno się przyda, gdyby nie był w stanie cały czas jej obserwować.

- Jest jedynym widokiem, za którym nie tęskniłem jeśli chodzi o Klan Nocy - przyznał Rudzikowy Śpiew, spoglądając na niego. - Teraz i tak siedzi z dzieciakami, ale dobra, spróbuję mieć na nią oko.

- Jakbyś zobaczył czy usłyszał coś o niej ciekawego, to mów. Może odzyskamy Niezapominajkową Gwiazdę.

- Musi nam się udać! - wykrztusił starszy. - Nie chcę by umarł przez tę wariatkę. Nie wiem, co z nim jest i nie mogę przez to normalnie funkcjonować. Krucza mogłaby już paść i tak jest stara, po co jeszcze dycha na tym świecie… - burknął, niezadowolony.

- Ja też nie wiem co z nim. Podobno widuje go Muchomorzy Jad. Chciałbyś go o to wypytać? Każda informacja nam się przyda.

Wojownik przełknął ślinę, ale niemrawo pokiwał głową. 

- Zajdę do niego, jeśli zrobi się luźniej w legowisku medyków. Ostatnio było wielu chorych. Przecież Krucza sama co ledwo chodziła, myślałem, że już padnie... - westchnął z żalem.

- Byłoby... cudownie. Szkoda, że ją wyleczyli. No nic. Dzięki za popilnowanie mnie. Już jest lepiej. Teraz moja kolej na robienie pożytecznych rzeczy dla klanu - Wstał, rozciągając się i wylizując łapę z krwi.

- Zamierzasz zrobić coś konkretnego? - spytał, wahając się na chwilę. - Pomóc ci w czymś jeszcze? Tak naprawdę patrol poranny odbębniłem, na polowaniu też byłem, więc... Mam trochę czasu - wymamrotał, niepewny, czy czekoladowy zniesie jego obecność przez chociaż jedną kolejną chwilę.

- Będę szedł na polowanie. Robię to nocą, by was nie budzić swoimi krzykami. Wiem... dziwny tryb życia, ale jest korzystny. Pilnuje obozu, poluje i wszyscy mają rano świeże piszczki.

- Cóż, ja w nocy wolę spać, ale jeśli ci to nie przeszkadza, to chętnie ci potowarzyszę chwilę i... Zobaczę, jak funkcjonujesz w ten sposób - mruknął, uśmiechając się do niego przyjaźnie. - Nie będę cię długo dręczył, może też uda mi się coś upolować, to wtedy zawrócę.

- Dobrze - zgodził się na towarzystwo kocura. Wyszedł z legowiska, a widząc nadal śpiącego Bażanta, przewrócił oczami. No nic. Pójdzie dzisiaj bez niego. Zagłębili się w las, który robił się coraz ciemniejszy.

<Rudzik?>

Od Rudzikowego Śpiewu CD. Zdradzieckiej Rybki

Pędzący Wiatr, a raczej Zdradziecka Rybka powrócił do klanu, przez co zaczęła ogarniać go niemała panika. Czy kocur wiedział, że to on wydał go Kruczej? Głupie pytanie, to było oczywiste, nikt inny tego nie wiedział. Wtedy nad rzeką byli sami, a kto inny nie przyleciałby do liderki z takimi informacjami.
Przełknął ślinę, starając się żyć normalnie. Nieraz słyszał o tym, co spotykało czekoladowe, ale udawał po prostu głuchego. Gdy dostrzegał go doszczętnie przemoczonego, mrużył oczy i zmienił swój kierunek spaceru. Był ślepy na jego cierpienie, bo wiedział, że jest temu winny. A to tylko dlatego, że był zwykłym tchórzem i spanikował, gdy czarna zaczęła oskarżać go o zbyt wiele rzeczy.
Nie mogło być jednak dobrze. Nastał dzień, gdzie nieświadomie przyszło mu wdać się w konwersację ze swoim byłym przyjacielem. Choć czy kiedykolwiek ich znajomość znalazła się na takim poziomie? Po tym, jak wydawało mu się, że w Klanie Burzy jakkolwiek się do siebie zbliżyli, tak teraz sam to wszystko zaprzepaścił.
Spokój przerwał mu Bażancie Futro, idący do niego z miną, jakby szykował już dla niego bojowe zdanie. Niezbyt dobrze wyglądał. Miał sterczącą sierść i zaspany wzrok. Widać było po nim zmęczenie.
— Rudzikowy Śpiewie? Czy mógłbyś mi pomóc? — spytał, ale jego ton głosu wskazywał na to, że odmowy by raczej nie przyjął.
Rudy drgnął, słysząc, że ktokolwiek zwraca się do niego z prośbą o pomoc. Był przyzwyczajony do krzywych i niechętnych spojrzeń, jakby rzeczywiście wygadał Klanowi Burzy wszystkie ich sekrety.
— Pewnie mógłbym, ale to zależy od okoliczności — mruknął. — Jeśli mam jakkolwiek się komuś narazić, to przykro mi, poszukaj kogoś rozsądniejszego — poprosił. — Opinia innych o mnie jest już wystarczająco szemrana — stwierdził z westchnięciem.
— To dotyczy twojego kochasia z Klanu Burzy — miauknął. — Nie mam już sił się z nim użerać, gdy śpi. Pomóż mi go pilnować — polecił.
— Kocha... — urwał natychmiastowo, uspokajając oddech. Nie chodziło mu o Żara, miał na myśli Pędzącego, a raczej aktualnie Rybkę. — Ah, nie jest moim kochasiem i nie sądzę, by chciał mojej obecności po tym wszystkim — wyjaśnił. — Serio, lepiej będzie, jak poszukasz pomocy gdzie indziej.
— Myślę, że chcę, bo ty jeden wiesz, co przeżył i może znajdziesz na to sposób. Chodź. Nie marudź i nie zachowuj się jak tchórz — powiedział, dając mu łapą po grzbiecie, by ten wstał.
Przeszedł go dreszcz. Znowu to słowo, które prześladowało go od dawna i które każdy kierował w jego stronę. Dźwignął się z ziemi i niepewnie ruszył za kocurem, obawiając się z każdym krokiem coraz bardziej spotkania z czekoladowym. Przecież ten na pewno domyślił się, skąd Krucza wiedziała o jego zdradzie. Rozszarpie go jak nic.
— Więc słuchaj. Muszę cię ostrzec. Gdy śpi, wstępuje w niego demon. Rzuca się, wrzeszczy, a ostatnio porozrywał sobie łapy. Dlatego będziesz pilnował, aby nic sobie znów nie zrobił. Przyciśnij go do ziemi i na nim leż, a pysk napchaj mchem. Ja w tym czasie się prześpię, bo już nie wyrabiam. — Ziewnął.
Cętkowany zmrużył oczy, nie patrząc nawet na niego. O czym on mówił? Nie może być aż tak źle.
— Dobra, mogę go popilnować — rzekł z niechęcią.
Tak jak przewidywał, Zdradziecka Rybka na jego widok skrzywił pysk i spojrzał z wyrzutami na Bażancie Futro.
— A on czego tu? — warknął, patrząc na niego zmęczonym wzrokiem. — Jesteś z siebie zadowolony? Zniszczyłeś mi życie.
Rudzik położył uszy po sobie, starając się nie wyrazić żadnych emocji.
— Wyszło, jak wyszło, miałem swoje powody — wymamrotał.
— Ciekawe jakie — prychnął. — Podkuliłeś ogon i zrzuciłeś całą winę na mnie. Wspaniały z ciebie zastępca. Nawet nie potrafisz walczyć o swoją posadę.
Skrzywił się. Wielu się dziwiło, że wrócił do klanu i nie zareagował w ogóle na zmianę władzy. Zbyt bardzo wierzył, że wojownicy wolą to, co jest teraz. Jego mieli za tchórze i drugiego zdrajcę. Co gorsza — mieli rację.
— Nie kłóćcie się — odezwał się Bażant, wskazując na żółtookiego. — Ty masz spać. On cię popilnuje — dodał, spoglądając na rudego.
— Co?! — czekoladowy sapnął zdumiony. — Ygh... Nie wiem, czy to odpowiednia osoba. Pewnie się popłacze...
— To może polecę po Kruczą Gwiazdę, ona z tobą chętnie posiedzi — syknął Rudzik, spoglądając niechętnie na Bażancie Futro. — Widzisz? Nie chce mnie, nic tu po mnie — mruknął.
Rybka nastroszył sierść na to, wbijając wzrok w łapy.
— Nie. Siadaj, a ty spać. Mam was dosyć. Byliście w Klanie Burzy, to teraz o siebie dbajcie. Jak wyjdziesz stąd — zwrócił się do Rudzika — To zwale na ciebie całą winę za jego stan. — Po czym opuścił ich.
— Co za mysi móżdżek. — Czekoladowy przewrócił oczami.
— Ale to nie moja wina! — burknął cętkowany w ślad za Bażantem, uderzając gniewnie ogonem o ziemię. Kocur jednak zostawił ich samych, więc niechętnie usiadł, zachowując odpowiednią odległość od nastroszonego wojownika. — W jednym się w takim razie zgadzamy — mruknął, niechętnie przyznając mu tę rację. — Bażant to palant.
— To idę spać. Mam nadzieję, że nic ci nie zrobię — westchnął Zdradziecka Rybka, zamykając oczy.
Rudzik obserwował go nieufnie. O co im wszystkim chodzi? W jaki sposób czekoladowy miał być groźny, szczególnie po tym wszystkim, co przeszedł? Niemrawo ułożył się nieopodal, opierając pyszczek o przednie łapki. Ostatni raz przecież widzieli się nad rzeką, jeszcze z Zajęczą Gwiazdą. Odkąd wrócili do klanu, rudy w ogóle nie zwracał uwagi na kocura.
Przez chwilę było spokojnie. Rybka zasnął. Po jakimś czasie zaczęły się jednak problemy. Zmarszczył czoło, podrygując lekko we śnie.
— Nie. Nie chcę... — szeptał. — Zostaw... — Z każdym słowem jego ciało napinało się coraz bardziej. Oddech mu przyspieszył, a z gardła wyrwał się krzyk.
— Nie! Aaa! — Zaczął machać łapami, kręcąc się na boki.
Rudzik poderwał się jak opatrzony, nie wiedząc, co się w tym momencie dzieje. Dlaczego tak się darł i miotał na wszystkie strony? Niepewnie zbliżył się, chcąc go obudzić, ale dostał przypadkowo łapą w pysk i z cichym syknięciem pełnym bólu wrócił na swoje miejsce.
Ten darł się dalej, coraz bardziej miotając się po ziemi. Wbił sobie zęby w łapę, ciągnąc swoją sierść, która wyszła wraz z krwistym potokiem, ochlapując posłanie
— Pędzący Wietrze, przestań! — Wrzasnął rudy, spanikowany jego czynami. Ilekroć próbował się do niego dostać, dostawał w pysk. — Czy tam Rybko! Albo Zdradziecka Rybko! Zostaw swoją łapę! — krzyczał.
Kocur dalej nie reagował. Nie wiadomo, do czego mogłoby dojść, gdyby nie Bażancie Futro, który wszedł do nich z pomrukiem niezadowolenia. Widząc zamieszanie, nastroszył ogon i spojrzał oskarżycielsko na Rudzika.
— Przecież ci mówiłem idioto, byś go zakneblował! Nawet to do ciebie nie dociera? — syknął, rzucając się na czekoladowego kocura i przyciskając go do ziemi. — Dawaj. Nie poradzę sobie sam. Bo zaraz odgryzie sobie nie sierść, a mięso.
Rudy wciąż z szeroko otwartymi oczami starał się zrobić cokolwiek, choć jego łapy trzymały go w miejscu.
Starał się przypomnieć, co wcześniej mówił mu kocur. Rozejrzał się za mchem i gdy naszła okazja, wcisnął go w pysk żółtookiego.
— Przepraszam, ja nie wiedziałem, że to tak na serio. Myślałem... Myślałem, że przesadzasz — tłumaczył się głupio.
— Czy ja wyglądałem, jakbym przesadzał?! — warknął na niego. Kocur pod nim nadal się szarpał, ale coraz mniej, gdy ten blokował jego ruchy. — Siadaj na nim. Tul go mocno, póki się nie ocknie. I go nie budź, bo się nie wyśpi i padnie z przemęczenia
— Tulić? Dlaczego mam go tulić? To gejowe — wymamrotał, ale ostre spojrzenie Bażanta kazało mu przestać wymyślać. Niepewnie usiadł na Rybce i przytulił się do niego, starając się jak najbardziej trzymać go przy ziemi w bezruchu. — Tak dobrze? — spytał.
— Tak, tylko mocniej. Pilnuj łap. Dociskaj go tak, jakby zależało od tego twoje życie. Bo po części zależy. Jak ci przyleje łapą, to wcale nie jest miło. Nie spadnij z niego i a głowę połóż na jego głowie, by jej nie unosił, bo sobie kiedyś rozbije tę czaszkę — polecił , ziewając, wcale nie przejęty tym, co się działo, tak jakby przywykł do takich sytuacji
Rudzik skrzywił się mocniej. Przecież z boku musiało wyglądać to zarazem komicznie jak i dwuznacznie. Oparł pysk o głowę kocura, a przy każdym oddechu czuł coraz intensywniejszy zapach wody. Z tym mu się kojarzył na ten moment Pędzący głównie.
— I tak całą dzień? — spytał z westchnięciem. — Nie na to się zgadzałem... W sumie to na nic się nie godziłem...
— Nie narzekaj! Trzeba było go tam nie zostawiać. Teraz mu się odpłać pomocną łapą. Ja idę spać gdzie indziej, powodzenia. — I po prostu wyszedł, zostawiając go samego z problemem
— Ale... — Chciał coś dodać, jednak nie było mu to dane. Westchnął, spoglądając z niechęcią pod siebie, na czekoladowe futro. Ilekroć kocur się poruszał, Rudzik dostawał lekkiego ataku paniki i już próbował go unieruchomić, dociskając sobą jego ciało do ziemi.
— Nie ruszaj się, błagam — szeptał. — Uspokój się, Rybko, Pędzący, czy jakkolwiek się teraz nazywasz... — powtarzał, jakby te słowa miały cokolwiek zmienić.
Jego ucho drgnęło nieznacznie, jakby usłyszało jego słowa. Nieco się rozluźnił, wysuwając i wsuwając pazury, podrygując od czasu do czasu. Dopiero po długim czasie wydawał się porządnie usnąć. Rudzik poczuł kolejne drżenie pod sobą. Zestresowany z całych sił przycisnął kocura do ziemi, by ten znowu nie oszalał. Pysk bolał go dalej od jego wcześniejszych ataków.
Rybka nagle stęknął, czując na sobie ciężar. Wypluł mech, kaszląc.
— Bażant, zejdź już ze mnie
— Nie jestem Bażant — westchnął, patrząc na niego nieufnie. — A jesteś już w normalnym stanie? Nie dasz mi znowu łapą w pysk? — spytał.
— Co? — Zamrugał. — Rudzik? Nie... nie dam. Obudziłem się. Agh... cholera znów wyrwałem sobie sierść — skrzywił pysk, widząc krew na łapach. — Ciągle to samo... Błędne koło
Rudy słysząc jego poważny ton głosu, odetchnął z ulgą i zszedł z niego, odsuwając się i tak na bezpieczną odległość. Wciąż mu nie ufał.
— Długo to już trwa? — spytał.

<Rybka?>

Od Rybki (Zdradzieckiej Rybki) cd Rudzikowego Śpiewu

 Próbował uciec. Sunął przed siebie z dala od wody. Nie dał jednak rady. Nie, gdy Zajęcza Gwiazda miał swoich pomagierów. Makowa Furia zatrzymała go i zaciągnęła z powrotem nad wodę. Cały się trząsł, mocząc się łzami. Nie chciał tu być, nie chciał... Skulił się cały, widząc posture kocura tuż obok. Był w zasięgu jego łap. Łap, które teraz topiły Rudzikowy Śpiew. 

- Chciałeś nam uciec, Rybko? Zostawić swojego biednego kolegę? - zamruczał, znów zanurzając łepek rudego pod wodę. 

Obserwował to z coraz większym strachem. Bał się znów zanurzyć, stracić dech, poczuć to rozrywanie płuc. Nie przejmował się teraz dawnym zastępcą Nocniaków. Martwił się o siebie. Samo patrzenie na to, powodowało u niego atak paniki. Więc tak wyglądał? To było okrutne i przerażające. Z jego pyska zaczęły wydobywać się urwane wdechy, tak jakby już zaczął się topić. 

- J-ja? U-uciec? Nieeee - pisnął. - T-to nie m-mój ko-olega - Zrobiło mu się słabo, ciemność powoli go ogarniała, a łapy mrowiły. Musiał odejść od wody. I to już.

Rudzik bezsilnie szamotał się, walcząc o każdy oddech, a skoro tylko miał szansę na zaczerpnięcie powietrza, wykorzystywał ją, jednocześnie starając się odgryźć białemu łapę. 

Był głupi. Jak on mógł o tym myśleć?! Przecież oboje wiedzieli, że przegrali. Nie zrobią nic białemu. Czuł się coraz bardziej źle. 

- Oh, nie? Nie zaprzyjaźniliście się planując moją śmierć razem? Nic a nic? - syknął, kładąc po sobie uszy lider Klanu Burzy. Zaraz wziął ostry zamach i z uśmieszkiem ochlapał czekoladowego kocura wodą.

Woda opadła na jego pysk; jej drobne kropelki, a on zaczął się tam drzeć, jakby go mordowali. Gdyby tylko miał sprawne kończyny, na pewno by odskoczył i odbiegł najdalej jak się da. Niestety jedyne co mógł w takiej sytuacji zrobić, to wykręcić głowę jak najdalej do tyłu, powodując upadek na swój bok. 

- NIC A NIC! TO BYŁ JEGO POMYSŁ! - Wskazał łapa na zastępcę, dygocząc.

Chciał odejść od rzeki. Nie być tu z nim, nie dotykać wody, nigdy. Niech zajmie się rudzielcem, a mu da spokój. 

Nagle Rudzikowy Śpiew odskoczył w tył,  powodując większy plusk wody. Niewielka fala w pełni zmoczyła czekoladowego, który już tam nie wytrzymywał psychicznie i czuł, że zaraz sam się tam zleje ze strachu. Otrzepał się z wody, dążąc coraz bardziej i bardziej, a oddech mając coraz bardziej świczący. Cofnął się od wody, ale znów go zatrzymano. Co za mysi móżdżek z rudego! Przecież zaraz zajdzie tu na zawał i to z jego winy! 

- Pchełko, co to za zamiana stron? Nie mówiłeś, że też chciałbyś się popluskać z Rybką... - Biały zatrzymał się na chwilę, gdy zaraz na jego pysku pojawił się chytry uśmiech. - Proszę, możesz kontynuować. Chyba, że Rybka, zamiast być na dole, wolałby się pobawić z Pchełką, hm? Nie chcesz nauczyć nurkować swojego nie-kolegę? Będziesz miał wtedy spokój ode mnie.

Słysząc propozycję kocura, przebiegł mu po grzbiecie dreszcz. Może jeszcze kilka chwil temu, byłby w stanie przyjąć jego propozycję, by ocalić swoją skórę przed zmoczeniem, ale teraz? Jego słowa były okropne. To jak mówił o tym jak o zabawie… Zemdliło go. Nie chciał dłużej bawić się w jego gierki. Nie chciał słyszeć jego głosu. W oczach zebrały mu się łzy. Chciał do domu...

- Nie będę go topił wariacie! Odejdźmy od wody. Błagam! Odejdźmy! Już koniec zabawy - szlochał.

- Popieram - wykrztusił rudy, cicho kaszląc. - Dwa do jednego, przegłosowane, no to wracamy - oświadczył, ale jego głos był słaby. Powoli starał się przybliżyć do brzegu, chociaż kołysał się przez szok, a łapy mu się plątały.

- Powinieneś uważać, komu się stawiasz, Pchełko - syknął lider, podbiegając do niego i powalając łapą z powrotem do wody. Zaraz spojrzał jeszcze na Rybkę, z obrzydliwym uśmiechem na pysku. Wiedział, że to jego koniec. Zaczął bardziej ryczeć, chcąc uchronić się przed białym. Ten nie robił sobie z tego nic a nic, ciesząc się jak głupi. - Możesz podziękować koledze, jego teksty nie podeszły mi do smaku - wzruszył ramionami, podbiegając do czekoladowego, by wcisnąć jego łeb pod wodę.

Wrzasnął widząc co robi. Wrzasnął, gdy dotknął jego głowy. Przerażenie wypełniło mu ciało, a wnętrzności skręciły. Nacisk na łeb się wzmocnił, a on skończył pod wodą. Zaczął się rzucać, łykając ciecz, krztusząc się i wrzeszcząc pod taflą. Tracił tak cenne powietrze, jednak był za bardzo przerażony i jedyne czego teraz pragnął, to uciec nim tu umrze. Dusił się. Ponownie. Gdy jego łeb wrócił na powierzchnię, pluł wodą, kaszląc i wydając z siebie nieokreślone dźwięki. Ciało pragnęło życia, powietrza, nie wody. 

Dojrzał jak Rudzik zaczął cofać się w głąb rzeki, gotów odpłynąć na drugą stronę. Serce mu pękło na tysiące kawałków. Zostawi go? Tutaj? Samego z tym sadystą? Chciało mu się wyć. Jak mógł mu to zrobić?! Obiecali coś sobie. Rudy zatrzymał się w bezpiecznej odległości, jakby słysząc jego myśli.  

- Przestań – wykrztusił Rudzik do Zajęczej Gwiazdy – Jeśli sam nie chcesz się topić, to nie rób tego innym.

- Oh, przepraszam. Myślałam, że nocniaki umieją pływać - przy ostatnim słowie, znów nadepnął na głowę Rybki, zanurzając go pod wodę.

- Nie! - wrzasnął, kiedy znów znalazł się w wodnej toni. Szarpał się, dusząc, płacząc i gdy myślał, że odpłynie, że to koniec, że tu umrze, ucisk na głowie zniknął. Wynurzył łeb znów kaszląc, pozbywając się z płuc wody. 

Czując na głowie łape białego i jak powoli znów próbuje go zbliżyć na spotkanie z wodą, pękł rycząc jak bóbr.

- Nie! NIE! ONI SĄ NAD RZEKĄ. Nad rzeką, nad rzeką! - powtarzał to w kółko i w kółko, spanikowany.

- Co?! - Rudzik zadrżał, słysząc jego głos. 

Na pysk Zająca wszedł obrzydliwy uśmiech. Złamał go. Jednak teraz nie myślał trzeźwo. Poczuł jak kocur delikatnie, niemal troskliwie wyciągnął go z wody i położył na brzegu, daleko od miejsca tortur, podczas gdy Makowa Furia złapała szybko Rudzika za ogon, by ten nigdzie nie zwiał. Pociągnęła go do brzegu, gdzie byli oni. Zdrajca i kat. 

- Widzisz, Rybko? A mogłeś mi powiedzieć szybciej, to nie byłoby takich problemów - zamruczał łagodnie Zając.

Nadal kaszlał, wypluwając wodę z płuc. Nawet jeśli jej już tam nie było, on ją czuł.  Otarł pysk z cieczy, leżąc na ziemi i drżąc. Uspokajał się... Oddech powoli wracał do normy i właśnie teraz wracało mu jasne myślenie. Na Klan Gwiazd co on zrobił?! Nie wierzył, że to tak się skończyło. Nie potrafił zrozumieć dlaczego. Rozpłakał się tylko w odpowiedzi, chcąc zapaść się pod ziemię. Był zdrajcą. Nie był w stanie wytrzymać dłużej. Opierał się ile się dało. Jego limit został osiągnięty. 

Rudzik spojrzał na niego gniewnie, a on tylko się bardziej skulił. Usłyszał złowieszczy śmiech Zajęczej Gwiazdy, zadowolonego z faktu, że dopiął swego. 

- Wracamy. Mamy co chcieliśmy - oznajmił, dumnie prostując grzbiet i unosząc ogon.

Znów trafił do szczeliny w skale. Rudzika gdzieś zabrali. Nie obchodziło go gdzie. Skulił się w kącie, oddychając z ulgą, bo nareszcie był sam. Miał spokój i ciszę. Szum rzeki nadal rozbrzmiewał mu w głowie, a płuca paliły. Chciał wierzyć, że jego siostrzeńcy dotarli do obozu i ostrzegli ich, by się stamtąd wynieśli. Jeżeli nadal tam byli... wolał nie myśleć co się stanie. Pogrążył się w rozpaczy, wpatrując się w skałę. Wciąż słyszał głos białego, który do niego mówił, szeptał, śmiał z jego słabości. Nie było go tu przecież... skąd więc dobiegał? Z jego głowy. Zasłonił uszy łapami, ale nadal go słyszał. Był zadowolony, a on cierpiał. 

*** 

Biała figura pojawiła się w wejściu do jego więzienia. Chłodne spojrzenie zielonych oczu przebiło czekoladowego na wylot.

Zadrżał, cofając się aż pod ścianę szczeliny. Czuł zapach krwi i już wiedział, że kocur nie przynosi żadnych dobrych wieści. Lider Burzaków ostentacyjnie oblizał pysk, rozmazując czerwoną ciecz zlepiającą sierść na pysku i gardle. Była gęsta... świeża. 

- Dziękuję za pomoc, Rybko. Ty i reszta, co przebywa w Klanie Burzy są ostatnimi Nocniakami na tych terenach - zamruczał gardłowo, siadając niedaleko więźnia, uważnie mu się przyglądając.

Co takiego powiedział? Nie... nie... to znów jego chory żart. Owszem zdradził lokalizację  obozu, ale sądził... sądził, że jego kuzyni poinformowali ich, że powinni się przenieść. Nie zrobili tego? Sądzili, że tu wytrzyma? Zabił ich? Wszystkich?

Patrzył na kocura tępo, czując jak brakuje mu tchu w piersi. Spuścił po sobie uszy, kręcąc głową. 

- Nie... Nie mogłeś... Klan Nocy jest silny... Nie daliby się wybić! - miauknął żałośnie. Bławatka nie żyła? Mama? Oni wszyscy... martwi? Potwór. To był potwór nie kot. Nogi już mu się zrosły. Czekał na sygnał od Glinianego Ucha do ucieczki, a teraz? Dokąd miałby uciec? Czuł narastającą panikę, zaczął kręcić głową. - Nie. Niemożliwe... - Ale umysł widzący sierść białego w krwistej otoczce, wskazywał na jedno. Że było to prawdopodobne. Przecież nie powiedział kuzynostwu, by ich ostrzegli. Skąd miał wiedzieć ile wiedzieli o tym, co robił mu Zając? Czy ktoś ich poinformował? Nie. Nikt.

Zamordował ich. 

On.

Łapami Zająca. 

Poczuł łzy spływające mu po policzkach. Nienawiść do kocura. Jak on mógł... Chciał tak bardzo go zabić. Tak bardzo. Mógł to zrobić. Byli sami. Wysunął pazury. To tylko chwila moment. Jednak co zerkał na biel jego sierści, z zamysłem gdzie uderzyć, robiło mu się słabo. Nie dotknie go. Nie był w stanie. 

Zajęcza Gwiazda tylko zaśmiał się pod nosem. 

- Myślisz, że parę wygłodzonych kotów zdołałoby się obronić przed Klanem Burzy? Przede mną? - Kocur pokręcił głową. - Jesteś jeszcze bardziej naiwny niż myślałam. - na chwilę zamilkł, by mógł przyswoić tę informację. - Jesteś zły, zszokowany. To wszystko racjonalne uczucia, Rybko. Ale pamiętaj, że teraz za każdy, nawet najmniejszy twój ruch, potknięcie, mogę zrobić co tylko chcę. Bo nie jesteś dłużej użyteczny. Więc uważałbym na twoim miejscu.

Poznał Zająca dobrze przez ten czas jaki ze sobą spędzili, dlatego wierzył w to, że mógł to zrobić, wybić Klan Nocy. Ile razy na początku o tym mu wspominał? On sam nie potrafił się przed nim obronić. Jednak... Nocniaków było więcej, powinni nawet jak wychudli, uciec przed atakiem. Ale to był potwór. A teraz oświadczył mu, że był sam, że był zdany na jego łaskę. Miał rację. Teraz był skończony. Mógł go zabić w każdej chwili. Jego i Rudzika. Po co miał trzymać ostatnie Nocniaki przy życiu? Wybije ich do cna i słuch po nich zaginię. Chyba, że zrobi z nich obiekt do podziwiania, trofeum, by pokazywać ich Burzaką jak jakiś zagrożony wyginięciem gatunek. Obie opcje brzmiały okropnie. Nie chciał tu zostawać, ale też i nie chciał umierać. 

- Co z nami w takim razie zrobisz jak nie jesteśmy ci potrzebni? - miauknął gorzko. - Wypuść nas. Odejdziemy... Nie usłyszysz o nas nigdy...

- Oh Rybko, Rybko - zacmokał, kręcąc łbem. - Myślisz, że zadałem sobie tyle trudu, żeby teraz od tak was wypuścić? Ostatnie Nocniaki? Nie, mój drogi, nie. Zostaniesz tu i będziesz cieszył moje oko do końca twoich dni - zamruczał biały. - Poza tym, co ty byś teraz beze mnie zrobił? Pływać nie możesz, nie polowałeś od tylu księżyców... nieetycznym byłoby cię tak wypuszczać na pewną śmierć.

Przerażony wbił w niego wzrok. Na zawsze? Nie ma ucieczki? Nie... nie... On się mylił. Dałby sobie radę. Byle być jak najdalej od niego. Od białego koloru futra, jego oczu, które przeszywały go na wylot. Znów zaczął kręcić łbem. 

- Poradzę sobie. Rudzikowy Śpiew też  przecież jest... on ze mną pójdzie. Będę tutaj ciężarem, nie potrzebujesz mnie, osłabiam tylko twój klan... Nie jestem od ciebie zależny. Skąd taki pomysł? NIE BĘDĘ TWOJĄ ZABAWKĄ DO TOPIENIA - wydarł się na niego, już poważnie panikując. Bał się, bardzo. Nie chciał go widzieć codziennie, dzień w dzień, słyszeć jego głosu. Czuł, że oszalałby doszczętnie. Chociaż czy teraz nie był już zepsuty? Widział go wszędzie, we snach, na jawie, jego głos dźwięczał wciąż i wciąż mu w głowie. Wolał jednak odejść. Spróbować zapomnieć. Zapomnieć jak o złym śnie. 

- O, nie słyszałeś? Wypuściłam Rudzikowy Śpiew. Był zbyt... irytujący na moje nerwy. I zwiał. Najszybciej jak potrafił. Chyba mu jednak na tobie nie zależało. W ogóle - Wzruszył ramionami.

Co? Rozszerzył oczy ze zdumienia. Nie. To jakiś żart? Zerknął w stronę wyjścia, by sprawdzić czy gdzieś tam chodzi ta pokraka, ale nic nie dostrzegł. Owszem... w nocy słyszał jakieś wrzaski, ale nie spodziewał się, że... Nie. Nie mógł mu tego zrobić. 

- Czemu go puściłeś, a mnie nie?! - wytknął to. - To też Nocniak! Bo co? Bo był zastępcą? Ja też jestem irytujący! Wypuść mnie! - błagał. 

Dlaczego Rudzik go zostawił? Czemu to zrobił? Obiecał, że zrobią to razem. 

- Bo ty, Rybko, jesteś jedyny w swoim rodzaju. Tak ciężko byłoby mi się z tobą rozstać... więc uznałam, że nie będzie takiej potrzeby - zamruczał gardłowo, z szerokim, obrzydliwym uśmiechem na pysku.

To będzie zawsze go prześladować do końca życia. Łzy wezbrały mu w oczach. 

- Co?! Jak to?! NIE. Co niby jest we mnie wyjątkowego? - Jego serce nie nadążało nad oddechem. Będzie go torturował do końca życia?! Bo uznał go za wyjątkowego?! - Co chcesz mi zrobić? - przełknął ślinę, czując jak zaraz tam zemdleje ze strachu. 

Wiadomość, że miał tu zostać... z nim... 

- A muszę coś chcieć? Lubię cię mieć przy sobie, to tyle - zamruczał biały. - Chcę cię tylko trochę doedukować, nic wielkiego. Ah, i w końcu możesz mnie nazywać moim imieniem. Jestem Piaskowa Gwiazda, mój drogi.

Zaśmiał się na jego słowa. On już totalnie zwariował. Albo to on już tracił zmysły? Kojarzył ją, ale nie ma mowy, by była biała. I przypadkiem nie umarła? Nie... nie mogła opętać lidera... Czy to znaczy, że nawet po śmierci się od niej nie uwolni? Przetarł łapą pysk. To było chore. 

- Chyba wariuje... - wydusił. Pokręcił ponownie głową. - Jak na Klan Gwiazdy?! Niemożliwe! To chore! Ty nie żyjesz, nie powinno cię tu być!

- Powiedzmy, że lider, który aktualnie jest moja kukiełką popełnił błąd zadzierając ze mną - zamruczała, szczerząc się do więźnia. - Więc radzę ci, nie popełniaj tego samego błędu co on.

Jej kukiełką? Sterowała nim? Bał się kota, który nawet nie był jej ciałem? Czy ona powariowała?! Już miał traumę, gdy widział biały odcień futra. Zniszczyła go... dla zabawy... Skulił uszy na te słowa. Nie chciał popełniać żadnego błędu. Nie chciał mieć jej w swojej głowie. Przecież to... to byłoby piekło. Nie uwolniłby się od niej nigdy. 

- W czym chcesz mnie edukować? - zamiast tego zmienił temat, by zrozumieć po co on jej tak naprawdę był i jaki czeka go los.

Biały uśmiechnął się delikatnie, siadając wygodniej.

- W życiu, mój drogi - zaczęła spokojnie. - Widzisz, nie wszystko jest czarno białe, jak ci się wydaje. Uważasz mnie za potwora, a to co robię za chore. Wiele tak uważa. A ja uważam, że pozostanie obojętnym wobec rzeczy, które dzieją się wbrew mym ideałom za chore. Jak można leżeć spokojnie, gdy widzisz, że wszystko na co pracowałeś lega powoli w gruzach? W łapach niekompetentnego lidera, niekompetentnych wojowników... wrogów, a czasem przyjaciół. 

Znasz to uczucie, Pędzący Wietrze. Dobrze wiem, że znasz. Inaczej byś mnie nie zaatakował na zgromadzeniu. Nie mogłeś patrzeć, jak depczę po ciałach wojowników z Klanu Nocy, więc postanowiłeś mnie zabić. Wiedz jednak, że nie jestem za to zła. Już nie. Możesz spać spokojnie, nie martwiąc się o to. Już nic ci nie zrobię. Mam jednak dla ciebie propozycję.  Zostań tutaj. Z własnej woli. Jako wojownik Klanu Burzy. Dobrze wiesz, że nie ma lepszego wyboru. Ze mną u władzy będziemy niepokonani, a ty już nigdy nie poniesiesz porażki. Chcesz wracać do Klanu Nocy? Do Rudzika, który jako jedyny się ostał? Po tym, jak cię tu zostawił? Nawet jeśli wierzysz, że Klan Nocy żyje, to odpowiedź sobie szczerze. Myślisz, że cię przyjmą? Nawet jeśli uciekli, podałeś lokalizację ich obozu. Nie potrafisz znieść widoku wody. Zostaniesz odrzutkiem. Wszyscy tam uznają cię za dziwadło. Zostaniesz pośmiewiskiem. Co będziesz z tego miał? 

Jej propozycja... zostanie w Klanie Burzy. Sierść mu się zjeżyła. Nie chciał być Burzakiem! Zdradziłby wtedy wszystkich najbliższych. Jednak miała rację. Przecież... jak mógł być Nocniakiem z fobią do wody? I czy przypadkiem nie powiedział, że był ostatnim z nich? Sądził, że większość mogła ocaleć? Nie rozumiał jej słów. Brzmiały inaczej, tak jakby szaleniec odszedł, a pojawił się ktoś normalniejszy. Przecież przed chwilą mu groziła, a teraz? Zaproponowała współpracę. Nie rozumiał. Gubił się już w tym wszystkim. 

- Nawet jeśli... to tam nie będzie ciebie i twoich chorych zapędów - syknął na nią pod nosem. - Poradzę sobie. Oni zrozumieją. A nikt im nie powie co zrobiłem. Rudzik nie zdradziłby mnie. Więc... się mylisz. Nie zrobiliby tego. Będę bohaterem, który tobie się oparł. Nie złamałaś mnie aż tak, bym ci przyklasnął i tu został na zawsze z własnej woli. Torturowałaś mnie! Kto za kimś takim by poszedł? Tylko ktoś nienormalny!

- Nie musisz klaskać, udowadniać mi niczego. Już pokazałeś swoją wartość. Gdybyś został, nie musiałbyś szukać sposobów, by płaszczyć się przed nowym liderem. By znaleźć poparcie jako odrzutek wśród swoich, tak niepasujący, tak... zepsuty.

A odpowiadając na twoje pytanie... kto jest normalny po doświadczeniu mordu i tortur? Po usiłowaniu zabójstw i zobaczeniu jak przez własny błąd zginęło tyle kotów. 

Nie będziesz bohaterem, Pędzący Wietrze. Bohaterzy nie istnieją. Bo władzę i chwałę nie przynoszą godne, bohaterskie czyny. Tym możesz zaskarbić sobie sympatię, która zniknie, nim się obejrzysz. Szacunek i lojalność możesz zdobyć tylko siłą. Psychiczną, czy fizyczną, wciąż siłą. A przy użyciu siły, zawsze ktoś ucierpi.

Nie rozumiał jeszcze bardziej co się działo. Kocur... nie przypominał dawnego siebie. No... prócz tej krwi na pysku. Stał się miły... za miły. Gdzie groźby? Gdzie podziała się Rybka? Najpierw ogłaszał, że zostanie z nim na zawsze, że szkoda go wypuszczać, bo umrze. A teraz... proponuje mu zostanie wojownikiem od tak? To się łączy z jego poprzednią wypowiedzią? Nie rozumiał... 

- To przez ciebie jestem zepsuty! Zniszczyłaś mnie! Po co? By wymordować niewinne koty? - Pokręcił głową. - Nie chcę widywać cię codziennie. Mam dość koszmarów z tobą. Gdybym tu żył, czułbym się nadal jak w więzieniu. 

- Do więzienia można się przyzwyczaić, mój drogi. Spójrz tylko na mnie. Siedzę w tym obrzydliwym ciele już tyle księżyców, a jednak wciąż mam jasny umysł. Nie chciałam wymordować niewinnych kotów. Źle na to patrzysz. Mój Klan głodował, a Klan Nocy mimo moich próśb o pomoc nigdy nie zareagował. Nie byli niewinni. Każdy ma coś za uszami i nie nam to oceniać. Teraz, chcę ci tylko pomóc, tak, jak ty pomogłeś mi dokończyć niedokończone sprawy. Nie będziesz mógł żyć normalnie otoczony wodą należącą do Klanu Nocy. Naprawdę chcesz tego dla siebie? Ty też możesz dokończyć ten etap w swoim życiu i zacząć jako wojownik Klanu Burzy. Bez zbędnego bagażu. Nikt nie spojrzy na ciebie jak na odmieńca, jeśli to ja powiem, że jesteś jednym z nas. Wierzą mi we wszystko. W każde słowo. Wierzą, że to co mówię im pomoże, wzmocni. Bo pokazałam im to. Ty też pokazałeś mi, że jesteś warty miana mojego wojownika. Naprawdę chcesz przepuścić taką szansę?

Zacisnął pysk. 

- Dlatego wymordowałaś ich?! Oni też głodowali na wyspie, gdy ukradłaś nam tereny! Byliśmy kwita! I skąd pewność, że cię nie zabiję, gdy zwrócisz mi wolność? Może nadal chcę się zemścić za to co zrobiłaś mojemu klanowi? I czemu ci tak zależy bym został twoim wojownikiem? Zasłużyłem przez swój upór, czy tak bardzo podobają ci się moje krzyki? Czy chce przepuścić? A jeżeli ci odmówie to co? Wypuścisz mnie? Spójrz lepiej na siebie. Może Zabiłaś mi całą rodzinę. Mam żyć z kimś takim w klanie? Nawet jeśli jestem zepsuty... Nie naprawisz szkód. 

- Myślisz, że boję się śmierci? - zamruczała gardłowo. - Myślisz, że zależy mi na tobie? Być może. Twoja wytrwałość to coś, czym niewielu wojowników może się pochwalić. Pójdę o krok dalej i powiem, że jesteś jednym z bardzo nielicznych. Mało kto by tyle wytrzymał pod moją łapą. Jeśli chcesz zyskać potęgę i nie popełniać dłużej błędów to tak. Żyłbyś ze mną w jednym klanie. Bo wiesz, że się nie mylę. I mimo moich brutalnych metod, zawsze zyskuję co chcę. 

A szkody? Rany się goją, mój drogi. A nawet najokropniejsze blizny z czasem zarastają sierścią. Kot bez szkód, to jak wojownik bez pazurów i kłów. Im więcej przeżyłeś, tym silniejszy będziesz. Zepsucie nie musi być złe. Ważne, że czegoś się z niego nauczysz i nie dasz skrzywdzić w ten sposób drugi raz. 

Nie rozumiał. Nic już nie rozumiał. Miał masę wątpliwości. Nie wiedział co zrobić, jak zareagować. Czuł, że kot miał rację. Jednak... nie chciał by Rudzik uznał go kiedyś za zdrajcę, gdyby spacerował po terenach Burzaków. Spojrzał na swoje łapy. Teraz ta cała niewola nie miała dla niego sensu. Świrował. Co było dobre, co było złe? Te cierpienie było czymś dobrym? Prychnął śmiechem. Podniósł się na łapy i spojrzał na kocura. Był niby teraz silny? Musiał to sprawdzić. Podszedł bliżej, aż nie stanął tuż przy jego pysku. Zapach krwi był duszący. Spuścił łeb, kręcąc głową. 

- Silniejszy... - Nagle przybił go do ściany łapami, tak jak podczas ich pierwszego spotkania. Zrobiło mu się słabo. - Silniejszy? - po czym padł na ziemię, cały dygocząc. Zwinął się w kłębek, chowając pysk w łapach. - To czemu nie potrafię cię zabić?!

Wyraz pyska białego nie zmienił się, aż do końca jego pytania. Podszedł do niego i schylił łeb.

- Bo tego nie chcesz, Pędzący Wietrze.

- Jak to nie chcę?! Chciałem odkąd zaatakowałaś nasz klan! Odkąd okaleczyłaś mojego siostrzeńca! Rudzik miał cię otruć! Więc co ty mi tu gadasz... - parsknął powoli popadając w obłęd.

- Tak. Chciałeś. Ale już nie chcesz. Wiesz, że to nic by nie dało. Wiesz, że nie zmieniło sytuacji. A z drugiej strony, nie chcesz upodobnić się bardziej do mnie.

Nie chciał? Nie. Nie chciał. Jednak z innego powodu, chociaż jej słowa brzmiały sensownie. 

- Nie.To nie to... Przerażasz mnie. Dlatego nie potrafię tego zrobić. Jesteś zmorą, koszmarem, który mnie niszczy i w dzień i w nocy. Chce od ciebie uciec, a ty wracasz. Nie wierze w twoje zapewnienia. Drwisz sobie ze mnie. Mordowałaś mnie dzień w dzień nad rzeką. Zostaw mnie - miauknął, nadal nie zmieniając pozycji, chowając się przed jego wzrokiem

Coraz więcej wątpliwości. Coraz więcej pytań zaczęło krążyć mu po głowie. A co jeśli to nie była ona? Może przez ten cały czas to był Zajęcza Gwiazda, a ona teraz wygrała władze o ciało? Jednak jej słowa temu przeczyły... A jeżeli zlali się w jedno? I byli już kimś... innym z tymi samymi wspomnieniami? 

- Mordowałam? - mruknęła, zbliżając się do kocura. - Nie, to nie tak. Nie dałabym ci zginąć. Zmora, koszmar? Słyszałam już gorsze określenia na siebie, ale wierzę, że to wszystko nieporozumienia. Droga do potęgi wymaga takich poświęceń. Ty już wiele poświęciłeś, nie musisz dłużej cierpieć - miauknęła, przykładając nos do jego czoła.

Załkał, gdy zbliżyła zakrwawiony pysk do niego. Nie wiedział co się dzieję. Był w szoku. Spojrzał na jej gardło obmazane krwią i skulił się bardziej, chowając głowę między łapy. Poczuł dotyk jej pyska na swojej głowie. Został naznaczony krwią najbliższych. Zamordował ich. Nie żyli przez niego. 

- Cierpię gdy cię widzę. Nawet teraz. Cierpię, bo zamordowałaś mi rodzinę. Jak to... to mogą być nieporozumienia? - Krew z pyska białego zleciała mu z głowy, aż na pysk. Sapnął, ledwo co łapiąc oddech. 

- Poświęcenia, Pędzący Wietrze. Zapominasz tego słowa. Oni poświęcili się, byś ty mógł żyć dalej. Nie ma godniejszej śmierci niż taka. 

Jak to... poświęcono ich za niego? Zemdliło go. Świat z niego drwił. Teraz już nie wiedział co się działo. To był chory żart? Musiał.

- Nie chciałem... nie chciałem tego. Ja się poświęciłem. Ja miałem zginąć, nie oni... - wydusił z siebie.

- Los nie zawsze wybiera, tak jakbyśmy chcieli, dziecko. Jeśli tego nie zaakceptujesz, resztę życia spędzisz obwiniając się za coś, co nie było pod twoją kontrolą. Chcesz tego?

Nie chciał. Ale zdawał sobie sprawę, że to nie był żaden los. To była jego decyzja. Sam sprowadził na klan nieszczęście. 

- Było pod moją kontrolą. Gdybym ci nie powiedział... nie powiedział... wtedy... To moja wina... Powiedziałem ci, a ty ich zabiłaś - zapłakał.

- Nie miałeś wyboru. Możesz mnie za to obwiniać. Zabiorę to brzemię od ciebie. Nie dałam ci wyboru, dlatego tak to się skończyło.

Jej słowa... były pozbawione logicznego związku. Gdzie podział się Zając? Ten, który nawiedzał go we snach? Czy to możliwe, że zniknął, gdy zdradził swój klan? Ale... nie. On tu był. Wszedł z tym uśmiechem do niego. A teraz... Nic mu tu nie pasowało. Czuł się tak jakby rzeczywistości mu się mieszały, a każda z nich była inna. 

- Co z tobą jest nie tak?! Byłaś zła, a teraz udajesz troskę! Nie wiem co robisz, po co to. Nie rozumiem kim jesteś! - miauknął łapiąc głęboki oddech - Kim ty jesteś? - szepnął, próbując pojąć to wszystko umysłem. Kim ona była? Co tu się działo?!

- Nie płacz, dziecko. Jestem Piaskowa Gwiazda. Być może nie rozumiesz, kim jestem, jednak w głębi duszy znasz odpowiedź na to pytanie. Musisz tylko jej odszukać. Kiedyś wszystko ci się rozjaśni, Pędzący Wietrze - Biały nos oderwał się od czoła kocura, a sam Zając powoli zaczął opuszczać legowisko Rybki, chcąc zostawić go samego z własnymi, mętnymi myślami.

Kiedy odszedł, leżał tam jak zamurowany, czując jak głowa zwilżyła mu się już zastygającą krwią. Powieka mu zadrżała, a przez ciało przeszedł dreszcz. Piaskowa Gwiazda. Kim ona była? Nie znał odpowiedzi. W jego głowie była tylko pustka. Kim była Piaskowa Gwiazda? Potworem? Katem? Zającem? Kim ona była?! Czemu nie dała mu jasnej odpowiedzi. Co się stało podczas ich rozmowy? Dlaczego nagle tak zmieniła nastawienie? Kim była? 

A kim był on? Blizny się zrastają, jednak nie te jego. Co miał zrobić? Co zrobić, gdy umysł był zniszczony, a on nie wiedział już co było prawdą a co fałszem. Dlaczego mu to zrobiła? Obwiniać ją... zabrała jego winę na siebie... Przecież Zając chciał tego. By ją czuł, by odczuwał, że to jego wina. Wtedy, gdy uciekli jego siostrzeńcy. Mówił mu to. A teraz? Zabrał winę na siebie. 

Co tu się na Klan Gwiazd działo?! 

***

Został wypuszczony przez nową liderkę Burzaków. Domyślił się, że Zając umarł. Odszedł… jednak nie na długo. Mógł opętać kogoś znowu. Czy on był następny? Nie chciał jej w głowie. Do teraz nie rozumiał co się z nim stało. Nie czuł się jak dawniej. Był inny… zniszczony, pokonany. 

Nie zatrzymał się na pożegnania. Nie spojrzał na Gliniane Ucho. Po prostu odszedł, biegnąc ile sił w łapach przez tereny Burzaków. Kierował kroki w stronę farmy Szalonego Dziadka, by okrążyć jezioro. Nadkładał sobie drogi, fakt, ale nie zamierzał przeprawiać się przez rzekę, która przez ostatnie księżyce stanowiła jego miejsce tortur. Szukał Rudzikowego Śpiewu. Tylko on mu został. Teraz po tym wszystkim musieli trzymać się razem i kto wie? Odbudować dawną potęgę? Chciał w to wierzyć, bo stracił już całą nadzieję. Dopiero teraz zrozumiał, że tyran miał rację, co do jego stanu zdrowia. Już dyszał, a łapy bolały od krótkiego biegu. Stracił formę. I nie tylko to. Stracił coś cenniejszego, co definiowało go jako Nocniaka. Swojego ducha. Czuł się zniszczony, wyżuty i wypluty. Gardło go suszyło, ale myśl, że miałby podejść do wody, sprawiała że odechciewało mu się pić. To wszystko jego wina. Gdyby nie on, mógłby cieszyć się nadal życiem. Teraz to była tylko jego marna imitacja. Czekał na deszcz, cokolwiek, jednak chmury nie wyglądały na chętne do współpracy. Szedł dalej i dalej. Ominął miejsce, gdzie była niegdyś kłoda prowadząca na wyspę. Rzucił jej tylko zmęczony, zamglony wzrok, kierując się przed siebie. W lesie padł. 

"Co ty byś beze mnie teraz zrobił? Pływać nie możesz, nie polowałeś od tylu księżyców... nieetycznym byłoby cię tak wypuszczać na pewną śmierć." 

Wspomnienie... jego głosu... Miała rację. Umrze tu nim znajdzie Rudzika. Zakaszlał, czując palący ból w gardle. Zamknął oczy, odpływając w błogą nicość. 

*** 

Ocknął się w innym miejscu. Był w norze. Obok leżał mech nasączony wodą. Od razu napił się, gasząc pragnienie. Dojrzał, że wraz z nim był tu ktoś jeszcze. Jakiś samotnik... Widząc, że się ocknął, podszedł kręcąc głową.

- Nie wiem co z wami jest nie tak dzikusy, ale powinniście na siebie bardziej uważać. Gdyby nie ja, już byś nie żył - miauknął z powagą srebrny. 

- Dziękuję - sapnął, siadając. Kocur nie wyglądał na niebezpiecznego, a nawet jeśli to nie miał sił i ochoty na walkę. Przyjął od niego jakieś zioła, nie zastanawiając się czy to przypadkiem nie trucizna. Chciał tylko znaleźć Rudzika... Właśnie! Może samotnik go widział?

- Czy widziałeś może rudego kocura z białą plamą na piersi? - zapytał, wbijając w niego oczekujący wzrok. 

Zielarz pokręcił głową. 

- Tylko ciebie tu ostatnio widziałem. Wasz klan chyba opuścił to miejsce - zauważył. - W sumie dobrze, bo mogę teraz ze spokojem zbierać rośliny, a nie być ciągle przeganiany. 

Zwiesił łeb. No tak. Klan Nocy przecież nie istniał, a jeśliby ocalał, to raczej by mu powiedział, że widział jakichś niedobitków. Czyli rudy wojownik musiał przeprawić się przez rzekę i tereny lisów. Mógł być po drugiej stronie. Ciekawe czy pochował trupy ich rodzin, gdy dotarł do obozu. 

- Muszę już iść - podniósł się na łapy. 

- Jak chcesz, ale następnym razem na mnie nie licz. Wolę pomagać kotką - poinformował, pokazując mu wyjście. 

Ciekawe w takim razie, dlaczego się nim zainteresował. Pomylił go z samicą? Prychnął, opuszczając nore. Świtało. Brzuch odezwał się głośno, powodując że zmuszony był wpierw zapolować. Przynajmniej przetestuje czy i w tym tyranka miała rację. Pamiętał jak to się robiło. To nie mogło mu tak nagle wylecieć z pamięci. Odszedł w las, odprowadzany wzrokiem przez samotnika. 

*** 

Upolował mysz. Zeszło na to długo, ale nadal potrafił to zrobić. Takich umiejętności się nie zapomina. Posilił się nią ze smakiem, ruszając w dalszą drogę. Nie czuł klanowych zapachów. Zdążyły już się rozejść, pozostawiając pustkę ciążącą na okolicy. Szedł i szedł, aż jezioro nie zamigotało spod drzew i krzewów. To nie było jeszcze to miejsce. Zatrzymał się. 

Szelest liści. Spiął mięśnie, nasłuchując. Odwrócił powoli łeb, w porę obserwując, jak czyjaś sylwetka przybija go do ziemi. Stęknął, a widząc Bławatkowy Potok, otworzył z szokiem pysk. Ona również nie wierzyła własnym oczom, przyglądając się jemu jak duchowi. Zaśmiał się, co wytrąciło ją z równowagi. Zeszła z niego, a on nie mógł odwrócić od niej wzroku.

- Pędzący Wietrze, to ty? - miauknęła zdumiona. 

- Też umarłem? To Klan Gwiazd? Nie spodziewałem się, że ciebie jako pierwszą tu spotkam - powiedział.  

Kotka szybko pokręciła głową, podchodząc do niego bliżej. 

- Nie jesteśmy w Klanie Gwiazd. Rudzikowy Śpiew mówił, że żyjesz, ale... Jak? Co tu robisz? Uciekłeś im? 

Rudzik. Od razu wstał na łapy, patrząc jaśniejszym wzrokiem na kotke. Rudzik mówił? A to oznaczało...

- To wy żyjecie?! 

- Tak, żyjemy. Zaprowadzę cię do obozu. Przenieśliśmy się z dala od jeziora, w bezpieczne miejsce. - wyjaśniła.

Zalała go fala ulgi. Czyli jednak jego siostrzeńcy ich ostrzegli. Odeszli. Piaskowa Gwiazda nie wybiła Klanu Nocy. Znów... znów się nabrał... Przytulił się do niej, mocząc łzami jej sierść. Szczęście. To teraz czuł.

- Mama i moi siostrzeńcy żyją? - dopytywał.

- Tak. Nawet zostali mianowani na wojowników. - Odsunęła się od niego, prowadząc do obozu. Ruszył za nią. Chciał to zobaczyć, uwierzyć i mieć nadzieję, że ten koszmar dobiegł już końca. 

*** 

Radości nie było końca. Matka go wycałowała, wytuliła za wsze czasy. Tęsknił za nią, jak za resztą rodziny. Siostrzeńcy jednak nie byli zbyt zadowoleni na jego widok. No tak... przecież Orzech stracił z jego winy oko. Nigdy go za to nie przeprosił, nie było okazji. Kiedy bliscy się rozeszli, skierował do nich kroki. Siedzieli razem we trójkę, mordując go wzrokiem.

- Ja... Przepraszam. - miauknął do swojego dawnego ucznia. - Mam nadzieję, że mi wybaczysz, Orzechowa Łapo.

- Orzechowe Serce - poprawił go kocur. 

- Tak, Orzechowe Serce. Nie spisałem się jako wujek, jak i jako mentor. Gdybym wiedział sam oddałbym swoje oko, w zamian za twoje. 

Kocurek wzruszył ramionami. 

- Robiłeś co konieczne, by nas nie zdradzić. Jesteśmy wdzięczni, że namówiłeś Burzaki, by nas wypuścili, ale i tak... - Wziął głęboki oddech. - I tak pękłeś co? 

Zdumiony rozszerzył oczy. Skąd... Przecież... Nie... Rudzik by go nie zdradził. Nie powiedziałby nikomu o jego wpadce. Zdradził wrogowi lokalizacje starego obozu, prawda. Pękł i się tego wstydził. Wierzył, że z jego łap wszyscy zginęli i był ostatni... 

- Zawsze powtarzałeś, że byś umarł za klan. A tu jesteś, żyjesz. Co poszło nie tak? - kontynuował. - Gdybyśmy się stamtąd nie wynieśli, pewnie bylibyśmy martwi. - wytknął mu to. - Brzydzę się tobą. - I po prostu odszedł. 

Dalia ruszyła za nim, jednak Tojad został.

- Masz przerąbane. Może trzeba było już zostać tam z tymi Burzakami, skoro tak się super dogadywaliście? - Splunął mu pod łapy, kierując się za rodzeństwem. 

Rozejrzał się po obozie. Koty na niego zerkały. Czy myśleli tak samo jak oni? Że był zdrajcą? Dreszcz przebiegł mu po grzbiecie. Wygnają go? Przecież... chronił ich tyle księżyców! Nie mogli mu tego zrobić, nie mogli... 

- Krucza Gwiazda cię woła - Bażancie Futro stanął tuż za nim. Spojrzał na niego, a ten uciekł w bok wzrokiem. Nie miał mu za złe, że go zostawił. Zrobiłby to samo na jego miejscu. Byle ochronić klan... 

Wstał i udał się w stronę miejsca, gdzie oczekiwała na niego czarna. Nie wiedział co się stało z Niezapominajkową Gwiazdą, nie miał szans zapytać. Wszedł do legowiska, w którym urzędowała i już wiedział, że ta rozmowa nie będzie wcale prosta. 

- Wróciłeś?

To jedno słowo, które padło jej z pyska, sprawiło mu duży dyskomfort. Żadnych innych pytań, żadnej mimiki na twarzy, nic. 

- Tak... Wypuścili mnie - miauknął spięty. - Ich lider nie żyje...

- Zabiłeś go?

Kolejne krótkie pytanie. Czuł, że miał przechlapane. Nawet jak wrócił, patrząc po reakcjach siostrzeńców, wiedział że ona również wiedziała. Przecież mogli jej powiedzieć... 

- Nie. To nie moja sprawka, chociaż kilka razy tego próbowałem... - odpowiedział jej.

Uniosła brew. 

- Jasne. Masz mnie za głupią, Pędzący Wiatrze? Czy może wolisz by się do ciebie zwracać Rybka? - prychnęła, jeżąc sierść. - Słyszałam wszystko. Zdradziłeś nas, a teraz ze mnie kpisz?

Położył po sobie uszy. Czyli jednak Rudzikowy Śpiew go zdradził! Gdy usłyszał z jej pyska swoje prześmiewcze określenie, nadane mu w Klanie Burzy, poczuł skręt w jelitach. Nie. To niemożliwe. Ten koszmar powinien się zakończyć, a nie trwać nadal... 

"Gdybyś został, nie musiałbyś szukać sposobów, by płaszczyć się przed nowym liderem." Jej głos, czy raczej jego zadźwięczał mu w głowie. 

- Nie, nie wolę Krucza Gwiazdo. Zajęcza Gwiazda mnie torturował przez wiele księżyców. Kupiłem wam czas. Gdyby złapał Bażanta, to on by od razu wszystko wypaplał i nas by wybili. Uwierz, nie chciałem. Tak wyszło, ale was nie było w tamtym miejscu już dawno. - tłumaczył się. Tylko tyle mógł teraz zrobić. 

Kotka zmrużyła oczy.

- Więc mówisz, że nie wyrzekłeś się nas? Nie stałeś się jednym z nich?

- Nie! Jestem wierny nadal Klanowi Nocy. Staraliśmy się zabić ich lidera, zemścić się za to co nam zrobił. Nigdy się was nie wyrzekłem. Nigdy też nie zostałem burzakiem. Byłem tylko więźniem. Rudzikowy Śpiew potwierdzi, widział wszystko! - zapewniał. 

Jak mogła nawet o czymś takim myśleć? Nawet kuszony przez Piaskową Gwiazdę, nie dał się przeciągnąć na stronę Burzaków. 

Czarna uśmiechnęła się. 

- Dobrze, wierzę ci. - odrzekła, siadając, a go zalała ulga - W ramach potwierdzenia twych słów upoluj mi rybę. Schłodź się w chłodnej wodzie. Znów poczujesz się jak w domu. - mruknęła.

Zamarł. Gdyby to było tylko takie proste.  Spiął się cały, machając zdenerwowany ogonem. Rudzik nie mówił jej w jaki sposób byli torturowani? Wbił pazury głębiej w ziemię. 

- Ona... torturowała mnie w wodzie... - Spojrzał na swoje łapy, czując narastającą presję. - Wybacz Krucza Gwiazdo, nie dam rady. 

Liderka wstała i podeszła do niego.

- To nie była prośba. - syknęła koło jego ucha. - Udowodnij dziś, że jesteś jednym z nas. Później pozwolę ci unikać wody ile będziesz chciał. Albo wracasz do swoich królikojadów, Rybko. - prychnęła z pogardą, podążając do wyjścia. Zatrzymała się, by zerknąć na kocura . - Więc co mam ogłosić klanowi?

Zacisnął pysk. Serce waliło mu jak oszalałe, po usłyszeniu jej słów. Musiał to zrobić... Musiał... Nie mógł pozwolić Piaskowej Gwieździe i na to. Jej słowa o zostaniu samotnikiem, nie mogły się spełnić. 

Znów słyszał je, lecz te niedawne, co wywarły się mocno w jego pamięci. 

"Myślisz, że cię przyjmą? Nawet jeśli uciekli, podałeś lokalizację ich obozu. Nie potrafisz znieść widoku wody. Zostaniesz odrzutkiem. Wszyscy tam uznają cię za dziwadło. Zostaniesz pośmiewiskiem. Co będziesz z tego miał?" 

"Nie będziesz bohaterem, Pędzący Wietrze. Bohaterzy nie istnieją. Bo władzę i chwałę nie przynoszą godne, bohaterskie czyny."

Coraz bardziej wierzył w te słowa. Trudno było zgodzić się z kimś, kto przez księżyce sprawiał ci ból. Jednak miała rację. Nie był już Nocniakiem. Udawał przed Kruczą Gwiazdą, że było w porządku. Ona to wiedziała. Postawiła mu ultimatum. Albo to zrobi, albo miał wracać do swojego kata, który już nie żył. 

- Upoluje rybę - Wyminął ją w przejściu. 

Nie wierzył w to co robił. Był jednak zdeterminowany. 

Widział tu małe jeziorko. Koty schładzały się w nim po upalnym dniu. Na sztywnych łapach dotarł aż nad brzeg, zatrzymując się.

Dreszcze przebiegły po jego grzbiecie. Nie da rady. Ta falująca tafla, jego śmiech... ucisk na głowie. Zamknął oczy, łapiąc głęboki oddech. Musiał to zrobić. 

Jeden krok.

Dusił się. Ponownie był pod wodą i walczył o oddech.

Zamrugał, a wizja zniknęła.

Nie wiedział co się działo. Co to było. Pamiętał jak polowało się na ryby. Wystarczyło wyciągnąć jedną na brzeg i po problemie. 

Dotknął łapą wody. Czuł jak go pali, jak wyżera mu skórę. Zacisnął pysk.

Musiał to zrobić. 

Czuł jak wszyscy na niego patrzą. Pewnie już o nim słyszeli i jego strachu do wody. 

"Wszyscy tam uznają cię za dziwadło. Zostaniesz pośmiewiskiem." 

Gula w gardle mu ciążyła, a łzy zaczęły mu ściekać po policzkach. 

Kolejny krok. 

Nie było tu żadnej ryby. Były głębiej. Dalej. W nicości. Musiał iść dalej... By udowodnić im, że się mylą.  

Kolejne kroki. Szum rozchlapywanej wody, bulgotanie, gdy łykał ciecz do płuc.

Spojrzał w niebo, tak jakby miało mu pomóc nie patrzeć pod łapy. 

Poczuł jak coś ociera się o jego kończynę. Zerknął w dół i dojrzał rybę. Jej podwodny kształt. Łasiła się do niego. Jakby wiedziała, że nie stanowił zagrożenia. Nie był głęboko, woda sięgała mu poniżej łokci. 

Ale była tu. Dotykała go. Szeptała. Znów był nad rzeką. Czuł ciężar białego na sobie. Zrobiło mu się ciemno przed oczami i zemdlał. 

- Bażancie Futro wyłów tą pokrakę. - zarządziła Krucza Gwiazda, obserwując męczącego się rybojada. - Z racji tego, że z twojej winy go pojmali będziesz pomagał mu stać się znów Nocniakiem. Od ciebie zależy czy wasza dwójka będzie dalej żyć w tym klanie.

- Co? To chyba jakiś żart. - syknął kocur.

- Nie pyskuj tylko wyłów, Rybkę. - prychnęła. - No chyba, że ktoś inny chce go przygarnąć?

- Ja mogę - zgłosiła się Bławatkowy Potok, spoglądając zaniepokojona na nurkującego przyjaciela. 

Bażancie Futro klnąc pod nosem pobiegł mu na ratunek i wyłowił, dając mu kilka razy po pysku, by się ocknął.

Czekoladowy zakaszlał, wypluwając z siebie wodę. Drżał cały, widząc tylko rozmazany obraz tego co działo się w obozie. 

- Klanie Nocy! Nasz brat powrócił z Klanu Burzy po wielu księżycach do domu. Lecz nikomu z nas nie umknęła jego zmiana. Został pozbawiony swojej tożsamości. - ogłosiła. - Od dzisiejszego dnia aż dopóki nie pozbędzie się swojego lęku do wody zwany będzie Zdradziecka Rybka. Bławatkowy Potok i Bażancie Futro niczym rodzice wprowadzą go na nowo do życia w naszym klanie.

Zapowietrzył się. Usłyszał prychnięcie dawnego przyjaciela, który siedział tuż przy nim. Nie był zadowolony z decyzji kotki. On również. 

"Nie będziesz bohaterem, Pędzący Wietrze. Bohaterzy nie istnieją. Bo władzę i chwałę nie przynoszą godne, bohaterskie czyny". 

Jego świat właśnie runął na tysiące drobnych kawałków. 

<Rudzik?>