Od Jerzyka CD. Jeżyk

Kiedy piłka ponownie do niego wróciła, skoczył w jej kierunku. Pochwycił ją w łapki i przewrócił się na trawę, tak jak i szylkretka.

— Łap! — zawołał, odpychając przedmiot ponownie do kotki, chcąc naśladować każdy ruch matki — Hihi! — wyszczerzył się w momencie, w którym matka złapała piłeczkę 

Śmiejąc się i dokazując wymieniali między sobą zabawkę. Nawet zaciekawione rodzeństwo skore do zabawy dołączyło do burego kocurka i rodzicielki, ciesząc się miło spędzonym razem czasem.

***

Może Skaza i Szczekuszka się odnaleźli, ale jak na złość teraz cioteczka Sroka przepadła jak kamień w wodę. Może i Jerzyk nie raz pod nosem życzył białej, aby zniknęła, bo kto to widział, aby wiecznie chodzić naburmuszonym, ale w głębi serca nie chciał tracić kolejnego członka rodziny. Co to, to nie! Tak więc, gdy posłuchał w nocy rozmowę matki z resztą członków rodziny o utworzeniu grup poszukiwawczych, z trudem mógł wysiedzieć spokojnie. 

Zeskoczył z legowiska, na którym to pozostała trójka rodzeństwa sobie smacznie spała wtulona w siebie, grzejąc się nawzajem. Cicho przemknął po drewnianych deskach w stronę rozmawiającej mamy z babcią. Przysłuchiwał im się przez chwilę w ciszy, aż wreszcie wyskoczył z cienia, znajdując się tuż obok kotek.

— Ja też chcę pomóc! Chce brać udział w poszukiwaniach cioci Sroki! — odezwał się podskakując na swych łapkach, chcąc dorównać im wielkością, a przede wszystkim swojej matce — Rozpocząłem trening, więc mogę wam pomóc!

— J-Jerzyku? Czemu ty nie śpisz?

— Bo się martwię. — wymiauczał, po tym jak w końcu się usadowił na deskach. — Cześć babciu! — podjął zwracając się do burej kotki, której kiwnął łebkiem. Mama nie lubiła, jak ta do nich wpadała w odwiedziny. Nie bardzo rozumiał dlaczego tak było. Babcia była bura tak samo jak i on to musiała być spoko! A mimo to wyczuwał jakieś takie bliżej nieokreślone napięcie pomiędzy rodzicielką, a starszą kocicą. Przyglądał im się w ciszy przez chwilę, po czym wlepił na dłużej spojrzenie w szylkretową kotkę — Ciocia Sroka może i nie jest fajna, ale nie możemy jej zostawić tak samej! Nie ma jej już od trzech dni! A Betonowy Świat dla pojedynczego samotnika jest niebezpieczny, sama tak mówiłaś mamo! Dlatego musimy się trzymać razem. A w tej chwili ciocia Sroka może być w niebezpieczeństwie, może ją hycel porwał, może... — nie dokończył, bo matka przysłoniła mu pyszczek ogonem, najpewniej nie chcąc słyszeć najgorszego z ust tak małego kociaka

— Zdajemy sobie z tego sprawę Jerzyku. — podjęła łagodnie babka — Dlatego jutro z samego rana zajmiemy się zbieraniem informacji. Może ktoś ją widział i wie co się stało... Im nas będzie więcej, tym sprawniej pójdą poszukiwania. — Zmierzyła wzrokiem swojego wnuka. — Wyśpij się, bo czeka nas pobudka skoro świt. Tylko masz się nas słuchać, rozumiesz? 

— Serio?!

— Mamo... — Jeżyk spojrzała się na Krokus karcąco. Dostrzegłszy entuzjazm swojego synka, na jej pysku pojawił się słaby uśmiech. Nachyliła się do swojej pociechy i przejechała językiem po jego burym futerku — No dobrze, będziesz mógł z nami iść. Tylko pamiętaj, że to nie zabawa. Musisz być grzeczny. Musisz się nas słuchać i na pewno nie wyzywać innych samotników. Będziemy potrzebować ich pomocy.

— Dobrze, postaram się ich nie wyzywać... o ile ci nam faktycznie pomogą

Po dokładnym ustaleniu planu jutrzejszych działań, szylkretka ponagliła kociaka do pójścia spać. Zagoniła go z powrotem do legowiska. Niechętnie ułożył się u boku swoich sióstr. Ze względu na podekscytowanie jutrzejszym dniem, z trudem mógł zasnąć.

***

Czuł się jak pan i władca Betonowego Świata, kiedy przemierzał go wraz z rodzeństwem. Właśnie, z rodzeństwem. Oni też musieli zostać wzięci na misję poszukiwawczą Sroki. Kocurek wolał się sam wykazać, by później mógł się przechwalać co on to nie widział i co nie zrobił. Miał nadzieję, że cioteczka znajdzie się cała i zdrowa. Pewnie po prostu się gdzieś schowała przed nimi. Przykre myśli o tym, że mogło się jej coś stać wyleciały w momencie co kocurek potrząsnął swym puchatym łebkiem. 

— Mogę też wejść na dach? Będę więcej widzieć! — zawołał do matki, spoglądając w kierunku przemieszczających się na górze kotów. Wśród nich była babcia i Skowronek. 

— Dopiero co rozpocząłeś trening... — westchnęła kocica kręcąc głową. Pewnie nie dowierzała w to jaki urwis jej się trafił, który z trudem mógł usiedzieć w miejscu. Niby był grzeczny, a tak naprawdę był wcieleniem diabła. I te wywinięte uszy zakończone pędzelkami do złudzenia przypominają rogi. — Jerzyku, mówiłam ci, że to nie zabawa. Jeśli będziesz przeszkadzać, wrócisz do szopy — mówiąc to zerknęła na grupę kotów, które kręciły się w jednej z uliczek przy koszach na śmieci 

Buremu ani trochę nie podobała się wizja powrotu do domu Cynamonki, a dokładniej szopy w której przyszło im pomieszkiwać. Tak też, gdy matka rozmawiała z obcymi kotami, on sam grzecznie usiadł na uboczu. Lekko szturchał łapa papierek po cukierku, którego jakiś dwunożny nie był w stanie wrzucić do kosza. Jednym uchem rejestrował to o czym Jeżyk rozmawia z kocurem o imieniu Nemo. Wyglądało na to, że się chyba znali. Niestety kocur nie wiedział nic na temat ciotki Sroki, tak też ferajna ruszyła dalej. Młodzi uczniowie dokazywali, starając się samemu wywęszyć zapach białej kotki. Mogła tu być, tu gdzie teraz się znajdowali, jednak przez zapach spalin i minione dni trudno było wyczuć jej zapach.

Na poszukiwaniach spędzili prawie cały dzień. Kamienna Sekta otrzymała od samotników dużo informacji, za dużo. Niektóre się pokrywały z innymi, że ktoś faktycznie widział kocicę, inny kręcili łbem i ukrywali temat. Przy rozmowie z tym drugim typem kotów Jerzyk z trudem się powstrzymywał, aby nie wygarnąć im dlaczegóż są tacy tępi i nie potrafią pomóc zmartwionej rodzinie. Szylkretka musiała go mocno trzymać za ogon, kiedy to zaczął wydzierać się na jakąś liliowa kocice.

Poszukiwania zakończyły się fiaskiem, ale to nie ostudziło zapału kotów. Musieli dowiedzieć się tego jaki los spotkał Srokę.

***

Zaginięć w bliskim gronie ciąg dalszy. Tym razem to pieszczoch zaginął, a dokładniej syn Cynamonki, po tym jak ta dwójka miała między sobą ponoć małą sprzeczkę. Nie wnikał o co poszło, miał to gdzieś. Z dzieci Cynamonki to tylko go interesował Duszek i Miedź. To była jego dwójka ulubionych pieszczochów!

Jednak nie mógł zrozumieć jak Kos mógł doprowadzić do płaczu swoją mamę. To jak pieszczoszka płakała w ramie Jeżyk, z trudem będąc się wysłowić, łamało buremu serduszko. Gdyby łaciaty wpadł w jego łapska, sprałby go na kwaśne jabłko. Jerzyk miał swoje za uszami, ale nigdy by nie pozwolił, aby przez niego mama płakała.

— Spokojnie, znajdziemy go! Na pewno! — zawołał w pewnym momencie Jerzyk wybiegając naprzód zbiorowiska kotów 

Wypiął dumnie pierś zerkając na rodzeństwo uciekiniera. Niech wiedzą, że to właśnie on, a nikt inny znajdzie ich brata. Od poszukiwań cioteczki Sroki podszkolił się, a poza tym znalezienie głupiego pieszczocha nie powinno być takie trudne jak znalezienie samotnika. W końcu pieszczochy musiały się trzymać blisko ludzi, jeśli chciały przeżyć.

W pewnym momencie i stąd nie zowąd, przed kocurkiem została postawiona pluszowa krówka przez jedną z sióstr Kosa. 

— Pomogę go szukać! — oznajmiła pewnym siebie głosem, zerkając na matkę — Weźmiemy Łaciatkę ze sobą. To ulubiona zabawka Kosa. Myślę, że dzięki niej szybciej go znajdziemy... — wyjaśniła płowa szylkretka, na co okrągła liliowa koteczka podśmiechując przytaknęła siostrze na zasłyszana informację 

Niewiele myśląc, utworzyli grupę poszukiwawczą. Tym razem było więcej kotów, dzięki czemu na pewno musieli odnaleźć zaginionego kota. Prawda?

***

Jerzyk przeczesywał sam zaułki. Obiecał mamie uważać na hycla, jak i również nie wdawać się w dyskusję z groźnie wyglądającymi kotami. Przytaknął jej łebkiem i grzecznie oddalił się od reszty grupy, która przeczesywała inne zakamarki Betonowego Świata. Był pewien, że wieczorem wrócą z Kosem do domu. A dodatkowo Jerzyk miał zamiar dać mu porządnego kuksańca za karę. Za to jego okropne zachowanie!

— Odechce mu się uciekania... Ugh, głupek. Przez niego Cynamonka nie pozwoli Duszkowi być samotnikiem — bąknął pod nosem zaglądając do jednego z śmietników, a nuż może zmarzł mu tyłek i postanowił się schować przed śniegiem — Ej, brzydalu? Jesteś tu może. Cała rodzina cię szuka, martwią się o ciebie! — wydarł się na całe gardło. Na dobrą sprawę nie tylko rodzina go szukała, ale cała Kamienna Sekta. — No już, wyłaź Kosie!

Zero odpowiedzi. Westchnął kręcąc głową. Miasto nie było tak duże, więc nie powinien być to problem by znaleźć jednego kota. I to w dodatku pieszczocha, którego szyję zdobiła obroża. 

Zeskoczył z obudowy śmietnika, kierując się w stronę skrzyżowania. Już miał opuścić alejkę, gdy z jednej skrzyń znajdującej się przy ścianie odezwał się zachrypnięty głos.

— Co ty się tak wydzierasz szczylu?! Życie ci niemiłe, chcesz je wcześniej zakończyć?!

Jerzyk nic nie zrobił sobie z uwagi staruszka, któremu zakłócił spokój. Zamiast tego splunął, pokazując co sądzi o jakimś obcym przybłędzie, któremu zakłócił sen.

— Szukam kogoś. Dlatego się wydzieram... KOSIE! PRZESTAŃ SIĘ CHOWAĆ, BO JAKIEMUŚ STARUCHOWI PRZESZKADZA TO, ŻE CIĘ NAWOŁUJĘ!

— Ta dzisiejsza młodzież... słuchał no młody, żadnego Kosa tu nie było, więc idź go szukaj gdzie indziej. I błagam nie wydzieraj się tak, jak będziesz stary jak ja, to zrozumiesz mnie. — zakasłał. — No już zmiataj stąd. Mówiłem, ci że żadnego Kosa tu nie było. No chyba, że ten co go szukasz to ten kociak, co go potwór zmiótł wczoraj... Okropny widok. Dwunóg nawet nie zatrzymał tej swojej olbrzymiej bestii. — pokręcił głową, po czym machnął łysiejącą kitą i zachęcił kocurka, by ten za nim ruszył. Jerzyk przełknął ślinę słysząc co ten dziadek papla. Ruszył powoli za nim, a starszy zaprowadził go kawałek dalej za skrzyżowanie. — Czy to ten, którego szukasz? Twój kolega? — zapytał wskazując łapą na czarno-białe futerko, które było pozostałością po kociaku

Jerzyk tępo wpatrywał się w ciałko kota, który do złudzenia wygląda jak kocur, którego szukali. Pyska nie widział, tak też trudno mu było to określić. Na dobrą sprawę nie chciał mu się przyglądać. A co do zapachu futra... był przesiąknięty krwią, wilgocią i spalinami. Czy to był czysty przypadek, że kocur łudząco przypominający syna pieszczoszki to był właśnie on we własnej osobie? Czy ta kupa futra bez życia to był Kos?

<Jeżyk? Proszę określić tożsamość kupy futra>

[Trening 1602 słów]

[Przyznano 32%]

Od Jeżyk CD Jerzyka

*lato*

— Hmm... — podjął jej syn zamyślając się na chwilę — To może my się do niego przeniesiemy? Do tego Klanu Klifu. Będziemy mogli być wtedy razem i żaden hycel nam nie zrobi krzywdy. Co wy na to? — zagadnął rodzeństwa, po czym z radością spojrzał na matkę — Mamo?
Propozycja kociaka wywołała w kotce niemałą konsternację. Była trochę zła na to, że taki pomysł w ogóle wypadł z pyska młodego – przecież cała Sekta nie przeniosłaby się do Klanu, a to była jej rodzina, ich rodzina. Starała się jednak nie złościć. To przecież tylko kociak, był młody. Nie chciała być złą matką jak Krokus. Każącą swoje dzieci za nawet najmniejsze przewinienia. Bała się, że stanie się taka jak bura. Nie chciała, by do tego doszło, za żadne skarby świata.
— Jerzyku, my mieszkamy tu, bo jesteśmy z Kamiennej Sekty. Poza tym, co ja ci mówiłam o klanach? — spytała.
— No wiem, ale tata mieszka w klanie... — miauknął słodziutko bury. — A ja chce żebyśmy byli wszyscy razem!
Jego inicjatywa była szlachetna, godna podziwu… ale nierealna.
— Niestety, życie nie jest takie proste, Jerzyku. Ale tata często was odwiedza... ja nie miałam ojca. — żałowała, że nie posiadała drugiego rodzica, który by ją kochał i wspierał. Który nie pozwalałby Krokus tak ich traktować. Ale go nie miała. Nigdy nie poznała swego płodziciela.
— Dlaczego? Myślałem, że każdy ma tatę... — zdziwił się kociak.
— Tak, mój ojciec gdzieś istnieje. Ale nigdy go nie poznałam, ani o nim nawet nie słyszałam. Więc masz szczęście, którego nie miała większość Sekty, Jerzyku. Skowronek i Krokus też nie miały ojca. W sumie tylko dwa koty spośród nas poza tobą i twoim rodzeństwem własnych ojców poznały.
To było jak tak teraz o tym myślała dość smutne. Na pewno dzieci Bylicy chciałby mieć drugiego rodzica. Ale nie miały. Tak samo ona oraz potomstwo Błota takiego kogoś nie posiadali. Tylko jej kocięta z tych wychowanych od początku w Sekcie znały swego ojca. Mieli ogromne szczęście.
Jej syn również posmutniał na jej słowa. Przesunął się do jej łapek wpychając się między nie i chowając pyszczek w jej długą sierść.
— Przepraszam mamusiu.
— Nic się nie stało, kochanie. — powiedziała, przytulając do siebie kociaka — Bardzo cię kocham, wiesz?
— Wiem — miauknął na powrót radośnie machając energicznie swym ogonkiem. — W końcu to mnie nazwałaś tak samo! Więc musisz mnie najbardziej kochać. A ja też cię bardzo kocham. — mały zignorował pomruki sióstr i brata.
— Kocham was wszystkich tak samo, kochanie — szylkretka zaśmiała się, następnie liżąc kocurka po łebku. Ten wydał z siebie pomruk zadowolenia uśmiechając się do rodzicielki. Gdy kotka przestała go lizać, ułożył głowę na jej łapkach. Już po paru chwilach czuł się senny, w końcu dokazywał tego dnia, nie ma co. Już niedługo potem młody zasnął, wtulony w swą matkę.

***

*Dalej lato*

Jeżyk pilnowała maluchów, gdy te buszowały po całym ogrodzie. Dwunogi znowu pojechały, więc młodych nie było już jak powstrzymać przed eksploracją i zabawą na świeżym powietrzu. Szczególną uwagę zwracać musiała na Pliszkę, bo ta była bardzo krnąbrna i nie raz uprzykrzała życie rodzeństwu. No i samej Jeżyk też. Jeśli młoda matka miałaby wskazać najbardziej kłopotliwe kocie, byłaby nim właśnie liliowa.
W tym samym czasie Jeżyk korzystała także ze słońca. Przy kociętach musiała się nauczyć w końcu jednoczesnego odpoczywania i ciągłego zwracania na nie uwagi, bo nie wiadomo, kiedy coś się stanie.
Obróciła się na bok, przeciągając się w pozycji leżącej na wygrzanej trawie. To był jeden z niewielu tak słonecznych dni. Jeżyk wpuściła do swego pyska powietrze, które zdawało się mieć w sobie mniej tlenu, niż zazwyczaj, tak jak od początku pory zielonych liści.
Zastanawiała się, kiedy lunie a jej dzieci znów będą niezadowolone, że musiały wracać do szopy. Tutaj szczególnie we znaki dawała jej się Cynia. Mała była zafascynowana światem, a szczególnie zjawiskami pogodowymi, od tej pierwszej burzy, której była świadkiem. Dlatego też jeśli tylko była okazja szynszylowa chowała się by zyskać trochę czasu na obserwowanie pogody, gdy ta się psuła.
Jeżyk spojrzała na ganiającego po polu z piłeczką Jerzyka. Przypominał jej młodego Diamenta. Ten to miał obsesję, nie ma co…
W pewnym momencie piłka poturlała się w stronę jej przednich łap, a kocica od razu pacnęła ją. Przedmiot potoczył się w stronę jej synka, a ona uśmiechnęła się, przewracając na plecy.

<Jerzyk?>

Od Jerzyka do Jeżyk

 Z zaciekawieniem obserwował kolorowy okrągły obiekt. Trwał tak w bezruchu skupiony, aż w końcu lekko swą łapką dotknął plastikowej piłki. Rozbrzmiał dziwny dźwięk, sprawiający, że kocurek się nieco spiął. Nie spodziewał się, że coś co nie żyło,  będzie wydawało z siebie taki uroczy odgłos. Nie miał zielonego pojęcia czym to ustrojstwo było, i dlaczego brzmiało tak, a nie inaczej. W każdym razie polubił je. Z radością skoczył w kierunku piłki i zaczął ją turlać pomiędzy swymi małymi łapkami.  Turlał tak nią do czasu, aż nie zauważył poirytowanego wyrazu pyska matki, jak i nie zwrócił uwagi na swoje rodzeństwo wtulające się w bok rodzicielki, najpewniej nie chcące już słyszeć dźwięku dzwonka.

— Jerzyku, może byś tak zrobił sobie przerwę? Pobaw się czymś co tak nie hałasuje... — poprosiła szylkretka wzdychając, po czym ciszej sama do siebie dodała — Będę musiała poprosić Cynamonkę żeby nie przynosiła wam żadnych tego typu zabawek...

— To nie hałas, to piękna melodia. A wy jej nie doceniacie. — stwierdził, mimo to posłuchał matki i odpuścił dalszą zabawę piłką. — Nie chce robić przerwy. Chce do taty — bąknął kładąc się tuż obok Pliszki, co siostrze niekoniecznie się spodobało i wymierzyła w brata kopniaka — Kiedy nas znowu odwiedzi? Nie może z nami być cały czas? Musi tak znikać? — zagadywał. — Przestań! — fuknął na siostrę zdenerwowany tym, że cały czas starała się go przesunąć łapą. Poderwał się na swoje małe ale silne łapki, po czym całym swoim cielskiem usiadł na niej. Nic sobie nie robiąc, że próbowała się spod niego wydostać, kontynuował zadawanie pytań rodzicielce — Możesz go poprosić mamo by z nami zamieszkał i już nigdy nie znikał? Proszę. — miauknął słodko  spoglądając w zielonakwe oczęta matki i lekko zastrzygł uszami. Chciał wyglądać jak najsłodziej licząc na to, że uda mu się przekonać Jeżyk, a wtedy mama spróbuję przekonać tatę do pozostania z nimi na zawsze w ogródku Cynamonki 

Jeżyk położyła nieco po sobie uszy, spogladając na kociaka spod lekko przymrużonych oczu. Na chiwlę zamknęła je całkowicie, by zebrać myśli i jakoś wyjaśnić kociakowi pewne kwestie. Pliszce w końcu udało się wykaraskać spod brata, tym razem już nie miała zamiaru go odpychać. Wykazała zainteresowaniem podjętymi przez brata krokami.

— Jerzyku, niestety tata nie może na obecną chwilę z nami zamieszkać — rzekła z nieukrywanym bólem w głosie.

— Dlaczego? 

Jeżyk przyciągnęła kocięta do siebie.

— Nikt nie opowiadał wam jeszcze o hyclu, prawda?

— Nie. Co to takiego? — Już samo wspomnienie przez kotkę tego dziwnego słowa wzbudziło w kociaku przeogromne zainteresowanie

— Hycel to dwunożny. Bardzo zły i niebezpieczny dwunożny — rozpoczęła Jeżyk, wzdychając — Kiedy w jednym miejscu, tak jak na przykład my w szopie, mieszka za dużo, jego zdaniem, kotów, i nie są to pieszczochy, hycel przychodzi i porywa je. Nikt nie wie, co się później z nimi dzieje. Moja siostra i wujostwo wrócili po wielu księżycach od ich porwania...

Wśród kociąt dało się usłyszeć ciche szepty, rodzeństwo spojrzało po sobie, po czym znowu skupiło swą uwagę na matce.

— Niech tylko spróbuję któreś z nas porwać, a podrapie go i ugryzę w tyłek!

Kąciki pyska Jeżyk lekko uniosły się, a ta przymknęła oczy i pokiwała przecząco głową.

— To tak nie działa, kochanie. Nawet gdyby cała Kamienna Sekta go zaatakowała, on i tak by nie odpuścił. Może na chwilę. Ale nie na zawsze. Dlatego właśnie twój ojciec nie może zamieszkać z nami w szopie. Byłoby nas w jednym miejscu na tyle dużo, że mógłby zechcieć nas porwać. A do tego... twój ojciec mieszka w Klanie Klifu. Nie wiem, czy chciałby się przeprowadzić, a i tak pozostałby jeszcze problem hycla.

— Hmm... — podjął zamyślając się na chwilę — To może my się do niego przeniesiemy? Do tego Klanu Klifu. Będziemy mogli być wtedy razem i żaden hycel nam nie zrobi krzywdy. Co wy na to? — zagadnął rodzeństwa, po czym z radością spojrzał na matkę — Mamo?

<Mamę?>