Od Terpsychory

— Jesteś niepoważna — powiedziała Walka, błądząc nieprzerwanie za krążącą niespokojnie Terpsychorą. — Postradałaś zmysły, jesteś obłąkana...
— JA? Ja jestem obłąkana, szalona?! — Odwróciła się nagle, nastroszona niczym kogut. 
— Tak, masz jakieś wątpliwości co do tego? — Stoicka postawa czekoladowej jeszcze bardziej doprowadzała ją do szału. Starsza kocica siedziała wyprostowana, łapy jej nie drgały, a wzrok miała tak zimny, tak karcący, że większość kotów byłoby w stanie poczuć się pod jego ciężarem winnym, nawet jeśli niczego nie zrobiło. 

— Oskarżasz mnie?! Nie ich?! — Splunęła jej w pysk. 
— Kogo niby? — zapytała, krzywiąc się delikatnie. 
— Ten zaszczany, zaplugawiony klan... — wysyczała z takim obrzydzeniem, że zabolała ją szczęka. 
— Ten, który nosisz w sobie? — Chociaż wydawało się to niemożliwe, futro na karku liliowej jeszcze bardziej się nastroszyło. Walka bez cienia obawy kontynuowała — Ten, który wmówiłaś sobie, no i nam, że ocalisz? Ten, na który nikt nie kazał ci wracać? Te- 
— Milcz! Ty...ty wszo! — wrzasnęła, zamachując się niezdarnie na dwukolorowe ślepia. Bez większych problemów uniknęła ciosu, co jedynie dolewało oliwy do ognia Umknęła i przed kolejnym chaotycznym ciosem, aż w końcu wycieńczona, osłabiona przez dolegające jej od dłuższego czasu kłopoty ze zdrowiem, Taniec potknęła się i upadła. Walkiria spojrzała na nią z politowaniem; była szczerze zasmucona stanem towarzyszki. 
— Tak mi przykro, ale w tym momencie nasze drogi się rozchodzą... Nie będę brać w tym udziału — oznajmiła, patrząc na liliową z góry. Jej szaleńcy wzrok mógłby zabić.
— Zostawisz Jagienke?! Zostawisz ją na ich pastwę?! — krzyknęła, aż zabolało ją gardło. 
— Pozwoliłam jej być na twojej już wystarczająco długo... — To były ostatnie słowa, które skierowała do Terpsychory. Spokojnym krokiem opuściła szopę. Stojąc w wejściu, jeszcze jeden raz spojrzała na pozostałe kotki; wiedziała, że gdyby chciały zrezygnować z bycia pod "przewodnictwem" oszalałej, już dawno by to zrobiły. Skinęła im na pożegnanie łbem. Żadna jednak nie odwzajemniła gestu. Odeszła w akompaniamencie słabnącego wrzasku jednookiej, która z każdą sekundą brzmiała na bardziej zatraconą.

* * *

Mimo że jedna z towarzyszek pozostawiła ich na pastwę losu właśnie wtedy, kiedy zdawały się najbardziej jej potrzebować, plan nie zmienił się. Sola i Terpsychora niczym cienie przeskakiwały między gałęziami, z elegancją lądując na cienkich, chybotliwych gałęziach. Skorek i Żelazna Zośka, nie przejmując się wywoływanym hałasem, mknęły po pokrytym listowiem runie leśnym. Ignorując pałętające im się pod łapami myszy, nie zważając na wzbijające się w powietrze ptaki, biegły w stronę granicy z Klanem Wilka. Dzień się kończył, a pomarańczowy, ognisty blask przebijał się przez korony drzew, barwiąc szylkretowe futra. Pogoda była nieprzewidywalna niczym grupa samotniczek. Wiatr mocny wiatr, przez co poruszanie się po drzewach było dość ryzykowne. Dla wyprawionych w boju kotek jednak nie było niemożliwe. Imponujące, rozżarzone chmury mknęły po niebie, jak gdyby gonione przez nadciągający zmrok. Soczyście chłodne powietrze wpływało im do nosa, do pyska, pobudzając ich, już i tak utrzymywane w gotowości, zmysły. Jedynie zimno było problemem; zwłaszcza po przejściu przez rzekę. Każda dygotała. 
Dotarł do nich zapach Klanu Wilka. Głos Zośki rozproszył ciszę. 
— Drugi patrol jeszcze tutaj nie był — mruknęła, zadzierając głowę.
— Znakomicie, tak jak przewidziałaś — odpowiedziała Terpsychora. Jej głos był pusty, pozbawiony emocji. Postać kotki wisiała nad nimi. Nawet Sola nie wybierała tak wysokich gałęzi jak dawna Klifiaczka.
— Co teraz, hm? — zapytała Skorek, której lekki ton kompletnie nie pasował do sytuacji. 
— Czekamy — rzuciła krótko liliowa. 
— Mm... — Niezadowolony pomruk wyrwał się z pyszczka Soli; nie podobało jej się to... Znaczy, może nie nie podobała jej się akcja z zaplanowanym atakiem, ale żałowała, że nie może być z nimi Natty... Wolałaby, żeby chwile poczekały, żeby niebieska mogła działać z nimi. Chociaż... Tortie wiedziała, że Taniec nie ufa już jej siostrze. Gdyby mogła, wyrzuciłaby ją za szopę. Obie o tym wiedziały. 
— Masz jakieś obiekcje? — Chłodny komentarz padł zaraz obok jej ucha.
— Przecież nic nie mówię — prychnęła w odpowiedzi.
— Ale chciałabyś... Nie chcesz, to nie mów. — Starsza wskoczyła na jedną gałąź wyżej, wychylając się niebezpiecznie do przodu. Obserwowała. Sola wypuściła zirytowana powietrze. Przez moment panowała całkowita cisza; nawet owady zdawały się usnąć. Pomarańcz zamieniał się w róż, fiolet, a po przeciwnej stronie mrok pożerał niebo. W końcu odezwała się. — Idą. Trójka kotów. 
— Nic nadzwyczajnego — rzuciła Zośka z uśmieszkiem. 
— My patrolujemy we dwie... — odgryzła się ciemna szylkretka. 
— Bo jakby było trzeba, Zośka by kogoś sama pożarła! — zawołała Skorek, a zielone spojrzenie skarciło ją z góry. 
— To, że nie mamy w interesie zostać w ukryciu, nie znaczy, że macie się drzeć, kiedy tylko nadarzy się do tego okazja i najdzie was ochota — prychnęła Taniec. 
— Spokojnie Pani Lider — zaczęła olbrzymka. — Jaki plan? 
— Atak — odpowiedziała krótko. 
— I tyle? — dopytała Sola. 
— Tak, czego chcecie jeszcze? Wiwatów, okrzyku bojowego? — Skrzywiła się podirytowana.
— Nie brzmi ambitnie...
— A od kiedy to dla ciebie takie ważne?
— Ah... Zapomnij, że cokolwiek mówiłam — burknęła w końcu pomarańczowooka i odwróciła wzrok. 
— Schodzimy na dół; to nie ma być zaskoczenie. Chce, żeby nas widzieli — rozkazała i niczym wiewiórka zeskoczyła z drzewa. Chociaż postać miała filigranową, tak przez panującą dookoła cisze, dźwięk jej łap uderzających w szeleszczące liście, rozniósł się po lesie. Bez skrupułów ruszyła bliżej granicy. Mknęła między drzewami, a za sobą słyszała kroki pozostałej trójki. Miały przewagę i to sporą. 
Koty z Klanu Wilka wydawały się spokojne, niczego nie podejrzewały, nawet jeśli słyszeli hałasy, to nie spodziewają się, że to cokolwiek innego niż buszujący w liściach zając. Rude futerko jednego z wojowników zamigotało między ciemnymi konarami. Ognista kita nagle przestała poruszać się do przodu, a zielone ślepia zatrzymały się wpatrzone w grupę samotniczek. Dużo ostatnio padała, a więc zapach siana znacznie stracił się z ich futer; mieszkały na terenach już wystarczająco długo, że ich zapach zmieszał się z tym charakterystycznym dla Klanu Klifu. Zwłaszcza dla młodszych, mniej doświadczonych czy czujnych wojowników, nie było niemal czuć różnicy. Grało to niesamowicie kluczową rolę w ich planie. 
Łapy kotek stanęły na granicy. Pusty wzrok Terpsychory padł prosto na oblicze liliowego kocura, który najpewniej prowadził patrol. Trójka była... bardzo zdezorientowana... Chociaż jeszcze w tym momencie nie wydawała sie wroga. 
— Jesteście blisko granicy... Cofnijcie się — zaczęła ruda wojowniczka. Była widocznie młoda, najmłodsza z całego patrolu. Najpierw odpowiedziała jej cisza; kompletna, ciężka cisza. Ciężar twardego wzroku "Klifiaczek" sprawił, że widoczny dreszcz przebiegł po rdzawym grzbiecie. Odwróciła się w stronę kocura. 
— Zajmijcie się swoim patrolem, nie mamy na to czasu — powiedziała wcześniej milcząca liliowa, której ciało i pysk ozdobione było bliznami. Jej słowa zagłuszyły początek wypowiedzi wojownika, który jednak umilkł całkowicie i nie wznowił próby. 
— Właśnie to robimy — mruknęła gardłowo Terpsychora, a jej wzrok stwardniał, ochłodził się jeszcze bardziej. 
— Słucham? — W końcu odezwał się kocur. — Nie wiem, o co wam chodzi, ale idźcie stąd. Zaraz naruszycie granice. 
— Oj tak — szepnęła, a następnie rzuciła się do przodu, a zaraz za nią popędziła Żelazna Zośka. 
Taniec skoczyła na najmłodszą z trójki. Drasnęła pazurami rudy grzbiet. Nie udało jej się go złapać i przeturlała się kawałek dalej. Wojownik chciał wesprzeć swoją towarzyszkę, ale przeszkodziła my wielka szylkretka. Jej wielka łapa uderzyła go w pysk, zostawiając krwawy ślad. Liliowy splunął czerwoną śliną, ale nie poddał się. W tym samym momencie na gruby grzbiet wskoczyła druga wojowniczka. Bez skrupułów, nie zważając na przygotowującego się do kontrataku Wilczaka, Zośka zwaliła się na grzbiet, przygniatając jej tylną łapę. Jej pisk rozbiegł się po lesie. W końcu odezwał się kocur. 
— Dyniowa Skórko biegnij do obozu. — Zielone oczy rozbłysły. Rdzawa przygotowała się do ucieczki po pomoc, ale nagle Taniec ponowiła atak, a pomogła jej Skorek. Zablokowały drogę owej Dyniowej Skórce. Momentalnie odgłosy czynnej walki zdawały się ucichnąć. 
— Biegnij... Ale powiedz waszemu liderowi, że to nie jest ostatnie oświadczenie Liściastej Gwiazdy — wymruczała, uśmiechając się delikatnie. 
— To groźba?! — prychnęła wojowniczka z krótkim ogonem. 
— Niech to rozstrzygnie wasz klan — dodała.
— Śmiesz mówić takie rzeczy na NASZYCH terenach?! — Głos najmłodszej nie był tak pewny jak reszty Wilczaków. 
— Jeszcze waszych... — szepnęła samotniczka. Karki trójki zjeżyły się wrogo. — To tylko ostrzeżenie, tylko nasza wiadomość... Zrobicie to, co uważacie za słuszne, ale wiedzcie, że Klan Klifu już zadecydował... 
Z tym słowami, niczym zmory uciekły w przeciwnym kierunku. Wojownicy z Klanu Wilka słyszeli jeszcze w oddali śmiech jednej z kotek. 

Od Terpsychory

Była pochłonięta przez absolutną furię. 
Ta... Ta kompletnie bezużyteczna kupa osmolonego futra miała jedno zadanie! Jedno!
I nawet z nim nie mogła sobie poradzić. Nawet przy ciągłej, nieprzerwanie dostępnej pomocy ze strony jej przyjaciółek, nawet z prostą, jednoliniową instrukcją... Wszystko zepsuła, wszystko zbryzgała łajnem i morskim szlamem.
"Parszywe Klifiaki... Nic nie potrafią, nawet najprostsze rzeczy ich przerastają. Rozszarpie ich. Wszystkich po kolei, wszystkich po kawałku... Wszyscy są zepsuci, zgnili w środku i na zewnątrz. Nikt godny zaufania, nikt godny życia..." — Z każdą myślą wbijała pazury coraz głębiej w drewnianą belke. Drzazgi wbijały jej się między palce, w poduszki, pod pazury, ale nie przestawała. Nie czuła bólu, a przynajmniej nie fizycznego, nie w łapach. Wrzał w niej ogień tak ogromny, tak palący i szalejący, że wszystko inne było kompletnie nieważne. 
Kocica nie zmrużyła oka od kilku nocy. Czekała. Czekała na Pokrzywowe Zarośla, czekała na matkę, na swoją niekompetentną... Kolejna fala wściekłości, kolejna fala bólu spowodowana ranami w poduszkach. Sierść na całej długości stała jej dęba; nie opadała ani na chwilę. Dźwięk jej ogona, który agresywnie uderzał o drewno, roznosił się po całej szopie. Od wczoraj nie jadła, nie piła; i tak miała problemy z trzymaniem posiłków w żołądku; po co miała tracić czas i nerwy na coś tak błahego. Pysk miała suchy jak wióry; nie wypowiedziała faktycznego słowa do swoich towarzyszek już dłuższą chwilę. 
"Wszystko na marne, wszystko bezsensowne..." — Zacisnęła ślepia tak mocno, że tępy ból rozlał się po jej głowie. "Banda idiotów, straceńców, nic niewartych wieprzy i bezmózgich piskląt! Zaraza, zgnilizna wżarła im się aż do kości, nie ma w nich nic do odratowania. Nawet mój Pokrzywek... Nawet go przesiąkła.... Nawet on skreślony z nadziei..." — Miała ochotę się rozpłakać, ale myśl o własnej słabości obrzydziła ją zbyt mocno. 
— Idziemy na patrol — odezwała się Walka, rozpraszając grobową ciszę. Widzące, zielone oko powędrowało na jej pysk. Kocice chwilę wpatrywały się w siebie. W końcu czekoladowa skinęła szylkretce na pożegnanie, zabierając ze sobą Sole i Skorek. Cisza znów opanowała szopę. Natta leżała w sianie; nikt nie mówił o tym, co zrobiła. Terpsychora ignorowała to; nie miała siły, nie miała czasu, ale w głębi przyjaciółka również ją obrzydzała. 
"Zgnije od środka... jak oni" — Skrzywiła się. "Paskudy, zaszczane paskudy, które rosną i pływają w niej... Gówno w łonie..." 
— I-ide po zioła... — słaby głos Jagienki dotarł do niej dopiero po chwili; być może musiała się powtarzać. 
— Sama? — Pierwsza rzecz, która wypadła dziś z jej pyska. Nie było w nich troski, ni sympatii... Tylko podejrzenie i znudzenie, irytacja, a nawet wyrzutu. 
— Zo-zośka pilnuję Natty... — Słowa spotkały się z prychnięciem partnerki. 
— Po co niby? Co nam do tego, co zrobiła? — Podniosła jedną brew, ale ruda mogła tego nawet nie dostrzec. — Jest sobie winna. Powoli żre tyle, ile Zośka, ale ona przynajmniej poluje, potrafi nie szurać brzuchem o trawsko! — warknęła, nie licząc się z tym, że może obudzić ciężarną. 
— Nie mów tak... — pisnęła, bawiąc się kawałkiem słomy, aby nie patrzeć w okaleczony pysk nad sobą. 
— Jak chcesz, to idź — burknęła nagle Taniec. Kobaltowe oczy rozszerzyły się ze zdziwienia. 
— Na-naprawdę? 
— Mhm... — Położyła się z powrotem, odwracając łeb. 
— Nie pójdziesz za mną? — zapytała nieśmiało. 
— I tak nie chcesz... Nie obchodzi mnie to. 
— O-okej... Będę przed zmrokiem — powiedziała i skierowała się w stronę drzwi. Ostatnie co zauważyła Terpsychora, zanim obrażona nie zwinęła się w kłębek, było nerwowe, wręcz spanikowane drganie ogona swojej partnerki. — K-kocham cię..? 
Odpowiedziała jej cisza. 
Cisza, która po chwili zamieniła się w szaleńczy, niemożliwy do zatrzymania wrzask szału. 
Jagienka usłyszała go z daleka, nawet przez zamknięte wrota szopy. Sierść zjeżyła jej się na karku, a oczy zaszły łzami. Bojąc się, że szylkretka wybiegnie za nią, bez chwili zawahania, ale z sercem ciężkim od zdrady, pobiegła w stronę, którą kiedyś pokazała jej Pietruszkowa Błyskawica. Na końcu drogi miała trafić na obóz, ale szybciej znalazł ją patrol, w którego składzie znalazł się Pokrzywowe Zarośla. 

Od Terpsychory

— Ah najmocniej cię przepraszam, że dzisiaj tak późno, ale słońce grzeje tak mocno, że nawet korony drzew nie wydają się dawać wystarczająco dużo cienia. Na pewno nie na taki szmat drogi — powiedział Pokrzywowe Zarośla, odsuwając łbem wrota szopy. Ciepłe powietrze momentalnie wdarło się do środka, mieszając się z przyjemnym, chłodnym cieniem. Podtrzymał je chwilę tylną łapą, aby nie zamknął ich na nosie Melodyjnego Trelu przeciąg. Zza wojownika wyłoniła się drobna, niska, ale niezwykle obdarzona przez dobry los kotka, której urody odbierał jedynie nie do końca możliwy do zidentyfikowania grymas na pyszczku. Taniec wyszła im już na spotkanie, zeskakując wcześniej cicho z belek zawieszonych pod sklepieniem. Chciała się przywitać, jednak nagle pojawił się jeszcze jeden kot. Spory, niemal cały biały, widocznie podobny do jej brata. Nie był tak podekscytowany jak ojciec, ani tak kwaśny jak matka - jego pysk był... Pełen sprzeczności, jakby nie do końca wiedział, czy powinien, i czy w ogóle chciał, tutaj być. 

— Witajcie — mruknęła, wychodząc z cienia. — Nie ma co się przejmować Pokrzywku. Dobrze, że dotarliście w jednym kawałku. — Uśmiechnęła się do niego, a kocur odwzajemnił gest bardzo ciepło. Wojowniczka stojąca obok przewróciła oczami. Przestępowała z łapy na łapę i szurała ogonem po posadzce pełnej źdźbeł siana. Nagle jednooka zwróciła się bezpośrednio w jej stronę, a jej przenikliwe spojrzenie aż zmroziło Klifiaczke na uderzenie serca. — A więc to ty jesteś Melodyjny Trel? Ah! Nic dziwnego, że uwiodłaś mojego braciszka. Chociaż nie mogło być to takie proste, bo zawsze był z niego taki nieśmiały olbrzym... A czy to wasz syn? — zwróciła się do biało-niebieskiego młodzika. 
Nie czekał on aż to rodzice go przedstawią - bez skrupułów zrobił krok do przodu i z dumnym uśmiechem powiedział:
— Tak, na imię mam Gąsienicowy Ogryzek! — Wypiął pierś. 

— W takim razie bardzo miło mi was wszystkich w końcu poznać — powiedziała samotniczka. 
— Tak w zasadzie mamy jeszcze jedną córkę — poprawił ją brat. Usadowił się bardziej w głębi, gdzie wygodnego siana było więcej, a partnerka, jak za karę, smętnie podążyła za nim. — Postrzępiony Mróz — doprecyzował. 
— Dostała niedawno pierwszego ucznia, dlatego nie przyszła — dodał jej bratanek. Nie ruszył do końca za rodzicami. Nieśmiało, chociaż widocznie zaciekawiony, chodził po szopie. Głowę zadzierał wysoko, rozglądał się, jakby szukał czegoś konkretnego, chociaż sam zapewne nie wiedział czego. 

— Rozumiem, rozumiem... — mruknęła pod nosem. — Ale i tak się ciesze, że wam się udało. Jesteście może głodni? — zapytała, odwracając się na do stosiku zwierzyny, który ułożony był w kącie. Był dość sporawy. Dwa piękne, dorodne bażanty wydawały się dalej wypychać dumnie pierś, chociaż dech już z nich dawno uleciał. Dzięki sile Zośki, polowanie na nie nie było tak niebezpieczne. Sola złapała o świcie wiewiórkę, której kita iskrzyła ogniście, a Walka wywabiła z nory tłustego kreta. Gdyby mieli dalej być głodni, szemranie myszy było słyszalne w każdej chwili ciszy. 
— Ja podziękuje — odpowiedział Pokrzywek, nie myśląc zbyt wiele o zdobyczach. Poczuł za to jak ciało Melodyjnego Trelu, przyciśnięte do jego boku, napina się nieznacznie. Zerknął ukradkiem na kotkę, ale ta unikała jego pytającego spojrzenia. Zestresowało go to, zmarszczył brwi, bardziej z troski niż zdenerwowania. — Coś się stało? Jesteś głodna? Jadłaś dziś? — dopytywał, a z każdym słowem niska wojowniczka stawała się coraz bardziej nafuczana. 
— Nie — rzuciła krótko przez zaciśnięte gardło. Gąsienica nie odpowiedział, ale samotniczka wzięła to za odmowę. Odsunęła się od stosiku i usiadła naprzeciwko. 
— Jakbyście zgłodniali, to mówcie. Pełno zwierzyny, aż nie da się chodzić w spokoju, bo pcha się pod łapy — miauknęła Terpsychora. 
— To prawda, łowy są samą przyjemnością — zgodził się wojownik. — Prawda Melodyjko? — zapytał z dozą desperacji. Wiedział, że partnerką nie chciała przychodzić, ale jednocześnie za każdym razem, kiedy odwiedzał siostrę, pytała o to, co robił, o czym z nią rozmawiał. Dlaczego więc teraz milczy i wygląda, jakby właśnie nie dostała tego, czego tak bardzo chciała. 
— Może — burknęła. 
— Przepraszam za bezpośredniość, ale czy twój wzrost jest pomocny podczas polowania? — Liliowa przekręciła delikatnie łeb w bok. Posłała drugiej uśmiech, w którym doszukać się było można cienia szyderstwa. 

— Przepraszam? — oburzyła się nieznacznie. Zmrużyła ślepia i uderzyła ogonem o stertę siana. 

— Ah! Spokojnie, nie miałam nic złego na myśli; pytałam wyłącznie z ciekawości — uspokajała ją jednooka. — Po prostu i ja, i Pokrzywek zawsze byliśmy wysocy, co niejednokrotnie wydawało mi się dość problematyczne, zwłaszcza kiedy polowanie w wysokiej trawie nie było możliwe. Na przykład w Porę Nagich Drzew. 
— A czy brak oka ci pomaga? — odgryzła się, a siedzący obok kocur spojrzał na nią przestraszony. 
— Melodyjko! To było niepotrzebne — powiedział wręcz błagalnie. Szybko przeniósł wzrok na syna, który parsknął cichym śmiechem, wciąż jednak drepcząc między kupkami słomy. Ostatecznie zatrzymał się na pysku siostry; bał się, że będzie zezłoszczona, albo, co gorsza, zasmuci się niesamowicie... Terpsychora jednak miała przymrużone oko, ale pysk wygięty w gorzki uśmiech. 
— Cóż... Jest to dość uporczywe. Muszę jednak przyznać, że winę nosze wyłącznie ja sama. Ja i moja głupota, nie pomyślunek, pech... — Jej szarozielone oko świdrowały dziurę w pysku wojowniczki. Ta parsknęła. 
— Z tego co słyszałam, to nie był pierwszy raz, kiedy tak było. — Uśmiech, którym odwzajemniła się Melodyjny Trel, był równie jadowity, być może nawet bardziej. 

— H-hej... — zaczął nieśmiało Pokrzywowe Zarośla, nie chcąc pozwolić, aby cała sytuacja źle się potoczyła. Przełknął ślinę i mówił dalej, nie dając ani siostrze, ani partnerce, kontynuować zaczepek. — Sio-siostrzyczko, a powiedz... Gdzie twoje przyjaciółki? Nie widzę, nie słyszę ani jednej. Nawet tej malutkiej... Twojej partnerki.

— Są na polowaniu, no i na patrolu. Możecie przekazać Liściastej Gwieździe, że nie kichamy na warunki naszego sojuszu — odpowiedziała, teraz uśmiechając się już ciepło, ale jedynie w stronę braciszka — A Jagienka powinna być gdzieś niedaleko, może nawet za samą szopą. Nie lubi się oddalać, a ziół jest w pobliżu bardzo dużo. 

— A czy umowa, którą zawarłaś z naszą przywódczynią, pozwala wam na ogałacanie składzików naszych medyczek? — zapytała twardo karzełka. — Jeszcze niedawno mieliśmy epidemie w kociarni; ziół ledwo starczyło, aby kocięta nie poumierały. To nie jest w porządku. — Ostatnie zdanie powiedziała do partnera. 
— Proszę cię kochanie, nie przekręcaj wszystkiego... Jestem pewien, że gdybyśmy poprosili, to Taniec i jej przyjaciółki podzieliłyby się z nami — próbował słowami położyć jej futro na karku, ale te jedynie bardziej się nastroszyło. 

— Podzielić?! Żartujesz sobie?! — Skrzywiła się jeszcze mocniej. 
— Dobrze wiedzieć, że nie mnie wyłącznie łapiesz za każde słowo. Chociaż... Nie wiem, czy to tak dobrze, że masz to po prostu w zwyczaju. To musi być takie męczące... Jesteś pewna, że to nie przez głód? Zapewniam, to wszystko tam, to nie jest zatrute. Mogę nawet zjeść z tobą na pół, jeśli chcesz. — Terpsychora posłała bratowej łagodny uśmiech. Taki, jaki królowe nakładają na pysk, kiedy ich kocie zachowuję się głupiutko, kiedy jest krnąbrne, ale nie w szkodliwy sposób. Biła od niego udawana troska, ale i wyższość. 

— Nie. Dziękuję — odmówiła ponownie, twardo, stawiając silny nacisk na obydwa słowa. — To farsa, że mielibyśmy prosić o rośliny, które urosły na naszej ziemi, że proponują mi zwierzynę upolowaną na naszych terenach. 
— Melodyjko... Usiądź, proszę — wyjąkał błagalnie wojownik, kiedy jego ukochana nagle wstała i zaczęła kierować się w stronę wyjścia. 
— Zostań sobie tutaj, jeśli chcesz! Możesz nawet nie wracać na noc, jeśli lubisz ten nużący, ciężki smród słomy. Nie będę już na ciebie czekać — prychnęła, wpatrując się prosto w jego smutny pysk. Nie spojrzała na szwagierkę, chwilę tylko poświęciła synowi, który jednak sam zrozumiał aluzję i odchrząknął. 
— Ja odprowadzę mamę... Em... Dziękuje za gościnę — powiedział grzecznie i pierwszy wyskoczył za uchylone wrota. Terpsychora skinęła mu na pożegnanie. Melodyjny Trel stała jeszcze chwilę, a jej oczy wbite były w stos zwierzyny. 

— Biorę bażanta — burknęła jedynie i złapała dorodnego ptaka za długą szyję. Był ciężki, nieporęczny, więc niemal nie wpadła w stos siana, który usypany był za kupeczką. Przeklęła pod nosem, ale nie dała sobie pomóc, nawet kiedy Pokrzywowe Zarośla podbiegł do niej i chciał wyszarpać jej zwłoki z pyska. Syknęła na niego, a liliowy odsunął się potulnie; wbił oczy we własne łapy. Pozbierała się w końcu i wycofała się przez drzwi. Ostatni raz zerknęła do środka. 
I zauważyła coś. Otwarte wrota wpuszczały pomarańczowe, intensywne promienie zachodzącego słońca, dzięki czemu coś zalśniło między przerzedzonymi, popchniętymi przez nią źdźbłami słomy. Melodyjny Trel zmarszczyła oczy. Coś odbijało je w jej stronę. Coś ostrego, niczym koci pazur. Poczuła czyiś wzrok. Samotne, zielone oko przeszywało ją w sposób tak przerażający, tak paraliżujący, że ciężko jej było zaczerpnąć powietrze nosem. Dreszcz przeszedł po grzbiecie, a łapy zdawały się przylgnąć nieodwracalnie do posadzki. Dopiero pomruk Gąsienicowego Ogryzka wyrwał ją z tego koszmarnego stanu. Szarpnęła ptakiem, a kiedy znalazła się na zewnątrz, pozwoliła synowi się nim zająć. Dopiero kiedy znalazła się z chłodnym obozie, jej futro całkowicie opadła, a rytm serca się uspokoił. 
— J-ja... Ja cię tak strasznie przepraszam siostrzyczko... — miauknął żałośnie Pokrzywek, wpatrując się morskimi oczami w policzek kotki. 
— Nic nie szkodzi. To nie twoja wina. — Wstała i podeszła do stosu, który po zabraniu największego łubu rozsypał się. Pod pretekstem chęci naprawienia go, zasypała odkryte miejsce ponownie warstwą suchej trawy. Dobrze ukryła przed bratem drgający ze zdenerwowania ogon. — Ale może lepiej już idź... Bażant może przywabić duże drapieżniki...

Od Terpsychory

Pogoda prędko stała się ciepła i słoneczna; a potem jeszcze prędzej, duszna i wyczerpująca. Kotki przybyły na tereny Klanu Klifu wraz z początkiem Pory Nagich Drzew – wtedy nikt nie wierzył Terpsychorze, że same łąki i zarośla mogą być w istocie tak urodzajne, jak mówiła. Teraz jednak było inaczej. Po chłodzie napłynęła zieleń, która skapywała na ziemie w postaci kropli deszczu, potem opady ustały, a piekące promienie osuszyły wilgotne liście i źdźbła. Myszy, straszone przez pałętających się po Złotych Kłosach dwunożnych, jak oszalałe wpadały im pod łapy, a ptaki gromadami powracały na wysokie, chociaż nieliczne, drzewa. Częściej widywały też innych wojowników. Odwiedziny Pokrzywowych Zarośli i Srebrnej Szadzi były dosyć regularne, zwłaszcza jeśli chodziło o samego liliowego. Matka mówiła, że chciałaby więcej czasu spędzać u córki, ale starość nie pozwala jej na tak dalekie spacery. Jeśli już przybyła, nie rzadko zostawała na noc, aby odpocząć i przespać jedną, pełną noc na wygodnym sianie. Zwykle odprowadzał ją właśnie syn; tylko raz zdarzyło się, że ten nie mógł i przy jej boku zobaczyły tą samą kremową kotkę, która przybyła z pierwszym patrolem, który towarzyszył Liściastej Gwieździe. Nie ukrywała niechęci, nie podnosiła zmarszczonych brwi, nie wygładzała sierści na grzbiecie. Kiedy "oddawała" starszą jej córce, jedynie przelotnie przeleciała wzrokiem po obecnych w szopie samotniczkach – brakowało wtedy Walki i Zośki, które jak miały w zwyczaju, polowały przy zarośniętej krawędzi Złotych Kłosów, aby uniknąć niepotrzebnego spotkania z Bezwłosymi, które byłoby pewne, jeśli poszłyby bliżej szczytowania słońca. Nikt nie chciał też narażać się na niekorzystne działanie gorąca, czy na udar, przed którym codziennie ostrzegała je nieśmiało Jagienka. Zwłaszcza Sola musiała mieć go na uwadze – teraz wychodziła wyłącznie pod wieczór, aby jeszcze mocniej przyjąć postać zjawy. Wszyscy liczyli na ulewę. Każda siwa chmura, każdy powiew rześkiego wiatru był niczym zbawienie zesłane im przez dobry los. Nie marnowały go. Mimo ostrzeżeń małej uzdrowicielki Sola, Natta, Skorek i Zośka często wybywały wtedy, nikt nie wiedział gdzie dokładnie, a kiedy deszcz się kończył, wracały mokre, zmęczone, ale pełne wigoru i życia.Na terenach nikt nie czuł się źle. Chociaż to one były tutaj "w gościach" tak żadna nie obawiała się ataku ze strony jakiegoś wojownika, patrolu, czy nawet całego obozu, który mógłby zbuntować się przeciwko słowom i zapewnieniom liderki, i zaatakować samotniczki z zaskoczenia w ich szopie. Największym zmartwieniem stali się teraz Dwunożni, którzy coraz częściej zaglądali do drewnianego leża. Robili to zawsze rankiem, lekko przed porą szczytowania oraz pod wieczór, kiedy swąd ich wilgotnych, spoconych ciał sprawiał, że kotkom zaciskały się gardła. Nigdy nie przyszli w nocy, a więc przynajmniej ich sen był nieprzerwanie niezmącony. Kiedy niechciani, niebezpieczni goście przybywali, nie zostawali długo. Zazwyczaj zabierali stare worki, ostre, szare gałęzie, które wisiały na ścianach lub, wręcz przeciwnie, zostawiali coś, aby wrócić po to tego samego zmierzchu. Kotki nigdy tego nie ruszały – wolały nie kusić losu. Udawało im się za każdym razem uniknąć bezpośredniej konfrontacji, gdzie byliby oni wrogo nastawieni. Raz ujrzeli oni skrytą w rogu Jagienkę, której sparaliżowane ze strachu ciało nie poruszyło się ani na milimetr. Nikt nic nie zrobił – jeden tylko wyciągnął tą swoją pomarszczoną, łysą łapę i wskazał na kotkę, a reszta wydała z siebie przedziwny dźwięk, który, choć brzydki i szarpiący za uszy, nie wydawał się być przejawem agresji. Samotniczki nie wiedziały, że ich obecność była w oczach Dwunożnych czymś dobrym – liczyli oni na to, że grupa kotów będzie polować na żyjące w sianie myszy, a przez to oszczędzi im to zmartwień i strat. Tak więc i z ich strony nie musiały się niczym przejmować. Wszystko szło dobrze.

* * *

— Przepraszam, że to tyle zawsze trwa. Gdybym nie była taka stara, mogłybyśmy robić tyle rzeczy... — powiedziała ze szczerym smutkiem Srebrna Szadź, kiedy wraz z córką powoli sunęły w stronę rzeki, gdzie miały spotkać się z Pokrzywkiem.
— Przestań już, mówisz to samo za każdym razem, a ja za każdym razem odpowiadam ci dokładnie to samo mamo — odpowiedziała lekko, bez kapki żalu.
— Bo mnie to niezmiennie trapi... — tłumaczyła się cicho starsza.
— Sama już nie jestem pierwszej młodości, a swoje już się w życiu naśpieszyłam. Uwierz, że spokój nie jest tylko potrzebą tych prawdziwie wiekowych. — Delikatny śmiech Szadzi poruszył parnym powietrzem. Szybko jednak ucichł, a na siwy pysk znów powrócił wyraz zmartwienia.
— Nie mów tak, to jak cierń wbijany do matczynego serca — rzekła twardo, wpatrując się w pysk pierworodnej.
— Słucham? — Taniec ściągnęła nieznacznie brwi.
— Zadaniem matki nie jest chować swoje dzieci... Nie pozwalam ci mówić, żeś stara; na pewno nie przy mnie. Ja wciąż domagam się wnuków i z twojej strony. — Ton starszej był niemal zbyt oficjalny. Samotniczka poczuła się wręcz skarcona – jakby znów była kocięciem.
— Och, mamusiu kochana, wiesz, że znaczysz dla mnie tyle, co deszcz w ten skwar, ale muszę cię zmart-
— Przybłędki pokocham jak własne! — przerwała twardo i rzeczowo – tak, jak miała w zwyczaju.
— Żadne się nie przypałętały... Nie wyciągniemy ich sobie spod ogona — zaśmiała się.
— Mhm... Chociaż mogłabyś mi zrobić ta przyjemność, wiesz... To już ostatnie wschody, kiedy-
— Srebrna Szadzio! — miauknęła, wręcz karcąco. Starsza nie obruszyła się jednak ani trochę; wzruszyła wątłymi łopatkami i sunęła powolutku dalej. — Czy dzieci Pokrzywka są aż tak niesforne, że liczysz na porządne maluchy z akurat mojej strony? Ze strony córki, która uciekła z klanu i wróciła jako włóczęga? — zażartowała, ale chłodny wzrok matki uciszył ją.
— Nie wiem, z czego jesteś taka dumna — zaczęła twardo, ale szybko odgoniła zirytowanie i uśmiechnęła się delikatnie. — Ha... Jakie dzieci? Toż to już wojownicy. Jeszcze pamiętam, jak byli tacy malutcy... Niczym małe pisklęta mewy, ale znacznie ładniejsze. — Tutaj zatrzymała się na moment, ale Taniec nie powiedziała nic – widziała, że matka jeszcze nie skończyła. — Pamiętam, jak ty i Pokrzywek byliście takimi pisklętami... On był zawsze taki wyrośnięty, a taki nieśmiały i delikatny... Was ojciec nazwał go Pokrzywkiem, bo miał nadzieje, że może ma on pazurki, igiełki, których nie widać na pierwszy rzut oka. Ale on na zawsze pozostał naszym delikatnym listkiem...
— Tata bardzo wierzył w siłę imion, w siłę natury... — szepnęła jednooka.
— Koperek też taki był... Taki jak twój brat — zaczęła delikatnie. Wiedziała, że temat ojca jest drażliwy. — Ciepły, łagodny, niczym wiatr, który rozbrzmiewa na łąkach podczas Pory Nowych Liści.
— Tak... Oni są inni — skwitowała prędko młodsza. Chciała odejść od tego tematu. — A ja?
— Ty? Chcesz, abym też nazwała cię delikatną? Kochanie, wiesz, że cię kocham, ale właśnie dlatego nie skłamie ci prosto w mordkę. — Obie uśmiechnęły się pod nosem.
— Nie, nie, nie potrzebuję takich zapewnień. Chodzi o imię — naprostowała.
— Koperek chciał, abyś na imię miała Konwalia lub Fiołek, ale ja od razu widziałam, że chociaż futerko może być miękkie jak płatki kwiatów, tal bliżej ci do kolców niż róży — odpowiedziała szczerze. Terpsychora szanowała to w matce. — Taniec było ładne, pełne wigoru, a tego ci nigdy nie brakowało. Kiedy inne kocięta bały się starszych maluchów, nawet jeśli różniło ich kilka wschodów słońca, ty zdołałaś zaprzyjaźnić się z dziećmi Białej Zamieci może kilka chwil po tym, jak otworzyłaś oczy. No i wtedy skończyły się moje spokojne chwile. Z Zielonym Wzgórzem byłyście jak niemożliwa do zatrzymania burza. To miło, że możecie znowu porozmawiać – ona była bardzo smutna, kiedy cię zabrakło. Często cię odwiedza?
— Nieszczególnie... — przyznała prędko, niemal obojętnie. — Ale była jednym z pierwszych kotów, które wydawało mi się, że spotkałam, ale nie jestem tego pewna.
— Szkoda — powiedziała krótko. — Ale nie można się zbytnio dziwić ani brać tego do serca. Ma swoją rodzinę, jest jedną z najbardziej zajętych wojowniczek, chociaż nie brakuję jej na pysku coraz nowszych siwych włosków.
— Słyszałam o tym — odezwała się trochę byt prędko, zbyt ochoczo. — Z kim ma kocięta?
— Związała się z Bożodrzewnym Kaprysem. Kocięta są właśnie jej, ale nie wiem, kto dokładnie jest ojcem, ale zdaję mi się, że jakiś samotnik. Nie wiem, czy ją pamiętasz.
— Jak przez mgłę.
— Zrozumiałe. Ich kocięta też niemądre już nazywać dziećmi. Synowie są wojownikami. Starszy wyszkolił już niedawno swego pierwszego ucznia. A córki to dopiero ich małe chluby. Obie są medyczkami. — Nie chciała zanudzać córki opowiastkami, zwłaszcza jeśli nie odbudowały swojej relacji z Zielonym Wzgórzem.
— To świetnie... — miauknęła. Starsza zrozumiała aluzję i nie kontynuowała tematu.
— A miałaś okazję poznać Melodyjny Trel? — zapytała Srebrna Szadź, mając nadzieje, że wracając do tematu brata, rozbudzi kotkę.
— Partnerkę Pokrzywka? — Klifiaczka kiwnęła głową elegancko. — Niestety jeszcze nie. Pokrzywek mówił, że musi mi przedstawić swoją rodzinę, ale nigdy jeszcze do tego nie doszło. Nie wiem, czy to kwestia tego, że to oni nie chcą, czy tego, że czuję swoisty wstyd...
— Ah! Głupoty! — uciszyła ją rodzicielka. — Twój brat nie był taki szczęśliwy od wielu, wielu księżyców. Być może czuł podobną euforię, kiedy narodziły mu się kocięta, ale to szybko minęło. Kiedy tylko może, mówi, że idzie spędzić z tobą chwilę. Nie wstydzi się ciebie, uwierz dziecko.
— Czyli więc to Melodyjny Trel jest niechętna? — dopytała.
— Nie wiem. Może tak, może nie. — Zamyśliła się na moment. — Wydaję się być nieco rozdrażniona w ostatnim czasie, ale to może być skutek wszystkiego, więc dopóki jej nie poznasz, nie powinnaś się przejmować. Nie na zapas.
— Nie mam potrzeby, aby wszyscy mnie uwielbiali — przyznała szczerze.
— Wiem... Wiem to bardzo dobrze, moja droga — odpowiedziała Srebrna Szadź i posłała jej pełen politowania uśmiech. Słyszały już szum rzeki, a na horyzoncie, rozmyty przez ciepło płynące z nagrzanej przez dzień ziemi, stała spora biało-liliowa postać.

Od Terpsychory Do Marionetki

Przed zawarciem sojuszu z Liściastą Gwiazdą

Zimno, wiatr, brud i chlapa... To wszystko zaczynało być nie do wytrzymania. Na szczęście szopa była pożądnie zbudowana - nie był spróchniała, nie miała zbyt wielu, zbyt dużych szczelin, przez które mógłby faktycznie wedrzeć się mroźny podmuch, nanosząc śnieg czy okropny deszcz. Kłopotem okazały się jedynie zbierające się zaspy śnieżne, które nasypywały się przed ich wejściem - w pewnym momencie musiały wychodzić oknami, gdyż nawet Zośka nie potrafiła ich przepchnąć. Było to uporczywe, zwłaszcza dla Jagienki, której długo zajęło, zanim nauczyła się wskakiwać na niewielki parapecik. W końcu jednak pogoda złagodniała, a puch stopniał, pozwalając wszystkim na bezproblemowe wchodzenie i wychodzenie.
Powoli wszystko się zazieleniało, słońce nieśmiało wychodziła zza chmur, a deszcz, chociaż nie ustawał, tak robił się coraz bardziej znośny - zwłaszcza, kiedy wraz z nim pojawiały się zioła i zwierzyna. Chociaż w kwestii jedzenia nie miały najmniejszego problemu nawet i w Porę Nagich Drzew. Siano, słoma i ciężkie, wypełnione czymś, szare worki, które pozostawili po sobie dwunożni, nie zapewniały ciepła tylko kotkom - wiele stworzonek również chciało z nich skorzystać; nawet jeśli musiały się wtedy liczyć z niebezpieczeństwem w postaci kocich pazurów. Brzuchy miały pełne, humory w większości dobre, a czas zlatywał im w dużej mierze na drzemkach i przemykaniu, niczym cienie, po terenach Klanu Klifu. To drugie najbardziej spodobało się Soli, która potrafiła wyjść z szopy wraz z zachodem słońca, a powrócić już, kiedy po raz kolejny wspinało się leniwie po horyzoncie. Jej futro pachniało żywicą, piaskiem i bryzą - coraz bardziej, jakby była faktycznie kotem znad klifów. Reszta grupy przesiąknięta była słodkawą słomą, a ich poduszki niosły woń mysich odchodów, które walały się po miejscach, gdzie nie było suchej wyściółki. Dnie były krótkie, chociaż wydawały się trwać całą wieczność. Noce były ciche, spokojne, przepełnione otępiającym aromatem siana.
— Żałujcie, że nie widziałyście, jak te ślepoty obracają się w kółka i wytrzeszczają gały, kiedy słyszą, jak przeskakuje z drzewa, na drzewo — wybuchnęła śmiechem Sola, opowiadając o swoich ostatnich wypadach. — Cali się trzęsą, jakby zaraz ich miała ta gałąź zmiażdżyć, dygoczą jak surowe udko!
— Następnym razem rzuć w nich czymś! — wykrzyknęła Natta, wylegując się brzuchem do góry.
— Pozbieram te mysie bobki, zlepie w jedną wielką i walne komuś między oczy. — Wyszczerzyła się do siostry szylkretka.
— O! O! I zrób najpierw jakiś straszny dźwięk, żeby japę rozdziawili, niech im wpadnie — proponowała dalej niebieska.
— Znalazłam ostatnio sowią wypluwkę... — odezwała się nagle, niemal rozmarzona, Skorek, wynurzając się spod swojej kupki siana, gdzie zazwyczaj przesiadywała.
— Tak! Skorek jesteś geniuszem! — podekscytowała się Natka. — Wyobrażacie sobie? Zadławić się ptasimi, zbitymi rzygami? Bhaha!
— Śmierć tego sezonu, no normalnie... Skorek gdzie ją masz? — Sola podbiegła do burej i z rozpędu wsunęła się obok niej, rozkopując dookoła suchą trawę. — Gdzie, no gadaj! Nie możesz teraz mi tego zrobić, nie, kiedy rozbudziłaś we mnie nadzieję, że będę mogła obrzucić kogoś sowim bełtem.
— Zjaa-aa-aadłam! — wyświergotała niebieskooka, szeroko rozdziawiając pysk.
— Bha! Żartujesz sobie, co nie? — Niższa samotniczka wybuchnęła śmiechem i z niedowierzaniem wpatrywała się w koleżankę, która wywaliła jęzor, dalej wpatrując się w chudą szylkretkę. — Bhahaha! Sola weź poniuchaj jej gębę, może dalej śmierdzi rzygiem!
Kotka to zrobiła, podsuwając bliżej nos. Powąchała, ale w tym samym momencie Skorek zamknęła jej szczęki na pysku; Natta wybuchnęła kolejną salwą, niemal nie przewracając się na grzbiet. Widziała, jak siostra próbuje się wyrwać, a nagle odskakuję całym ciałem - dopiero wtedy bura ją puściła.
— Wsadziła mi język do nosa! — wrzeszczała, też jednak z łzami rozbawienia w oczach. Trzy samotniczki rechotały głośno, nie zważając na powracającą z polowania Zośkę i Walkę. Olbrzymka szybko się zainteresowała, co też tak zabawnego ma tutaj miejsce. Kiedy powiedziały jej wszystko, srebrna również się wyszczerzyła.
— Nie śmiej się ty kłodo! Tobie z pyska pewnie dalej wali jak brudna łapa! — warknęła żartobliwie Sola.
— Potraficie być poważne? Chociaż na moment? — odezwała się czekoladowa, przymykając ślepia. Gwar od razu się uciszył, ale niecne wyrazy na pyskach kotek pozostały. — Nie jesteśmy na swoich terenach, nie możecie zachowywać się, jakby wszystko wiecznie uchodziło wam na sucho.
— No... Ale wiesz Walka, w sumie to wszystko uchodzi nam na sucho — prychnęła Natta, posyłając starszej wyzywające spojrzenie.
— Nawet nie wiesz, jak oni się trzęsą ze strachu, kiedy nad nimi latam — zakpiła Sola.
— Ten strach zmieni się we wściekłość jeśli tylko podwinie ci się noga, dzieciaku!
— Mi się nogi nie podwijają, spokojnie babuniu. — Wyszczerzyła się do najstarszej, która prychnęła tylko i odeszła.
— Gdzie Taniec? — zapytała Żelazna Zośka, rozglądając się po szopie. Siostry jednocześnie pokiwały łbami i trzepnęły ogonami.
— Pewnie poszła robić pisklaki z Jagienką — palnęła nagle Skorek, wybierając sobie słomę spomiędzy palców. — Za niedługo wrócą bociany, więc muszą się pośpieszyć.
Pozostała trójka spojrzała po sobie i po raz kolejny roześmiała się. Bura była pełna powagi, skupiona na wykonywanej czynności.
— Ale ja jestem tutaj... — Głos Jagienki wydobył się zza szarego worka. Jej niewielki łebek wyjrzał w ich stronę, lekko zakłopotane oczy skakały między kotkami.
— No to może robi pisklaki z kimś innym... — mruknęła ponownie Skorek. — Może to znak dla ciebie. — Spojrzała na zielarkę i kontynuowała: — Żebyś też z kimś zrobiła...
— Prze-przepraszam, ale co ty mówisz... — wyjąkała koteczka, nie do końca wiedząc, jak ma reagować. Coś przemknęło im nad głowami, gdzie pod sufitem wisiały grube, położone jakby kłody. Puchaty ogon zawisnął, huśtając się delikatnie.
— Jesteście obrzydliwe dzisiaj... Bardziej niż zwykle — powiedziała Terpsychora, spuszczając przednie łapy i głowę na dół.
— Kicia złaź, bo sobie drugie oczko wyłupiesz — krzyknęła Żelazna Zośka, uśmiechając się z udawaną troską. — Nie będziemy cię lepić na żywicę.
Liliowa podciągnęła się i wstała powoli. Idąc po belce do ściany, rozciągnęła po kolei każdą długą nogę. Kiedy dotarła do końca, skacząc najpierw na parapecik, a potem na stos worków, dostała się na ziemie. Nie skierowała się jednak w stronę reszty kompanek, ale ku wyjściu.
— Hej! Co się będziesz? Szwendać znowu? — zawołała Sola, ale jednooka nie odwróciła się do niej, jedynie prześlizgnęła się przez uchylone drzwi. Usłyszały jedynie przytłumione słowa.
— Idę na patrol.

* * *

 
Od kiedy przybyły do szopy czas jakby stanął. Nikt nie przychodził. Nie tego się spodziewała... Czasem tylko widziała, jak pojedyncze koty przemykają w ich pobliżu, kłusują przez wysoką zieleń, aby dotrzeć do Złotego Morza. Liczą na objawienie się fortuny, która ześle im pod łapy czmychające myszy. Ich nikt nie zauważał. Unosząca się dookoła woń siana dobrze maskowała ich zapachy, a sama szopa kojarzyła się z obecnością dwunożnych; nikt nie chciał ryzykować. Nie patrolowały stale zbyt odległej okolicy - nie chciały wykonywać roboty za wojowników, no i nie chciały się wychylać. To, co robiła Sola, było nieodpowiedzialne, ale potrzebne, nawet jeśli Walkiria uważała odwrotnie. Jeśli miałyby zwyczajnie czekać, aż ktoś postanowi spojrzeć do szopy, śmierć by je dogoniła, zanim nos kota z Klanu Klifu odsunęłaby drewniane wrota. Musiały im jakoś pomóc, jakoś ich... Nakierować. To Terpsychora poleciła, a raczej zaproponowała, bo samo zadanie zostało przyjęte z dużym entuzjazmem, aby Sola przejęla rolę ich szpiega, ich cienia... Chciała, aby koty z jej dawnego klanu poczuły to, co ona czuję niemal bez przerwy. Poczuły te mroczne cienie, które przemykają w kącikach jej pola widzenia. Cienie... Cienie zatruwały jej życie, rozlewały się po nim. Zwykle chciały pozostawać w tej płynnej, niezmaterializowanej sferze; teraz jednak cień stał. Stał tak długo, aż wyrósł przed kocicą w pełnej okazałości. Stanęła. Serce biło jej w piersi, jednak nie dała po sobie poznać strachu. Coś było przed nią. Było i... Po prostu było, niemal w bezruchu. Postać była rozmyta, okryta mrokiem, zrośnięta z przestrzenią. Moment zawahania rozlał się po samotniczce, ale szybko przemknął; nawet jeśli kot przed nią jest prawdziwy, nie jest majakiem, to nie jest z Klanu Klifu; ona pozna ich wszędzie. Ufała sobie w tej kwestii, ale realność postaci wciąż była pod znakiem zapytania.
— Jesteś zjawą? Jeśli tak, nie podchodź — powiedziała sucho, jednak nie agresywnie. Ma tu jednych wrogów, nie szuka dodatkowych.

<Marionetko?>

Od Terpsychory

 Wszystko szło tak, jak zaplanowała. Pozostały w szopie, a ta z każdym dniem coraz bardziej przesiąkała ich zapachem. One same nabierały woni siana i innych suchych roślin, które dwunożni pozostawili tam na Porę Nagich Drzew. Zdziwiło ją, że ani razu nie musiały się szybko, na krótki czas ewakuować, z powodu nagłego pojawienia się tych łysych brzydali. Dzięki ciepłu i myszom, które podobnie co one, uważały drewnianą konstrukcję za miejsce, w którym warto przeczekać chłód i śnieg, bezpiecznie i z pełnymi brzuchami powitały Porę Nowych Liści, która niczym zielony deszcz spadła na tereny klanu. Drzewa okryły się gęstymi koronami, a na krzewach zakwitały nieśmiałe pąki. Skrobanie przy ścianach ustało; gryzonie zdecydowały się wybrać życie wśród soczystych traw, świeżych nasion i niedojrzałych jeszcze owoców. Samotniczki coraz częściej musiały wychodzić na faktyczne polowania; zwykle udawało im się złapać coś w kupach siana, ale teraz w końcu mogły wyruszyć na faktyczne zapoznanie się z dobrodziejstwem i obfitością Klanu Klifu. Nie komplikowały zbytnio swoich zadań. Zazwyczaj wszystko wyglądało tak samo: Skorek i Zośka wychodziły na polowanie; czasami przynosiły jedynie mniejszą, acz bardziej liczną zdobycz, a innymi razy udawało im się zdobyć coś znacznie pokaźniejszego - głównie za sprawą obecności olbrzymki. Walka, Natta i Sola odpowiedzialne były za patrolowanie; nie chciały przecież, żeby ktoś zarzucił im, że nie wykonują swojej części umowy. Kiedy niebieska i czekoladowa pozostają niemal zawsze na ziemi, chcąc jak najbardziej rzucać się w oczy, w razie, gdyby natrafiły na jakiegoś Klifiaka, który postanowił wybrać się na łowy przy terenach Klanu Wilka, tak szylkretka nie stawiała niemal nigdy łapy na trawie; była niczym widmo w koronach drzew, które zwłaszcza wieczorem, okrywały ją swoimi cienistymi objęciami. Zdarzało się jej przechodzić na ziemie Wilczaków i załatwiać się tam, głównie dla zabawy, żeby poddenerwować następnym patrol, który będzie tamtędy przechodzić. Chociaż starsza towarzyszka patroli za każdym razem ganiła ją za brak pomyślunku, nie za wiele mogła wskórać, zwłaszcza że bez ogona nie potrafiła nawet wejść na drzewo, aby sprać ten cwany zadek. 
Jagienka i Terpsychora wychodziły rzadko; a jak już, to we dwójkę. Spacerowały w pobliżu szopy, zazwyczaj w poszukiwaniu ziół, które młodsza z niemal obsesyjną skrupulatnością zbierała i układała w kąciku, który został nazwany ich lecznicą. Liliowa wychodziła bez partnerki tylko, jeśli odwiedzał ją brat. Wtedy niemal za każdym razem proponowała, że będzie towarzyszyć mu podczas zaznaczania granicy; no a wojownik niemal zawsze się zgadzał. Te chwile były dla nich bardzo ważne. Nadrabiali te księżyce, które los wytargał im z łap, te, które spędzili bez swojej obecności, czując, że odebrał im on cząstkę ich dusz. 
Rozmawiają... Dużo i długo... Na zmianę opowiadają o tym, co ich spotkało, co musieli przeżyć, aby stać teraz obok siebie, powoli sunąć wzdłuż bardziej zarośniętych terenów. Idąc przez pogorzelisko, zawsze milkli, jakby potrzebowali chwili, aby przemyśleć to, co usłyszeli i sami powiedzieli, a surowy, niemal smutny krajobraz idealnie do tego pasował. Potem docierali do rzeki, a Taniec mówiła, że nie pójdzie dalej, gdyż Jagienka nie lubi zapachu mokrego futra oraz obawia się, że w gęstym futrze może kryć pijawki i inne brudne, wodne stwory, których niesamowicie nie lubi. Za każdym razem to samo wytłumaczenie. Za każdym razem z pyska Pokrzywka wydobywa się cichy, delikatny, niemal kojący śmiech, który szybko zmienia się w smutek, a nawet przedwczesną tęsknotę. Mówią, że przysiądą tylko na chwilę, aby dokończyć to, o czym zaczęli dyskutować jeszcze zanim postawili łapę na spalonej ziemi. Ale czas biegnie do przodu, aż w końcu niebo okrywa się purpurą, a następnie rozlewa się granat. Dopiero gdy ich głosy zagłuszają cykady, a przez mocno zarośnięte uszy przebije się pohukiwanie puszczyka, dopiero wtedy Pokrzywowe Zarośla liżą paskudny policzek siostry, niemal niewyczuwalnie, aby nie sprawić jej bólu, którego i tak już miała za wiele w swoim życiu. Jeszcze nie pytał, co się stało; być może nie chciał wiedzieć. Potem wskakiwał do rzeki; niczym marmurowy kamyczek, który dzielnie mknął na drugi brzeg; odwracał się jeszcze tylko raz, aby skinąć do niej łbem, no i odchodził, aby kontynuować już i tak zbyt rozwleczony patrol. Wiedział, że Melodyjny Trel będzie już dawno spać, kiedy położy się obok niej, z dalej wilgotnym futrem, pachnąc słomom i jaśminem. 
Za to Terpsychora poczeka przy rzece jeszcze chwile. Wstanie dopiero wtedy, kiedy mrok całkowicie rozmyje kontury. Bez pośpiechu, niemal leniwie, skieruję się w stronę szopy. Czasami spróbuję zapolować na nieostrożną nornicę lub los podrzuci jej pod nos rannego gołębi, ale zwykle i tak źle wymierza odległość; klnie wtedy na wszystko, co huczy i przecina powietrze podczas nocnej pory. Jagienka nigdy nie śpi, kiedy koścista, lśniąca niemal sylwetka przeciska się przez drzwi. Jeśli pora jest wyjątkowo późna, a na czatach pozostaję, prócz uzdrowicielki, jedna para ślepi, żarzących się w ciemnościach, jednooka zachodzi ją, liżąc delikatnie rzadsze futerko za uszami. Kobaltowe oczy są zmęczone, zaszklone od wysiłku, jakim jest praca przy ziołach w tym nieprzeniknionym mroku. Idą razem za kupkę siana, gdzie sypiają na miękkiej, flanelowej koszuli, która musiał zostawić jeden z dwunożnych. Ani Terpsychora, ani Jagienka nigdy nie mają nocnych wart. Ruda kotka zwija się w ciasny kłębek, a starsza kładzie się za nią, przywierając do pręgowanego grzbietu na całej długości. Zaplatają swoje puchate ogony, a drobny pyszczek kładzie się na lekko przykurczonych szylkretowych łapach. Pokiereszowany policzek wtapia się w futro pachnące ziołami, szepczą sobie życzenia spokojnej nocy.

Od Terpsychory CD. Pietruszkowej Błyskawicy

W końcu przybyli.
Trwało to znacznie dłużej niż początkowo przewidywała szylkretka. Zaczynała się już irytować; nie po to przeszły tyle, nie przedzierały się przez to przeklęte miasto, przez te “urocze” ogródki Dwunożnych, obserwowane przez szydzące ślepia przeklętych, leniwych i tłustych pieszczochów, szepczących i chichoczących pod nosem. Jednak od początku mówiła samej sobie, że sama pierwsza nie pójdzie, nie stawi się w obozie. Duma jej na to nie pozwalała. Wiele, bardzo wiele księżyców temu postanowiła, że jej łapa już tam nie postanie. Żywa czy martwa; nie chce widzieć tej uciskającej, przeklętej jaskini, gdzie odebrano jej resztki godności, gdzie wciąż czuć smród jej kary i mleka, które wciskano tym zaszczanym, żałosnym bachorom, tym pomiotom Srokoszowej Gwiazdy. To wszystko dalej nim cuchnie.

Ale doczekała się. W końcu mogła zacząć to, co powinna zrobić już dawno temu, może jeszcze za czasów uczniowskich, zanim odeszła.
Szczerze powiedziawszy, spodziewała się liczniejszej delegacji.
Pamiętała kotkę, która stała na samym przodzie. Nie umiała przypomnieć sobie jej imienia, ale była do jej piersi przyczepiona jedna bardzo ważna łatka - to matka tego parszywego kocura, który zatruwał jej młode księżyce. Jej pysk był łagodny, przyjazny, można by było powiedzieć, że wręcz kocięco ufny, gdyby nie to, że był niemal całkowicie pokryty siwymi niteczkami, a oczy, chociaż pełne ciepła, zmęczone i rozedrgane.
Kot stojący za nią również był wiekowy; jego pysk, chociaż wtedy wciąż błękitny, gdzieś pozostał w jej pamięci. Jego postać, chociaż zmarnowana przez długie księżyce służby, była pokaźna, silna. Oczy, chłodne i stanowcze; zupełnie niepodobne do zielonej, zapraszającej łąki…
Specjalnie pokierowała teraz wzrok na młodsze postacie. Nie znała ich; nie miała jak. Po jednej stronie stała kremowa, widocznie bardzo dumna kotka o ostrych rysach; jej kły zapewne również takie były. Patrzyła nieufnie; wyzywająco… Czujnie. Z każdym ruchem szylkretki, ciało Klifiaczki delikatnie drgało, jakby miało zaraz wystrzelić do ataku; jednak hamowała się.
Po drugiej czekała brązowa wojowniczka; widocznie młoda, ale pewna i spokojna. Jej wzrok szybował między samotniczkami, jakby chciał zapamiętać szczegóły każdej z nich. Pomarańczowe ślepia skakały, zaglądały nawet tam, gdzie przez ciemność, nic nie mogły dostrzec. Ta uważność zaciekawiła Terpsychore; kotka jakby czegoś szukała lub kogoś… Nie było jednak możliwe, aby znała którąkolwiek z jej towarzyszek.
W końcu zaszczyciła swoją uwagą ostatniego członka patrolu.
Kiedy jej zielone ślepie skrzyżowało się z tak charakterystycznymi oczami Pokrzywowych Zarośli, pokaźny wojownik zadrżał. Samotniczka posłała mu delikatny, niemal nieśmiały uśmiech. 

"Oh… Mój malutki Pokrzywek… "

Bez chwili zawahania, kocur zaczął przeciskać się między pozostałymi, stojącymi na przodzie, kotkami. Kiedy stanął bezpośrednio przed siostrą, wydawał się już być na granicy płaczu.
— Taniec? — wydukał cicho słabym głosem. Reszta milczała. Najstarszy wojownik, stojący teraz jako jedyny na tyłach, skrzywił się widocznie. Za to bura szylkretka rozwarła pysk, jakby ją samą olśniło. Młodsza część delegacji stała zdezorientowana.
— Ah… Czy to możliwe..? — wyszeptała Liściasta Gwiazda, odwracając się do Dzwonka, który nie odpowiedział. Chciała coś jeszcze powiedzieć, tym razem do samej liliowej, ale przerwała jej.
— Oh Pokrzywku — wymruczała czule, spoglądając na rozedrganego pysk brata. — Mój mały braciszku. Jak się cieszę, że znów cię widzę. Tak się ciesze, że nic ci nie jest… — Rzucił się mu na kark, zakładając łapy na barki, krzyżując je na kłębie. Jaskółka nieznacznie się nastroszyła; była zdezorientowana i przez moment myślała, że samotniczka rzuca mu się do gardła. Bura jednak zatrzymała ją.
Zabliźniony pysk wtopił się w gęstą grzywę. Terpsychora była szczerze szczęśliwa, że go widzi, że jest cały i drowy. Przynajmniej go nie zdołali jej odebrać. On na pewno wciąż jest dobry.
Wojownik położył brodę na jej chudej szyi, liżąc delikatną sierść. Mruczenie rodzeństwa było głośne, niemal wypełniało szopę. Nikt nie chciał przerywać tej chwili czułości.
Liściasta Gwiazda odetchnęło z ulgą; teraz przecież nic nie mogło pójść źle.
W końcu dwójka oderwała się ze swoich objęć. Przez chwilę stali jeszcze, dotykając się czołami. Teraz można było łatwo zauważyć podobieństwo, które czaiło się w szczegółach na ich pyskach. Mimo że sylwetkami od zawsze bardzo się różnili (no może prócz wysokiego wzrostu), gdyż Pokrzywek podobny był z postury do ojca, a Taniec wręcz przeciwnie; była to kopia Srebrnej Szadzi.
— Prz-przepraszam was bardzo, rozumiem, że to dla was, moi drodzy, bardzo ważna, bardzo niesamowita chwila, lecz czy moglibyśmy… — powiedziała serdecznie, nieco nieśmiała, przywódczyni Klifiaków, robiąc krok do przodu, wyglądając zza Pokrzywowych Zarośli. Zdrowe oko samotniczki przeniosło się na jej postać. Przez chwile pojawiła się w nim zniecierpliwiona iskierka; starsza jednak nie zauważyła jej. Zanim zdążyła dokończyć, Terpsychora odsunęła się od brata i przybrała przyjazną maskę.
— Ah! Oczywiście, wejdźcie. Na zewnątrz jest nieprzyjemnie, chłód wszędzie, zimny wiatr przedziera się nawet przez szczeliny w ścianach, nawet budowle Dwunożnych nie są w stanie go zatrzymać. No, ale na pewno jest tutaj przyjemniej, cieplej, niż poza. Nie jak w jaskini i obozie, ale… Ale jest dobrze — mówiła prędko, raźnie i z uśmiechem. Bura odwzajemniła te energie, podobnie Pokrzywa. Reszta Klifiaków była bardziej sceptyczna; kroki były krótkie, ostrożny, wzrok rozedrgany, czujny… Każdy z nich patrzył w inną stronę; spoglądał na inną towarzyszkę liliowej. Większość pozostawała nieco w cieniu, ale ich roziskrzone ślepia były niczym świetliki, niczym bardzo niebezpieczne świetliki. Jedynie wielka, srebrna kocica siedziała może krok za jednooką, pozostając w pełni na widoku. Wypychała pierś, jakby chciała pokazać, jaka jest ogromna i pokaźna. To właśnie jej obecność najbardziej przeszkadzała grupce wojowników. W końcu Taniec zwróciła się bezpośrednio do Dzwonkowego Szmeru, który prowadził wojnę na spojrzenie z Zośką, której wzrok spod lekko przymrużonych ślepiów wręcz atakował pointa.
— Nie przejmujcie się! Nie mamy złych zamiarów, po prostu… Ta szopa stała pusta, puściutka, a deszcz tak ciął, kiedy dotarłyśmy do granicy… Jakoś tak zostało, że nigdy nie opuściłyśmy jej. Rozumiecie, tak tutaj przyjemnie i bezpiecznie. — Posłała uśmiech czekoladowej, która delikatnie go odwzajemniła.
— To tereny Klanu Klifu — syknął nagle starszy wojownik, odrywając oczy od srebrnej, na co ta wyszczerzył się z triumfem do stojącej obok niej niemal całej czarnej samotniczki. Obie parsknęły cichym śmiechem. Dzwonek znów prychnął, tym razem w ich stronę.
— Oh tak tak! Wiem to, oczywiście, że to wiem — rzuciła przez bark. Złapała w zęby jakiś stary worek, który zostawili po sobie Bezwłosi. Skinieniem łba zaprosiła Klifiaków, aby na nim przysiadli. Liliowy kocur i bura szylkretka bez zawahania podreptali tam; reszta w końcu też się usadowiła. — Gdyby ta szopa nie była w miejscu, w którym jest, nigdy byśmy w niej nie zostały. Przecież to oczywiste — zaśmiała się.
— Myślisz, że nie mamy innych zmartwień na głowie? Że możesz sobie tak po prostu przyleźć, nie obchodzi mnie, kim jesteś, czy tam byłaś, i żerować na NASZYCH terenach? Jeden parszywy samotnik to za wiele, a co dopiero cała zgraja. A ta — Tutaj wskazał na Żelazną Zośkę — Ta to pewnie zeżarła już tyle, co cały Klan Klifu. — Dzwonkowy Szmer wrogo odsłaniał zęby.
— Dzwonkowy Szmerze, proszę, uspokój się… — mruknęła do niego Listek. — Przyszliśmy tutaj jako przyjaciele — powiedziała to wpół do niego, a wpół do grupy kotek, siedzącej naprzeciw. — No ale właśnie… Co się stało? Jak to się stało, że tutaj jesteś? No i kim są twoje towarzyszki? — Pierwsze dwa pytania aż przesączone były troską, niemal matczyną, a ostatnie zabarwione ogromną ciekawością.
— Ale ze mnie gapa! — zaśmiała się z samej siebie Taniec. Po kolei podchodziła do kotek i przedstawiała je. Miały to wszystko ustalone. Kiwały głowami, sprawiały wrażenie lekko zdenerwowanych. Świetnie odgrywały swoje role. Każda robiła to naturalnie, zabarwiając je o kapkę prawdziwego charakteru. Walka pozostawała stoicka i opanowana, chociaż ogon jej drżał. Sola i Natta siedziały bokami przylepionymi do siebie i w międzyczasie podszeptywały coś do siebie, jakby komentowały ze zdenerwowania wszystko, co się dzieje. Skorek mamrotała pod nosem, biegając wzrokiem po zgromadzonych w szopie kotach, co kilka chwil posyłając komuś niezgrabny uśmieszek. Zośka wpatrywała się głównie najstarszego wojownika, tocząc z nim dalej cichą wojnę. Najlepiej grała Jagienka. Tylko że wszyscy wiedzieli, że uzdrowicielka wcale nie musi nakładać na pysk maski. Była zestresowana, była rozedrgana. Siedziała skryta za ogonem olbrzymki, nie chcąc, aby ktokolwiek zwracał na nią uwagi.
— W takim razie miło mi was wszystkie poznać — powiedziała serdecznie Listek, odwracając się kolejno do reszty patrolu. Jej wzrok jakby wymusił ich do zgodzenia się z tym; pokiwali głowami, niektórzy bardziej, inni mniej szczerze. — Ale to nie wyjaśnia twojego powrotu… Ah! Nie mówię, że źle, że wróciłaś. Wybacz, nie pamiętam dokładnie, dlaczego nas opuściłaś, to było tak dawno temu… Ale wasza matka na pewno się tak ucieszy, prawda Pokrzywowe Zarośla? — zwróciła się po części do niego, a po części do samotniczki.
— A więc mama ma się dobrze? — Oczy Terpsychory otworzyły się szerzej. Brat skinął lekko łbem. Bał się, że zaraz będzie musiał powiedzieć coś jeszcze. — Jakże się ciesze! Jakże dobrze, oh! Jaka nowina dobra! Braciszku, nie smuć się. Wiem, co chcesz mi powiedzieć… — Jasnomorskie oczy zmrużyły się skonfundowane. — J-ja miałam sen pewnej nocy. Straszny, okropny wręcz sen… — Tutaj na moment stanęła, udając, jak gula żalu grzęźnie jej w gardle. Tak naprawdę już dawno pogodziła się z tą częścią koszmaru, która przekazała jej wieść o śmierci Koperka. — Wiem, że ojca już z nami nie ma… Ale teraz może biegać i podziwiać ten wspaniały świat z gwiezdnych łąk, prawda? On tak kochał wszystko, co pochodziło od ziemi… Na pewno jest szczęśliwy…
— T-tak. Masz rację, na pewno jest… — mruknął pod nosem liliowy wojownik.
— Przepraszam, ale z tego, co wiem, nie przyszliśmy tutaj wspominać. — Po raz pierwszy odezwała się czekoladowa kotka. Jej głos nie był wrogi, jedynie dość… Zagubiony? Jakby cała ta wyprawa nie do końca szła tak, jak sobie wyobrażała. Chociaż takie odczucia mieli zapewne wszyscy, którzy brali w niej udział. — Proszę nie zrozumieć mnie źle, to wielka ulga, że nie jesteście żadną szajką, ale… Ale mam wrażenie, że jest tu jeszcze wiele, naprawdę wiele spraw i tematów, które są ważne i warte poruszenia.
— Tak, masz rację Pietruszkowa Błyskawico — zgodziła się liderka. — Wróćmy się do początku. Dlaczego przybyłyście?
— Gdzie byłaś te wszystkie księżyce? — dodał jeszcze Pokrzywek.
— Przybyłam rozprawić się z tym, co zniszczyło moją młodość — odpowiedziała niemal nonszalancko. Koty zmrużyły ślepia.
— Słucham? — odezwała się kremowa, młoda kotka. Jej zielone ślepia były przymrużone.
— Wy dwie. — Wskazała najpierw na Pietruszkę, a zaraz potem na Jaskółkę. — Jesteście młode. Nie wiecie, kim jestem, nie znacie mnie i tego, co stało się, kiedy byłam uczennicą Klanu Klifu. Ale tak jak powiedziałaś, to nie czas na wspominanie, zwłaszcza że to nie są miłe wspomnienia, a na pewno nie dla mnie. Ale przywędrowałam, aby odebrać swoją godność, którą mi wtedy odebrano. Wyszarpać ją z jego łap.
— Nie rozumiem — mruknęła najmłodsza. Próbowała szukać rozjaśnienia w osobie liderki, ale jej pysk był równie zmieszany. Trójka kotów, która znała samotniczkę z czasów, kiedy była wciąż klanowym kotem, myślała bardzo intensywnie. W końcu liliowy otworzył pysk.
— Oh! Taniec, ale Srokoszowa Gwiazda już nie żyje… — powiedział, robiąc krok bliżej.
— Na-naprawdę? — szok na pysku kotki był niemal przerysowany, niemal zbyt dramatyczny. — Czy to prawda? — zwróciła się do reszty Klifiaków. Kiwnęli łbami. — Ah! Ah! A więc to tak… Więc kto, kto jest teraz na czele? Czy to ten równie parszywy Kania?
— Oh nie — zaśmiała się radośnie Liściasta Gwiazda. — To mi przypadł ten ogromny zaszczyt, aby stać na jego czele.
— Tak, nikt się nie spodziewał, ale Liściasta Gwiazda jest wspaniałą, bardzo troskliwą liderką — powiedział Pokrzywowe Zarośla, a bura posłała mu wdzięczne spojrzenie.
— To wspaniale… Ah! Jaka ulga… — wyszeptała, wpatrzona w ziemie.
— Tak, możesz teraz wrócić. Nic nie stoi na przeszkodzie, siostrzyczko — zaproponował kocur. Zielone oko powędrowało do góry, pokręciła głową.
— Nie, nie… To nie takie proste — mruknęła, a jej słowa były zabarwione smutkiem.
— W takim razie, wynoście się stąd — wyrzucił Dzwonkowy Szmer.
— D-dlaczego? Na pewno wszystko się ułoży. Taniec, proszę… Mama się tak ucieszy. Poznasz moją partnerkę! Ah! Taniec! Taniec zostałaś nawet ciocią, proszę, chodź do domu… Poznasz mojego syna, moją córkę… — błagał wręcz jasnooki. Jego ton kłuł ją w serce. Wiedziała, że nie mogła. Nie mogła pozwolić, aby jej maska zrosła się z pyskiem, aby stała się rzeczywistością.
Pokiwała żałośnie łbem. Pokrzywowe Zarośle spuścił smętnie łeb, nie naciskał poraz kolejny.
— Ciesze się, że wszystko ta wspaniale się układa… Naprawdę — powiedziała delikatnie, miękko.
— No właśnie my w tej sprawie, bo NIE wszystko dobrze się układa — wycedziła chłodno Pikująca Jaskółka.
— Spokojnie moja droga — uciszyła ją Listek. Wzięła głęboki oddech. — Przychodzimy w pewnej sprawie… Jeśli dobrze pamiętam, przepraszam, że wracam do tych nieprzyjemnych chwil, ale to bardzo ważne, to twoją karą za… Niesubordynację, była opieka nad kociętami Gąsiorkowej Łaty, prawda? — Samotniczka kiwnęła łbem. — Na pewno pamiętasz Obuwik, miała taką śliczną kręconą sierść, takie śliczne, upstroszone futerko…
— Tak, pamiętam… Była podobna do matki — rzuciła, nie ukrywając chłodu, który niosły wspomnienia tamtych chwil.
— Tak, była… — zgodziła się szeptem starsza. — Obuwik, a raczej Zagubiony Obuwik, została znaleziona martwa… Nie chcemy was oczywiście obwiniać! Już jakiś czas czuliśmy zapachy twoich towarzyszek na naszych terenach, ale okazywałyście się zbyt sprytne i nieulotne dla nas — zwróciła się do pozostałych z uprzejmym uśmiechem. — Nie wiedzieliśmy wtedy, że wśród tych zapachów i tych samotników, którzy zdawali się zagościć na naszych terenach, jesteś ty. Baliśmy się, że ta grupa nie dość, że zjada naszą zwierzynę, to jeszcze poluje na naszych wojowników.
— Prościej mówiąc… Myśleliście, że to my zabiliśmy Obuwik? — Wyraz szoku wpłynął na oszramioną mordkę.
— T-tak, ale teraz wiemy, że to nie wy! — powiedziała bardzo gwałtownie bura.
— A skąd taka pewność?! — Zjeżył się Dzwonkowy Szmer. Zrobił krok naprzód. Oczy miał wąskie, a dziąsła odsłonięte. Żelazna Zośka również zerwała się z miejsca, ale zatrzymała ją czekoladowa łapa Walki. — Nie ufaj jej słowom tak bezmyślnie, Liściasta Gwiazdo!
— Och… Biedna mała Obuwik… Pamiętam, jak pomagałam jej stać o tych jej wątych, niepewnych łapach… Pamiętam, jak nakierowywałam ją, kiedy jeszcze oczka miała zlepione, do brzucha Gąsiorek… Pamiętam, jak obserwowałam jej zabawy z rodzeństwem, kiedy ich matka chciała odetchnąć i wybrać się na spacer… — Niezauważalnie ugryzła się w język, aby łzy nabiegły jej do oka. Fałszywa kropla całkowicie zaważyła o ich niewinności. Troskliwa, matczyna łapa przywódczyni podniosła jej brodę. Kotki patrzyły na siebie. — Och… Liściasta gwiazdo, tak mi przykro… To okropne… Czy my, skoro byliśmy okropnymi podejrzanymi, możemy coś zrobić, cokolwiek?
— Najważniejsze, że jestem pewna, że tego nie zrobiłyście, to już wystarczająca ulga dla mnie — miauknęła troskliwie.
— Nie, nie! Proszę cię. Chce, abyśmy mogły w jakiś sposób zapłacić za swój pobyt tutaj. — Otarła się o łapę, która dalej trzymała jej bródkę.
— Najlepszą zapłatą będzie to, że się stąd wyniesiecie — burknął Dzwonek.
— To takie miłe z waszej strony… — Zamyśliła się liderka. Oczy jej rozjaśniały. — Ah! Ciało zostało znalezione przez Pietruszkową Błyskawicę przy granicy z Klanem Wilka… No i było całe mokre… Jeśli to nie samotnicy, bo jesteście nimi wy, moje drogie, to na pewno był to ktoś ze stamtąd… Ah… To okropne — jęknęła żałośnie.
— Będziemy patrolować waszą granicę! — rzuciła bez namysłu Taniec. — Sama powiedziałaś, Liściasta Gwiazdo, że moje towarzyszki są niemal niezauważalne, i to na terenach Klanu Klifu, a co dopiero wśród koron drzew. Zostawcie to w naszych łapach. Proszę! Czuje się odpowiedzialna, nawet jeśli to nie na naszych łapach czuć smród niewinnej krwi! Bo muszę przyznać, że fakt; kręciłyśmy się po terenach… Ale gdybyśmy tylko były w odpowiednim miejscu, w odpowiednim czasie… Mogłybyśmy temu zapobiec… Ja-ja — majaczyła, dukała niczym szalona. W końcu troskliwa łapa znów dotknęła jej pyska.
— Nie obwiniajcie się… To ja powinnam dbać o bezpieczeństwo moich wojowników… — mruknęła z żalem liderka.
— Za żadne skarby nie pozwolę na to, aby jakieś przybłędy patrolowały NASZE tereny! — wrzasnął Dzwonkowy Szmer. — Liścasta Gwiado, nie możesz na to pozwolić.
— Proszę, Dzwonku… Uspokój się. Przecież to nie byle jaka samotniczka… Taniec urodziła się i wychowała w Klanie Klifu, wielu naszych wojowników nawet tym nie może się poszczycić — mruknęła bura. Rzadko, kiedy przybierała taki ton. — To byłoby bardzo pomocne… Zwłaszcza że nasi wojownicy muszą polować… Czy jest coś, czego wymagacie w zamian?
— Żartujesz oczywiście prawda Liściasta Gwiazdo? — zapytała raptownie Jaskółka, wpatrując się w liderkę z niedowierzaniem. Kiedy ta nic nie odpowiedziała, skrzywiła się nieznacznie, ale już nic nie powiedziała.
— To niedorzeczne! — powiedział ojciec kremowej, jakby dokańczając wypowiedź córki, która nie chciała pyskować liderce. — To tereny Klanu Klifu, powinniśmy je przegonić, a ty chcesz im jeszcze coś obiecywać?!
— Nic od was nie chcemy, zapewniam! — oznajmiła prędko liliowa. — Chciałybyśmy jedynie… Jedynie móc tutaj pozostać. Szopa jest bardzo bezpieczna, a zaraz zapewne spadnie tyle śniegu… Nawet jeśli miałybyśmy wrócić, skąd przyszłyśmy… Zaspy by nas przykryły, a ja sama nie mogłabym żyć z tym wszystkim, co teraz usłyszałam…
— Dobrze mówisz, idzie Pora Nagich Drzew, a wy chcecie jeść naszą zwierzynę! — sprzeczał się dalej wojownik.
— Spokój… — rozkazała niepewnie liderka, jakby takie polecenie były dla niej nienaturalne. — Klan Klifu nie ucierpi. Rano i wieczorem będą wychodzić dwa mniejsze patrole jednocześnie, oba idące w przeciwnych kierunkach, omijając granicę z Klanem Wilka, który przypada wam do obrony — zwróciła się tutaj do Taniec, w której już kipiało poczucie zwycięstwa. — Po dotarciu do miejsca, które kończy patrol, wybiorą się oni na polowanie, a więc przyniosą dodatkową zwierzynę. Więcej czasu na łowy, mniej na zaznaczanie terenu.
— Jak mają zaznaczać teren, skoro to same kotki?! — wybuchnął po raz kolejny.
— Mogę codziennie wybierać się na granicę i sam ją zaznaczać — zaproponował Pokrzywowe Zarośla, który od jakiegoś czasu siedział cicho.
— O! No widzisz Dzwonkowy Szmerze? Wszystko załatwione! — Uśmiechnęła się serdecznie liderka. Wojownik siedział teraz przygarbiony, nastroszony i obrażony na cały świat. Nic już więcej nie powiedział. — Czy to wam pasuję? Za obronę naszej granicy możecie spokojnie poruszać się po terenach Klanu Klifu.
— Dziękujemy Liściasta Gwiazdo, masz moje słowo, że zrobimy wszystko, aby dowiedzieć się, kto dokonał tego okropnego czynu… Sprawiedliwość zawsze znajdzie drogę — miauknęła pełna nadziei jednooka.
— To ja dziękuje. Dziękuje, że okazałyście się takimi sympatycznymi przybłędkami — powiedziała, jakby jej rozmówczynie były kociętami. — Ciesze się, że doszłyśmy tak zgrabnie do porozumienia.
— Mamy więc umowę… — Uśmiechnęła się, mrużąc oko.
— Tak, mamy, w rzeczy samej. — Liliowa zbliżyła się, pochyliła głowę, a bura polizała ja po czole. — A teraz, moje drogie przyjaciółki, musimy się już zbierać, chociaż jak mówicie, ta kryjówka jest niebywale przytulna. Nic dziwnego, że tak się do niej przywiązałyście. Aż mi się futerko stroszy, kiedy myślę o powrocie na ten ziąb. Prawda Pietruszko? — zwróciła się do wojowniczki, która od dłuższego czasu nic nie mówiła.
— Ah, tak, tak… — wydukała. Koty z Klanu Klifu zaczęły się wstawać i przeciągać łapy. Tym razem Dzwonkowy Szmer i Pikująca Jaskółka szli na przodzie, mrucząc coś do siebie. Za nimi poszła liderka. Pokrzywek zrobił krok w stronę siostry.
— Ciesze się, że do nas wróciłaś… — mruknął, ponownie przytulając jej pysk do swojej puchatej szyi.
— Bardzo tęskniłam… Czy-czy przyprowadziłbyś mamę? — zapytała niepewnie. Nie wiedziała, w jakim stanie jest Srebrna Szadź; musiała być już przecież bardzo wiekową kotką.
— Oczywiście! Och… Taniec, jak ona się ucieszy… Nawet nie wiem jak jej mam to powiedzieć. — Czuła drżenie emocji w jego delikatnym głosie.
— Twoje kocięta i partnerkę też chętnie poznam… Ciesze się, że jesteś szczęśliwy, naprawdę — powiedziała, odsuwając pysk, żeby spojrzeć w jego jasne oczy.
— Poznasz ich wszystkich, obiecuję. — Polizał ją jeszcze po nosie i skierował się do reszty.
Poza grupką przy drewnianych wrotach stała jeszcze czekoladowa. Samotniczka patrzyła na nią, ale jej wzrok był… Dziwnie niepewny. Czego chciała? W końcu odezwała się.
— Prze-przepraszam, ale mam pytanie — zaczęła.
— Słucham w takim razie, mam nadzieję, że będę w stanie pomóc. — Uśmiechnęła się nieznacznie Terpsychora.
— Czy kiedy tutaj przybyłyście, znaczy się dokładnie do tego miejsca, czy nie było tu pary kotów? — Samotniczka zmrużyła ślepie. Pamiętała zapach, który przenikał ciepłą słomę, pamiętała woń mleka i łożyska. Pamiętała cień kotki, która ucieka przed nimi w krzaki.
— Nie, przykro mi… — odparła ze smutkiem, a Pietruszkowa Błyskawica jedynie kiwnęła łbem rozczarowana. Skinęła jeszcze raz na pożegnanie i dołączyła do grupki, która już znikała za zakrętem.


Terpsychora westchnęła głęboko, kiedy cały patrol się ulotnił. Odwrócił się do swoich przyjaciółek z wypiętą piersią i podniesioną brwią.
— Brawo moje drogie, to było wyborne. — Przeciągnęła swój kościsty grzbiet i osunęła się na ziemie. Mierzyła wzrokiem po kolei każdą kotkę. — Rozchmurz się już Kwiatuszku, poszli sobie — zwróciła się do Jagienki, która dalej siedziała za wielkim ogonem Zośki.
— Mmm… — mruknęła uzdrowicielka. — Twój brat wydaję się miły…
— Oczywiście, to u nas przecież rodzinne! — zaśmiała się liliowa, a zaraz dołączyła do niej Skorek i siostry.
— A widzieliście tego starucha? Gotowało się w nim aż, niemalże na mnie skoczył, to by było dopiero! — Zośka wybuchła gromkim rechotem, dając kuksańca Walce, która siedziała obok. Czekoladowa przewróciła oczami, a olbrzymka prychnęła. — A tobie co się znowu nie podoba?
— Mówiłaś, że wszyscy nam zaufają — zignorowała srebrną i zaczęła drążyć dziurę w pysku Terpsychory. — On nie był zbyt ufny. Ani on, ani ta młoda kremowa kotka.
— Spokojnie. Mamy w naszych łapach liderkę, mamy mojego brata. Nic nam nie będzie — rzuciła niby od niechcenia, przesuwając językiem po nodze.
— To niedorzeczne… Przecież słyszałaś co powiedzieli; nic tu po nas. Wracajmy, bo źle na tym skończymy — ostrzegła ją Walka, ale szylkretka przewróciła okiem.
— Jesteś niepoważna, zjadłaś spleśniałe mięso w mieście? — zapytała pół żartem.
— Ja? Po co tu teraz jesteśmy? — Pochyliła się nad leżącą. 
— Oh… Walko, moja droga przyjaciółko, przecież dobrze wiesz czemu… — Uśmiechnęła się delikatnie, acz znacząco.

Od Taniec (Terpsychory)

Jakieś 50 księżyców temu

Dyszała ciężko. Czuła jak z każdym drżącym oddechem rana na jej pysku pogłębia się. Skóra na policzku rozdziera się jeszcze bardziej, a paraliżujący ból ściska jej mięśnie w okolicach żuchwy. Pulsowało jej każde ścięgno, każda żyłka parzyła żywym ogniem, a pysk wypełniał się nieustannie szkarłatną posoką. Krew kapała na ziemie, barwiąc śnieg, przenikając głębiej i głębiej… Chciała kaszleć, chciała wyrzucić z gardła spływającą, ciepłą ciecz, ale kiedy raz spróbowała, spazm agonii przeszył całe, drobne ciało. Najgorszy był jednak dźwięk. Dźwięk rozrywającego się dalej pyska. Nawet z jej słabym słuchem była w stanie ty wyłapać; dźwięk dobiegał ze środka. Chciała przez niego wymiotować.
“Głupia Taniec, taka głupia, głupia Taniec~” — zaśpiewywał się głos w głowie. Chciała go uciszyć syknięciem, ale każde drgnięcie mordki było katastrofalne w skutkach. “Sowi szponek, sowi szponek~ Wbija się i rwie~” — Miała ochotę położyć się, dać się zasypać pod białą pierzyną. Łapy miała ciężkie, ciężki niczym zrobione z kłód. Brnęła powoli, a każdy krok był tylko trudniejszy; przed piersią zbierała się wyższa i wyższa zaspa, która wydawała się najtrudniejszą przeszkodą, jaką kiedykolwiek musiała pokonać.
“Buźka była taka ładna, taka jasna, pełna nadziei. Oczka skrzyły się jak trawa rosą okraszona. Uśmiech nigdy już nie zawita, ząbkiem nigdy nie zabłyśniesz” — Zmusiła się do wysiłku; splunęła na śnieg, a między krwawą śliną widać było kawałek kła, który zawadzał jej i ranił w naddraśnięty język. Miała ochotę wyć, jęczeć i skomleć ze złości i żałości, ale każdy, nawet najmniejszy ruch mięśniem pyska był potworny. Szła więc otumaniona, niby duch, niby żyjący umarły, którego nieme cierpienie przenika przez każdą materię w lesie.
Kpiący świergot dotarł do jej uszu. Był przytłumiony, ale wiedziała, że dochodzi z niedaleka. Spojrzała w górę, gdzie na suchym, delikatnie oprószonym ciernistym krzewie przycupnęła popielata ptaszynka. Wpatrywała się w Taniec swoimi oczkami, które przypominały czarny pancerzyk z żuka. Z rozdziawionego dzióbka wylatywał melodyjny śpiew. Nie… To nie był śpiew, to był śmiech… Śmiech pełen wyższości i jadu, o którym prawie udało jej się zapomnieć przez te wszystkie księżyce, gdy żyła wraz z Ino i Zośką. To był rodzaj rechotu, który ciągnie się przez lasy, przez osiedla dwunożnych, aż dochodzi do ucha, które jest na niego najbardziej wyczulone.
“Parszywy, zgniły… Opierzony, ubrany z puch ze śmierdzącego tchórzostwa…” — Była wkurzona. Nie mogła nawet wypluć na świat swojego rozsierdzenia. Trzymała w sobie coraz więcej ciężkich emocji. Gdyby nie wszystko, co stało się wcześniej, przeszłaby obok srokosza obojętnie; najpewniej nawet nie zauważyłaby go, ale teraz… Teraz to już było zbyt wiele. Zmarszczyła brwi, chociaż czuła ten ruch nawet w paluszkach łap. Złapała kontakt wzrokowy z przeuroczymi ślepkami ptaszka. Przekręcił delikatnie łebek, jakby chciał się zapytać, dlaczego jej drugie zielone zwierciadełko duszy jest głęboko przeorane.
“Stare próchno, nawet sam nie przyjdzie, łapy nie wyciągnie, tylko wysyła zarobaczone, skrzydlate gnidy, aby mnie nękać. Srokosz przebrzydły, śmierdzący wydzielinami starszych, śmierdzący kwaśnym mlekiem swojej przybłędy, oblepiony szczynami swoich zgniłych od środka kociąt!” — Kontynuowała bitwę na spojrzenia ze stworzonkiem, które wydawało się coraz mniej nią zainteresowane. Dziubało, od czasu do czasu, nabitą na kolec jasną myszkę. — “Taki właśnie jesteś, taki byłeś i będziesz… Nienażarty, nienasycony, a to wszystko przez tę dziurę, czeluść, którą trzymasz w sercu… Żryj, żryj, ile wlezie, bo za chwile, jeden po drugim wyrwą ci piórka ze skrzydełek, zeżarty zostaniesz ty i tylko ty. I nic po tobie nie zostanie… Choćbym miała sama o to zadbać.”

* * *

Nie udało jej się wrócić do Ino, zanim straciła przytomność. Na szczęście odnalazł ją polujący w pobliżu Tojad. Kocur wziął szylkretkę na grzbiet i zaniósł pod rozłożysty dąb. Pamięta momenty, kiedy świadomość na moment do niej wraca, jak chybocze się na jego plecach, a łapy bezsilnie obijają się o bok brata opiekunki. Kiedy poczuła zapach ziół, odpłynęła.

Obudziła się dopiero wieczorem na następny dzień. Większość pyska miała w pajęczynach; była pewna, że jakiś pająk uwił sobie gniazdo w jej uchu, ale nie obchodziło jej to szczególnie. Mógł nawet zeżreć jej mózg; niektórzy rządzą całym klanem bez niego, więc i Taniec miała to gdzieś. Miała odsłonięte jedno oko, ucho i nos. Coś było jednak nie tak; jej zmysły nie zdawały się działać sprawnie. Była otumaniona, a wszystko ruszało się bardzo powolnie, wraz z nią samą. Próbowała poruszyć łapą, ale wydała się taka niesamowicie ciężka…
— No, no… Spokojnie ptasia wojowniczko… — Usłyszała głos Ino, dochodzący ze strony, gdzie jej pysk był obłożony białą siecią. W jego tonie brzmiało zmęczenie, a nawet szczery smutek; najbardziej jednak umiała wyodrębnić ulgę. Uzdrowicielka usiadła. Dotknęła delikatnie karku leżącej, a z pyska szylkretki wydobył się cichutki pomruk. — Niezbyt skoram pytać, coś zrobiła, jakie miałaś zapędki… Bo śmiem wątpić by to, w jakim stanie się znalazłaś, było stanem, w którym chciałaś zakończyć swoją malutką przygodę — powiedziała dość lekko, rozwiewając tym samym gęstą atmosferę. — Nie mniejsza… Skończyłaś, jak skończyłaś. Cud, że mój braciszek był akurat na polowaniu tam, gdzie rzadko go ponosiły tropy zwierzyny. Wykrwawiłabyś się. Sama wśród białych zasp usypanych…
— N-nie… Nie widzę cię. — Słaby i łamiący się głos wydarł się spomiędzy pajęczyn. Próbowała wygiąć szyje bardziej do tyłu, aby dojrzeć, chociaż rąbek futerka na pyszczku Ino, ale przypadkowo zahaczyła o kamień, który przeciął jedną warstwę opatrunków. Syknęła i zacisnęła ślepie.
— Spokojnie, spokojnie, nie ruszaj się. — Wstała i zasiadła po drugiej stronie, owijając ogon wokół łap. Oczy miała widocznie przemęczone. — Rana jest paskudna… Długo będziesz ją leczyć, długo będzie kłuć cię w oku… W tym, co po nim pozostało.
— Co? — zapytała z lękiem.
— Pysk jest szkaradny, ale prosty do wymycia z brudu. Z oczodołem jest trudniej… Nie użyje mchu, bo sprawa jedynie stanie się gorsza i gorsza. Musimy być myśli dobrej, że organizm masz silny, a nie tylko młody.
— Aha… — mruknęła i podkuliła łapy.
— Ale mam nowiny — zaczęła, przysuwając się bliżej. — Świat się miło zachował względem nas. Pomagać mi nie możesz, nie przez dłuższy czas. Jednak… Pod korzenie przywiało malutkiego, rudego listeczka — oznajmiła, uśmiechając się delikatnie. Czekała na jakieś słowo, ale Taniec jedynie zmarszczyła nieznacznie brew. Starsza więc kontynuowała — Malutki listek był cieniutki, słabiutki, a wiatr pogrywał z nim. Złapałam go za łodyżkę i przyprowadziłam do środka, aby nie odfrunął. Nakarmiłam i pyszczek zwilżyłam, a następnie położyłam na mięciutkim meszku; na tym, na którym sobie teraz polegujesz. — Faktycznie… Szylkretka czuła zapach innej kotki pod swoim policzkiem. Nie zauważyła tego wcześniej, bo była to woń ziołowa, bardzo pasująca do tej, która zwykle roznosiła się pod korzeniami dębu.
— Kto to? — zapytała sucho. Chciała pozostać nonszalancka i udawać niezainteresowaną, ale musiała przyznać, że interesowała ją ta nowa “zdobycz” starszej.
— Nazywa się Jagienka. Kruszynka z niej, a umysł ma chętny do nauki. Myślę, że pozostanie z nami, zwłaszcza teraz, gdyś niedysponowana.
— Zastępujesz mnie? — rzuciła, ale w jej głosie nie było jadu, jedynie żartobliwa nutka. — I to jeszcze, gdy jestem na łożu śmierci?
— Nie martw się. Może i życie cię nie oszczędza, ale to nie jest jeszcze jego kresanie — zapewniła, znów dotykając jej piersi. — A w dodatku, samaś przyznała, że od ziół kręci cię w nosie, że żywica lepi ci się do łap, a nie do opatrunków, a mak jest w twoich oczach bardziej kuszący dla potrzeb własnych, niźli dla tych, co nie umieją oczu zmrużyć mimo zmęczenia.
— Dlatego chowasz je przede mną? — Podniosła brew.
— W rzeczy samej, ale tym razem wygrałaś tę małą batalię. Tak żeś jęczała i rzucała się, że musiałam przeprowadzić małemu listowi pierwszy test. — Wyciągnęła pazur i wsadziła go delikatnie do pyska Taniec, otwierając go szerzej. — Rudy listek nie ma pazurków, mała Jagienka pochodzi od dwunożnych. Dlatego to ona, z całą swoją malutką delikatnością, podała ci maczku. Nawet nie drgnęłaś, jakby cię zaczarowała.
— Więc znalazłaś jakąś mizerną przybłędę.
— Ona odnalazła mnie… A raczej nas — poprawiła prędko uzdrowicielka.
— Przybłędę bez pazurów, której już pierwszego dnia kazałaś wpychać mi łapy do gardła.
— Otóż tak, zgadza się. Poradziła sobie z tym śpiewająco. Ciebie też pochwalę, gdyś nie odgryzłaś jej paluszków, a wyglądałaś niczym prawdziwy wojak. To było jeszcze przed tym, jak cię zakryłam przed światem. — Musnęła delikatnie pajęczyny, a mały dreszczyk przeszedł ciało młodszej.
— Hejże! Co mi robisz! — Odskoczyłaby, gdyby nie była taka słaba.
— To dobrze, że czujesz. Miejmy nadzieje, że szybko wrócisz do siebie. Żelazna Zośka przyszła dzisiejszego poranka, ale wtedy jeszcze ledwoś żywa była. Odesłałam ją z Jagienką.
— Zgniecie ją, pewnie usiądzie na twoim małym listku i tyle będzie. Łapą się zamachnie, a on odleci. — Poprawiła się powoli, aby podnieść nieznacznie pysk i lepiej widzieć opiekunkę.
— Nie zamartwiaj się. Nie wszystko opiera się jedynie na rozmiarze.
— A czy niedźwiedź boi się pająka?
— Jak ten mu wejdzie do nosa, być może — zaśmiała się Ino, a szylkretka uśmiechnęła się nieznacznie, na tyle, na ile umiała bez bólu.

* * *

— Miałam najdziwniejszy spacer od dawna — powiedziała liliowa, wchodząc do pod korzenie dębu. Na środku leżała Zośka, myjąc powoli futro wewnątrz łap. Przed nią leżały ogołocone kostki kosa, a kawałki mięsa wciąż świeciły jej między zębami.
— Znowu polowałaś na drapieżne bestie? — rzuciła od niechcenia, nie przerywając toalety. — Wiesz, jak tak dalej będzie terroryzować okolicę, to zwołają jakiś spisek. Ja ci zadka nie obronie, nie przed wściekłymi pochukiwaczami.
— Głupia jesteś — parsknęła Taniec.
— To moja rola. Ty jesteś brzydka, Jagienka bezużyteczna, a ja głupia — wyszczerzyła się olbrzymka. — O! No a Ino jest stara i szalona. Ma dwie role, bo jedna jej osobowość to po prostu skamieniały siwus, a druga to ostro szurnięta czarownica. Jesteśmy siebie wartę.
— Czemu mówisz tak nie ładnie… — Zza liściastej kotary wynurzyło się rude ciałko. Kobaltowe oczy skarciły najpierw Zośkę, a następnie przeniosły się na Taniec. — Czy coś się stało?
— Pewnie znowu ma kleszcza w dupie, jak ostatnio — rzuciła, a następnie z głośnym “tum” przewróciła się na drugi bok.
— Nie powiem kto, nie powiedział mi, że rozpadlina rozciąga się obok mnie. Nie dość, że wpadłam w pokrzywy to jeszcze ten przebrzydły kleszcz! — warknęła zielonooka. Poczuła dotyk ogona na swoim udzie.
— Ważne, że nic ci nie było. A kleszcz to nic, nawet w… Takich miejscach. Wyciągnęłabym ci go nawet z gardła, jakbym musiała — mruknęła Jagienka, a dawna Klifiaczka musnęła jej ucho pyskiem.
— Wow… Jakie wy jesteście romantyczne — rzuciła z ironią srebrzysta — Porzygam się.
— Spotkałam jakiegoś dziwnego gościa. Gadał trochę jak Ino.
— Nie uciekł przed twoim pyskiem? A to dziwne. Zwłaszcza że ty się tak śmiesznie krzywisz, zawsze się krzywiłaś, jak mówił do ciebie kocur. To śmieszne — przyznała olbrzymka, wciąż leniwie leżąc na boku, zajmując niemal połowę nory.
— Chyba próbował mnie poder- — Histeryczny śmiech przyjaciółki przerwał jej. Sama liliowa przybrała kamienną maskę i wpatrywała się zażenowana w tarzającą się po ziemi pomarańczowooką. Ignorowała zaniepokojony i niepewny wzrok rudej.
— Srasz mnie?! — rzuciła między napadami śmiechu, a kiedy ich oczy się spotkały, znów zawyła i upadła.
— Nie sram cię, sama się srasz, głupia kupo tłuszczu — syknęła, a następnie zwróciła się bardziej do koteczki siedzącej obok. — Gadał do mnie, jakbym była jakaś jego wielką panią. Najpierw obrzucał mnie kwiatami, a następnie przylepił się jak rzep do ogona. Prawie bym sama mu pysk przeorała, ale zaczął coś gadać o klanach w lesie.
— To te twoje zabawy, nie? — wtrąciła się Zośka.
— Społeczność, rodzina, a raczej banda kretynów, co nawet nie umie sobie poradzić z jedną wszą.
— Dalej masz koszmary i te dziwne głosy, wizję? — odezwała się niespodziewanie uczennica uzdrowicielki.
— Jesteś opętana? — Srebrna zmrużyła oczy i podniosła się na przednich łapach.
— Nie, nie jestem i nie, nie mam żadnych koszmarów. Było minęło. A teraz dajcie mi dokończyć i nie zmieniajcie tematu, jeśli łaska.
— Co się tak spieniasz, przecież wszyscy cię słuchają, myszeczko — wymruczała olbrzymka i wyciągnęła się z powrotem na ziemi.
— Powiedział, że jakiś brzydal w mieście mu powiedział o tych klanach i on teraz marzy, żeby być ich częścią. Ale że nic nie wie, a że wyglądam na obytą i doświadczoną w tych sprawach, to muszę coś o nich wiedzieć. Co wiedziałam, to powiedziałam. Poszedł sobie, ale prosił mnie do końca, żebym mu towarzyszyła teraz i przez życie. — Zamyśliła się — Wiecie co, jak to się działo, to ciekawiej brzmiała ta historia.
— Chwalisz się czy żalisz? — zapytała Zośka. — “Oho, jestem Taniec, mam jakieś dziwne korzenie wśród bandy szalonych, dzikich kotów.” Jak na kogoś, kto strasznie narzeka na dzieciństwo, to często o tym mówisz.
— To chyba normalne i godne pochwały, że tęskni za rodziną… — mruknęła Jagienka. Posłała ukochanej pocieszający uśmiech, ale liliowa jedynie parsknęła.
— Nie tęsknie. To była banda idiotów. Nawet większych od niej. — Wskazała na przyjaciółkę, która jedynie w odpowiedzi wzruszyła łapami nieporuszona. — Banda tchórzy i leniów. Żyją sobie pod łapą najgorszego kocura, jakiego nosił świat, ale nic z tym nie zrobią.
— A to nie tak, żeś zwiała? — dopytywała srebrna z kpiącym uśmieszkiem.
— Ratowałam honor.
— Tjaa~
— Co za różnica. Ja się bardzo ciesze, że postanowiłaś uciec, bo nigdy bym cię nie poznała — wymruczała niebieskooka, ocierając się o bark szylkretki, mrucząc głośno.
— No właśnie. Co byś beze mnie zrobiła, hm? — zwróciła się do rudej, patrząc na nią z góry. Głośne westchnięcie wydarło się z pyska Zośki. Wstała i przeciągnęła wielkie kończyny. Skrzywiła pysk i rzuciła jedynie na odchodne.
— Możecie się migdalić, ale poczekajcie, aż pozbieram swoje graty.

* * *

Siedziała na ciemnej, cichej polanie. Nie. Nie było cicho, nie do końca. Gdzieś w tle, gdzieś w oddali, słychać było szum oceanu. Odgłosy fal, które uderzały w równym tempie o wysokie wybrzeże; to był dźwięk, który nawiedzał Taniec jedynie w snach. Jedynie, kiedy świadomość chciała znów ją ukarać, znów przypomnieć jej kim naprawdę jest. Cała sceneria mówiła, krzyczała wręcz “Jesteś Klifiakiem, jesteś córką Srebrnej Szadzi! Nie… Jesteś tchórzem, przegranym bez walki…” Te słowa, te określenia znała już bardzo dobrze. Płynęły jej w żyłach niczym krew, budowały jej osobowość, nawet jeśli inne koty tego nie widziały. Ona wiedziała, że jest niczym innym jak ofiarą Srokoszowej Gwiazdy, którego parszywa morda będzie ją zatruwać życie… Którego niewyleczalna głupota doprowadziła do tego wszystkiego. Doprowadziła do tego, że jest bez rodziny, bez matki, ojca… Bez braciszka… Nigdy nie pokocha nikogo tak mocno, jak ich. Jej uczucie do Jagienki nie jest nawet blisko. Bo czy ona faktycznie nawet kochała tę rudą poczwarkę? Uśmiechnęła się pod nosem i pokręciła łbem. Do sennej rzeczywistości przywrócił ją pisk. Poczuła, jak coś skapnęło jaj między uszy. Jedna, dwie, pięć kropli, które wciąż spadały z jednego miejsca. Podniosła głowę. Nagle nie znajdowała się już na bezkresnej nizinie. Była w obozie Klanu Klifu. Znała to miejsce tak dobrze… Jej dom. Jednak coś było nie tak. Cisza była tak przeszywająca, że kotce wydawało się, że bicie jej serca sprawi, że kamienne szpikulce spadną ze sklepienia. Nawet wodospad zastygł. Obróciła się, aby zbadać, gdzie podziała się wodna kurtyna, ale napotkała jedynie ścianę. Jaskinia była zamknięta; nie było mowy o ucieczce. Krople znów spadły. Jedna wpadła jej do zdrowego oka; dopiero teraz miała szansę dowiedzieć się, że nie była to woda… Jej wizja zabarwiła się na czerwono. Kolejna trafiła w nos, a metaliczna woń przeszyła ciało szylkretowej. Czuła w niej coś… Zbyt znajomego. Powoli zaczęła znów podnosić głowę; kapnęło jej do pyska, ale nie poczuła szkarłatnej cieczy… Poczuła piekące, niewielki kolce, poczuła, jak ciecz zamienia się w wonny liść. Wonny, acz bolesny. Wypluła go. Pokrzywa spadła na ziemie. Coraz bardziej zmieszana, tym razem prędko zadarła głowę. Z pyska wydarł się pojedynczy wrzask, a zaraz potem huk spadającego ciała. Z wielką dziurą, która przechodziła z jednej strony na drugą, w boku, na posadzce leżało ciało Koperkowego Wzgórza. Nie… To ciało Srebrnej Szadzi… Nie! Ciało zmieniło się w zwłoki Zielonej Łapy… Z każdym mrugnięciem widziała innego, ważnego dla niej kota. Oko ją bolało i zaczęło łzawić; wiedziała, czyje truchło pojawi się pod jej łapami, jeśli je zamknie. Nagle, kiedy już prawie się poddała, na czarnym, pokrytym posoką ciele przysiadł popielaty ptaszek. Srokosz rozpoczął swoją urokliwą, poranną śpiewkę, a do jaskini zaczęło wpadać światło jutrzenki. Taniec odwróciła głowę tam, gdzie powinien być wodospad. Tym razem tam był. Ptak śpiewał coraz, coraz głośniej, a jego pieśń dudniła jej w uszach. Czułą ją całym ciałem, każda kość drżała od jej jazgotu, żyły w głowie boleśnie pulsowały, a serce łomotało szaleńczo. Nie umiała tego wytrzymać. Zamachnęła się łapą, ale zamiast poczuć, jak drobne opierzone ciałko zostaję odrzucone w bok, znów napotkała pokrzywy, tym razem całe gąszcze. Nie była już w obozie. Była pod dębem Ino. Czuła zapach jej ziół i samej uzdrowicielki. Wszystko było takie, jakie zapamiętała tego wieczoru, przed wejściem na gałąź, jedyna różnica była taka, że całe runo leśne pokryte było wodą. Dopiero teraz poczuła, że aż do brzucha stoi w bajorze. Chłód rozbudził jej rozedrgane zmysły i przywiódł na ziemie. Dookoła były drzewa, ale nie było żadnych krzewów, ani zwierzyny, ani nawet robaków na powierzchni. Tafla drgała pod dotykiem tylko jednej rzeczy… Na powierzchni spokojnie unosił się srokosz. Niby kaczka, lekko ruszając nóżkami, pływał po jeziorku. Złość ogarnęła szylkretkę. Mimo że pod nogami czuła grząskie błoto, odbiła się wysoko i skoczyła na ptaka, wpychając go pod powierzchnie. Nie natrafiła na dno. Spadała i spadała w dół, aż w końcu obudziła się, niemal nie spadając z gałęzi.

* * *

Po pamiętnym śnie było tylko gorzej. Miała paranoję. Wszyscy to widzieli, wszyscy zauważyli, że Taniec jest coraz bardziej roztrzepana. Coraz częściej wpatruję rosnące przy lecznicy krzewy głogu. Spędza całe dnie jedynie… Czekając. Na co? Nie powiedziała nikomu. Jednak gdy tylko na ciernistych gałązkach zasiadł jakiś ptaszek, zrywała się niczym poparzona. Biegła prosto na niego, a gdy ten odlatywał, zdawała sobie sprawę, że była to zwykła sikorka lub wróbelek. Jagienka przyglądała się całej tej sytuacji ze smutkiem w oczach. Wiedziała, że musi coś zrobić. Wiedziała i chciała; taka była jej rola; musi wspierać, musi jakoś pomóc swojej partnerce. Niebieskooka znała, przynajmniej w jakimś stopniu, przeszłość Taniec. Długie rozmowy, którym oddawały się wieczorami w berberysowym gąszczu, pozwoliły jej wniknąć w dusze ukochanej tak głęboko, że wydawało się jej, że jest bardziej świadoma tego, co czuję, niż sama właścicielka owych emocji. Zwłaszcza że szylkretka robiła wszystko, aby nie pokazywać jak bardzo tęskni za domem, jak wielki żal i gorycz w niej kipi. No, a przynajmniej było tak do momentu tego przełomowego snu. Po nim wszystko stało się… Trudniejsze.
Aberracje były coraz bardziej widoczne, coraz częstsze, a ich intensywność i widoczność w skutkach, narastała z każdym dniem. Humory zmieniały jej się niczym tony w ptasiej śpiewce, sierść na grzbiecie stała jak sosnowy las, a posiłki stawały się rzadsze, mniejsze… Wszystko w jej głowie było wypierane; zajmowało miejsce rzeczom, które Taniec uważała za znaczące, za takie, które pozwolą jej zrobić kolejny krok naprzód. Cel, do którego miał on prowadzić, długo był okryty mgłą.
Mgłą stworzoną z żalu, wstydu i złości; ze wszystkich negatywnych uczuć, które tylko umiała nazwać. Ale kiedy tylko przejrzała, przebrnęła przez opary, które wysiąkły ze szkaradnej duszy Srokoszowej Gwiazdy, wtedy… Ah… Wtedy zrozumiała… Zrozumiała co musi zrobić, co powinna zrobić już wiele księżyców temu, ba! Co powinna zrobić, zanim zdecydowała się na tchórzostwo, jakim było zostawienie swojej rodziny na pastwę tego obszczanego smarka! Jej kochani najbliżsi; jej milcząca matka, która pewnie ze stoickim spokojem przeżywa ból istnienia w tym okropnym miejscu, jej wspaniały, ciepły ojciec, który jest niczym ścięta winorośl, która pięłaby się do słońca, gdyby tylko mogła… Jej… Jej braciszek… Musi to zrobić dla nich. Musi ich uwolnić! Ale nie robi tego jako ich córka, jako siostra, nawet nie jako przyjaciółka. Nie. Ona jest ich płomieniem, którego skry dosięgną tych, którzy przesiąknęli odorem zgnilizny.
Będzie dla nich jak choroba skryta w cieniu; niczym szalejąca gorączka.
Gorączka, która pojawi się znikąd, która przyniesie swoje własne zasady, którym można ulec i nauczyć się pod nimi żyć, lub które można spróbować zwalczyć… Lecz za jaką cenę?

Czy za cenę, jaką jest w stanie zapłacić Klan Klifu?

* * *

Taniec przedstawiła drogę, którą postanowiła obrać, swojej siostrze Żelaznej Zośce i partnerce Jagience. Obie kotki, chociaż potem na osobności nie ukrywały strachu o psychiczny dobrobyt liliowej, zgodziły się, aby jej towarzyszyć; głównie z obawy, że ta już nigdy by do nich nie powróciła.

Ino nie chciała brać udziału w wyprawie; jej miejsce było w korzeniach dębu, gdzie pomagała innym. Aby zapieczętować fakt, że idzie “ratować” Klan Klifu jako jego wybawicielka, a nie tylko kotka, która kiedyś była jego częścią, przyjęła nowe imie - Terpsychora. W ten sposób przystąpiła pośrednio do długiego rodu, którego przedstawicielką była właśnie Ino; nie przyjęła jednak jeszcze określającego ją przydomka; chce zrobić to po odbiciu swojego miejsca w świecie.

W dniu wymarszu Zośka pokazała się w towarzystwie dwóch innych kotek - Soli i Natty, które były znane pozostałej parze, już jakiś czas. Siostry postanowiły, z braku innych zajęć, dołączyć do ich grupy, skuszone obietnicami o wysokich stosach świeżego jedzenia i ciepłych legowiskach, gdzie nie śmierdzi smarem do machin dwunożnych. Podróż rozpoczęła się.

Zanim weszły w okolice miasta, ich kompania powiększyła się o tajemniczą Walkirie, której cel nie był do końca znany. Wydawała się dołączyć do nich bez żadnego powodu, ale szybko wywalczyła sobie lojalność reszty kotek, a w dodatku okazała się niesamowitą pomocą w przeprawie przez miasto, gdzie przyłączyła się ostatnia znajdka - Skorek. Bura niewiasta, niezwykle enigmatyczna i dziwaczna, od początku nie wydawała się zbytnio inteligentna, acz zdolna i pojętna, tak więc pozwolono jej zostać.

Wyprawa zakończyła się przeprawą przez Złote Kłosy, o których mówiła wszystkim Terpsychora. A kiedy historie o tłustej zwierzynie, która sama wpada pod łapy, okazała się prawdziwa, wszyscy byli gotów na prawdziwe działanie; zaczęli brać plany liliowej bardziej poważnie.

Zamieszkały w drewnianej szopie, gdzie czuć było jeszcze woń dawnych lokatorów, a w tym kociego mleka i łożyska; podobno Sola zauważyła uciekająca matkę z młodymi. Nikt nie popędził za nią. Nikt też nie zjawił się przez długo czas, aż do czasu…

Od Taniec (Terpsychory)

Kilkanaście dni po odejściu z miasta

Kotka otworzyła ślepia. Nie pamiętała, aby znalazła bezpieczne schronienie, jedyne czego smak, w kontekście poprzedniej nocy, czuję, to gorycz zmęczenia i głodu. Dlaczego więc teraz miała pod sobą suchy, miękki mech? Wiatr nie szarpał jej futrem, słońce nie świeciło jej w ślepia, a nos pieścił aromat ziół… Gdzie była? Nie… JAK się znalazła, gdziekolwiek teraz była?!
— No prosze prosze… A kto to się zbudził ze snu? Już myślałam, w pewnym momencie, że to twój wieczysty ujął cię w objęcia tak wcześnie. — Serce zabiło jej mocniej. Nie była sama… To źle, bardzo źle. Próbowała skoczyć na równe łapy, ale zakręciło jej się w głowie, a przed oczami migały czarne mroczki, które w końcu przysłoniły cały obraz, osunęła się z powrotem na legowisko. — Hejże! Spokojnie… Wy młodzi macie w sobie tyle werwy, a w głowach ciemna, głęboka pustka… — Ciepły, rozbawiony głos dochodził z jej prawej, ale nie zdążyła dostrzec kota, do którego należał.
— N-nie nabijaj się… — wydukała cicho, wciąż niewiele widząc. Dopiero po kilku wdechach, zarys jej łap pojawił się przed oczami. Mrugała jak szalona, aby odpędzić czarne kropki, które latały jej nad nosem jak wściekłe muchy nad łajnem. Znów chciała wstać, ale ciężar łapy na grzbiecie ją sparaliżował. Zjeżyła futro na całym ciele, ale odpowiedziała jej jedyna kolejna salwa śmiechu.
— Spokojnie, moja droga, skąd w tobie tyle wrogości? Połóż te igiełki na karku boś nie jeżyk… Chyba że się mylę? Jesteś panienko jeżykiem? — Tutaj pochyliła się bezpośrednio nad nią. W końcu mogła zobaczyć, z kim rozmawia, pod czyją opieką się znalazła. Stety lub niestety; tego jeszcze nie umiała określić.
— A wyglądam?! — syknęła. Była zirytowana. Nie bawiły ją te gierki. Była głodna, nie wiedziała, gdzie jest, co tutaj robi i jak będzie musiała zapłacić za tą gościnę. Nie lubiła nie wiedzieć…
— Nie, do jeżyka ci daleko. Równie daleko ci do myszki czy wiewiórki, a do bociana jeszcze, jeszcze dalej. Pozory jednak mają to w sobie, że lubią się mylić. To ich małe hobby! Bo ja bym powiedziała, że wydajesz się być śliczną, pięknie wychowaną, młodą panienką, a przede mną leży jakaś żmijka i obnaża ząbki jadowe. — Jak na znak Taniec przestała się wrogo szczerzyć. Nieznajoma znowu zarechotała. Młodsza zdawała się robić dokładnie to, czego chciała. Samotniczka miała coś w sobie, jej słowa niosły jakąś moc.
— Co jest z tobą nie tak? — Zmrużyła oczy. Była bardzo… Zmieszana. Nowa postać wzbudzała w niej przeróżne, również skrajne, emocję. Niebieska kotka usiadła tylko, zachowując pewną odległość i przyglądała się uczennicy. Uśmiech na jej pysku był tajemniczy; mało co ukazywał. Wzrok jej srebrnych, burzowych oczu przenikał ją do cna, zdawało się jej, że czuje go w trzewiach. — H-halo! Pytam poważnie.
— Ze mną? Czuje się znakomicie, ale miło mi, że interesuje cię mój dobrostan. Lepiej powiedz mi o swoim. Głównie przez niego tutaj jesteś, prawda? — zapytała niewinnie.
— Jestem tutaj, bo mnie porwałaś! A do tego jesteś jakaś pomylona! — rzuciła głośno, znowu próbując wstać. Podniosła przednią część ciała, ale kiedy chciała poruszyć tylnymi łapami, poczuła, że są przyklejone mocną żywicą do mchu. Kiedy przeniosła wzrok z nich z powrotem na samotniczkę, ta spoglądała na nią z wyczekiwaniem. — Szalona! Jesteś szalona! Na wszystko, co dobre, zaraz mnie zamordujesz, tak?!
— Skądże… Nie chciałam, żebyś uciekła, to tyle… — wymruczała.
— Tyle?! A czemu miałabym uciekać?!
— Właśnie to robisz, a ja wcale ci nie dokuczam… — Widocznie posmutniała. Wyglądała na faktycznie przejętą.
— Czego ode mnie chcesz?! — zapytała rozpaczliwie. Zaczynała żałować, że uciekła. Najpierw cuchnące miasto, a teraz pomylona baba w środku lasu. Chociaż… Dalej Srokoszowa Gwiazda był na pierwszym miejscu rzeczy, których miała dosyć.
— Pomocną łapkę wyciągam, liczę na przyjęcie. — Faktycznie przed nosem Taniec zamigotała biała łapa. Czy miała jakiekolwiek wyjście?
“Musiałabym zedrzeć sobie futro z nóg… A w dodatku jestem taka słaba, taka głodna…”
Czy miała cokolwiek do stracenia?
“Wszyscy i tak pewnie mają mnie za tchórza… Ci, którzy nie widzieli mojej ucieczki, pewnie usłyszeli wiele, wiele złych rzeczy z pyska Zielonej Łapy. Matka mnie pewnie nie kocha, ojciec przestanie kochać wkrótce, a Pokrzywek… A Pokrzywek musi nauczyć się mnie nie kochać. Tak czy siak; nikogo nie obchodzi, czy umrę z głodu, czy otruję mnie pomylona samotniczka.”
Westchnęła. Jej życie faktycznie sięgnęło dna, jeśli godzi się na coś takiego.
Skinęła głową, a starsza od razu zaczęła działać. Najpierw przyniosła jej jeszcze ciepłego bażanta. Na pytanie, jak udało jej się go upolować, podniosła pazur do pyska w niemym “Ćśś~”. Bez skrupułów, ignorując głosy, które ostrzegały przed możliwością otrucia, Taniec rzuciła się na ptaka. Potem wyssała wodę z podanego jej mchu. Była tak pełna, że trudno było jej się ruszać, bo bolał ją cały żołądek. Przez moment myślała nawet, że zwymiotuje, zwłaszcza że na kościach pozostawały jeszcze kąski pysznego mięsa. W końcu poznała imię swojej wybawicielki.
— Zwą mnie Ino, Ino Lecząca Dusze. Pałam się wieloma rzeczami, ale głównie zielarstwem i uzdrawianiem. Nie tylko ciała, ale i tego, co głębiej. — Nacierała tylne nogi szylkretki jakimiś specyfikami, dzięki którym żywica miała puścić. No i faktycznie, już po chwili zielonooka była wolna. — No proszę, już jesteś gotowa fruwać!
— Nie przeprosisz? — mruknęła, będąc już na granicy snu.
— A za co, moja droga? — Przekrzywiła łebek zaskoczona.
— Za to, że przykleiłaś mnie do legowiska.
— Hahha! Toż to tylko taka mała psotka — zaświergotała, zabierając swoje resztki ziółek i innych mazideł.
— A teraz wepchnęłaś we mnie całego bażanta, żebym i tak nie mogła uciec… Jesteś bardzo sprytna. — Musiała to przyznać. Zielarka przystanęła jeszcze na moment i posłała jej ten sam tajemniczy uśmieszek.
— Dobranoc Taniec… — szepnęła, a następnie wskoczyła na gałęzie drzewa, które rosło nad podkopaną jaskinią, w której zostawiła szylkretkę.
“Czy mówiłam jej, jak się nazywam?” — pomyślała, a po grzbiecie przebiegł jej dreszcz. Pozostało jedynie modlić się, że zrobiła to przez sen.

* * *

Kilka księżyców później

Została z Ino. Nie przestała być dziwna i momentami całkowicie przerażająca, ale Taniec zaczęła się do tego przyzwyczajać. Zwłaszcza że inne koty zdawały się jej ufać. Przynajmniej raz dziennie do jej niewielkiej jaskini zaglądał jakiś zagubiony, mniej lub bardziej, jegomość. Pyski powtarzały się od czasu do czasu. Miała wielu przyjaciół, których zawsze przyjmowała z otwartymi ramionami. Nie ważne jak dziwne rzeczy wypadały z jej mordki, szylkretka nie mogła zarzucić jej braku gościnności. Wszyscy spotykali się z propozycją odpoczynku w ciepłym i suchym legowisku, ale spocząć faktycznie mogli dopiero po przyjęciu posiłku, który wyciągała z ciemnego kąta. Chwile minęło, aż dawna Klifiaczka dowiedziała się, skąd bierze te świeże zdobycze, skoro nigdy nie widziała, aby szła na polowanie, ani też nigdy jej na nie nie posłała. Każdego ranka przychodził duży, czarny kocur. Miał sprytne, rozedrgane oczy, ale musiał być niezrównany w łowach, skoro nie ważne, jakie warunki panowały, on zawsze raczył Ino nowym łupem. W końcu zostali sobie przedstawieni.
Na imię miał Tojad i był starszym, a do tego już jedynym bratem Ino. W obyciu był specyficzny i dość śliski, chociaż mniej niejednoznaczny niż jego siostra. Szybko więc go polubiła. To on nauczył ją polowania i tropienia zwierzyny, nawet tej o wiele od niej większej. Rozbudził w Taniec to, czego nie miała okazji nauczyć się w Klanie Klifu. Był tym, kim powinna być Lisi Ognik; zanim odebrano jej uczennicę i przekazano w łapy Półślepego Świstaka. To Tojad jako pierwszy poznał jej historie. Polowali wtedy na ryby przy strumieniu. Nie powiedział nic, jedynie poklepał ją ogonem po barku i skinął łbem. Potem dla żartów wrzucił ją do rzeki.
Wtedy nauczyła się też pływać.
Przestała mieszkać w jaskini, w której przyjmowano przybyszów i chorych. Razem z Ino sypiała na grubych gałęziach dębu, przenosząc się na ziemie jedynie podczas silnego wiatru. Dowiedziała się dużo o swojej opiekunce.
Była częścią starej linii zielarek, wieszczek głosu natury i wolnych od zmartwień kotek. Zwykła mówić, a powtarzało to często, że jej poprzedniczki zawsze wędrowały za wiatrem, który miesza w rozmieszczeniu gwiazd. Jej mama była jak ona, podobnie jej ciotka, a wszystkiego nauczyły się, wędrując przez niesamowite krainy u boku ich matek. Prowadzone przez szepty przyrody, przybyły tutaj. Ino urodziła się w tej norze wraz z dwójką braci. Kocury nie miały możliwości poznania tajemnej wiedzy, więc zamieszkali z ojcem Jarnikiem w pobliskiej szopie, a dwie kotki zostały pod dębem. Matka samotniczki pewnego dnia zwyczajnie odeszła, najpewniej w kierunku, gdzie rozdzieliła się z siostrą wiele księżyców temu. Nie wiadomo czy udało im się spotkać.
Wtedy też do życia młodej uzdrowicielki wrócił ojciec wraz z braćmi. No i przyprowadzili też Brzózke… Była to wielka miłość Ino, która niestety zmarła na krótko przed pojawieniem się Taniec. Oprócz Tojadu był jeszcze Wielosił. Podobno, jeśli uważała, że to ten pierwszy jest znakomitym łowcą, to tylko dlatego, że nigdy nie poznała drugiego. Wielosił był wielki jak konar, o burej sierści i białych łapach, który z łatwością łamały karki zajęcy. Był pyszny i uwielbiał przechwalać się swoimi umiejętnościami. Tak długo aż nie ubzdurał sobie, że pokona borsuka. Borsuk swoimi szczękami pomścił wszystkie zające. Zrozpaczony Jarnik rzucił się z nurtem rzeki, zostawiając dwójkę rodzeństwa wraz z promienistą Brzózką. Radzili sobie dobrze; Tojad polował w leśnym runie, Brzózka pływała za tłustymi rybami, a Ino zawsze była gotowa, aby opatrzeć ich rany. Wszystko miało być pięknie. I było. Aż Brzózka nie udławiła się ością. Wtedy, to słyszała od kocura, zielarka zaczęła dziwaczeć.

Kolejną niespodzianką był nowy, stały pysk. Trudno było nie dostrzec wielkiej kupy futra, która osowiale posuwała się do przodu w kierunku ich drzewa. Taniec przyglądała się jej z niższych gałęzi. Była Pora Nagich Drzew, a gruba warstwa śniegu pokrywała leśne runo. Mróz szczypał w odkryte poduszeczki i wrażliwe, kocie nosy; przynajmniej uszy były bezpiecznie chronione gęstą warstwą futra. Przez zmrożone ślepia obserwowała, jak szary kształt jest bliżej i bliżej… W końcu z dolnej części wygramoliła się Ino, aby wyjść “temu” na spotkanie. Cicho niczym sowa Taniec zsunęła się jeszcze niżej, aby usłyszeć rozmowę.
Dostrzegła, że ślady, które przeorała w śniegu postać, są całe w ciemnych smugach.
“Może te pręgi są namalowane?” — pomyślała i uśmiechnęła się pod nosem.
— Pozdrowienia! — zaczęła uzdrowicielka jak zwykle rozradowana nowym towarzystwem. — Z czym przybywasz? Z bólem? Ze zmartwieniem, co po nocach sen przegania, co złe myśli wciąż przyciąga? A być może z pogróżkami? — zaświergotała, a pysk nieznajomej się zmarszczył.
— He? — burknęła.
— Pytam tylko o powody, które cię pokierowały pod korzenie naszego dębu — powiedziała Ino. — Czy być może to przypadek? Choć wyglądasz na zmęczoną, czyś z daleka? — Próbowała dalej, ale ubrudzona czarną mazią mordka wciąż ukazywała jedynie zmieszanie. Pomarańczowe ślepia poszybowały do góry; prosto na oblicze nasłuchującej kotki.
— Wytłumacz, o czym bredzi ta na dole? — rozkazała wręcz. Taniec podniosła brwi; nie spodziewała się takiej… Prymitywnej bezpośredniości. Parsknęła śmiechem.
“Widać, że poszło jej w łapy, w bary i kark, zamiast do mózgu. Gdyby silne koty były mądre, były zbyt niebezpieczne. Dlatego, cokolwiek jest w górze i świeci nocami na niebie, odbiera im rozumu cząsteczkę.”
— Pyta, skąd przylazłaś i po co nam tyłki zawracasz. — Zsunęła się po drzewie, aby stanąć obok opiekunki.
— Ah! Młoda damo, język! — skarciła ją starsza. Ogromna postać wybuchnęła gardłowym, głębokim rechotem. Jej oblicze od razu się rozjaśniło; nie wyglądała już groźnie i kwaśno, a raczej pewnie, a nawet rubasznie.
— Ha! Od razu lepiej! Gadać można ładnie, ale ważne, żeby się dogadać! — Podsumowała w prosty sposób swoje myśli, a następnie usiadła.
“Wszystko się trzęsie z każdym jej ruchem…” — pomyślała.
— No więc? Dowiemy się czegoś? — spróbowała jeszcze raz Ino, wyciągając łapkę z szarorudym kamieniem przed siebie.
— Po co mi to? — Olbrzymka wykrzywiła pysk.
— Ten kamyczek to ty — miauknęła, a nieznajoma posłała liliowej pełne politowania spojrzenie. — Napotkałam go dziś wśród moich medykamentów. Świat wiedział. Czy to jakiś ptaszek przyfrunął i zostawił; on by widział cię z daleka, widział twą tułaczkę? A może to jeżyk na igiełkach niósł go dzielnie? Może zajęcze nogi odbiły się z taką siłą, że aż kawałek ziemi przyfrunął do mnie? Wiele niewiadomych świat wciąż skrywa; my jesteśmy jednymi z nich…
— Szalona babo — zaczęła srebrna. Taniec parsknęła śmiechem, szczerym i zdrowym, którego uzdrowicielka jeszcze nigdy nie słyszała z jej pyska. — Nie wiem, co ty masz w tym twoim drzewie. Ale chyba nieźle cię pokopało.
— Ino mi na imię. Ino Lecząca Dusze — przedstawiła się.
— Mhm… A ty, laluniu? — zwróciła się do szylkretki.
— Taniec
— Taniec jaka? Taniec Pokręcony Hulaniec czy jeszcze jakoś inaczej? — zażartowała kąśliwie.
— Po prostu Taniec… — mruknęła. Nie lubiła nabijania się ze swojego imienia; nie po tym, co przeżyło w Klanie Klifu. Hańba tym, co zapamiętali ją jako Gorączkową Łapę.
— Nudy. — Machnęła łapą — Zato to. — Wskazała na uzdrowicielkę — To jest imię! Czadowe. Ja jestem Zośka, ale tata mówił na mnie Żelazna Zośka.
— I co to niby znaczy? — zapytała z przekąsem liliowa.
— Że jestem strasznie silna i twarda — oznajmiła.
— To musi być prawda. Kark masz jak pień, a pierś obfitą. Łapy mocne niczym głazy, ogon jak korona drzewa największego. Pysk szeroki, szczęki ciężkie… — Ino zaczęła ją obchodzić dookoła. Zośce bardzo się to najwidoczniej spodobało, bo nieznacznie naprężała części ciała, obok których akurat znajdowała się starsza.
“Co za komiczna, groteskowa kotka… Prosta, niewychowana… Autentyczna i zabawna.” — opisywała ją w głowie — “Przypomina mi Zieloną Łapę… Tęsknie za Zieloną Łapą”

* * *

Żelazna Zośka została z nimi. Szczerze powiedziawszy, ani Taniec, ani Ino się tego nie do końca spodziewały. Zwykle koty spędziły z nimi kilka dni, najadły się, wyspały, niektóre korzystały z medycznej wiedzy, a następnie szły dalej. Większość z nich pożyła jeszcze trochę, a następnie wpadała pod koła potworów, ale w szczęki lisów. Ale takie już było życie. No ale właśnie, ta zasada nie tyczyła się olbrzymiej szylkretki.
Opowiedziała im o sobie. Przebiegła przez całe dotychczasowe życie, które nie trwało o wiele dłużej, niż te Taniec. Wspomniała o warsztacie, gdzie mieszka otoczona smrodem spalin i dziwnych płynów, no i o największym robalu, który też niestety tam przesiaduję. Bo tak się złożyło, że również miała brata. Tylko kiedy liliowa oddałaby cały świat, każdego kota z Klanu Klifu dla Pokrzywowej Łapy, tak srebrna swoim cały klan by wykarmiła, nawet jakby nie było specjalnie takiej potrzeby. Długo rozwodziła się nad sytuacją, która doprowadziła do śmierci ojca. A dwa razy dłużej przeklinała Zdzisia, który był bezpośrednim winowajcą. Nie mogła na niego patrzeć, nie mogła go słuchać, nawet jego zapach doprowadzał ją do szału.
Dlatego sobie poszła.
Dlatego znalazła Ino i Taniec.
Dlatego postanowiła z nimi zostać. Przynajmniej na jakiś czas.

Na początku głównie przesiadywała pod korzeniami. Bardzo dużo mówiła. Głównie o niczym, często bez większego pomyślunku czy filtra, ale liliowej to nie przeszkadzało. Miło było w końcu mieć kogoś, to był w podobnym wieku, kto przypominał jej o pozytywnych aspektach jej poprzedniego życia. Żelazna Zośka zastąpiła jej Zieloną Łapę.
“Wmawiaj to sobie, Taniec. Wmawiaj…” — Słyszała w swojej głowie za każdym razem, gdy próbowała je ze sobą zrównać. Odganiała go niczym natrętną muchę.
Typowa rozmowa z olbrzymką kręciła się zwykle wokół jakiegoś podłapanego przez nią banału. To nagle poczuła ogromne obrzydzenie względem ryb, a to zdenerwowały ją mrówki, bo wlazły jej między futro na tyłku, a nie umie tam sięgnąć, a ty, okropna Taniec mówisz mi, że nie wyskubiesz mi ich… Z każdym dniem rozkręcała się coraz bardziej, czuła większy komfort niż kiedykolwiek. A dawnej Klifiaczce podobało się, że w końcu może przestać być smutną, porzuconą przez los, tułającą się uczennicą z klanu, który jej nie rozumiał, który ją zhańbił i zawiódł… Który ona zawiodła…
Ale teraz mogła być szczęśliwa.
“Kogo oszukujesz? Siebie? Oj nie, nie, nie… Nie będziesz. Nie będziesz, dopóki ta zawszona pijawka, ta zgniła od środka kupa zaślinionego futra będzie nękać twoją rodzinę.”
Ciekawe czy jej matka, jej ojciec i brat musieli liczyć się z konsekwencjami jej poczynań. Czy patrzą na nich krzywo? Czy ten zaszczany robak skrzywdził ich? Nie. On jest tchórzem. Tchórzliwym pisklakiem, co nawet latać nie potrafi.
“To po co ta ucieczka? Tchórz z ciebie taki sam jak z niego jak nie większy… Próbujesz sobie wmówić, że ty chociaż latasz… Ale skrzydełka ci się połamały… Siedzisz tutaj, oglądasz codziennie pyski kotów, którym życie pluje w twarz, sama leżąc na gałęziach bezpiecznego dębu. A teraz czelność masz czuć się szczęśliwa?! Zielona Łapa miała racje; jesteś arogancka, samolubna…”
Dużo się też szwendały. To tu, a to tam… Liliowa próbowała nawet nauczyć Zośkę wchodzić na drzewa, ale nie skończyło się to zbyt dobrze. Dłużej szukały takiego, które wyglądało na wystarczająco mocne, aby utrzymać ciężar potężnego ciała, niż faktycznie poświęciły na naukę. Choć przednia część olbrzymki była silna, to tył kompletnie zaniedbała; od razu zjeżdżała po korze.
Za to okazała się znakomitym pływakiem. Była niczym kłoda, która jednak, zamiast unosić się bezmyślnie w wodzie, mknęła na przekór nawet najsilniejszym prądom i wartkim nurtom. Szerokie, gruboowłosione łapy przypominały rybie płetwy, a futro na karku wystawało tak, że Taniec mogła leżeć na niej, gdy rozrabiały w rzece.
Nie ważne co mówiła sama sobie w głowie, musiała przyznać, że momentami czuła się naprawdę szczęśliwa, a śmiech, który wydobywał się z jej pyska, był szczery i promienisty.