Od Terpsychory

 Wszystko szło tak, jak zaplanowała. Pozostały w szopie, a ta z każdym dniem coraz bardziej przesiąkała ich zapachem. One same nabierały woni siana i innych suchych roślin, które dwunożni pozostawili tam na Porę Nagich Drzew. Zdziwiło ją, że ani razu nie musiały się szybko, na krótki czas ewakuować, z powodu nagłego pojawienia się tych łysych brzydali. Dzięki ciepłu i myszom, które podobnie co one, uważały drewnianą konstrukcję za miejsce, w którym warto przeczekać chłód i śnieg, bezpiecznie i z pełnymi brzuchami powitały Porę Nowych Liści, która niczym zielony deszcz spadła na tereny klanu. Drzewa okryły się gęstymi koronami, a na krzewach zakwitały nieśmiałe pąki. Skrobanie przy ścianach ustało; gryzonie zdecydowały się wybrać życie wśród soczystych traw, świeżych nasion i niedojrzałych jeszcze owoców. Samotniczki coraz częściej musiały wychodzić na faktyczne polowania; zwykle udawało im się złapać coś w kupach siana, ale teraz w końcu mogły wyruszyć na faktyczne zapoznanie się z dobrodziejstwem i obfitością Klanu Klifu. Nie komplikowały zbytnio swoich zadań. Zazwyczaj wszystko wyglądało tak samo: Skorek i Zośka wychodziły na polowanie; czasami przynosiły jedynie mniejszą, acz bardziej liczną zdobycz, a innymi razy udawało im się zdobyć coś znacznie pokaźniejszego - głównie za sprawą obecności olbrzymki. Walka, Natta i Sola odpowiedzialne były za patrolowanie; nie chciały przecież, żeby ktoś zarzucił im, że nie wykonują swojej części umowy. Kiedy niebieska i czekoladowa pozostają niemal zawsze na ziemi, chcąc jak najbardziej rzucać się w oczy, w razie, gdyby natrafiły na jakiegoś Klifiaka, który postanowił wybrać się na łowy przy terenach Klanu Wilka, tak szylkretka nie stawiała niemal nigdy łapy na trawie; była niczym widmo w koronach drzew, które zwłaszcza wieczorem, okrywały ją swoimi cienistymi objęciami. Zdarzało się jej przechodzić na ziemie Wilczaków i załatwiać się tam, głównie dla zabawy, żeby poddenerwować następnym patrol, który będzie tamtędy przechodzić. Chociaż starsza towarzyszka patroli za każdym razem ganiła ją za brak pomyślunku, nie za wiele mogła wskórać, zwłaszcza że bez ogona nie potrafiła nawet wejść na drzewo, aby sprać ten cwany zadek. 
Jagienka i Terpsychora wychodziły rzadko; a jak już, to we dwójkę. Spacerowały w pobliżu szopy, zazwyczaj w poszukiwaniu ziół, które młodsza z niemal obsesyjną skrupulatnością zbierała i układała w kąciku, który został nazwany ich lecznicą. Liliowa wychodziła bez partnerki tylko, jeśli odwiedzał ją brat. Wtedy niemal za każdym razem proponowała, że będzie towarzyszyć mu podczas zaznaczania granicy; no a wojownik niemal zawsze się zgadzał. Te chwile były dla nich bardzo ważne. Nadrabiali te księżyce, które los wytargał im z łap, te, które spędzili bez swojej obecności, czując, że odebrał im on cząstkę ich dusz. 
Rozmawiają... Dużo i długo... Na zmianę opowiadają o tym, co ich spotkało, co musieli przeżyć, aby stać teraz obok siebie, powoli sunąć wzdłuż bardziej zarośniętych terenów. Idąc przez pogorzelisko, zawsze milkli, jakby potrzebowali chwili, aby przemyśleć to, co usłyszeli i sami powiedzieli, a surowy, niemal smutny krajobraz idealnie do tego pasował. Potem docierali do rzeki, a Taniec mówiła, że nie pójdzie dalej, gdyż Jagienka nie lubi zapachu mokrego futra oraz obawia się, że w gęstym futrze może kryć pijawki i inne brudne, wodne stwory, których niesamowicie nie lubi. Za każdym razem to samo wytłumaczenie. Za każdym razem z pyska Pokrzywka wydobywa się cichy, delikatny, niemal kojący śmiech, który szybko zmienia się w smutek, a nawet przedwczesną tęsknotę. Mówią, że przysiądą tylko na chwilę, aby dokończyć to, o czym zaczęli dyskutować jeszcze zanim postawili łapę na spalonej ziemi. Ale czas biegnie do przodu, aż w końcu niebo okrywa się purpurą, a następnie rozlewa się granat. Dopiero gdy ich głosy zagłuszają cykady, a przez mocno zarośnięte uszy przebije się pohukiwanie puszczyka, dopiero wtedy Pokrzywowe Zarośla liżą paskudny policzek siostry, niemal niewyczuwalnie, aby nie sprawić jej bólu, którego i tak już miała za wiele w swoim życiu. Jeszcze nie pytał, co się stało; być może nie chciał wiedzieć. Potem wskakiwał do rzeki; niczym marmurowy kamyczek, który dzielnie mknął na drugi brzeg; odwracał się jeszcze tylko raz, aby skinąć do niej łbem, no i odchodził, aby kontynuować już i tak zbyt rozwleczony patrol. Wiedział, że Melodyjny Trel będzie już dawno spać, kiedy położy się obok niej, z dalej wilgotnym futrem, pachnąc słomom i jaśminem. 
Za to Terpsychora poczeka przy rzece jeszcze chwile. Wstanie dopiero wtedy, kiedy mrok całkowicie rozmyje kontury. Bez pośpiechu, niemal leniwie, skieruję się w stronę szopy. Czasami spróbuję zapolować na nieostrożną nornicę lub los podrzuci jej pod nos rannego gołębi, ale zwykle i tak źle wymierza odległość; klnie wtedy na wszystko, co huczy i przecina powietrze podczas nocnej pory. Jagienka nigdy nie śpi, kiedy koścista, lśniąca niemal sylwetka przeciska się przez drzwi. Jeśli pora jest wyjątkowo późna, a na czatach pozostaję, prócz uzdrowicielki, jedna para ślepi, żarzących się w ciemnościach, jednooka zachodzi ją, liżąc delikatnie rzadsze futerko za uszami. Kobaltowe oczy są zmęczone, zaszklone od wysiłku, jakim jest praca przy ziołach w tym nieprzeniknionym mroku. Idą razem za kupkę siana, gdzie sypiają na miękkiej, flanelowej koszuli, która musiał zostawić jeden z dwunożnych. Ani Terpsychora, ani Jagienka nigdy nie mają nocnych wart. Ruda kotka zwija się w ciasny kłębek, a starsza kładzie się za nią, przywierając do pręgowanego grzbietu na całej długości. Zaplatają swoje puchate ogony, a drobny pyszczek kładzie się na lekko przykurczonych szylkretowych łapach. Pokiereszowany policzek wtapia się w futro pachnące ziołami, szepczą sobie życzenia spokojnej nocy.