Od Baśniowej Stokrotki CD. Mżącego Przelotu

Niedawno po narodzinach kociąt Stokrotki

— Ile ja bym dała za coś takiego… — wymruczała Mżący Przelot. Kremowa wojowniczka zachichotała.
— Pamiętaj, że zawsze możesz liczyć na moją pomoc! — rzuciła. Dymna kotka uśmiechnęła się w stronę Baśniowej Stokrotki, a ta odwzajemniła to muśnięciem w bark. Kiedy kotki wróciły do obozu, Mżący Przelot odprowadziła Baśniową Stokrotkę do żłobka.
— Postaram się przyjść w wolnym czasie — mruknęła niebieska. Stokrotka z wdzięcznością pokiwała głową, znikając za legowiskiem.
— Mamusiu, gdzie byłaś? — zapytała Perełka.
— Spotkałam się ze znajomą — odparła. Liznęła córeczkę w czółko i położyła się w swoim legowisku. Kątem jej niebieskich oczu, spojrzała na piastunkę Kotewkowy Powiew. Jednak za zdążyła już usnąć.
— Mamusiu! Opowiesz nam bajkę? — zapytał Plusk.
— Może jutro, teraz pora spać moje skarby — powiedziała troskliwie karmicielka. Stokrotka zmrużyła oczy, a potem zasnęła.

* * *

— Ej! Przestań! — Usłyszała pręgowana. Otworzyła jedno oko, widząc Perełkę skuloną przy niej. Jeszcze spała, omijając zwiniętą w kłębek córkę, zauważyła Sztorm i Pluska.
— To była moja kulka! — krzyknęła Sztorm.
— Nie, bo moja! — pisnął Plusk. Baśniowa Stokrotka zmieszana wstała, wyrwała jedną kulkę mchu z części legowiska. Podała ją Pluskowi i wróciła na swoje miejsce. Rudy łebek pochylił się w stronę mszystej kulki, ściskając ją na wszystkie strony. Baśniowa Stokrotka prawie się zaśmiała, ale powstrzymała to ze względu na Perełkę. Uwielbiała psoty swoich pociech, a zwłaszcza łagodzić ich spory. Kto wie, może kiedyś to one będą tak pouczać swoje dzieci. Dlatego ważne jest to, żeby być dla nich dobrym przykładem. Po chwili do legowiska wparowała Mżący Przelot, z rybą w pysku. Plusk i Sztorm jak na sygnał oderwali się z miejsca i pobiegli do wojowniczki. Kociaki zaczęły piszczeć i obskakiwać Mżawkę, aż tak, że ta upuściła rybę.
— To było bardzo nieuprzejme! Przeproście Mżący Przelot i to już — powiedziała łagodnie.
— Przepraszamy… — odparły kociaki. Szybko podbiegły do mamy, wtulając się w jej miękkie futro.
— Dobrze, że jesteś! — rzuciła zadowolona karmicielka.

Teraźniejszość

Zdrętwiałe kończyny wojowniczki delikatnie się skuliły. A jej rany nie dawały o sobie zapomnieć. Pamiętała jedynie, że razem z Siwą Czaplą, Kolcolistnym Kwieciem i Rysim Bórem wróciła do obozu. A potem… Jej obraz się urwał. Kremowa wojowniczka rozejrzała się po legowisku medyka. Obok niej na innych legowiskach, leżeli pozostali członkowie patrolu, oprócz białego kocura.
"Czyżby coś mu się stało?" — zmartwiła się Baśniowa Stokrotka. U progu legowiska stanęła znajoma sylwetka. Przekraczająca próg legowiska medyka, podbiegła do Stokrotki.

<Mżawko?>

Od Mżącego Przelotu CD. Baśniowej Stokrotki

Subtelny zapach borsuka owinął kotki. Może i nie zwiastował nagłego niebezpieczeństwa, ale Mżawka wolała nie ryzykować - w końcu jej przyjaciółka miała kociaki czekające w żłobku. Nie wybaczyła by sobie, gdyby ta wróciła poobijana. 
— Lepiej wracajmy — mruknęła, muskając bok kremowej delikatnym ruchem ogona — Twoje dzieciaki na pewno się już pytają, gdzie poszłaś.
Stokrotka skinęła głową, z westchnieniem odwracając się w kierunku powrotnym. Ruszyły powolnym spacerem, co jakiś czas wymieniając parę słów. Od momentu pojawienia się na świecie potomstwa wojowniczki spędzały ze sobą nieco mniej czasu. Ta była skupiona na dzieciach i nowym partnerze, a Mżawka na świeżo zaczętym treningu Mewiej Łapy czy innych obowiązkach. Jej koszmary także zdążyły przybrać na sile, zostawiając kotkę wykończoną za dnia. Nieporozumienie w dniach towarzyszących jej mianowaniu postawiły także murek niezręczności między przyjaciółkami, mimo wyjaśnienia wszystkiego jeszcze przed nastaniem nocy. Karmicielka znalazła dymną załamaną pod drzewem, wcale nie oddalonym tak bardzo od obozu. Wytłumaczyły sobie wszystko powierzchownie, nie wchodząc jednak w szczegóły, które wywoływały w oczach Mżawki kolejne łzy. Nawet zapewniona parę razy, że nie było to żadne przezwisko czy obelga, nie umiała się pozbyć gorzkiej paranoi. Była wrażliwa na tego typu rzeczy, często będąc ofiarą wyzwisk i krzyków Kazimiery.
— Dymko, naprawdę; starczy już! — donośny głos matki nie opuścił jeszcze jej pamięci — Ty głupi futrzaku, przez ciebie ojciec nic nie złapał!
Położyła po sobie uszy. Baśniowa Stokrotka zwróciła na nią pytające spojrzenie, ale niebieska wzruszyła tylko barkami. Chcąc zacząć jakąś rozmowę, zaczęła szukać pytania do zadania wojowniczce.
— Jak tam Perełka i ta cała reszta? — postawiła na klasyczny temat — Rosną? Jak tam ich apetyt, co?
Oczy kremowej momentalnie zalśniły, a na pyszczku pojawił się szeroki uśmiech.
— Wspaniale! — wąsy karmicielki zadrżały, a wzrok zamgliło rozmarzenie — Naprawdę, są najlepszym, co mnie w życiu spotkało. Te ich słodkie pysie, i wybryki... Dryfująca Bulwa najchętniej nie odstępował ich na krok, ja tak samo. A każde je jak za trzech! 
— Brzmi jak mnóstwo roboty — parsknęła, siląc się na uśmiech.
— Tak, ale są tego warte, mówię ci. Te urocze mordki wynagradzają całe bóle tego świata.
Skrzywiła się, zdecydowanie nie zgadzając się z paplaniną Stokrotki. Jej dzieci były co najwyżej udręką, a nie żadnym gwiezdnym cudem.
— Jestem pewna, że ty też tak myślałaś, nie próbuj się wymigać — zamruczała starsza, ocierając się o nią bokiem — Siedziałaś pochylona nad nimi jak lisica chroniąca młode. Wtedy wyglądali jeszcze jak mokre kulki, a teraz patrz, są przykładnymi nocniakami! Dobrze ich wychowałaś, to muszę ci przyznać.
— To zasługa Kotewki i medyczek, a nie moja — prychnęła, spuszczając głowę — Gdyby nie one, to zachowywali by się jak para dzikusów. I też by tak wyglądali.
— Nie mów tak, wiem że ich kochasz i przykładasz się do ich wychowania. Widać to po twoich oczach, naprawdę... Latasz za nimi jakby nadal byli nieporadni, nie że to coś złego... Mam nadzieję, że moje dzieci też wyrosną na takich dobrych uczniów.
Skinęła głową, czując puchaty policzek karmicielki na swoim karku. 
— Nie myślałam, że zajdziemy tak daleko — westchnęła, szybko ponownie otwierając pyszczek na zakłopotane spojrzenie Stokrotki — W sensie, że tak dobrze im się w życiu ułoży. Gdy przyszli na świat, nie byłam pewna, co mam robić dalej. Nie wiedziałam, jak się nimi zająć... Jestem wdzięczna klanowi, że tak ciepło mnie przyjęli — zachichotała — Sama bym sobie nie poradziła. Masz szczęście, że Bulwa stoi nad tobą jak pomocnik, gotowy przejąć to wszystko na swoje barki i dać ci odpocząć. Ile ja bym dała za coś takiego...

<Stokrotko?>

Od Stokrotkowej Łapy (Baśniowej Stokrotki) CD. Mżawki (Mżącego Przelotu)

Przeszłość

— Lubisz wiewiórki? — zapytała karmicielka — Dla mnie są…. Zbyt włochate — wykrzywiła pyszczek w grymasie.
Spoglądałam na rzekę. Czas płynął tak szybko; nie da się go spowolnić? Nieprzyjemny, zimny wiatr dmuchał w moje grube futro. 

— Może gdzieś pójdziemy? — zaproponowałam. Dymna pokiwała głową i spojrzała się na mnie.
— Zatem gdzie idziemy? — mruknęła.
— Sama nie wiem... Może stara łódka? — zapytałam. Mżawka pokiwała głową. Wstałam. Przeciągnęłam się i zaczęłam iść w kierunku łódki. Mżawka jedynie mruczała, jakby coś się stało. Nie chciałam o nic pytać, bo wiem, że to niegrzeczne. Kiedy wchodziłyśmy do lasu, poczułam czyjąś obecność. To może dlatego, że tyle tu zwierzyny. Czułam się tak swobodnie w lesie, tu jest tak pięknie. Ptaki śpiewają, wrony kraczą. A to wszystko to tylko ułamek pięknego lasu Klanu Nocy. Niestety las się kiedyś musi skończyć; ze smutkiem patrzyłam na drzewa, krzewy, które oddalały się tak, jak my. Kiedy doszłyśmy do starej łódki, była upiorniejsza, niż kiedy byłam w niej pierwszy raz.

Teraźniejszość

— Baśniowa Stokrotko! — usłyszałam.
— Baśniowa Stokrotko! — powtarzał wciąż głos. To moje imię! Przypomniałam sobie. Odwróciłam wzrok od ziemi i ujrzałam dymną kotke. Mżawkę!
— Tak? — mruknęłam.
— Miałyśmy iść do starej łódki, nie pamiętasz? — powiedziała. Chwila, a to nie było kilka księżyców temu? Sama nie pamiętam, ale jak Mżawka mówi, to pewnie prawda. Wstałam i otrzepałam się z ziemi.
— Dobrze, to idziemy. — mruknęłam. Szybko minęłyśmy las i dotarłyśmy do łódki. Stojąc przy niej, do nozdrzy obu kotek dotarła odległa, jednak ostra woń drapieżnika, nadchodząca z przeciwległego brzegu jeziora. Wiatr przyniósł ze sobą zapach borsuka, który jednak, na tę chwilę, nie stanowił zagrożenia dla Klanu Nocy.
— Czujesz to? — spytałam. Kotka przytaknęła.
— Lepiej wracajmy... — mruknęła ponuro Mżawka. Nie chciałam wracać, jednak zapach borsuka przywołał jakiś dźwięk, który odradzał zostania koło łódki.

<Mżawka?>

Od Mżawki CD. Stokrotkowej Łapy

Szorstki język przejeżdżał raz za razem na jej szaro-białym futrze, pozbawiając je kurzu i sosnowych igieł. Przeciągnęła się, napawając ciepłem jej towarzysza. Otworzyła leniwie jedno oko, aby ujrzeć nieco zniekształconą, ale znajomą burą mordkę Wagonika. Chciała się odezwać, ale z jej pyszczka nie wypłynęły żadne słowa, którymi uraczyć mogłaby kocura. Jednak postać zaczęła zmieniać wygląd, pochylając się bardziej nad Mżawką. Próbowała wyostrzyć wzrok, ale na nic. Mglisty obraz odezwał się do niej szorstkim głosem, nadal wolnymi ruchami czyszcząc jej sierść.
- Oj Dymko, gdzieś ty się tak wybrudziła - mruknęła postać jej matki, bez typowego w jej głosie zawodu. Niebieskiej bardzo nie pasował ten fakt, ale postanowiła zignorować to i korzystać z życzliwości Kazimiery.
- Mamo, ona ma jedzenie! - z drzemki wybudził ją głośny krzyk Kijanki.
- Mamo!!!
Wymamrotała pod nosem ciche “zaraz” i otworzyła najpierw jedno, a potem drugie oko. Ostatnio miewała coraz dziwniejsze sny. Z westchnieniem podniosła się z posłania i powędrowała bliżej wejścia. Stała tam kremowo-biała kotka, trzymając w pyszczku żabę i rybkę. Uczennica spojrzała na nią ciepło swoimi niebieskimi oczkami i upuściła zwierzynę na ziemię.
- Oh, Stokrotkowa Łapa, tak? - miauknęła z uśmiechem, a łaciata skinęła głową - Miło cię widzieć.
Karmicielka skierowała swój wzrok na przyniesiony jej posiłek. Ta żaba wyglądała tak bajecznie…
- Tak to ja! Oto wasz posiłek! - mruknęła Stokrotka, zamiatając ogonem o ziemię.
Mżawka z wdzięcznością zabrała się za jedzenie, uciszając jeszcze kociaki. Jej towarzyszka usiadła obok, wpatrując się w śnieg wirujący na zewnątrz.
Niebieska łyknęła na nią kątem oka. Nie miała po prostu przynieść im zwierzynę i pójść? Nie to, że narzekała, oczywiście. Bardzo się cieszyła z towarzystwa. Ale skończyła już jeść, a uczennica nie ruszyła się ani troszkę.
- Stokrotko? - zapytała, próbując zwrócić uwagę starszej - Wszystko dobrze?
Przekręciła łapek z zakłopotaniem, gdy ta nie zareagowała. Dziwne. Przyjrzała się jej bardziej, obserwując jej kremowe futerko falujące na wietrze. Przypominało jej ciepłe promienie słońca… Tych trochę teraz brakowało. Sama też wyjrzała na zewnątrz, próbując dopatrzec sie wlasnie jego, w głębi umysłu przypominając sobie ostatnie, jesienne promyki. Zaś w czasie rzeczywistym, w tle akompaniowały jej krzyki kociaków, kłócących się o kulkę mchu. Najwyraźniej jedzenie już im się znudziło.
- I jak? - zapytała nagle Stokrotkowa Łapa, otrząsając się z zimna - Smakowało?
Łaciata, lekko zaskoczona, spojrzała na nią i się uśmiechnęła.
- Tak, dziękuję Ci bardzo - zamruczała, przyglądając się starszej kotce.

***

Woda w rzece płynęła wolno, odbijając promienie słońca drobnymi iskierkami. Przy brzegach zamarza, tworząc cienką warstwę lodu. Mżawka przesunęła łapą po błyszczącej tafli, momentalnie wydając z siebie syk i odrywając ją. Zimne. Ale tak pięknie się błyszczy… Gdyby zakochała się w kimś, to ma nadzieję, że miałby właśnie tak błyszczące oczy. Odpływając w krainę marzeń, owinęła łapki ogonem.
- Hejka!! - z zamyślenia wyrwał ją głos Stokrotkowej Łapy - Co robisz?
Uczennica usiadła obok, patrząc się na nią pogodnie.
- W sumie to nic ciekawego - mruknęła, mrugając powoli - Rozmyślam sobie. A ty? Co robiłaś?
Mżawka nie znalazła wielu okazji aby pogadać z uczennicą, ale starała się raz po raz zamienić z nią parę słów - ale ta była ciągle zajęta treningami.
- Właśnie wróciłam z patrolu - odpowiedziała kotka - Strasznie zimno jest. Mam nadzieję że ten śnieg w końcu stopnieje, bo nie wiem gdzie łapy mam stawiać!
Niebieska zachichotała, wyobrażając sobie puchatą Stokrotkę przemierzającą las w śniegu po pierś.
- A o czym rozmyślasz?
- No…. Nie wiem. O wszystkim. Miałam ostatnio strasznie dziwny sen - mruknęła - To chyba było wtedy, kiedy przyniosłaś mi jedzenie.
Uczennica zastrzygła uszami, spoglądając na niebieską.
- Mi się śniło, że goniłam wiewiórkę - odparła - I chyba ją w końcu złapałam… Ale nie pamiętam.
- Lubisz wiewiórki? - zapytała karmicielka - Dla mnie są…. Zbyt włochate - wykrzywiła pyszczek w grymasie.

<Stokrotko?>

Od Stokrotkowej Łapy do Mżawki

Promienie słońca wkroczyły do legowiska uczniów. Z niesmakiem obróciłam się na drugi bok. Jednak i tak to nic nie zdziałało. Zmęczona wczorajszym treningiem rozciągnęłam się. Niespodziewanie do legowiska uczniów wszedł mój mentor, Śnieżne Wspomnienie.
- Stokrotkowa Łapo! Ruchy, zaspałaś, a trening sam się nie zrobi! - powiedział. Raz jeszcze rozciągnęłam się i poszłam za mentorem.
Kiedy wyszliśmy z obozu, potknęłam się o kamień i wpadłam na mentora.
- Stokrotkowa Łapo! Uważaj! Może łowienie ryb cię rozbudzi.
Kiedy doszliśmy nad rzekę, ziewnęłam.
- Uważaj, bo wystraszysz wszystkie ryby - zażartował Śnieżne Wspomnienie. Ustawiłam się przy rzece i przyjęłam pozycję myśliwską. Kiedy zobaczyłam mały cień w wodzie, od razu przystąpiłam do działania. Kiedy złapałam pierwszą rybę, wskoczyłam do wody. Musiałam się orzeźwić.
- Dobrze Stokrotkowa Łapo, już wracamy! - powiedział mentor.
Kiedy wróciliśmy, postanowiłam zanieść do żłobka zwierzynę. Pewnie potrzebują czegoś na ząb. Podeszłam do stosu zwierzyny, wzięłam rybę i żabę. Miałam nadzieje, że im zasmakuje. Kiedy weszłam do żłobka, usłyszałam piski zabawy. Przed sobą zobaczyłam trzy małe urocze kuleczki.
- Mamo kto to?
- Mamo, ona ma jedzenie!
- Mamo!!! - Usłyszałam. Z cienia wyłoniła się karmicielka, Mżawka. Mało o niej wiedziałam, widziałam ją jedynie z kociakami, kiedy wychodziła ze żłobka. I kiedy podczas patrolu chciała się... Nieważne, chciałam im tylko dać jedzenie.
- Oh, Stokrotkowa Łapa, tak? Miło cię widzieć.
Wzrok kotki był skierowany na żabę. Dobrze, że miałam dla nich to jedzenie.
- Tak to ja! Oto wasz posiłek! - mruknęłam.
- Stokrotkowa Łapo! Jestem Kijanka! - powiedział z entuzjazmem jeden kociak.
- A ja to Siwek! - mruknął inny.
- A ja mam na imię Ikra! - powiedział kolejny.
"Więcej was matka nie miała?" - pomyślałam. Kiedy położyłam zwierzynę na ziemi, kociaki od razu zaczęły pałaszować. Wtedy zaczęły wracać wspomnienia.

- Mamusiu... Kiedy tata wróci z jedzeniem? - powiedziałam, drżąc. Zapadła cisza, po chwili z cienia wyłoniło się kremowe futro mojej matki.
- Już niedługo skarbie. Nie martw się.
Ułożyłam się na swoim legowisku. Z goryczą znosiłam burczenie mojego brzuszka. Padał śnieg, więc owszem, trudno było coś złapać. Ale mój ojciec Cis razem z Dalią wyruszyli o świcie, a już jest noc... Jaskinia chroniła nas przed mrozem, przynajmniej to udało nam się znaleźć. Jak reszta kotów nie mamy stałego domu. Wędrujemy i zostajemy tam, gdzie jest woda i pożywienie. A jak te luksusy się skończą, szukamy nowego domu. Jestem zaledwie kociakiem, ale moi rodzice mówią, że muszę z nimi podróżować. Kiedy usłyszałam kroki, jak na komendę wyskoczyłam z legowiska.
- Wróciliście! - Usłyszałam głos mojej matki. Przede mną znalazł się chudy królik. Kiedy wszyscy zebraliśmy się wokół zdobyczy, zaczęliśmy pałaszować.
- Zostawcie kości na jutro! Potrzebujemy przekąski na podróż - powiedziała Koniczyna.
- Mamo, jutro wyruszamy? Nic nie mówiłaś! - powiedziała Dalia.
- Nie ma co, zwierzyna się kończy, a wodę coraz trudniej znaleźć - powiedział Cis.
Kiedy zasnęłam nadal, słyszałam dyskusje moich rodziców, gdzie mamy iść. Nie lubiłam, kiedy się kłócili. Raz tam, raz tam. Czemu nie możemy mieszkać w jednym miejscu, czemu musimy się przenosić? Kiedy światło dotarło do wnętrz jaskini, otworzyłam oczka.
- Zbieraj się Stokrotko! Zaraz idziemy! - Usłyszałam głos Dali.
- Już?! Nie wzięłam wszystkich rzeczy! - powiedziałam. Popędziłam w głąb jaskini, zatrzymałam się przy skale. Przecisnęłam się przez nią, aż dotarłam do małej szpary gdzie, trzymałam różne drobiazgi. Zawsze chowam je tam, gdzie mój ojciec ich nie znajdzie... Wyrzuca moje rzeczy bez mojej zgody! Kiedy spakowałam wszystkie moje kwiatki czy żołędzie, w moje futro popędziłam do rodziny.
- Już jestem! - mruknęłam.
- Dobrze, to ruszamy! - powiedziała moja mama. Padał śnieg, a mnie trudno było się poruszać. Kiedy moja siostra to zauważyła, schyliła się.
- Wskakuj! Poniosę cię! - powiedziała. Nie chciałam czekać, więc wskoczyłam. Dalia miała grube, ciepłe futro. Była ode mnie znacznie starsza, ale i tak traktowała mnie najlepiej, jak może.

Kiedy wróciłam do rzeczywistości, raz jeszcze spojrzałam na kociaki. Mają szczęście, że nie musiały mieć takiej męczarni jak ja.
- Smakowało? - spytałam karmicielki.

<Mżawko?>
[618 słów]

[przyznano 12%]