Od Ryjówczej Łapy (Ryjówki) CD. Konwaliowego Serca

 Trening nareszcie dobiegł końca i Ryjówcza Łapa mogła wrócić do obozu. Życie w Klanie Burzy toczyło się  zwyczajnie i spokojnie. Bez żadnych niespodzianek, odkąd do niego przywykła. A przynajmniej takie pozory zgrywała. Idąc przez obóz, nagle kątem oka dostrzegła Muszą Łapę rozmawiającą z mentorem. Może powinna podejść do siostry? Jednak w chwili, gdy postanowiła to zrobić, ktoś na nią wpadł. Uczennica upadła na ziemię. 
Zgromiła wzrokiem tego, kto na nią wpadł. Konwaliowe Serce. Depresyjna medyczka, ciągle grzejąca dupę na posłaniu w legowisku.
- Huh.. - pisnęła pod nosem, próbując się podnieść. - P-przepraszam..
Ryjówcza Łapa odpowiedziała syknięciem. Głupia kocica! Podniosła się na równe łapki, szybko otrzepując sierść z kilku niedoskonałości. Spiorunowała wzrokiem łaciatą. 
- Patrz gdzie leziesz, bezużyteczna kupo futra.
Konwaliowe Serce otworzyła szerzej oczy. Wydawała się bardziej smutna, niż zaskoczona, zupełnie jakby zgadzała się z szylkretką. Ryjówka wiedziała zapewne o Konwalii mniej, niż ta o niej, gdyż jedynie poznała podstawowe informacje o członkach klanu, bez żadnych gorących ploteczek. 
Asystentka zbyt wiele nie zrobiła, bo już wkrótce podbiegli do niej Orlikowy Szept i Śpiewający Wiesiołek. Oboje odprowadzili niezadowoloną, wyrywającą się kocicę do legowiska medyków. Ryjówcza Łapa prychnęła pod nosem. Zmrużyła oczy. 

***

Opuściła Klan Burzy. Przekraczając granicę z Klanem Wilka, raz na zawsze zostawiła swoje chwilowe, ustabilizowane życie w klanie. Nie wywołało to w niej smutku, czy żalu. Etap zakończył się szybko, tak jak wcześniej się zaczął. Lubiła zmiany i kolejna jej nie przeszkadzała, a wręcz niosła ze sobą coś do czego zawsze dążyła: wolność.
Ryjówka ruszyła głębiej w tereny wilczaków. Kilka kroków. Następne. Kolejne. Im dalej szła, tym zapach Klanu Wilka stawał się mocniejszy. Odwróciła się, żeby się upewnić, jak daleko zaszła. Nie widziała terenów burzaków. Pospieszyła dalej. Krocząc spokojnym krokiem, nasłuchiwała dźwięków natury. Dudnienie kroków, śpiew ptaków, szelest liści trawy. Poza wonią klanu na którego terenach nielegalnie się znalazła, czuła jeszcze pełno zwierzyny. Zostanie tutaj przez pewien czas, zanim ruszy w dalszą drogę. Jej wędrówka dopiero się rozpoczynała, a młoda samotniczka już nie mogła się doczekać. 

Od Ryjówczej Łapy

Burzowy Mróz zabrał ją na polowanie. Uznał, że nadszedł czas, żeby nauczyć ją tej umiejętności. Ryjówcza Łapa szła za swoim mentorem. Z uporem kroczyła przez coraz większe zaspy śniegu. Gdyby była większa, pewnie z łatwością by je przeskakiwała. Ale kiedyś urośnie i wtedy nic nie będzie dla niej przeszkodą.
- Musisz zapamiętać, Ryjówcza Łapo, że do każdej zwierzyny podchodzi się inaczej. Ptak najpierw cię zobaczy, mysz wyczuje, a królik usłyszy. Dlatego tak ważny jest efekt zaskoczenia i korzystanie z otoczenia. Gdy tylko poznasz i nauczysz się poprawnej pozycji łowieckiej, będzie ci o wiele łatwiej złapać pierwszą zdobycz. - miauczał Burzowy Mróz.
Ryjówka słuchała mentora, chociaż nie przykładała do jego słów aż takiej uwagi. Umiała już polować. Pierwszą zwierzynę złapała za kociaka. Melodyjka i Słonik też coś tam o polowaniu na zwierzynę potomstwu mówili, ale wtedy, gdy już dawno miała to za sobą. Zatem uważała, że jest już łowcą. Bez względu na to, czy ta lekcja by się odbyła, czy też nie. Burzowy Mróz widocznie się tego nie spodziewał. Może nawet myślał, że skusi i będą co kilka lekcji powtarzać?
Zatrzymali się na jakiejś polanie okrytej białym puchem.
- Podczas Pory Nagich Drzew, zwierzyny jest znacznie mniej. Nie martw się, jeśli niczego nie upolujesz.
Ryjówcza Łapa otworzyła pyszczek. Od razu dotarł do niej zapach zwierzyny. Słaby, ale był. Przypadła do ziemi, w odpowiedniej pozycji, cicho skradając się w stronę dźwięku i woni. Łapa za łapą. Na tyle wolno, żeby zwierzątko jej nie usłyszało. Trafiła na wiewiórkę, obgryzającą w najlepsze orzech.  Napięła mięśnie, przenosząc ciężar ciała na tylne łapy, zanim wyskoczyła, odbijając się od ziemi. Złapała rudą istotkę, zanim ta zdążyła uciec i odebrała jej życie. Odwróciła się z zadowoleniem w ślepiach w stronę mentora. Burzowy Mróz stał zesztywniały w oddali, cały czas jej się przyglądając.
- Jak...?
- Szybko się uczę. - mruknęła, podchodząc ze zwierzyną bliżej niego. - A ty co, staruszku? Chyba nie liczysz, że będziesz się lenił, gdy ja poluje?
Kocur pokręcił łbem.
- Zakop to. - miauknął. - Ale to niemożliwe, żebyś po samych słowach wszystko zrobiła poprawnie. Kto cię uczył polować?
Ryjówcza Łapa zakopała zwierzynę, żeby wrócić po nią później. Zastrzygła uszkami na słowa mentora. Odwróciła w jego kierunku pyszczek, a w jej ślepiach błysnęła obojętność.
- To już przeszłość.

***

Wrócili do obozu po udanym polowaniu. Ryjówcza Łapa popisała się swoimi łowieckimi umiejętnościami i z zadowoleniem odniosła zwierzynę na stertę. Burzowy Mróz cały czas dreptał jej po piętach. 

- Zanieś coś medykom. - polecił. - Widzimy się jutro na treningu.

Córka Melodyjki skinęła głową. Chwyciła jakiegoś wróbla i dwie myszy, zanim skierowała się do legowiska medyków. Pierwszy raz zajrzała do wnętrza. Owiał ją od razu smród ziół. Zbyt intensywne wonie jak na nią. Skrzywiła się, odkładając zdobycze. Legowisko wydawało się być puste, bez ani jednej żywej duszy. Z tego co wiedziała, medyków była dwójka i jedna uczennica. Rozejrzała się w ich poszukiwaniu i wtedy brązowe ślepia zatrzymały się na żółtych, należących do jakiejś czarno-białej kotki.

- Co się lampisz? - syknęła Ryjówka.

<Konwaliowe Serce?>