Od Mniszka CD. Miodunki

 Naprawdę nie widział co myślicie o kocicy, o jej rodzinie, a przede wszystkim właśnie o niej. Nasłuchał się co nieco na temat ich od innych kotów, więc śmiało mógł stwierdzić, że również byli dziwną rodziną. A mimo to Miodunka jako jeden z nielicznych kotów wykazywała względem niego jakieś zainteresowanie, nawet jeśli przypadkowo na siebie wpadali i chociażby z grzeczności wypadało zamienić parę słów. No i poza tym również tak jak i on nie przepadał za Fretką. To wystarczyło, aby w starszej kocicy jako tako widzieć przyjaciółkę. 

Mniszek jednak nie był dobry w te klocki. Komunikacja, czy też właściwie zrozumienie innych kotów u niego leżało. Dlatego żył sobie własnym życiem w tej dziwnej społeczności zwanej Owocowym Lasem.

W odpowiedzi na pytanie szylkretki jedynie kiwnął łebkiem. W końcu dzięki Miodunce mógłby w jednej chwili przenieść więcej przydatnych rzeczy wprost do dziupli.

przed narodzinami Jarzębinki i Przypływ

Siedząc na drugim brzegu rzeki, czasami miał wrażenie, że widział przemykającą po drugiej stronie postać znajomej kocicy pomiędzy zaroślami. Jednak od spotkania z Sówka, nie decydował się na ponowne składanie wizyt członkom Owocowego Lasu. Midounka może i nie doniosłaby na niego Agrestowi czy zastępcom, ale kto wie, czy ktoś by ich nie zauważył. Ktoś komu Mniszek w szczególności się naraził, jak Krucha, w końcu również jak czekoladowa była zwiadowczynią. Już właściwie w trakcie spotkania z Sówka dużo ryzykował, a jednak nie powinien igrać z ogniem . Miał zostać ojcem. Musiał zadbać o swoją partnerkę i o kocięta, które lada moment się narodzą. Możliwe, że przez zamartwianie się nad tym co miało lada moment nadejść, dostał bólów głowy. Tak, to było jedyne wyjaśnienie. Dlatego nie zwlekając, zebrał się ze skały nad rzeką i ruszył do Wrzosa, mając nadzieję, że ten coś poradzi na dolegliwość vana.

Wyleczeni: Mniszek

Koniec sesji, dziękuję pięknie za nią

Od Miodunki CD Mniszka

*dawno temu*

Cóż, ta rozmowa na pewno nie szła za dobrze, a gdy Mniszek wyminął ją, tym bardziej się w tym utwierdziła. Mimo to zaskoczyło ją, że kocur tak nagle uciął rozmowę. Powiodła za nim wzrokiem i dostrzegła, iż ten kierował się do swej dawnej mentorki, Jarząb. Gdy już kocur miał zawołać do albinoski, zburzył to wszystko kocięcy głos. — Mamo! Mamo! Zobacz co znalazłam!
Dostrzegła, jak van spina się i przystaje w miejscu, przyglądając się scenie. Córka Żbika podbiegła do swej matki, następnie pokazując jej swe znalezisko. Wyglądało ono na kilka liści z jakichś drzew. Jarząb z zainteresowaniem i uśmiechem na pysku rozmawiała ze swoją córką.
I wtedy właśnie zrozumiała, w czym leżał szkopuł. Czemu Mniszek nie lubił Sówki? Ano temu, iż ta zabrała mu mentorkę. Kocur ze spuszczonym łbem, mamrocząc coś przy tym pod nosem, ruszył w kierunku legowiska medyka.
Miodunka powoli ruszyła za nim.
— Hm, chyba zaczynam rozumieć, czemu lubisz Jarząb, a Sówki już nie — zagadnęła powoli, ostrożnie, choć wiedziała, że może przegina. — Tęsknisz za nią. Rozumiem to. Możesz jej nie lubić i masz do tego pełne prawo. Jednakże… to nie jest również jej wina, że nie mogłeś ukończyć treningu pod okiem Jarząb. Co pewnie nie zmieni twojego nastawienia do niej.
— Za nikim nie tęsknię... — wycedził przez zęby niebieskogłowy. — I nic nie rozumiesz, tak tylko ci się wydaje. Jak każdemu z was. — nawiązał kontakt wzrokowy ze starszą, kątem oka mimo to starając się przyjrzeć matce i córce które rozmawiały ze sobą gdzieś za nimi. Nie umknęło to uwadze Miodunki, która uniosła nieco brew. — Czyżby? — spytała — Cóż, ja bym ci radziła zamiast iść do Witki się przejść. To oczyszcza umysł. Ale rób jak chcesz — stwierdziła, po czym odwróciła się i podążyła w tylko sobie znanym kierunku.

***

*jakiś niedługi czas później, może dzień może dwa*

Odpoczywała właśnie pod jednym z drzew niedaleko Śmietniska. Mało kotów tutaj przychodziło, więc było cicho i przyjemnie. Westchnęła, przyglądając się dwóm ptakom latającym gdzieś po niebie. Sama też chciałaby mieć swojego ukochanego przy sobie.
Niestety, to już dawno było stracone.
— Ykhm! — usłyszała czyjeś hymknięcie, więc szybko wróciła do rzeczywistości. Przeniosła wzrok na kota, który przerwał jej rozmyślania, czego akurat nie miała mu za złe. A był to Mniszek, który trzymał w pysku... coś. Na pewno coś, tylko co. Widząc jednak jego naglące spojrzenie wstała i podeszła bliżej.
— Coś się stało? — spytała.
Zamiast jednak udzielić jakiejkolwiek, choćby i nie zrozumiałej odpowiedzi, niebieskooki jednym susem przyskoczył do drzewa, przy którym siedziała, po czym wspiął się na nie ciut, aby następnie włożyć do dziupli, która w nim była, ów niezidentyfikowany przez Miodunkę przedmiot.
— Nie, poza tym, że blokowałaś mi wejście, to nic się nie stało. — odpowiedział kocur, zerkając na kocicę, która przyglądała mu się z zainteresowaniem — Pomogło. — padło z jego pyska, kiedy to znowu znalazł się na stałym gruncie.
— To twoja skrytka na skarby? Też mam kilka podobnych. Na kostki i piórka — stwierdziła, próbując jakoś pociągnąć tę rozmowę dalej.
— Naprawdę? Nie wyglądasz jakbyś interesowała się zbieraniem czegokolwiek. Nie licząc zbierania wyrzutków takich jak ja — rzucił kocur. — Mam nadzieję, że nie trafiłem na twoją skrytkę, bo zdarzyło mi się raz czy dwa wyrzucić z dziupli dziwne przedmioty. Wziąłem je za śmieci. — wyznał.
— Nie, ta dziupla nie była jedną z nich — uspokoiła obawy Mniszka — Czym jest to, co zbierasz? Czy to coś ze Śmietniska? Bo nigdzie indziej niczego choć trochę podobnego do tego, co przyniosłeś, nie widziałam — przyznała.
— Tak, ze Śmietniska i nie, nie wiem co to jest. Ale może się kiedyś przyda, te ciepłe i miękkie przedmioty. Nie rozumiem czemu dwunożni się ich pozbywają.
— W sumie racja — zgodziła się z nim — Na szczęście teraz dzięki ich głupocie ty możesz je zbierać — uśmiechnęła się do kocura.
Na pysku Mniszka wykwitł niezrozumiały grymas. Szylkretka nie przestawała się mimo to uśmiechać. Nie wiedziała, co ta mina oznaczała, ale mimo to starała się jeszcze nie skreślać tej interakcji.
— Hm, może poszukamy kiedyś tych dwunogowych sprzętów razem? — zaproponowała.

<Mniszku?>

Od Mniszka CD. Miodunki

dawno, dawno temu... 

Nie wiedział jak ma odpowiedzieć na to pytanie, to też stał jak ciele wpatrując się w Miodunke szeroko otwartymi oczami. Z jego pyska wydobył się pomruk, gdy próbował znaleźć odpowiedź. Niestety nie umiał jej znaleźć, pomimo stania w ciszy, dla których mogła być ona niezręczna. Jednak po szylkretce nie widać było żadnego grymasu na pysku, cierpliwie wyczekiwała odpowiedzi.

— Em... Nie wiem. — odparł w końcu podwijając lewa łapę i wlepiając wzrok w ziemię — Moim jedynym celem było ukończenie treningu, nie rozmysłem co dalej, gdy już go ukończę i zostanę wojownikiem.

Przeniósł spojrzenie na zielonkawe oczy kotki, która przez cały czas bacznie mu się przyglądała, tak jakby analizowała każde słowo, które padało z jego pyska. Machnął nerwowo ogonem i odwrócił głowę. Po co on właściwe z nią gadał? Nie była nikim z rodziny i była upierdliwa, udając to zainteresowanie nim. 

— Czy celem może być pozostanie przy życiu  i skonanie jako starzec, gdy już zazna się szczęścia? — Słowa początkowo po cichu wybrzmiewały z jego pyska, każde kolejne brzmiało jednak głośniej

Ponownie wpatrywał się tępo w Miodunke, mając nadzieję, że ta nie zacznie się śmiać. Cóż, może i Mniszek nie miał przyjaciół, nie był blisko ze swoją rodziną, ale chciał znaleźć szczęście w życiu jak inni. Częściowo znalazł, ale to jeszcze nie było to. No i nie chciał dokonać żywota młodo. Nie teraz po tym co przeszedł na treningach. Teraz to koniecznie musiał umrzeć jako starzec, śmiejąc się nad grobem Fretki, że on w przeciwieństwie do niej odnalazł radość z życia. 

— Hmmm... jest to możliwe. Ale chyba najważniejsze jest by zaznać szczęścia w życiu, a zestarzenie się tego nie gwarantuje.

— Jesteś starsza, — i pewnie też mądrzejsza —  więc pewnie masz rację — odparł, po czym dostrzegając minę kotki skonfundowany dodał — Starsza, nie stara... 

I znowu źle się wyraził. Przynajmniej Miodunka nie miała zamiaru mu natłuc po głowie, jak matka. Prawda?

Zdążył się dowiedzieć już od niektórych kotów na temat tego, co spotkało zastępczynię i jakie były tego skutki, przy okazji dowiadując się tego jak w ogóle doszło do tego, że pojawił się na tym świecie i dlaczego nie znał swojego ojca. A Mniszek był we własnej osobie jednym ze skutków, który stał na środku obozu. Dwa pozostałe gdzieś się zawieruszyły, najpewniej były na treningach ze swoimi mentorami.

Nie rozumiał tylko czemu koty z Owocowego Lasu częściej obdarowywały Fretkę większym współczuciem, a nie jego czy Iskre. Im się bardziej to należało, nie prosili się na ten świat, by żyć z kotką, która twardą łapa będzie wychowywać swoje niechciane potomstwo. W sumie Skrzypowi też by współczucie się przydało, w końcu jako jeden z ich trójki miał tak bardzo sprany mózg, że uważał matkę za bóstwo. Jeśli ta cała Wszechmatka, w która ostatnio większość Owocniaków zaczęło wierzyć istniała, to miał nadzieję, że będzie na tyle sprawiedliwa by ukarać  Fretkę. Może wtedy i on sam zacznie w nią wierzyć?

Bez słowa wyminął Miodunke, pozostawiając ją sama sobie. Wolał chwilę czasu wolnego spędzić w towarzystwie bliskiego mu kota, tak więc gdy tylko dostrzegł białe futro kotki opuszczającą legowisko wojowników ruszył w jej kierunku. Chciał się przywitać i pochwalić tym, że skończył trening, nawet jeśli Jarząb to już wiedziała, w końcu widziała ceremonię mianowania Mniszka. Gdy miał zawołać ja chcąc zwrócić jej uwagę, gdzieś z boku rozbrzmiał kocięcy głos.

— Mamo! Mamo! Zobacz co znalazłam!

Cały spięty przystanął przyglądając się jak niedawno mianowana czekoladowa uczennica podbiega do jego byłej mentorki i pokazuje jej swoje znalezisko. Jarząb z zainteresowaniem i uśmiechem na pysku rozmawiała ze swoją córką. Ta urokliwa scena była dla niego jak szpila wbita w serce. Ze spuszczonym łbem rzucając cicho przekleństwo pod nosem ruszył w kierunku legowiska medyka, mając nadzieję, że Witka znajdzie coś na jego dolegliwość jaką był nagle bolący brzuch. 

<Miodunko, chyba że ty pomożesz i znajdziesz lekarstwo?>

Od Miodunki CD Mniszka

— Moje gratulację! — miauknęła Miodunka, podchodząc do niedawno mianowanego wojownika. Już po kilku wschodach słońca od przejęcia nauki niebieskiego przez białą został mianowany. Była ciekawa, czy to tylko ze względu na jego umiejętności, czy także dlatego, że może biała nie chciała się męczyć. Nie wątpiła jednak w umiejętności Mniszka.
Po tych wszystkich bliznach musiał coś wynieść z treningu, mimo tych ciągłych kontuzji, których doznawał. Czyniły go w końcu coraz silniejszym. — Chyba wziąłeś sobie mocno do serca mogą uwagę o szybkim ukończeniu treningu. Na twoim miejscu też bym tak zrobiła, gdyby moim mentorem została kolejna jędza.
— Jarząb nie była jędzą — powiedział kocur, na co Miodunka uśmiechnęła się i kiwnęła głową.
— Tak. Ona nie była. — poprawiła się — Chociaż... Mogła poczekać z zajściem w ciąże, aż zostaniesz wojownikiem. Nie uważasz?
Mniszek nie odpowiedział, wydał z siebie ciche prychnięcie.
Widząc, że palnęła coś takiego, w myślach skarciła się. Nawet przecież nie znała dobrze relacji Mniszka i Jarząb! Nie miała też na myśli tego, że albinoska równała się Świt czy też Fretce – co to, to nie! Jarząb była nieśmiała. Nie wredna. Miodunka miała ochotę puknąć się w głowie za swe poprzednie słowa. Co ją podkusiło, by wybadać sprawę jego relacji z nią, bo nie lubił Sówki! Ughhhh.
Orientując się, że dłuższą chwilę milczy, odchrząknęła.
— Więc… co masz teraz zamiar zrobić, gdy już jesteś wojownikiem? Masz jakiś cel, do którego chcesz dążyć? — spytała, starając się zmienić temat i zamiast tego pogadać o czymś przyjemnym dla Mniszka.

<Mniszku?>

Od Mniszka CD. Miodunki

Kocurek był pochłonięty przez własne myśli i nawet nie zauważył, że pewna kotka zwróciła się do niego. Zaskoczony i zmieszany jej zagadnięciem, przed tym jeszcze obejrzał się dookoła siebie, chcąc się upewnić czy aby na pewno to właśnie do niego szylkretka się odzywa.  No, ale racja. Fretka aktualnie miała tylko go za ucznia. Jednak nie przywykł do tego, że ktoś zwracał na niego większą uwagę .

— Nie trzeba, dziękuję — odparł krótko starając się brzmieć na tyle miło na ile potrafił. Był zaskoczony miłą postawą kotki, jak i jej chęcią przyniesienia mu czegoś. — Gdyby nie ten upał treningi byłyby znośniejsze — dodał zdyszany skupiając na dłużej wzrok na starszej, był zaintrygowany jej tonem w momencie wspomnienia jego matki

Szylkretka westchnęła, po czym jak gdyby nic zajęła obok niego miejsce. Nie wyglądało jakby miała zbyt szybko się od niego odczepić. Nigdy jakoś wcześniej nie mieli okazji ze sobą rozmawiać dłużej niż wymiana kilku zdań.

— Nie często się zdarza, by rodzic był również mentorem. Ja nie miałam takiego szczęścia, by trenować z moimi dziećmi. Może to dla nich lepiej. Niektórzy by nie potrafili wyjść z roli rodzica, myślę, że ja do nich bym należała. Nie zależało by mi na pewno na tym, by w jak najszybszym czasie ukończyli trening z jak najlepszym wynikiem kosztem zdrowia. — miauknęła — A inni, jak w przypadku twojej matki nie umieją wyjść z roli. — Mrużąc oczy spojrzała na chuderlawe ciało Mniszka, które zdobiły większe bądź mniejsze rany, pamiątka po treningach i licznych kontuzjach. — Cóż, jest jakiś plus w twoim treningu. Im prędzej go skończysz, tym szybciej będziesz miał spokój... od niej — Uśmiechnęła się, po czym puściła mu oczko

— Wow... — wyrwało mu się, będąc pod wrażeniem bezpośredniości Miodunki — Myślałem, że większość kotów lubi moją matkę. W końcu jest zastępczynią... 

— Nie trzeba być lubianym przez wszystkich by zostać zastępcą, bądź liderem. To stanowisko jest ruchome, jednego dnia jesteś kimś ważnym, drugiego już nie. Właściwie to dawniej Fretka nie była zbyt lubiana... Zapewne tylko ze względu na jej stanowisko co niektórzy zdecydowali być się dla niej milsi.

~~~

W Owocowym Lesie nastały zmiany. Zmiany, które nie podobały się Mniszkowi. Jarząb opuściła kociarnie, jej córka została uczennicą - kilka razy miał okazję widzieć jak Sówka opuszcza obóz razem z Kruchą. Liczył na to, że albinoska będzie dalej kontynuować jego trening. Mylił się. Jego nową, trzecią mentorką została Świt. Było jasne, że nigdy się nie polubią. W końcu kocur nigdy nie polubiłby się z kimś, kto jest w bliskiej relacji z jego matką. Dodatkowo charakter kotki był okropny. Nie mógł się doczekać dnia, w którym skończą się ich wspólne treningi. A ten dzień nadszedł szybciej niż przypuszczał. W ciągu kilku dni oficjalnie został wojownikiem. Był zaskoczony decyzją białej. Jednak nie narzekał na nią. Był pewny, że będą się jeszcze męczyć z kilka księżyców, nim stanie się godny stania się pełnoprawnym wojownikiem. Po rozmowie z liderem, podczas której kotka przekazała informację o postępach treningu, doszli do wniosku, że nie ma co zwlekać z ceremonią wojownika.
— Moje gratulację! — Spojrzał w kierunku, z którego dochodził znajomy głos kocicy, ta pewnym krokiem zbliżyła się do wojownika — Chyba wziąłeś sobie mocno do serca mogą uwagę o szybkim ukończeniu treningu. Na twoim miejscu też bym tak zrobiła, gdyby moim mentorem została kolejna jędza

— Jarząb nie była jędzą — powiedział, na co Miodunka uśmiechnęła się i kiwnęła głową
— Tak. Ona nie była. — poprawiła się — Chociaż... Mogła poczekać z zajściem w ciąże, aż zostaniesz wojownikiem. Nie uważasz?

Mniszek nie odpowiedział, wydał z siebie ciche prychnięcie. Ciąża nie zależała przecież tylko od kotki. Nie mógł jej winić za chęć posiadania potomstwo w tamtym momencie. 

<Miodunka?>

Od Miodunki Do Mniszka

Weszła do kociarni, a zapach mleka uderzył w jej nozdrza. Od razu dostrzegła Jarząb przenoszącą swego kociaka, małą Sówkę, jedyne młode Owocowego Lasu, w bardziej zacienione miejsce, bo przez ruch słońca na niebie, także miejsca połaci cienia i światła zmieniały swe położenie. Podeszła do albinoski, następnie kładąc mysz po jej łapy.
- Jeśli chcesz mogę przynieść ci liście, które powtykasz między szpary w gałęziach kaliny. Zawsze więcej cienia. Wiem, jak go potrzebujesz. – powiedziała. Zdawała sobie sprawę, iż biała jak i dzieci Lukrecji miały problem ze słońcem. Wszyscy mieli białą sierść. To musiało mieć jakiś związek, mimo tego, iż taka Zięba, którą Miodunka pamiętała z młodości nie miała takich problemów.
Została jeszcze na chwilę, bo przyniosła kociakowi prezent – kilka liści niedostępnych dla małych łapek kociaka z obozu. Po pożegnaniu się i wyjściu od razu uderzyły w nią niemiłosierne promienie słońca, dla niej czystego żaru. Dobrze, że żyli na częściowo zalesionych terenach… burzaki musiały się smażyć na swoich polanach. Teraz również jak nigdy cieszyła się ze swego jasnego, krótkiego futra.
Dostrzegła, jak Fretka i jej uczeń wchodzą do obozu. Jej uczeń, jak i syn. Nie wyglądał na zadowolonego. Był wręcz przemęczony. Odłożył upolowaną piszczkę na stos, a po chwili jego matka coś do niego powiedziała, by następnie wyjść z obozu, pewnie na poszukiwania jakiegoś kota, z którym miała do pogadania. Może Pasożyta? Miodunka słyszała, że młody sprawiał problemy. Nawet… na własne poszkodowane uszy.
Na jej pysku pojawił się uśmieszek, patrząc na syna zastępczyni. To dzięki sposobie, w jaki powstał, jego matka chociaż na chwilę była tym żałosnym, słabym kotem.
Miodunkę ta wieść ucieszyła od razu, gdy dotarła do jej uszu, te księżyce temu. Smutek Fretki… to był miód na jej uszy. Szkoda, że już się otrząsnęła, i teraz znęcała pewnie nad swoimi dziećmi, bo czemu miałoby je to ominąć, skoro nie omijało innych poza taką Świt, inną jędzą?
Szylkretka wstała, po czym przechodząc po zacienionych terenach, by nie mieć kontaktu ze słońcem, zbliżyła się do Mniszka.
– Gorąco, co? Trening z kimś takim jak Fretką pewnie nie pomaga. Przynieść ci może jedzenie, albo coś? – spytała przyjaźnie, z uśmiechem na pysku, siląc się na nie roztaczanie wokół siebie już tak… smutnej aury, jaka zagościła wokół niej po śmierci Bzu i Borówka.

<Mniszku? Obgadywanko matki?>