BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

18 listopada 2026

Od Aroniowej Łapy

Południowe słońce zdawało się szczególnie dotkliwe, rażąc swoim światłem we wszystko to, co tylko się dało. Być może Aroniowa Łapa powinien był ustalić inną porę spaceru, jednak przecież i tak w będą w większości pod koronami drzew, więc nie powinno być aż tak źle. Przynajmniej taką miał nadzieję.
— Jesteś! — przywitała go Pyza, gdy tylko znalazł się przy wyjściu. — Gorszej pory nie mogłeś wybrać, hm? — miauknęła żartobliwie, unosząc głowę, aby wskazać wzrokiem na słońce.
Aronia westchnął krótko.
— Sam zaczynam żałować — odparł, unosząc nieznacznie kącik pyska. — Chociaż podobno spacer w takim upale dobrze wpływa na wytrzymałość. Przynajmniej tak można sobie tłumaczyć własne kiepskie decyzje.
Nie był szczególnie zadowolony z własnej odpowiedzi, choć trudno było mu określić, czego właściwie oczekiwał. Może powinien był powiedzieć coś zabawniejszego? A może w ogóle nie musiał się odzywać? Pyza najwyraźniej nie miała problemu ze znajdowaniem sobie tematów do rozmowy, toteż Aronia nie rozumiał, dlaczego wciąż czuł się zobowiązany do podtrzymywania jej dobrego humoru. Jej swoboda, początkowo jedynie nieco osobliwa, zaczynała go drażnić. Zachowywała się tak, jakby ich znajomość była znacznie bliższa, niż w rzeczywistości, a on nie potrafił zdecydować, czy wynikało to z jej naturalnego usposobienia, czy z braku wyczucia.
Nie przepadał za kotami, które zbyt szybko skracały dystans. Nie oznaczało to, że oczekiwał od innych przesadnej powściągliwości, jednak w przypadku Pyzy trudno było mu odnaleźć granicę między zwyczajną życzliwością a zachowaniem, które zaczynało go męczyć. Co gorsza, nie potrafił znaleźć żadnego konkretnego powodu, by mieć jej coś za złe. Nie zrobiła przecież nic szczególnie niemiłego. Po prostu jej obecność nie sprawiała mu takiej przyjemności, jakiej być może się po niej spodziewała.
Przez chwilę przyglądał się jej z ukosa, po czym przeniósł wzrok na leśną ścieżkę. Nie miał ochoty spędzać całego popołudnia na wymienianiu uprzejmości, lecz skoro już się zgodził, nie zamierzał nagle wycofywać się z obietnicy. Poza tym nie chciał dawać jej powodów do zadawania pytań. Wolał uniknąć tłumaczenia, dlaczego właściwie przestało mu odpowiadać towarzystwo, na które sam wcześniej przystał.
— Chodźmy, zanim słońce zdąży nas całkiem upiec — rzucił w końcu, ruszając przed siebie.

***

Przez jakiś czas szli przez las aż wreszcie pomiędzy pniami drzew zamigotała rozległa tafla jeziora. Woda, niemal nieruchoma w panującym upale, odbijała jasne niebo, gdzieniegdzie tylko poruszana przez drobne owady muskające jej powierzchnię. Wzdłuż brzegu rosły wysokie trawy i kępy paproci, a kilka pochylonych nad wodą gałęzi zapewniało przyjemny cień, którego Aronia zdążył już zacząć wyczekiwać. Zatrzymał się przy jednym z większych głazów, pozwalając sobie na krótką przerwę, podczas gdy Pyza bez większego zastanowienia zajęła miejsce niedaleko niego.
Najwyraźniej dotarcie nad jezioro wprawiło ją w jeszcze lepszy nastrój. Zaczęła opowiadać o tym, jak przyjemnie byłoby spędzać tu więcej czasu, gdyby nie uczniowskie obowiązki, po czym przeszła do rozważań na temat tego, jak wyglądałoby życie kotów, gdyby nie musiały uczestniczyć w codziennych treningach. Jej wyobrażenia szybko zaczęły odbiegać od pierwotnego tematu, a Aronia, który początkowo próbował jeszcze od czasu do czasu wtrącać pojedyncze uwagi, wkrótce całkowicie zrezygnował z podtrzymywania rozmowy.
Słuchał jej jedynie połowicznie, coraz częściej pozwalając myślom odpływać w innym kierunku. Nie potrafił zrozumieć, skąd brała tyle energii do mówienia. Pyza zdawała się traktować każdą, nawet najbardziej błahą myśl jak coś wartego podzielenia się z całym światem. Nie wystarczało jej zwykłe stwierdzenie, że pogoda jest ładna albo że woda wygląda zachęcająco; musiała jeszcze rozwinąć tę myśl, dodać kilka własnych spostrzeżeń, a potem znaleźć kolejny temat, zanim poprzedni zdążył na dobre wybrzmieć. Aronia odnosił wrażenie, że gdyby zostawić ją samą na środku polany, potrafiłaby prowadzić rozmowę z własnym cieniem i wcale nie zauważyłaby braku rozmówcy.
Zresztą irytowało go w niej znacznie więcej niż sama gadatliwość.
Zerknął na nią ukradkiem. Jej czekoladowe futro, starannie ułożone i pozbawione większych zabrudzeń, układało się schludnie wzdłuż boków, a szylkretowe plamy wyróżniały się na tle jednolitej barwy sierści. Miała okrągły pyszczek, pomarańczowe oczy i dość pospolite rysy, które trudno byłoby pomylić z czymś szczególnie charakterystycznym. Nie było w niej nic, co przyciągałoby uwagę na dłużej, a mimo to zdawała się zachowywać tak, jakby każdy jej gest i każda wypowiedź zasługiwały na zainteresowanie. Nawet sposób, w jaki siadała, zadowolona z samego faktu znalezienia się nad jeziorem, wydał mu się teraz osobliwie irytujący.
Może najbardziej przeszkadzało mu jednak jej podejście do życia. Pyza sprawiała wrażenie, jakby niewiele rzeczy potrafiło naprawdę wyprowadzić ją z równowagi. W każdym wydarzeniu znajdowała coś zabawnego, każdą niedogodność potrafiła obrócić w coś pozytywnego, a nawet zwyczajne czynności przedstawiała z entuzjazmem, którego Aronia nie umiał w sobie odnaleźć. Nie wiedział, czy rzeczywiście była tak beztroska, czy tylko nie zastanawiała się zbyt długo nad sprawami, które dla niego potrafiły mieć znacznie większe znaczenie. W obu przypadkach trudno było mu znieść jej obecność. Jej pogoda ducha wydawała mu się nie tyle godna podziwu, ile powierzchowna, jakby wystarczyło odwrócić wzrok od nieprzyjemnych rzeczy, by przestały istnieć.
— ...a wtedy pomyślałam, że właściwie moglibyśmy częściej tu przychodzić! — ciągnęła Pyza, nie dostrzegając jego coraz bardziej nieobecnego spojrzenia. — Woda nie jest tak daleko od obozu, a w takim upale można by się trochę ochłodzić. Chociaż pewnie niektórzy woleliby zostać w legowiskach. Nie rozumiem zresztą, jak można przesypiać całe popołudnia, kiedy na zewnątrz jest tyle ciekawych rzeczy do zobaczenia...
Aronia poruszył uchem. Nie miał pojęcia, jak długo jeszcze zamierzała mówić. Każda kolejna uwaga zdawała się jedynie potwierdzać jego wcześniejsze przypuszczenia, a im dłużej jej słuchał, tym bardziej drażniła go ta niezachwiana pewność, z jaką wypowiadała się na każdy temat. Nie musiała przecież rozumieć wszystkiego. Nie musiała mieć zdania o każdej rzeczy ani przekonywać innych, że jej sposób spędzania czasu jest najlepszy. A jednak robiła to z taką naturalnością, jakby nigdy nie przyszło jej do głowy, że ktoś może mieć zupełnie inne potrzeby.
— Pyzo — odezwał się nagle.
Kotka przerwała w pół słowa i zwróciła ku niemu pysk. Jej pomarańczowe oczy spoczęły na nim z zaciekawieniem, a na mordce wciąż utrzymywał się lekki uśmiech.
— Hm?
Aronia przez moment przyglądał jej się w milczeniu. Właściwie nie planował mówić niczego konkretnego. Chciał jedynie przerwać jej wywód, choć kiedy już zwróciła na niego uwagę, w jego głowie pojawiła się myśl, którą niemal natychmiast uznał za wartą wypowiedzenia. Nie zastanawiał się długo nad jej konsekwencjami. Być może właśnie tego potrzebował — czegoś, co wreszcie sprawiłoby, że Pyza przestałaby mówić.
— Mówił ci ktoś kiedyś, że wyglądasz dość pospolicie?
Uśmiech kotki powoli zniknął. Przez chwilę zdawała się nie rozumieć, co właściwie usłyszała, jakby oczekiwała, że Aronia zaraz doda coś jeszcze i wyjaśni, iż był to jedynie żart. On jednak nie zamierzał niczego wycofywać. Patrzył na nią spokojnie, choć gdzieś pod tą pozorną obojętnością czaiło się nieznaczne napięcie.
— Słucham? — zapytała w końcu.
— No wiesz. Nie wyróżniasz się szczególnie. Ani wyglądem, ani tym, co mówisz.
Dopiero po wypowiedzeniu tych słów uświadomił sobie, jak bezceremonialnie zabrzmiały. Nie poczuł jednak natychmiastowej skruchy. Przeciwnie, przez krótką chwilę odczuwał coś na kształt ulgi, jakby wreszcie udało mu się powiedzieć na głos wszystko to, co od początku spaceru zbierało się w jego myślach. Nie musiał już udawać zainteresowania ani wymuszać na sobie kolejnych uprzejmych odpowiedzi. Pyza przynajmniej na moment przestała wypełniać ciszę.
— To miało być zabawne? — spytała, a jej głos wyraźnie stracił wcześniejszą pogodną nutę.
Aronia wzruszył lekko barkami.
— Nie. Po prostu tak uważam.
Przez kilka następnych uderzeń serca żadne z nich się nie odezwało. Aronia wpatrywał się w taflę jeziora, udając, że cała sytuacja przestała go interesować, choć kątem oka wciąż dostrzegał nieruchomą sylwetkę Pyzy. Nie podobało mu się jej milczenie. Jeszcze przed chwilą nie potrafiła powstrzymać się od ciągłego mówienia, teraz zaś zachowywała się tak, jakby to on był jedynym odpowiedzialnym za zepsucie ich spotkania.
— Naprawdę nie rozumiem, po co w ogóle chciałeś ze mną wychodzić — odezwała się w końcu.
Aronia zacisnął szczęki.
— Nie przypominam sobie, żebym cię do tego namawiał.
— Ale mogłeś odmówić.
— I co? Miałbym teraz wysłuchiwać, że nie potrafię dotrzymać towarzystwa?
Pyza przewróciła oczami, co tylko dolało oliwy do ognia.
— Wiesz co? Chyba po prostu lubisz sprawiać wrażenie, że wszystko cię nudzi. Może wtedy inni pomyślą, że jesteś ciekawszy, niż naprawdę.
Kocur odwrócił łeb w jej stronę. Przez moment przyglądał jej się z niedowierzaniem, niepewny, czy rzeczywiście zamierzała mu dopiec, czy po prostu nie potrafiła powstrzymać się od kolejnej uwagi. Tak czy inaczej, trafiła w czuły punkt. Nie znosił, kiedy ktoś wypowiadał się o nim z podobną pewnością, zwłaszcza gdy sam nie potrafił jeszcze rozstrzygnąć, jaki właściwie chciałby być.
— Nie wydaje ci się, że trochę za bardzo się spoufalasz?
— A tobie nie wydaje się, że chyba troszkę za bardzo przejmujesz się swoją wartością? Do takiego stopnia, że próbujesz odebrać ją innym?
— Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
— Możliwe. Ale przynajmniej nie próbuję udawać, że jestem kimś, kim nie jestem.
Aronia poczuł, jak coś nieprzyjemnego zaciska mu się w piersi. Nie była to już zwykła irytacja, którą mógł zbyć przewróceniem oczu czy wymuszonym uśmiechem. Jej słowa drażniły go właśnie dlatego, że dotykały czegoś, czego sam nie chciał w sobie dostrzegać. Nie potrzebował, by Pyza oceniała jego zachowanie, a tym bardziej by z taką łatwością wyciągała wnioski na temat jego charakteru. Kim właściwie była, żeby wypowiadać się o nim w ten sposób? Znali się zaledwie na tyle, by zamienić kilka rozmów, a ona już zachowywała się, jakby potrafiła przejrzeć go na wylot.
— Ja przynajmniej nie wyglądam jak kilka zestawionych obok siebie plam! Ani nie zachowuję się, jak gdybym był najbardziej interesującym kotem świata, który MUSI wypowiedzieć się na każdy temat, jaki usłyszy!
Pyza zamrugała, wyraźnie zaskoczona nagłością jego odpowiedzi. Przez krótką chwilę zdawała się szukać odpowiednich słów, po czym jej pysk wykrzywił się w grymasie niedowierzania.
— Naprawdę? To wszystko, co masz do powiedzenia? Że nie podoba ci się moje futro?
— Przynajmniej nie udaję, że jest w nim coś szczególnego.
— Och, wybacz. Nie wiedziałam, że rozmawiam z takim znawcą urody.
— Nie muszę nim być, żeby zauważyć, że nie wyróżniasz się niczym szczególnym.
— A ty najwyraźniej musisz obrażać innych, żeby przez chwilę poczuć się lepiej.
Aronia zmrużył oczy.
— Nie przypisuj mi swoich problemów.
— Moich? — powtórzyła, a w jej głosie pojawiła się nuta oburzenia. — To ty od początku zachowujesz się, jakbym zrobiła ci coś strasznego, tylko dlatego, że próbowałam z tobą porozmawiać!
— Może właśnie w tym problem. Nie każdy ma ochotę słuchać twojego nieustannego paplania.
— Jesteś dziwaczny. Serio! Jakim cudem w przeciągu kilku uderzeń serca ktoś potrafi zmienić się w najgorszego czuba, jakiego widział cały Klan Wilka?
— Uważaj, co mówisz!
— Bo co? — rzuciła, robiąc krok w jego stronę. — Znowu zaczniesz mi tłumaczyć, jaka to jestem zwyczajna? Lepiej jest być zwyczajnym, niż być kimś takim jak ty!
Aronia przez dłuższą chwilę przypatrywał się jej w lekkim szoku. Chciał odpowiedzieć, znaleźć coś równie dotkliwego, co pozwoliłoby mu odzyskać przewagę w tej rozmowie, ale tym razem słowa nie przychodziły mu z taką łatwością. Pyza nie wyglądała już na rozbawioną ani nawet szczególnie rozgniewaną. Jej pysk stężał, a pomarańczowe oczy wpatrywały się w niego z wyraźnym rozczarowaniem.
W końcu uczennica pokręciła głową, najwyraźniej uznając, że dalsza wymiana zdań nie ma sensu. Minęła go i ruszyła w stronę obozu.
Aronia pozostał nad jeziorem, z pyskiem zwróconym w stronę ścieżki, którą przed chwilą podążyła. Cisza, która po niej nastała, była zaskakująco nieprzyjemna. Nie musiał już znosić jej głosu, nie musiał odpowiadać na kolejne pytania ani udawać zainteresowania opowieściami, które niewiele go obchodziły. A jednak nie odczuwał satysfakcji, jakiej mógłby się spodziewać.
Zamiast tego został z własnymi myślami, wśród których jej ostatnie słowa powracały uporczywiej, niż powinny.

[1858 słów]

Od Aroniowej Łapy

Ostre, niemal bezlitosne promienie słońca jarzyły się na posadzce klanowego obozowiska, zalewając jego zakamarki rozgrzanym blaskiem i zdając się przypieczętowywać nadejście kolejnego, wyjątkowo upalnego dnia pory Zielonych Liści. Światło przedzierało się przez gęste sklepienie koron drzew, osiadając na ubitej ziemi, liściastych dachach legowisk oraz wystających ponad poszycie korzeniach, których powierzchnia zdążyła już nagrzać się od nieustannej ekspozycji na słońce. Powietrze, ciężkie i niemal nieruchome, zdawało się drżeć nad polaną, a każdy, nawet najdelikatniejszy podmuch wiatru przynosił jedynie krótkotrwałą ulgę, nim ponownie ustępował miejsca dusznej, letniej aurze. Nie tylko wysoko zawieszona, wciąż rozpalona słońcem kula przypominała jednak o tym, że nastała pora Zielonych Liści, gdyż świadczyła o tym również budząca się do pełni życia przyroda — coraz śmielej i pogodniej śpiewające ptaki, ozdobione soczystą zielenią trawy oraz krzewy, a także wszechobecny zapach mchu, ziół i nagrzanej ściółki, unoszący się nad leśnym poszyciem.
Aroniowa Łapa leżał na swoim posłaniu, próbując ułożyć długie futro w taki sposób, by choć odrobinę ułatwić sobie oddychanie. Nie przynosiło to jednak większych rezultatów. Niezależnie od tego, jak przekręcał się na bok, podwijał łapy czy odsuwał ogon od reszty ciała, ciepło zdawało się podążać za nim, osiadając na jego sierści i skórze niczym ciężki, nieprzyjemny płaszcz. W końcu zrezygnował z dalszych prób znalezienia wygodniejszej pozycji, poprzestając na leżeniu z przednimi łapami wyciągniętymi przed siebie i głową opartą na łapach. Z tego miejsca mógł dostrzec fragment obozowiska ukryty za wejściem do uczniowskiego legowiska, toteż od czasu do czasu przesuwał spojrzeniem po krzątających się kotach, przyglądając się ich codziennym zajęciom z dość nikłym zainteresowaniem. Zważywszy na panującą pogodę, nawet klanowa polanka, przy której zwykle gromadziło się wielu członków Klanu, by wymienić się nowinami lub zwyczajnie spędzić czas w swoim towarzystwie, wydawała się dziwnie opustoszała. Większość kotów najwyraźniej szukała schronienia przed żarem, wybierając zacienione zakątki obozu albo chłodniejsze wnętrza legowisk, gdzie przynajmniej na chwilę można było zapomnieć o palącym słońcu.
— Można się spalić, nie sądzisz? — usłyszał nagle znajdujący się obok niego zmęczony głos. — Chyba jeszcze nigdy nie przeżyłam tak upalnej pory Zielonych Liści.
Aronia odwrócił głowę w stronę niespodziewanej rozmówczyni, która po krótkiej chwili przysiadła nieco bliżej, jakby również uznała, że w samotności trudno będzie znaleźć sobie zajęcie w tak leniwie upływające popołudnie. Kotka uśmiechnęła się nieśmiało, a złocisty kocurek odpowiedział jej spojrzeniem, pozwalając sobie na dokładniejsze przyjrzenie się jej sylwetce. Jego uwagę w pierwszej kolejności przykuł niezwykle okrągły pyszczek, nadający jej wyglądowi pewnej łagodności, która zdawała się współgrać z pogodnym wyrazem jej oblicza. Nietrudno było zresztą dostrzec, skąd wzięło się jej imię. Dopiero później jego wzrok powędrował ku rozłożeniu szylkretowych plam, których nieregularne kształty odcinały się wyraźnie od pozostałej części sierści, a następnie zatrzymał się na jej futrze, gładkim i zadbanym, pozbawionym większych zabrudzeń czy skołtunionych kosmyków.
Pomyślał, że być może powinien powiedzieć coś miłego na temat jej wyglądu, choćby zwyczajny komplement, który pozwoliłby mu podtrzymać rozmowę i sprawił, że pierwsze chwile ich spotkania stałyby się nieco mniej niezręczne. Niestety, mimo że odpowiednie słowa zdawały się znajdować gdzieś na skraju jego myśli, żadne nie potrafiło przedostać się przez gardło. Miał wrażenie, jakby ktoś umieścił mu w pysku kulkę mchu, skutecznie odbierając możliwość wypowiedzenia czegokolwiek poza najprostszymi odpowiedziami. Co więcej, przyglądając się kotce, odczuwał pewien trudny do nazwania dyskomfort, przypominający nieco ten, który pojawiał się w nim w obecności Smuklikowego Żądła. Nie potrafił jednak jednoznacznie określić, z czego wynikało to podobieństwo…
— Faktycznie, trudno tu wytrzymać — miauknął w końcu przyjaźnie, starając się nadać głosowi równie swobodny ton, jaki pobrzmiewał w wypowiedzi rozmówczyni. — Mam wrażenie, że treningi stanowią bardziej karę niż zadanie.
Odwzajemnił jej uśmiech, po czym przyciągnął ogon bliżej przednich łap, próbując znaleźć dla niego miejsce, w którym nie będzie dodatkowo utrudniał mu znoszenia upału. Dopiero wtedy uświadomił sobie, w jak opłakanym stanie znajdowała się jego sierść. Niektóre włosy były skołtumanione, inne zaś układały się w nieładzie, zdradzając, że ostatnie treningi nie pozostawiły mu zbyt wiele czasu ani chęci na dokładniejszą pielęgnację. Pomiędzy dłuższymi kosmykami można było dostrzec drobinki ziemi i kurzu, które najpewniej zebrały się tam podczas ćwiczeń, a teraz, w ostrym świetle wpadającym do legowiska, wydawały się jeszcze bardziej widoczne.
Odsunął ogon, jakby w ten sposób mógł ukryć jego nieporządny wygląd, po czym ponownie zwrócił pysk w stronę Pyzy. Obserwował jej niezwykle pogodny wyraz, przyglądając się temu, jak swobodnie przychodziło jej uśmiechanie się i podtrzymywanie rozmowy. Wydawała się zupełnie nieskrępowana jego obecnością, a jej zachowanie nie zdradzało żadnych oznak zakłopotania. Aronia przez moment zastanawiał się, czy po prostu taka była, czy może zwyczajnie nie miała powodów, by przejmować się czymkolwiek w podobnym stopniu co on. W jego głowie niemal natychmiast pojawiły się kolejne, niepotrzebne porównania. Przecież nie musiała mierzyć się z tym samym co on — nie jej brat mianował się niezwykle wcześnie, nie ona odczuwała potrzebę, by sprostać oczekiwaniom, które zdawały się z każdym księżycem coraz wyraźniej osiadać na jego barkach.
Nie zatrzymał się jednak przy tych rozważaniach na długo, zwłaszcza że Pyza kontynuowała rozmowę, nie pozostawiając mu zbyt wiele czasu na pogrążanie się we własnych myślach. Czekoladowa uczennica zdawała się mieć sporo do powiedzenia, a jej wypowiedzi płynęły jedna za drugą, przeplatane kolejnymi uśmiechami. Aronia co jakiś czas dorzucał coś od siebie, przytakiwał lub odpowiadał krótkim miauknięciem, starając się sprawiać wrażenie równie zaangażowanego, co jego rozmówczyni. Nie zawsze jednak nadążał za zmieniającymi się wątkami. Jego uwaga niekiedy odpływała ku własnym myślom, a wtedy słowa Pyzy stawały się jedynie przyjemnym, choć nieco odległym szmerem, którego sens docierał do niego z opóźnieniem.
Z czasem zaczął odnosić wrażenie, że kotka wyjątkowo często wspomina o jego długim futrze. Raz zauważyła, że musi być mu w nim nieznośnie gorąco, innym razem zaś zwróciła uwagę na to, jak wiele wysiłku musi kosztować go utrzymywanie go w porządku podczas upalnych dni. Aronia odpowiadał na te uwagi z uprzejmym rozbawieniem, choć gdzieś w głębi duszy nie potrafił oprzeć się wrażeniu, że Pyza wcale nie była aż tak zainteresowana jego sierścią, jak próbowała to okazywać. Być może szukała po prostu pretekstu, by zwrócić na siebie jego uwagę, a może chciała po prostu mu zwyczajnie dopiec, ale w taki sposób, by nie mógł tego odczuć nazbyt wyraźnie.
Nie wiedzieć czemu, miał wrażenie, że zarówna pierwsza, jak i druga opcja były dosyć prawdopodobne.
— Może pójdziemy razem na spacer? — z dotychczasowego zamyślenia wyrwała go dość niespodziewana sugestia kotki.
Aronia zamrugał, przez krótką chwilę próbując odnaleźć w pamięci moment, w którym ich rozmowa zdążyła zejść na podobny temat. Nie był pewien, jakim sposobem przeszli od narzekania na upał do propozycji wspólnego spaceru, jednak szybko uświadomił sobie, że przyznanie się do tego, iż nie słuchał jej z należytą uwagą, z pewnością nie byłoby najlepszym sposobem na udzielenie odpowiedzi. Mógł oczywiście znaleźć jakąś wymówkę, powołać się na zmęczenie albo stwierdzić, że miał już inne plany, lecz żadna z tych możliwości nie wydawała mu się szczególnie przekonująca. Nie miał zresztą niczego pilnego do zrobienia, a odmowa mogłaby niepotrzebnie sprawić przykrość kotce, która przecież nie zrobiła niczego złego.
Powstrzymał westchnienie, zanim zdążyło wydostać się z jego gardła. Nie chciał, by Pyza odniosła wrażenie, że jej propozycja była dla niego uciążliwa, dlatego pozwolił sobie na niewielki, uprzejmy uśmiech, po czym uniósł wzrok ku jej pyszczkowi.
— Pewnie. Spotkajmy się jutro przy wyjściu, w południe.
Odpowiedź opuściła jego pysk niemal bez zastanowienia, choć zaraz po jej wypowiedzeniu poczuł lekkie ukłucie niepewności. Nie był całkowicie przekonany, czy rzeczywiście miał ochotę spędzić część dnia na spacerze z Pyzą, zwłaszcza że perspektywa dalszego przebywania na słońcu nie wydawała mu się szczególnie zachęcająca. Mimo to nie zamierzał wycofywać się z danego słowa. Być może wspólna przechadzka okaże się przyjemniejsza, niż początkowo zakładał, a rozmowa, która w tej chwili wydawała mu się nieco jednostronna, nabierze z czasem większej swobody. Pozostawało mu jedynie mieć nadzieję, że do południa upał choć trochę zelżeje, a on sam zdoła doprowadzić swoje futro do porządku, zanim ponownie spotka się z czekoladową uczennicą.

CDN.

[1283 słów]

Od Tojadowego Pazura CD. Wężynowego Splotu

Tojadowy Pazur pędził za białym, pulchnym królikiem. Gorące powietrze sprawiało, że rude futro Tojadu w szybkim tempie opadało po każdej wzniesionej łapie do góry, a w pyszczku robiło się szybciej sucho. Burzak czuł ekscytację w związku z kolejną dużą zdobyczą, gdyż poprzedniego dnia, podobnie jak dziś, udało się mu upolować podobnych rozmiarów łup. Słońce dawało swoje siwe znaki na pustym, bezchmurnym niebie. Zielony pusty plac, na którym znajdował się kocur, był trudnym miejscem do polowań z ukrycia dlatego, by nie przegapić szansy, Tojadowy Pazur był zmuszony do nagłego biegu.
Burzak biegł dobre parę minut. W pewnym momencie, gdy dzieliła go od królika długość lisa, Tojad zauważył, że wbiegł na teren gdzie oznaczenia zapachowe, nostalgicznie się różniły od Klanu Burzy. Nowy teren tak zdezorientował kocura, że z ruchem rudy przystopował, przez co królik zyskał okazję na ucieczkę. Burzak, uświadamiając sobie, że zgubił zdobycz i nie miał możliwości, by za nią pobiec, poczuł, jak ogarnia go nagła fala gniewu.
— Lisie łajno! — wykrzyczał rudowłosy.
Tojadowy Pazur odwrócił się w stronę domu i ruszył przed siebie. Uszy położył po sobie, a ogon, zdradzający jego przygnębienie, ciągnął się bezwładnie po ziemi. Burzak wychodząc z nie swoich terenów, zrozumiał, iż były to tereny Klanu Nocy. Tojad wolał długo tu nie przebywać, przez lęk związany z możliwością natknięcia się na kogoś i możliwej bójki.
Gdy Burzak miał już przekraczać granice, usłyszał za sobą ciężkie stąpania łap innego kota, kierujących się błyskawicznie w jego stronę. Rudowłosy odwracając się, zauważył szylkretową długowłosą kotkę, która po zapachu zdawała się Nocniakiem. Zielonooka wpadła z impetem w Tojad i powaliła go na ziemię. Moc, z jaką kotka wykonała tę czynność, na kocurze sprawiła, że rudowłosy stracił na chwilę dech w piersiach, jak i orientację. Krople krwi, jakie zaczęły się lać strumieniami z ucha Burzaka, zaślepiając mu widok, ocuciły go natychmiastowo.
— EJ, PRZESTAŃ, TY BRUDNY MYSI BOBKU! — wykrzyczał Tojadowy Pazur.

<Wężynowy Splocie?>

Od Orzechówkowej Łapy

Kotka siedziała w swoim legowisku, wymyślając nowe pieśni w akompaniamencie walczących uczniów.
– Mam cię! – zaśmiała się Alkowa Łapa.
– Hej, to nie fair! – oburzył się Umykająca Łapa.
Orzechówka zamruczała z rozbawienia. Niepostrzeżenie usiadła obok niej jej przyszywana siostra, Mandarynkowa Łapa.
– Cześć, Orzechówkowa Łapo! – Uśmiechnęła się niebieska, zadowolona bardziej, niż zazwyczaj.
– Witaj, Mandarynkowa Łapo, co u ciebie i u Pana taty?
Mówiąc “Pan tata” miała na myśli Ulewny Szkwał. Była świadoma tego, że to nie był jej biologiczny ojciec, nawet nie przyszywany, ale chciała przynajmniej nazywać kogoś tatą. Tak właśnie, gdy przyniósł swoje kociaki do żłobka, aby Świteziankowe Jezioro je wykarmiła, zapytała się go, czy mogłaby nazywać go Panem tatą. Również wiedziała, że jej mama nie była biologiczną matką dzieci Szkwału. Mimo tego traktowała Kokoszkę, Mandarynkę i Alkę jak siostry.
– Znakomicie! – odpowiedziała Mandarynka. – Tata dostał swojego pierwszego ucznia! No, prawie pierwszego… ale i tak jestem z niego bardzo dumna! A u ciebie? Jaką mentorką jest Trzcinowy Szmer?
Zwęglona się uśmiechnęła, choć była zawiedziona, że rozmawiały o treningach zamiast o przesłodkich rybkach.
– Pani namiestniczka Trzcinowy Szmer mówi, że robię postępy! Ostatnio próbowałam złapać wielką rybę, ale ona chlupnęła ogonem i uciekła!
– Och, przykro mi – odparła Mandarynka. Nagle kawałek mchu wleciał w jej piękne niebieskie futro.
– Ja się z wami policzę! – zdenerwowała się Mandarynkowa Łapa i podreptała do winowajców, zostawiając Orzechówkową Łapę samą z jej myślami.

[222 słowa]

Od Kaczorka (Kaczorkowej Łapy)

Południe przed mianowaniem
__________

To już się robiło śmieszne. Granica poranku zaczęła zacierać się z południem, widoczna, chociażby w hałasie dobiegającym zza jaskini. Jednak w ukryciu jej cienia, Kaczorek dalej udawał, że jeszcze nie wstał. Udawał, pomimo wiedzy o głupocie swoich czynów. Po prostu nie mógł zmusić się do zaprzestania. Już przekonywał siebie do wstania… wtem słyszał gwar nasilający się parokrotnie i markotniał. To miał być jego wielki dzień, a na razie czuł się mały i bezbronny. Nie widział logiki ukrytej w tym rozumowaniu. To coś z nim było nie tak, niewątpliwie. Inaczej cieszyłby się chociaż trochę z rozpoczynania nowego etapu w życiu. Ależ on nie był normalny w żadnej części. Czuł zesztywnienie stresem na myśl o postawieniu łapy poza żłobkiem.
Stał się za duży na mieszczenie się w jednym leżu z całym rodzeństwem i Morświnową Płetwą, więc rozdzielili swoje miejsca spoczynku. Niemniej on tęsknił za ciepłem przy boku i nie rozumiał, jak poradzić sobie z życiem, kiedy trafi w zupełnie nowe miejsce oferowane mu do spoczynku. Już nie zaśnie przy opiekunce, nawet nie spojrzy na nią w ten sam sposób. Beztroskie, młodzieńcze szczęście trwało zbyt krótko. Dlaczego tak młodo musiał poznawać gorycz nerwów? Co to za wina, która splamiła jego osobę i odcisnęła piętno na wszystkim, co dotychczas oraz tym, co przyjdzie?
Ciągle wahał się na granicy chęci zostania blisko przy mamie a odseparowaniu się dla własnego dobra. Nie mógł sobie wybaczyć tych wszystkich, okropnych myśli o koteczce, która go kochała. Z czasem stały się tłem jego całego życia. Aczkolwiek tego dnia, królowa była najbliższą rzeczą, jaką miał do komfortu. Nawet jeśli pora dochodziła do późniejszej, przy jego boku pozostawała zwinięta ciasno liliowa. Przyszła do niego wraz z nastaniem świtu oraz nie opuszczała tamtego miejsca godzinami. Nie wierciła się - nie dawała najmniejszej oznaki zniecierpliwienia i znudzenia. Kocurek przebudził się, gdy ułożyła się blisko, lecz nie skomentował. Chciał tego dotyku, nieważne jak uważał to za niepoprawne. Nie oponował też, gdy bez słowa zostawała w miejscu.
Cichuteńko leżeli we wspólnej bańce. Koteczka nie miała zamiaru przerwać ślubu milczenia, dopóki to jej syn nie zdecydował się zrobić tego pierwszy. Miała pełną rację, że w końcu nie wytrzyma i otworzy pyszczek.
— Jak to jest być wojownikiem? — dopytywał, głosem niewiele głośniejszym od zwykłego szmeru.
Czuł, jak tamta porusza się przy jego boku. Z leżenia na swojej stronie, przerzuciła się na brzuch i ułożyła łapy pod sobą. Pręgusek uchylił oczy i podniósł na nią swoje spojrzenie delikatnie zaszklonych oczu. Stykali się żebrami, przez co nie mógł oprzeć się oparciu głowy na jej ramieniu. Oferowało to spokój, jakiego potrzebował.
— No, skarbie — wymruczała miękko, nieznacznie zachrypniętym głosem od dłuższego nieodzywania się. Odchrząknęła, zanim odrzekła: — To całe moje życie. Trudno opisać coś, co staje się dla ciebie normalnością — wytłumaczeniu towarzyszyło łagodne gładzenie pojawiające się na plecach młodszego. Nie był już malutki, ale mama traktowała go jako mniejszego, niż był rzeczywiście. Nie robiła sobie nic z tego, iż musiała wyżej podnieść ogon. Kiedy zauważyła brak oporu, nasilała swoje ruchy systematycznie, wciąż ostrożna.
— Patrole graniczne, polowania, długie rozmowy pomiędzy kolegami i koleżankami z fachu — kontynuowała radośnie. Patrzyła gdzieś na bok, jakby przypominając sobie wszystkie wymienione momenty. Przy następnej wypowiedzi wróciła oczyma do rudawego. — Dla każdego jest inaczej. Nie ma jednej konkretnej zasady, według której toczy się życie każdego kota. — Patrzyła na niego z uspokajającym uśmiechem.
On poczuł się dotknięty tymi słowami. Wszystko wydawało się wspaniałym, wtem przypomniał sobie, jakie trudności miał z życiem społecznym. Łzy zakręciły się w jego oczach silniej niż przedtem. Opiekunka to zauważyła oraz przyciągnęła go bliżej do siebie.
— Spokojnie, mały... — uspokajała, nieprzerwanie gładząc go ogonem. — Możesz mieć różne problemy - koty mają różne charaktery, chęci, słabości i oczekiwania. Ważne jest, abyś się starał. Jeśli nie, przed tobą otwiera się też ścieżka protektora — koiła.
Rudzielec równolegle nie cierpiał siebie za swoje wybory, chociaż sam zdecydował wtulić się w towarzyszkę. Słabe szlochanie nadeszło samo. Nie wiedział, ile czasu minęło, ale na pewno przez dłuższy moment po prostu wypłakiwał się za wszystkie czasy w objęciach, wielkodusznej w swojej miłości, Morświnowej Płetwy.

__________

Czas mianowania
__________

Wątpliwości nie były dłużej możliwością. Wiedział, co nadchodziło i było to nieuniknione. Zaraz opuści legowisko matek i ich pociech, po czym nie wróci do niego nigdy. Czuł drżenie swoich łap podczas stania w wyjściu, jeszcze ukryty w cieniu oferowanym przez sklepienie. Ostatnie promienie słońca przeciskały się na kamienną polankę, a on obserwował ich taniec. Lśniły niczym ogniki prosto z żywego ognia. Wiły się w cudownej manierze, łącząc się, po czym wypadając jako nowe kształty. Majestatyczna scena, prawdziwie ujmująca. Wówczas za nim ktoś się pojawił. Nie potrzebował wiele, żeby zrozumieć kto to. Morświnowa Płetwa stanęła w dającej mu przestrzeń odległości około dwóch ogonów dalej. Odwrócenie się jednakże było zbędne.
— Gotowy? — dopytała. Żołądź i Komosa wyszli na zewnątrz już jakiś czas temu albo gnieździli się jeszcze w dalszej części żłobka. Nie był pewien, ale zdecydowanie kocica zwracała się do niego.
— Bardziej gotowy nie będę — odpowiedział.
Zbliżyła się. On wziął natomiast głębszy oddech i spiął łapy na tyle, aby pozostały względnie w miejscu. Ułożył to sobie w głowie zawczasu, mimo trudu świadomości. Zostanie mianowanym to los każdego kota w grupie hierarchicznej, nieważne czy podobało mu się to, czy nie. Będzie w stanie się z tym zmierzyć; starał się wierzyć w swoje możliwości, jak najbardziej mógł. Popchnął siebie siłą woli do finalnego kroku, wyprowadzającego go z ciemności. Nie był sam - za nim podążała liliowa, która zaraz wróci do pełnionej przed nim funkcji.
— Może nigdy nie będę twoją matką, aczkolwiek będę kochać was – ciebie i resztę – jak własnych. — Nie wiedział, czy usłyszane słowa były zwykłym przesłyszeniem się, dlatego nie skomentował ich. Niemniej jego serce przyspieszyło tempa i poczuł się nieco pewniej przy następnych krokach. W końcu to była racja. Nie było tu nikogo innego, kto pocieszałby go z tych wszystkich głupich powodów, jakie stwarzał. To właśnie pręguska zajmowała się nim i dawała mu wszystko, czego potrzebował. Nieważne skąd pochodził czy też kto był jego biologicznym rodzicem, jeśli nie było go w jego życiu. To kocica zasłużyła na brawa.
Koty już zbierały się dookoła, więc dorosła zniknęła w tłumie. On musiał podejść pod samo podnóże podwyższenia, bowiem był przymuszony do bycia dostatecznie blisko. Odwrócił się przez ramię, szukając jej, lecz nie potrafił dostrzec niczego pomiędzy różnorakimi mordkami mieszającymi mu się w jedną, kolorową papkę umaszczeń i znaczeń. Z tego powodu odwrócił się i zadarł głowę, patrząc na mównicę. Jego rodzeństwo pojawiło się pomiędzy tym wszystkim i wtedy poczuł, że oddychał. Może to nie był wcale od razu jakiś koniec świata. Byli w tym wszyscy razem. Razem, kiedy pojawił się lider; razem, gdy zabrał głos.
— Kaczorku, Żołędziu i Komoso, skończyliście sześć księżyców i nadszedł czas, abyście zostali uczniami. Od tego dnia, aż do otrzymania imion wojowników będziecie się nazywać Kaczorkowa Łapa, Żołędzia Łapa i Komosowa Łapa. Waszymi mentorami będą, zgodnie z kolejnością… — mówił. Myśli nowo mianowanego ucznia krążyły jednak wokół jednej rzeczy: czy na pewno dobrze dosłyszał… Migoczący Nieboskłon? A może to tylko wiatr płatał mu figla. Albo psikus przywódcy! Równie dobrze mógł szkolić jego siostrę lub brata.
Łapy chwiały się pod jego ciężarem ponownie, od samego takiego stania jako wyróżniony w tłumie kotów. Niby każdy klanowy musiał to przeżyć… a dalej, spinały go nerwy. Tylko ujrzawszy swojego nowego nauczyciela, zastygł. Ten znajomy kocur patrzył prosto na niego z wyrazem pyska trudnym do odczytania dla młodziaka, aczkolwiek niepozostawiającym wątpliwości.
— Migoczący Nieboskłonie, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałeś od swojego mentora doskonałe szkolenie i pokazałeś swoją wartość w klanie. Będziesz mentorem Kaczorkowej Łapy, mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę — kontynuował Lśniąca Gwiazda, potem dodając zgodnie z kolejnym wybranym do szkolenia wojownikiem. Wtedy to rudawy już nie słuchał, zbyt zapatrzony w przypisanego mu pobratymca. Nie mógł obrać myśli czy to zrządzenie losu, czy jakaś złośliwość, czy zwykłe niedopatrzenie. To nie tak, iż mieli złą relację; nie mieli żadnej relacji! Nie! Nie pozwoliłby na jakiekolwiek więzy z tym jaśniejącym skrzydłem. A mimo tego został mu wyznaczony; obydwoje skazani na wspólny czas nauczania.
Czy tamten miał takie same skrajne uczucia jak on? Potrzebował pocieszenia! Począł rozglądać się wkoło, lecz zdało się to na nic. Każdy był zajęty swoim światem, swoim wyborem i swoim szczęściem. On tkwił pomiędzy tym wszystkim, bo podobne zachowanie było oczekiwanie od niego. Musiał przełknąć twardo.
Resztkami wspomnień miłości opiekunki i z powodu całego swojego oddania, z jakim chciał służyć swojej społeczności, postąpił o krok w przód. Człapiąc powoli, podszedł do niebieskiego. Taka była jego rola. Skłonił łeb w geście szacunku, jak robił to już przed paroma innymi kotami, i, chociaż bez słowa, przyjął wolę przywódcy względem jego życia w grupie. To parę księżyców, wyłącznie parę. Tak powtarzał w głowie, pominąwszy serce starające się uciec mu z piersi. Stali pysk w pysk, niemniej ten młodszego opuścił go nisko ku ziemi. Jak potoczy się ta relacja? Przyszłość mogła mieć wiele możliwych scenariuszy dla ich nietypowej dwójki.

[1449 słów]

Od Orzechówkowej Łapy CD. Łabędziego Tanu

Przeszłość

Orzechówkowa Łapa z ekscytacją wyszła z legowiska uczniów. Hura! Jej pierwsze zgromadzenie! Pobiegła do przywódczyni i zaczęła szukać brata, ale musiał gdzieś stać na początku, bo go nie znalazła. Obok niej szła namiestniczka, Łabędzi Tan. Należało jej okazać szacunek, więc grzecznie się przywitała.
– Dobry wieczór, Pani namiestniczko Łabędzi Tanie!
Czarno-biała uśmiechnęła się szerzej na powitanie.
– Dobry wieczór Orzechówkowa Łapo – odparła. – Jak ci idą treningi?
Zwęglona lekko się uśmiechnęła.
– Dziękuję, Pani namiestniczko. Trzcinowy Szmer mówi, że dobrze mi idzie!
Namiestniczka na chwilę posmutniała, ale znów uniosła radośnie swe wargi. Czy Orzechówka powiedziała coś nie tak?
– To dobrze – odparła tylko. – A jak radzi sobie twój brat z treningiem na ogrodnika?
– Również dobrze. Naprawdę to pokochał. A... Jak u Pani namiestniczki?
– Wspaniale! Życie namiestniczki jest naprawdę bajeczne!
Mruknęła i zamknęła przyjaźnie oczy. Wyobraziła sobie piękne życie wyróżnionego kota, który szczycił się dużym zaufaniem.
– Bardzo Pani namiestniczce Łabędzi Tanie zazdroszczę. Chciałabym być tak lojalną i szanowaną wojowniczką jak Pani!
Musnęła cętkowaną w bok ogonem.
– Jeśli się postarasz, być może będziesz kiedyś taka, jak ja.
Cętkowana uśmiechnęła się szerzej na te słowa. Łabędzi Tan w nią wierzyła!
– Dziękuję Pani namiestniczko, będę pamiętać! – Ukłoniła główkę z szacunku. Doszli do Bursztynowej Wyspy. Chciałaby jeszcze kiedyś porozmawiać z namiestniczką.

<Łabędzi Tanie?>
[201 słów]

17 listopada 2026

Od Kaczorka Do Perełki

Dwa tygodnie temu
__________

Małe, smukłe ciałko wtuliło się w miękki materiał legowiska, ale bardziej przypominało to sytuację, w której tonęło w nim, niż po prostu leżało. Chociaż gracji tej sylwetce nie odmówi nikt, pomimo nie pokaźnych rozmiarów! Ma jeszcze szansę wyrosnąć na naprawdę wartościową wojowniczkę, obserwując podobnych jej starszych. Gładka pokrywa brązowej sierści usłanej białymi płatami koloru, niby umazana brunatnym tylko u góry, wyglądała równie obiecująco. Zdrowy maluch ze wszystkich stron. Wręcz perfekcyjny przykład kondycji.
Kaczorek spoglądał na śpiącą z góry, a u jej boku leżała jeszcze inna koteczka. Urokliwa, sylwetka nieco podobna do siostry… poza większą ilością rudego kryjącego się w futrze. Tamta jakby prezentowała się rudym kolorem z pełną dumą, zamiast ukrywać go pomiędzy naturalnymi odcieniami czy przykrywać bielą. W jej przypadku nie górna, a dolna część ciała przypominała kolorystykę wypoczywającej obok. Takie porównywanie było doprawdy ciekawym zajęciem, zwłaszcza gdy zostało się poinstruowanym do nieprzeszkadzania młodszym. Mógłby, jak Komosa i Żołądź, udać się gdzieś na stronę. On jednak był zbyt zapatrzony w drobne ciałka przyciśnięte do mchu. Parę czynników to gwarantowało.
Ważne jest to, że w swoim prawie sześciomiesięcznym życiu nie miał szansy doświadczyć widoku kotów tak młodych. On sam był jeszcze kociakiem, aczkolwiek malutkie postacie jak te, pozostawały mu nieznane. Druga kwestia to pochodzenie maleństw. Wcześniej tego samego dnia odbył rozmowę z Morświnową Płetwą, pytając ogólnikowo. Został powiadomiony o matce tych oto kuleczek, która była znaleziona i przygarnięta przez Klan Klifu za młodu. Opowieść rozwinęła się przypadkiem, nie do końca zrozumiałym. Może to królowa zaczęła, chcąc dodać otuchy swojej pociesze? Tak czy inaczej… Chociaż ojciec tych kotek był czystokrwistym Klifiakiem, to ta sprawa pochodzenia matki interesowała samego rudawego, nie ta ojca. Dla niektórych mogłoby wydawać się to nie szczególne, lecz nie dla tego oto kocurka niewiadomego pochodzenia.
Wszystko wynikło z oddania kociąt pod oko opiekunki na popołudnie, podczas gdy ich matka miała na głowie nieco innych zmartwień, nieznanych żadnemu z nich. Liliowa rzeczywiście była gdzieś w tle, kątem oka obserwując sytuację, aczkolwiek tutaj liczył się jej podopieczny i nie ingerowała w to. Nie mógł nawet przyczepić się do uczucia obserwowania. Stał i bacznie obserwował, nie pytany, ani niewygoniony znad nich.
Plotka o byciu synem lidera już przestała być sprawą aktualną, natomiast teraz rozpoczęły się rozważania swojego poza Klanowego pochodzenia. Tak właśnie stał pochylony, aż zdecydował przysunąć się bliżej. Chociażby była to odległość zaledwie wąsa, ogromnie niewielka, to jakoby sprawiła w powietrzu zmianę. Odczuwalna była nie o tyle dla pręguska, a dla czekoladowej szylkretki, która w momencie uchyliła oczy. Pomarańczowe, płynące miodem ślepia, spotkały te koloru nieba czy bezkresu wody – niebieskie. O dziwo, nawet nie przestraszył się tego spotkania, co zdarzało się kilkakrotnie po przypadkowym kontakcie wzrokowym. Prawdopodobnie grał tu rolę wiek drugiego kota.
Perełka, ponieważ ta się obudziła, nie miała jeszcze księżyca. Bliżej było jej do niego, niżeliby dalej, niemniej wciąż była jeszcze nie zupełnie odpowiedzialna za swoje czyny czy też w pełni świadoma otoczenia. Dlatego Kaczorek czuł się bezpieczny, pozostając w miejscu.
— Cześć. — Słowo niespodziewanie opuściło jego pysk. Zaskoczenie wzrosło, potem drugi raz zwiększyło swoje nasilenie z następnym zdaniem. — Jak się masz? — dopytywał szeptem. Najlepsze było to, że jego głos nie drżał ze stresu. Ponadto nie doszukiwał się niczego w rozmowie! To tak się w ogóle dało? Okazuje się, iż życie z biernym słuchaczem może być o wiele łatwiejsze niż ciągle skupiony na tobie rozmówca.
Nie mógł zabawić się z kociakiem ogonem, gdyż był za krótki, tak więc przysunął do niej swoją przednią łapę. Poczuł wewnętrzną potrzebę zrobienia tego! Następnie łagodnie potarmosił ją po główce, oczywiście zachowawszy wszelką ostrożność. Szukał na jej malutkim pyszczku reakcji; wszelkiej formy odzewu. Precyzyjnie lustrował każdy kawałek oferowanej mimiki.

<Perełko?>

Od Orzechówkowej Łapy Do Trzcinowego Szmeru

Przeszłość

“A twoim mentorem zostanie Trzcinowy Szmer” — Te słowa brzmiały w jej głowie cały wieczór. Nadal nie wiedziała, czemu Mandarynkowa Gwiazda akurat jej dała Panią Namiestniczkę. Gdyby daliby jej kogoś z rodu (co było niemalże niemożliwe) to by chyba zeszła na zawał na miejscu. Cóż, Orzechówka czasami lubiła podświadomie hiperbolizować pewne fakty.
Dzisiaj miał się odbyć jej pierwszy w życiu trening. Ze swoją mentorką znajdowała się przy rzece, niedaleko wejścia do obozu.
— Dobrze, Orzechówkowa Łapo. Dzisiaj pokażę ci nasze terytorium. Nasze tereny do życia są bardzo urozmaicone. Zaczniemy od brzegu miejsca, gdzie tonie słońce. — Machnęła ogonem, dając tym sygnał, aby Orzechówkowa Łapa poszła za nią. Zwęglona oddychała rześkim powietrzem i cieszyła się przyrodą wokół niej: morską bryzą, która mierzwiła jej futro, motylami szukającymi kwiatów i śpiewem ptaków, które działały jak miód na uszy kotki.
— Pani Namiestniczko Trzcinowy Szmerze, co to jest? — Wskazała na drewniany, duży przedmiot przy rzece.
— Nazywamy to Starą Łupiną. Zapewne należała kiedyś do Dwunożnych.
— Lecz po co im taka wielka łupina?
— Zapewne wsiadali do niej i pływali po rzece, dzięki czemu się nie moczyli, jak łupinka orzechu puszczona na wodzie.
— Teraz raczej nie nadaje się do pływania… — wyszeptała, patrząc na dziury w drewnie.
— Chodźmy już do obozu, drugą część terenów pokażę ci kiedy indziej.
— Pani T– Trzcinowy Szmerze — zaczęła — Ja… ja będę się bardzo starać, aby Pani Namiestniczka się na mnie nie zawiodła. Będę pracowała w pocie czoła i– i nie pozwolę, by Pani się mną zawiodła! — orzekła, chcąc ze wstydu zakopać się pod ziemię.

<Mentorko?>
[247 słów]

Od Odety (Cukrówki) CD. Kostki

Teraźniejszość
__________

— Cukrówko, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałaś od swojej mentorki, Całunki, doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją lojalność i wytrwałość. Będziesz mentorem Kostko, mam nadzieję, że przekażesz jej całą swoją wiedzę. — brzmiały słowa.
A wojowniczka, jak całkowicie głupia, tylko stała tam, osłupiała! Zatrzymana w ruchu, jakoby czas nie był jej czymś znanym. Patrzyła tylko w górę na ruszający się pysk lidera, jednocześnie zdziwiona i przepełniona szczęściem tak silnym, aż nie mogła go wyrazić. Rozdziawiony pyszczek nie był wyrazem braku kultury, lecz zdumienia, jakie odczuwała w momencie. Dopiero co została mianowana, jej rany ledwo stały się bliznami, a już dostąpiła przywileju własnego ucznia… jeju.
Szmer rozszedł się po tłumie. On był pierwszą rzeczą, która wybudziła ją do życia. Obszerna ilość ceremonii miała miejsce ostatnimi czasu, ale tylko ta miała wystarczająco wagi, aby zabrać dech z jej piersi. Ciche szeptanie innych Owocniaków pozwoliło mu na powrót, a jej na zaczerpnięcie świeżego powietrza. Nie wiedziała, ile stała tak durnie, natomiast w chwili olśnienia natychmiast przepchała się przez koty, nie zważając na nic. Nie wymijała ich – brnęła przed siebie do celu. Pod nosem rzucała wyłącznie ciche przeprosiny za nadepnięcia na ogon czy mocne trącenie kogoś. Niemniej to wszystko było zupełnie nieważne. Nie teraz. Nie w obliczu sprawy takiej wagi jak nauczanie kogoś.
— Obiecuję, przyrzekam! — zadeklarowała, przypadając zaraz pod gałąź służącą za mównicę. Dostała nawet zawrotów głowy przez swoje szybkie zadarcie łba, jednak było to nie do powstrzymania. Dobrze, że jeszcze nie zaczęła skakać w powietrze, bo było blisko!
Stety, niestety… poświęciła swoją uwagę na zwrócenie się ku możliwemu uczniowi. Nie kocurek… nie kocurek… o! Koteczka. Jakaś taka znajoma z mordki… wówczas dotarło do niej, kim był ten malec stojący przed nią. W tejże sekundzie, postępując kroku, uśmiech na moment zawahał się na jej pysku, ponieważ już kiedyś się spotkały i nie było to spotkanie godne takiej relacji. Niezręcznie zbliżyła się na odległość lisiego ogona, po czym otworzyła pysk, by się przywitać. Finalnie, nie mogła znaleźć słów, więc przysunęła się. Trochę mimowolnie, ale jej intencją było łagodne położenie ogona na barku tamtej nowo mianowanej uczennicy.
— Drugie pierwsze wrażenie, dobra? — zaproponowała.
__________

Paręnaście dni temu
__________

— Ja… chcę tylko tamto — szylkretka wskazała łapą kulkę mchu leżąca nieopodal, o którą toczyła się rozmowa. Liliowa odwróciła się za siebie, otwierając szerzej oczy. Aj… niepotrzebna scena!
— Oh! Wybacz, nie chciałam ci tarasować drogi — miauknęła — czekaj, podam ci! — poleciła, po czym podeszła do zguby i machnęła łapą, zmuszając kulkę do przeturlania się w łapy Kostki. — proszę bardzo! — wszystko, żeby naprawić niezręczność sytuacji. Młoda jednakże dawała wrażenie niezbyt sprzyjającej takiemu sposobowi rozładowania nerwowej energii…
Niemniej, kocica złapała mech, po czym, zanim podała go dalej, spojrzała się na uczennicę. — Dziękuję. — mruknęła krótko. Może w jej głosie wybrzmiała nawet nutka sympatii? Albo liliowa sobie to wyobraziła… jej fasada w końcu pozostała identyczna do poprzedniej.
— Nie ma za co! — odparła — a i prawie zapomniałam; jestem Odeta! No wiesz, mówię, w razie, gdybyś mnie kiedyś szukała albo może gdybyśmy się znowu spotkały, a ty chciała pogadać. — uśmiechnęła się do niej szeroko. Własnym entuzjazmem można zapełnić luki kogoś innego, tutaj mogła się postarać. Kostka pokiwała do niej tylko głową, a kąciki jej ust się uniosły w delikatnym uśmiechu. Czyli to rzeczywiście działało!
Kociak kopnął mech w stronę towarzysza zabawy, a ten teatralnie wywalił się na plecy, jęcząc. Udawał, jakby został właśnie pobity i wielce pokrzywdzony, po czym zaczął się śmiać. Starsza przyglądała się igraszce. Była padnięta, aczkolwiek malce wyglądały przesłodko. Nie mogła się oprzeć wkroczeniu do żłobka i uczestnictwa w zabawie. Tak właśnie spędziła ładną godziną na beznadziejnej próbie zabawy z pełnym sił rodzeństwem. Nie znała zdania wcześniejszej rozmówczyni na swój temat, chociaż wahałaby się, czy mogłoby być ono dobre.
__________

Teraźniejszość
__________

Teraz były tu, gdzie były. Stały naprzeciw siebie w bardzo bliskiej obecności, zamknięte w małej bańce. Pręguska była bardziej świadoma, kim była Kostka, ze względu na mijające miesiące, lecz dalej wyglądała jak przestraszony i nieco obłąkany szkielet; bynajmniej tym razem, nie zamierzała wypaplać się na ten temat. Liczyła na zbudowanie nowej, dobrej relacji. Była gotowa na wiele cierpliwości i wyrozumiałości, choć praca ich obydwu zapewne będzie wymaganiem ich współpracy.
— Cukrówka jestem, możesz uznać mnie za zupełnie nową, odrębną osobę, jeśli wolisz. — pokrzepiająco poklepała ją wcześniej położonym ogonem.

<Kostko?>
[678 słów]

Od Kąśliwego Iglaka CD. Koszmarnej Otchłani

***
Pora Zielonych Liści

Od mianowania na wojownika Koszmarnej Łapy minęło kilka dni. Bracia w niewielkim odstępie czasowym zamieszkali razem w legowisku wojowników kładąc posłania obok siebie, jak to przystało na rodzinę.
Kąśliwy Iglak wychodził z bratem na najróżniejsze patrole graniczne, jak i te łowieckie, jednak nie pałał do swoich obowiązków kocięcą ekscytacją, porównywalną do Smuklikowego Żądła. Wcześniej lubił młodszego kolegę, jednak od momentu, kiedy się mianował, stał się dla niebieskiego bardziej oschły i unikał wspólnego dzielenia z nim czasu. Jedynie gdzie przecinał się z kocurem, to w legowisku wojowników oraz kiedy czuł potrzebę porozmawiania z Bzyczącym Trzmielem, bratem Pyzatej Łapy.
Czy ktoś jeszcze działał mu na nerwy? Oczywiście. Był to Garbaty Klif. Kąśliwy Iglak dalej nie mógł przeżyć, jak to czekoladowy zdołał znaleźć się szybciej od niego w nowym legowisku i wyższą rangą. Jednak teraz miał jeszcze lepszy dostęp do wojownika i nie był sam, który miał odwagę go gnębić. Miał przecież przy sobie Koszmarną Otchłań i nie zamierzał tego nie wykorzystać.
— Czyli chcesz, żebym pomógł ci w dręczeniu Garbatego Klifu? — zerknął na niego bury braciszek. Wyglądał na zaintrygowanego jego pomysłem.
— Nie ująłbym tak tego… To zwykła korekta, od czasu do czasu…
Szli we dwójkę po lesie, a żar lał się z nieba, dopadając ich ciemne futra. Miał wrażenie, że zaraz padnie ze zmęczenia i przegrzania, a żadna zwierzyna nie chciała wpaść im w łapy. Jakże nudne było to wyjście.
— No to, jak chciałbyś go "skorygować”, hm? Pobić go?
— Może? Coś w tym stylu, ale żeby nie dostać kary od babki. Musiałbym pomyśleć, jednak najpierw schowajmy się przed tym słońcem. I tak nic nie znajdziesz do jedzenia, a sam wylądujesz w lecznicy. To już lepiej posiedzieć w norze i odpocząć, niż przeszukiwać podszycie — nie czekał na odpowiedź brata, schował się w wydrążonej kłodzie, gdzie cień przyjemnie schładzał jego futerko. Teraz mógł myśleć nad niecnym planem uprzykrzania życia swemu nieprzyjacielowi. — A jakby tak na dobry początek upokorzyć go w obozie?
— W obozie? Oszalałeś? — Koszmarna Otchłań przystanęła obok kłody, wpatrując się na dwoje ciemnych ślepi Kąśliwego Iglaka. — Przecież wszyscy inni nas zobaczą. Nielepiej zacząć dyskretnie?
— Czy ja wiem — machnął łapą mało przejęty. — I tak nikt nie zwraca na niego uwagi. Słabszym można dokuczać, tylko tak by nie przesadzić. Przecież nie zaatakujemy go na polanie głównej i nie obedrzemy go ze skóry. Można zacząć od przepychanek lub podstawienia łapy, wyrwać mu piszczkę z pyska, kiedy będzie chciał się posilić. Wszystko. Na takie drobnostki koty nie zwrócą ci uwagę, a Ognikową Słotę, czy Zalotną Gwiazdę nie interesuje, czy komuś ktoś dokucza. Poza tym to nie on jest wnukiem liderki, tylko my.
Koszmarna Otchłań procesował właśnie wszystko, co mu powiedział, aż w końcu skinął mu głową.
— Masz rację. Dla nas będzie to świetna rozrywka.
— I zemsta.
— Za Kocimiętkowy Wir? — dopytał go.
— Nie tylko… Zajął moje miejsce podczas treningu, został pierwszy mianowany. Moja własna matka zaniedbała mnie z jego powodu. Zemsta jest za przekroczenie niepisanych nikomu granic, Koszmarna Otchłani. Nikt nie powinien przekraczać tej linii, którą możemy my przekroczyć. Garbaty Klif w porównaniu do nas jest nikim i trzeba będzie mu to przypomnieć — powiedział chłodnym tonem. Najchętniej już teraz rozszarpałby tę pokrakę, jednak musiał zrobić to wszystko zgodnie z planem. Wilczackim planem.

***

Popołudniem gorąco nie było już tak uciążliwe dla Wilczaków, jak za południa. Koty, a w szczególności starsi, wygrzewały się na nagrzanych kamieniach i trawie, które nie miały szansy zaznać cienia przez cały dzień. Wojownicy dzielili się językami, a uczniowie śmiali i pokazywali sobie nowe sztuczki walki. Natomiast Kąśliwy Iglak wraz z Koszmarną Otchłanią czyhali na swoją ofiarę żartów i zaczepek.
— Idzie — szepnął jego brat i szturchnął go w bark.
Garbaty Klif właśnie ruszył z myszką w pysku od sterty zwierzyny, kierując się we własnym kierunku. Bracia nie zamierzali mu pozwolić na spokojne posilenie się po ciężkim dniu. Wyszli z cienia i podeszli do kocura od tyłu i zrównali się z nim po obu stronach.
— Cześć Garbaty Klifie, jak tam dzisiaj ci dzień minął? — wymruczał z udawaną ciekawością Koszmarna Otchłań.
— Może ponieść ci myszkę, co? — Kąśliwy Iglak posłał mu złośliwy uśmieszek i wyrwał jedzenie, po czym na raz w raz z bratem podcięli kocurowi tylne łapy. — Ups!
Garbaty Klif z jękiem upadł na trawę, przygryzając sobie przy tym język.
— Co do… Co wy robicie?! — prychnął, starając się podnieść. — Nic wam przecież nie zrobiłem!
— Oj… Doprawdy? Nie wydaje mi się — prychnął, wręczając mysz Koszmarnej Otchłani. — Pilnuj własnego miejsca, Garbaty Klifie. Znów jesteśmy w tym samym legowisku i Kocimiętkowy Wir ci nie pomoże. Nikt.
Garbaty Klif warknął i splunął krwią, która sączyła mu się powoli z podgryzionego przez niego języka. Natomiast oni, nie spiesząc się, odeszli do legowiska wojowników, czując na plecach spojrzenia zaciekawionych klanowiczów. Nikt nie zareagował, nikt nie wstawił się za Garbatym Klifem. Nawet Seradelowy Nektar i Wrotyczowa Szrama.
Zasiedli wygodnie na posłaniach.
— Udało się. Jednak miałeś rację — mruknął z satysfakcją Koszmarna Otchłań i wziął pierwszego gryza myszki, którą ukradli wojownikowi.
Kąśliwy Iglak podłubał pazurem między jego ostrymi kłami. Czuł niedosyt. Podłożenie komuś łapy i zabranie piszczki była kocięco prosta i za mało efektowna. Tak samo wojownik się nie bronił, co powodowało u niego, większą rządzę krwi. Chciał słyszeć, jak kocur błaga go o przebaczenie i całuje go po pazurach. Chciał usłyszeć to skomlenie i przysięganie na życie swoje oraz jego matki i siostry, że już nie przekroczy danej linii, że nie ośmieli się wyjść przed rodzinę Zalotnej Gwiazdy.
— Oczywiście, że się udało. Czemu miałoby nam się nie udać? Nikt nie przejmuje się tym, czy wojownicy lub uczniowie sobie dokuczają. To jest błaha sprawa, na którą nikt nie zważa. Nie zauważyłeś, że Klan Wilka nie lubi słabych? Ja obnażę Garbaty Klif. Pożałuje jeszcze, że śmiał przychodzić na treningi do Kocimiętkowego Wiru.

< Bracie? >

Od Księżycowej Łapy

Wyskoczyła na zwierzynę, z sukcesem lądując na niej. Wtopiła w nią zęby, aby zadać jej ostateczny cios, kończąc jej krótki żywot. Przynajmniej teraz posłuży jej klanowi jako pokarm. W duchu podziękowała Mrocznej Puszczy za ten posiłek, po czym wróciła do swojej mentorki.
— Bardzo dobrze. — Skinęła głową, po czym wskazała ogonem w stronę obozu. — Powinniśmy już raczej wracać. Robi się ciemno, a jutro musimy iść na patrol poranny.
Po jej słowach obie ruszyły do obozu. Z dumą położyła swoją zdobycz na stercie zwierzyny, po czym poczuła na swoim nosie kroplę wody. Spojrzała w niebo, dopiero teraz zauważając, że chmury zrobiły się niebezpiecznie szarawe. Od razu ruszyła do legowiska uczniów, jak i większość jej rówieśników. Położyła się w swoim legowisku, a po krótkiej rozmowie z Aroniową łapą i Niedźwiedzią Łapą zasnęła, ignorując deszcz, który poza legowiskiem otulił obóz.

***

Wybudził ją mocny grzmot, jej serce kołotało ze strachu, a ona sama leżała teraz skulona, wielkimi oczami patrząc na burzę, która się teraz zaczęła. Nigdy chyba w życiu nie słyszała nic tak głośnego. Oddychała szybko, a w uszach słyszała szum własnej krwi. Wzdrygnęła się, gdy usłyszała głos niedaleko niej.
— Hej, wszystko okej Księżycowa Łapo? — Słoneczna Łapa spojrzał na nią lekko zmartwiony.
— T– tak… Obudziłam cię..? — zapytała nieśmiało kocura, nadal w lekkim szoku.
— Nie, spokojnie. Obudziłem się chwilę przed tobą. Na pewno wszystko gra?
— Tak, po prostu nie spodziewałam się takiego grzmotu. — odpowiedziała, patrząc znów na zewnątrz. Kocur spojrzał na nią niepewnie, po czym zbliżył się lekko swoim legowiskiem do jej własnego. Zbliżył w jej stronę swój ogon, kładąc go niedaleko jej srebrnego.
— W razie czego jestem obok. Możesz mnie obudzić, jakbyś się znowu wybudziła, albo gdyby coś się stało. — Uśmiechnął się ciepło, po czym skulił się w kłębek, wracając do snu. Nie zauważyła nawet kiedy jej futro się wygładziło, a bicie serca zwolniło. Przez chwilę jeszcze patrzyła na spadające krople wody, po czym sama zasnęła, ze swoim ogonem owiniętym o ogon Słonecznej Łapy.

[319 słów]

Od Księżycowej Łapy CD. Słonecznej Łapy

Spojrzała na mentorkę, gdy dotarły do miejsca dzisiejszego treningu. Stała przed dziurą, która prowadziła… Ciekawe w sumie dokąd.
— Dziś potrenujemy nawigację w tunelach. Mam nadzieję, że dasz sobie z tym radę? — Spojrzała na uczennicę, na co ta z pewnością w oczach skinęła głową. Po chwili rozmowy o bezpieczeństwie i zachowaniu w tunelach kotki wkroczyły do środka. Księżycowa Łapa nie musiała się schylać tak bardzo, jak jej mentorka, jednak nadal trzymała się nisko ziemi, aby nie zahaczyć o jakiś wystający z sufitu korzeń. Dotarły do bardziej otwartej części tuneli, przez co kotka odetchnęła z ulgą. Nie bała się, ale czuła się lekko zamknięta w czterech ścianach. Jak Burzaki potrafią w takich tunelach spędzać pół dnia i jeszcze je pogłębiać? To musi być katorga!
— Dobrze ci idzie, Księżycowa Łapo. Teraz postaraj się wyczuć stąd drogę na powierzchnię. — Wskazała na rozgałęzienia tunelu, których wcześniej srebrna nie zauważyła. Po chwili namysłu zdecydowała się na tunel po prawej, wyczuwając stamtąd terytoria Klanu Wilka. Marsz nie zajął im długo, bo po chwili wyłoniły się na zewnątrz. — Wspaniale, twój trening idzie zadziwiająco dobrze, Księżycowa Łapo. Zapolujmy jeszcze zanim wrócimy.
Po pochwale mentorki kotka promieniała dumą. W drodze do obozu udało się jej w dodatku złapać dość sporą wiewiórkę i kosa, co było dość dobrym pożywieniem dla klanu, trzeba było przyznać. Gołym okiem można było zobaczyć, że ciężkie czasy opuściły terytoria, zabierając zimną porę roku, zastępując ją kwitnącymi kwiatami i obfitą zwierzyną. Już nie dziwiła się, że tak wielu wojowników przepada za tą porą liści. Odłożyła swoją zdobycz na stertę, po czym ruszyła w stronę legowiska uczniów. W środku jednak zastała jedynie Słoneczną Łapę. Kocur właśnie układał nowy mech w legowiskach.
— Ktoś tu chyba dostaje obowiązki dla kociaków, co? — rzuciła w jego stronę z rozbawionym uśmieszkiem.
— Cóż, każda praca jest na rzecz klanu, więc nie jest to hańbą. Zresztą Zwęglona Kukułka nie mogła ze mną dzisiaj trenować, więc sam wybrałem sobie coś do roboty w obozie. Wcześniej byłem w żłobku, chciałem dać chwilę odpoczynku karmicielkom od kociąt. — Podrapał się po brodzie tylną łapą, a kotka stała jak wryta, nie wiedząc, co może mu odpowiedzieć. To było… Miłe z jego strony. Nie każdy uczeń na wieść o dniu wolnym szukałby sobie czegoś do roboty, aby być pomocnym. Cóż, będzie na pewno ceniony przez jej ojca, Krucze Pióro. Nie dość, że jest silny, to jeszcze angażuje się w życie klanowe i nie spoczywa na laurach.
— Och. Cóż, nie będę ci przeszkadzała…
— Jeśli chcesz, możesz mi pomóc. Potrzebuję kogoś do wyniesienia starego mchu, sam musiałbym robić ze dwie trasy minimum, trochę się go nazbierało. — Po jego słowach zaschło jej w gardle. Czuła, że musi się ewakuować.
— Nie wiem, czy mam teraz na to czas… — Zanim zdążyła dokończyć, zauważyła jego jedną uniesioną brew.
— Dopiero co wróciłaś z treningu, na którym zresztą byłaś dość krótko. — Kocur przeszywał ją wzrokiem. W pierwszej chwili chciała mu coś odpyskować, ale w drugiej przyszła jej do głowy pewna myśl.
— Chwila– Czy ty mnie obserwowałeś? — zapytała zaskoczona, na co ten zawstydził się momentalnie.
— C– Co? Nie! Po prostu widziałem, jak wychodzisz… Dopiero wtedy zaczynałem układanie mchu, więc pamiętam mniej więcej, ile mi to zajęło. — Strzepnął ogonem, odwracając od niej wzrok. — To… Chcesz mi pomóc..?
— Eh, no dobrze. Byle prędko. — Zabrała stary mech w pysk, nie oglądając się nawet, czy złoty idzie za nią. Niewiele ją to obchodziło, ale przyspieszyła dopiero wtedy, gdy usłyszała za sobą jego kroki. Dotarli do rzeki, przy której ułożyli stary mech, na kupce razem z resztą. Chwilę zapatrzyła się na mech, a z zamyślenia wyrwał ją plusk wody, która wylądowała teraz na niej. Kotka podskoczyła, jeżąc się cała. Rozejrzała się, szukając sprawcy, aż nagle usłyszała śmiech Słonecznej Łapy. Strzepnęła ogonem ze złości.
— Hej, co się cieszysz, mysi móżdżku! — Złoty nic sobie nie zrobił z jej słów, nadal śmiejąc się, więc odpowiedziała mu kontratakiem, robiąc łapą o wiele większą falę, która wylądowała na nim. Kocur odkaszlnął, gdyż trochę wody dostało się mu do pyska, po czym otrząsnął się z wody. — Nie takie zabawne, co?
— Wiesz, w sumie nadal zabawne. — Teraz zaśmiał się trochę ciszej, ale po chwili uśmiechnął się w jej stronę, podczas gdy ona patrzyła na niego tak, jakby był chory na ten swój mysi móżdżek. — Z tobą wszystko jest… Fajniejsze.
Zanim kotka zdążyła mu odpowiedzieć, wstał, po czym ruszył gdzieś w krzak obok nich. Wychyliła trochę do góry łeb, aby zobaczyć, cóż on tam takiego szykuje. Po chwili kocur wyłonił się z zarośli, trzymając w zębach kwiatek. Był lekko niebieskawy, ale miał w sobie też cień niebieskiego. Podszedł do kotki, niepewnie stawiając kwiatek przed nią.
— To dla ciebie. Pomyślałem, że może prezent sprawi, że choć troszeczkę zapomnisz o tym, jak wyrzuciłem cię do śniegu..? Naprawdę nie chciałem. — Ostatnie zdanie szybko wyszeptał, patrząc na nią błagalnie. Jej wzrok wędrował to na kwiatek, to na niego.
— Cóż, to… Miłe. Może… Mogę ci wybaczyć. Ale nie tak od razu. Choć przeprosiny przyjmuję. Będę musiała zobaczyć, jak się zachowujesz. — Podniosła łeb dumnie do góry, jednak po chwili zerknęła szybko na kwiatka i podniosła go z ziemi. — A za kwiatka dziękuję.
— Nie ma za co, Księżycowa Łapo. — Uśmiechnął się delikatnie, po czym skinął w stronę obozu. — To co, może wracajmy?

[854 słowa]
(nawigacja w tunelach)
<Słoneczna Łapo?>

Od Słonecznej Łapy CD. Księżycowej Łapy

Jakiś czas po ostatniej rozmowie stwierdził, że musi znaleźć pretekst do rozmowy z kotką i do przeprosin. Zebrał więc w sobie odwagę i poszedł nad rzekę, gdzie miał dzisiaj zostawić zebrany przez siebie stary mech, gdyż miał zamiar go dzisiaj wymienić w legowisku uczniów. Zaczął się rozglądać po krzakach, szukając czegoś, co mógłby podarować kotce, jako prezent przeprosinowy. W końcu znalazł. Piękny, aczkolwiek nieduży kwiat rósł niedaleko rzeki. Od razu rzucił się mu w oko, więc podbiegł do niego, aby zerwać go dla kotki. Zostawił go z boku, po czym wrócił do obozu. Siedział teraz w legowisku, obserwując wejście do obozu, aż w końcu dostrzegł kotkę wychodzącą razem ze swoją mentorką. Był to jego znak, że musi wyczekiwać, aż wróci. Cóż, długo czekać nie musiał, bo akurat, gdy pozmieniał wszystkie legowiska, ta przyszła do obozu. Skierowała się właśnie w stronę legowiska uczniów, idealnie.
— Ktoś tu chyba dostaje obowiązki dla kociaków, co? — Gdy tylko usłyszał jej głos, na jego karku futro stanęło dęba. Odchrząknął, decydując się na nie odwrócenie się w jej stronę. Musi zachować spokój.
— Cóż, każda praca jest na rzecz klanu, więc nie jest to hańbą. Z resztą Zwęglona Kukułka nie mogła ze mną dzisiaj trenować, więc sam wybrałem sobie coś do roboty w obozie. Wcześniej byłem w żłobku, chciałem dać chwilę odpoczynku karmicielkom od kociąt. — Podrapał się po brodzie tylną łapą. Ta przez chwilę stała, więc zmartwił się. że powiedział coś nie tak. Po chwili jednak się odezwała.
— Och. Cóż, nie będę ci przeszkadzała… — Z paniką od razu przeszkodził jej, aby tylko nie opuściła legowiska.
— Jeśli chcesz, możesz mi pomóc. Potrzebuję kogoś do wyniesienia starego mchu, sam musiałbym robić ze dwie trasy minimum, trochę się go nazbierało. — Błagał w myślach, aby kotka się zgodziła.
— Nie wiem, czy mam teraz na to czas… — Uniósł brew na te słowa. Wymigiwała się jak zawsze. Jednak nie miał zamiaru dać za wygraną.
— Dopiero co wróciłaś z treningu, na którym zresztą byłaś dość krótko. — Kocur przeszywał ją wzrokiem.
— Chwila– Czy ty mnie obserwowałeś? — zapytała zaskoczona, na co ten zawstydził się momentalnie. Faktycznie mogło to tak wyglądać! Chyba spali się ze wstydu…
— C– Co? Nie! Po prostu widziałem, jak wychodzisz… Dopiero wtedy zaczynałem układanie mchu, więc pamiętam mniej więcej, ile mi to zajęło. — Strzepnął ogonem, odwracając od niej wzrok. — To… Chcesz mi pomóc..?
— Eh, no dobrze. Byle prędko.

[385 słów]
<Księżycu?>

 

Od Jętki

Jakiś czas temu

Jętka doskoczyła do jednego z kociąt Krokus. Srebrna pisnęła zdezorientowana i wyciągnęła łapkę w stronę jednego z kociąt nowej karmicielki.
— Nie powinnaś jej zaczepiać — miauknęła cicho Dryfujący Fluoryt.
— Miałaś się do mnie nie odzywać — fuknęła, dalej próbując za wszelką cenę zaczepić małą koteczkę.
— Nie chcę znowu cię ukrzywdzić — szepnęła kotka.
Niebieska położyła uszka po sobie i odtuptała do dalszej części żłobka. Zaczęła bawić się kawałkiem mchu, gdy dosiadła się do niej Jabłonka. Zwinnie podebrała siostrze nową zabawkę, odchodząc kawałek dalej. Jętka tupnęła tylną łapką oburzona i pognała za siostrą. Zaczęła tykać ją notorycznie tak długo, aż tamta oddała mchową kuleczkę. Ich zabawa trwała tak długo, aż przez przypadek nie wywędrowały do centrum Groty Pamięci. Wtedy właśnie Jętka na kogoś wpadła. Siedziała na ziemi, tuż obok czyichś ciemnych łap. Przełknęła ślinę, usiłując zignorować ból i podniosła pyszczek w górę. Jej oczy na moment spotkały się z oczami przywódcy Klanu Burzy. To był chyba pierwszy raz, gdy spotkała Zawodząca Gwiazdę. Jabłonka szturchnęła ją, po czym poruszyła głową w bok, na znak, że powinna się odsunąć. Kocur uśmiechnął się lekko i przeszedł obok. Skoro tu był zapewne miał coś bardzo ważnego do powiedzenia. Jętka już wiele razy wyobrażała sobie swoje mianowanie na ucznia. Nauczyła się nawet fragmentu ceremonii, aby lepiej wyobrażać sobie tę chwilę. Sęk w tym, że jedna część dotycząca tego wydarzenia była dla niej niejasna. Jakoś nie potrafiła sobie wyobrazić siebie w roli wojowniczki. W końcu samo spadnięcie z drzewa wiązałoby się dla niej z poważnymi obrażeniami. Obserwując jednak Wdzięczną Firletkę czuła zainteresowanie zarówno medyczką, jak i tym, czym się zajmowała. Zapamiętała już nawet kilka rad od kotki! Powtarzała sobie je każdego dnia przed snem. Mak uspokaja, sprawia, że koty przestają czuć ból, a także podobno w większych ilościach usypia. Kocimiętka leczy się różne rodzaje kaszlu, a patyki, według domysłów małej bicolorki miały sprawić, że ból będzie mniejszy. Nie była jednak pewna, czy to trafna teza. Spojrzała na Jabłonkę i zamrugała, dalej siedząc na ziemi. Wskazała na legowisko medyka, później na siebie, a następnie na mównicę. Nie była pewna czy siostra zdołała zrozumieć, jednak pokiwała głową, po czym obie odtuptały do żłobka.

Od Jętki do Nieboskłonnej Łapy

Jętka wyglądała co chwilę ze żłobka w poszukiwaniu za niebieskim kocurem. W końcu zbliżał się czas jego odwiedzin. Przewodnik przychodził do dwóch koteczek prawie codziennie, ale od czasów, jak mała bicolorka obraziła się na Dryfujący Fluoryt ekscytacja była nawet większa. Gdy w końcu go zobaczyła, podbiegła do Jabłonki i zaczęła tykać ją łapką. Pokazała na wejście do żłobka, gdzie zaglądał właśnie Śniący Obserwator. Niebieska koteczka podbiegła i rzuciła się na kocura, tuląc jedną z jego łap. Śniący spojrzał czule na małą bicolorkę. Jabłonka zrobiła to samo może jedno odbicie serca później. Srebrny zaśmiał się, czekając, aż obie kotki się uspokoją.
— Chcecie historię? — Jętka pokiwała głową, a następnie spojrzała smutnym wzorkiem na uczy siostry.
Podskoczyła lekko jak wpadła na pomysł, a następnie pokiwała główką w odpowiedzi kocurowi.
— Kojarzycie może takiego białego kota? Też jest przewodnikiem. Lub jego brata kronikarza — zaczął.
Jętka zmarszczyła brwi i powoli wskazała na siostrę, przechylając także przy tym pytająco główką. Kocur zaśmiał się i pokręcił głową na nie.
— Dawniej w Klanie Burzy, jeszcze przed tym, jak przenieśliśmy swój obóz pod ziemię, pojawił się u nas piękny, dumny biały ptak — zaczął opowieść, siadając obok kotek.
Jabłonka przysiadła obok, wtulając się w jego futro. Jętka miała właśnie zrobić to samo, ale zdecydowała, że spróbuję opowiedzieć tę samą bajkę siostrze. Podeszła do swojego legowiska i wyjęła z niego jedno z podarowanych jej piórek. Podeszła do siostry, pokazała na piórko, następnie na jej białe futerko, a później podniosła łapkę w górę, uginając ją lekko, aby uzyskać imitację lotu ptaka. Na marne. Jabłonka zmarszczyła tylko brwi nic nie rozumiejąc. Jętka fuknęła cicho. Śniący obserwował wszystko z boku.
— Wiem, że starasz się jak możesz — mruknął cicho. — Ale nie dasz rady wytłumaczyć jej wszystkiego. I przede wszystkim jej nie ochronisz — dodał, przysuwając niebieską nieco bliżej.
Obie z sióstr wtulały się teraz w kocura. Gdy pozostałe kocięta zorientowały się, że coś jest na rzeczy, a Śniący Obserwator po raz kolejny przyszedł opowiedzieć bajkę kociętom, które po śmierci Wierzby praktycznie stały się jego. Małe koteczki nie odczuły tak braku matki chyba tylko przez obecność przewodnika. Gdy było już spokojniej Śniący zaczął nawet opowiadać dalej.

***

Jętka wychyliła główkę przez wejście do legowiska uczniów. Większość z obecnych tam kotów skrzywiło się lekko, ale nie pewna bura szylkretka. Bardzo kogoś jej przypominała. Tylko kogo? Trochę tak, jakby…
— Jesteś siostrą Porzeczki! — zawołała w końcu trochę za głośno, a później spojrzała spędzona w bok. — Znasz Lotosowego Pąka?

<Druga siostra Porzeczki? Bo raczej nie Poziomka…?>

Od Jętki do Chyżej Porzeczki

Gdy na świat przyszły kocięta Krokusowej Kruchości żłobek Klanu Burzy przestał być tak przestronny jak dawniej. Życie w tunelach poniekąd ułatwiało pilnowanie kociąt, aby nie uciekały z obozu, jednak nadmiar ich bezpieczeństwa czasem doprowadzał do tego, że przypadkiem zaplątały się komuś pod łapami. Jętka i Jabłonka zaczęły zwiedzać tunele dosyć wcześnie, chcąc jak najszybciej zwiedzić i wleźć w każdy kąt, dopóki nie były na to za duże. Czasem, któryś z wojowników podrzucał do żłobka piórka, czy inne znaleziska, ale nie wystarczyło to, aby zaspokoić kocięcą potrzebę zdobywania wiedzy. Notorycznie zaglądały, więc do innych legowisk, szczególnie do starszych i do medyczki. Do wojowników wybrały się tylko raz, zostały jednak bardzo szybko stamtąd wyrzucone. W końcu pewnego dnia pokusiły się o wejście do legowiska przywódcy. Jabłonka szła jako pierwsza, a Jętka tuż za nią. Niebieska usłyszała za sobą czyjś cichy tupot. Obejrzała się za siebie, widząc szylkretową wojowniczkę. Już ją gdzieś wcześniej widziała. W może to była jej siostra? Ponoć były aż trzy, wyglądały, tak jakby Klan Gwiazdy utworzył trzy prawie takie same koty. Przycupnęła do ziemi tak samo jak Jętka i Jabłonka.
— Co kombinujemy? — szepnęła.
Jętka pacnęła lekko łapką Jabłonkę, aby się odwróciła. Poruszyła głową w bok, wskazując na towarzystwo. Niebieska koteczka przysiadła na ziemi, myjąc łapkę. Znowu szturchnęła siostrę, aby zrobiła to samo. Kotka, która im towarzyszyła roześmiała się.
— My tylko… — zaczęła Jętka, a w jej oczach pojawiły się łezki.
— Każdy kociak zaplątał się do legowiska lidera przynajmniej raz w życiu — miauknęła, a bicolorka nie była pewna, czy było to przyjazne stwierdzenie, czy wręcz przeciwnie.
Niebieska tknęła łapę wojowniczki, z czasem, robiąc to coraz częściej. Jabłonka odciągnęła ją po chwili.
— Ty…. Poziomko? Porzeczko? Trzecia siostro, której imienia nie pamiętam? Naucz nas czegoś! — zawołała w końcu Jętka. — Na przykład, jak po cichu wejść do legowiska przywódcy… — dodała szeptem.

<Chyża Porzeczko?>

Od Jętki do Kamasji

Pewnego dnia do żłobka ponownie, tak jak prawie codziennie zajrzał niebieski pysk przewodnika. Niemal od razu przylgnęła do niego cała chmara pięciu kociaków ze żłobka. Nawet Jabłonka, która niestety nie mogła usłyszeć jego opowieści i tak uwielbiała mi towarzyszyć. Śniący Obserwator zdawał się być nie zawsze towarzyskim kotem, ale opowieści kronikarzy były tym, co chciało usłyszeć każde kocię. Tego dnia najwyraźniej nie miał zbyt wiele czasu, więc wpadł tylko na chwilę.
— Umiecie się chować? Jedno z was… Lub może Dryfujący Fluoryt? — spojrzał w stronę kotki, która uniosła na niego wzrok zainteresowana. — Musi szukać. Policzcie minimum dziesięć odbić serca, a reszta musi się w tym czasie schować. Czy to zrozumiałe? — zapytał.
Kociaki kiwnęły głową. Jętka spojrzała na Jabłonkę i podskoczyła.
„Przecież nie słyszy!” pomyślała.
Fluoryt miała już za moment liczyć, gdyż Śniący wyszedł, a resztą kociąt bardzo domagała się zabawy, ale widząc obie kotki, westchnęła cicho. Niebieska podniosła lekko swoje legowisko i spróbowała wejść pod nie. Pokazała na królową, która stała odwrócona i miała zamknięte oczy. Jabłonka na szczęście dosyć szybko zrozumiała i zaczęła szukać kryjówki. Obie siostry szybko znalazły kryjówkę. Jabłonkę przetrzymało legowisko uczniów, a Jętka trafiła do legowiska medyka. Na jej nieszczęście Wdzięczna Firletka pozwoliła się tam schować również komuś innemu. Zmarszczyła nosek niezadowolona.
— Idź stąd — burknęła w stronę Kamasji nawet nie patrząc mu w oczy.

<Kamasjo?>

Od Jętki do Macierzanki

Jętka z nadzieją wyczekiwała dnia, aż kocięta Krokusowej Kruchości zaczną być tak samo psotliwe jak ona i jej siostra. W jednym z nich zauważyło nawet w jakiś sposób swoje podobieństwo. Macierzanka była rudą srebrną kotką ze śmiesznymi pędzelkami i średnio długą sierścią. Niebieska bardzo chciała zapoznać się z energiczną koteczką… tylko jak? Pytała o to wielokrotnie Śniącego Obserwatora, ale jego jedyną odpowiedzią było, że po prostu musiała się przywitać. Tylko że to takie trudne! Z nim, Jabłonką, Wdzięczną Firletką, czy innymi starszymi od niej kotami nie miała większego problemu, ale gdy tylko w żłobku pojawiło się towarzystwo, pojawił się również problem: nie była pewna jak z nimi rozmawiać. Któregoś dnia problem ten, jednak się rozwiał. Bicolorka siedziała właśnie z Jabłonką, gdy ktoś zakradł się do niej od tyłu i lekko pacnął ją w grzbiet. Koteczka podskoczyła i odwróciła się, widząc zadowolony pyszczek rudej koteczki, która jeszcze niedawno chciała poznać.
— Berek! — zawołała kotka, a Jętka uśmiechnęła się wesoło.
Co prawda Wdzięczna Firletka mówiła, że nie powinna za bardzo się wygłupiać, ale niestety nie mogła przegapić takiej okazji na zabawę.
„Czy to tak właśnie poznaje się inne koty?” przeszło jej przez myśl.
Jętka pognała za Macierzanką, usiłując się dogonić. Gdy widziała, że kotka zaczęła być coraz wolniejsza, przyspieszyła, aż w końcu… boom! Uderzyła prosto w srebrna koteczkę. Odskoczyła na bok, a w jej oczach pojawiły się łezki. Czuła jak na jej ciele formuje się kilka nowych siniaków.
„Czemu zawsze muszę być taka delikatna?” pomyślała, a następnie spojrzała na młodsza, która… wcale nie była w dużo lepszym stanie! Jak na dystans, które razem przebiegły wyglądała na znacznie bardziej zmęczona niż powinna. Do tego chyba coś ją bolało. Jętka nie miała zielonego pojęcia, co robi się w takiej sytuacji. Powinna przeprosić? A może iść do medyka? Z nerwów zaczęła wbijać co rusz pazurki w ziemię. Czy srebrna coś powie? Koteczka zaczęła się zastanawiać, czy właśnie czasem na dobre nie straciła dobrego materiału na przyjaciółkę…

<Macierzanko?>

Od Jętki

W dniu porodu Krokusowej Kruchości

Jętka świdrowała wzrokiem Wdzięczną Firletkę. Na świat przyszło już jedno kocię, które zostało nazwane przez matkę Macierzanką. Gdy niebieska koteczka chciała podejść do drobnej kuleczki, aby pomóc medyczce ja wymyć, odsunęła ją łapą. Uderzyła tylną łapką o podłoże niczym królik zdenerwowana.
— Ja się tym zajmę. Jesteś zbyt malutka — szepnęła Firletka, podając karmicielce zioła. — Przynieś mi patyk, jeśli chcesz się przydać — uśmiechnęła się łagodnie w stronę małej bicolorki. — I… Dryfujący Fluorycie, czy mogłabyś je na moment gdzieś zabrać? — szepnęła.
Jętka pokiwała główką. Ruszyła szybko i ostrożnie po najlepszy patyk, jaki mogła znaleźć. Podała go medyczce. Usiadła na ziemi w żłobku, chcąc obserwować, co się dzieje. Chwilę jednak później poczuła czyjeś zęby na karku. Zaczęła się wierzgać.
— Puść! To boli! — zawyła.
Kotka odłożyła niebieska na miejsce. W miejscu, w którym przed chwilą były zé by królowej teraz tworzył się siniec. Oczy koteczki zaszły się łzami. Wybiegła ze żłobka, szukając Jabłonki. Siedziała nieopodal tuneli więźniów. Jej siostra zmarszczyła brwi, jakby w zapytaniu, co się stało.
— Boli! — zawyła żałośnie, a biała koteczka pokręciła głową, wskazując na jedno z uszu.
Jętka skinęła ogonem w kierunku Fluoryt, następnie złapała w zęby kulkę mchu i zaczęła przenosić w inne miejsce. Odłożyła ją w końcu na miejsce, pokazując najpierw na kulkę, a później na siebie. Tupnęła łapą, mając szczerą ochotę ugryźć karmicielkę w ogon. Postanowiła, że odegra się, kiedy indziej. Jabłonka spojrzała najpierw na starszą kotkę, później na siostrę i pokręciła głową z niedowierzaniem.
„Oby szybko się skończyło” pomyślała Jętka.

Od Jętki

Pierwsze wyjście ze żłobka

Od śmierci Wierzby w żłobku Klanu Burzy nie było już jak dawniej. Nikt nie zaglądał już tu aż tak często, chociaż wciąż odwiedzał ich Śniący Obserwator. Żłobek był niemal pusty. Tylko Jętka, Jabłonka i Dryfujący Fluoryt. Z tego też powodu królowa zabrała kocięta na króciutkie odwiedziny starszyzny, czy z racji, że w żłobku były tylko dwie kotki, także do legowiska medyka. Obóz Klanu Burzy znajdował się w podziemnych tunelach, toteż, o ile żadna z kotek nie zbliży się zanadto do jego wyjścia, czy bardziej odległych miejsc z tunelu teoretycznie nic im nie groziło. Tata mówił koteczce również o tym, aby jak najmniej zbliżała się do legowiska więźniów. Jętka wciągnęła powietrze w nos, zafascynowana tak wieloma różnymi zapachami. Niektóre były ostre i nieprzyjemne, inne łagodne i relaksujące. A w centrum tego wszystkiego szylkretową kotka będąca stróżem całej lecznicy. Niebieskiej koteczce zaświeciły się oczka. Widząc dwa ziarenka na ziemi, chciała delikatnie je poturlać, lecz zamiast tego wcisnęła je w podłoże. Zamrugała i spojrzała medyczce w futro, nie skupiając się zbytnio na pysku kotki.
— To ziarna maku — miauknęła liliowa. — Pomagają z bólem. I ułatwiają zasypianie — dorzuciła jako ciekawostkę.
Jętka podeszła do stosiku i wskazała łapką na roślinkę o poszarpanych, lecz miękkich brzegach. Przypominała kotce jedną roślinę, którą ktoś straszył ucznia wymieniającego akurat jej legowisko. Miała nawet później okazję się jej przyjrzeć. Nie mogąc się oprzeć zaczęła badać roślinkę. Jej kształt i wzorki na liściu. Później dowiedziała się, dlaczego uczeń uciekał od swojego towarzysza, gdyż roślinka pokoliła nie na żarty jej opuszki. Nie zgłosiła tego do Dryfującego Fluorytu, ale swędzenie na szczęście ustało. To co trzymała w swoim składziku Wdzięczna Firletka różniło się odrobinę od jej uschniętego już niestety znaleziska. Było bardziej miękkie, a brzegi nie były aż tak ostre. Jętka ponownie nie mogła się powstrzymać przed dotknięciem również tej rośliny. Nawet po czasie nie spotkała się z tym samym nieprzyjemnym odczuciem. Po czasie zorientowała się również, że była to jedno z tych ładnie pachnących ziółek. Odwróciła się w stronę medyczki.
— Kocimiętka karłowata. Leczy różne rodzaje kaszlu — szylkretką uśmiechnęła się łagodnie.
— Kaszlu? — miauknęła cicho Jętka, wpatrując się w inne medykamenty.
— Mamy ich kilka. Biały, zielony, czerwony i czarny. Pierwszy jest łagodny, najłatwiejszy do wyleczenia. Z czasem jednak może stać się czarnym kaszlem… który jest śmiertelny — odparła, a koteczka kiwnęła głową.
Jętka doskoczyła do siostry i pacnęła ją łapką. Następnie jeszcze kilka razy, aby szybciej nabyć jej reakcję. Jabłonka odwróciła się, fundując jej średnio zadowolony wzrok. Bicolor nie zważała na jej reakcję. Zaczęła szukać innych ziarenek. Pokazała je siostrze, a biała kotka wzruszyła ramionami. Mniejsza z sióstr zmrużyła oczka. Nachyliła się nad czarną kuleczką i udała, że je zjadła. Później próbowała ułożyć łapki jak do snu, jednak upadła na ziemię, tłukąc sobie zadek. W jej oczach zakręciły się łezki. Podniosła się, ale czuła, że musiała nieźle uszkodzić sobie skórę. Nie wyczuła na szczęście żadnego złamania. Niebieskooka parsknęła cicho, ale widocznie zrozumiała przekaz siostry.
— Możemy już iść? Ściemnia się — zapytała Dryfujący Fluoryt z łagodnym uśmiechem na pyszczku.
Jętka kiwnęła główką. Wróciły do żłobka, gdzie niebieska koteczka powtarzała ciągle w główce to czego dziś się nauczyła. Nie wiedziała, lecz czuła ciepłe uczucie gdzieś w piersi. Nie czuła go od śmierci Wierzby, i to właśnie ono pozwoliło jej łatwiej zasnąć.

Od Jętki

W dniu porodu

Mała koteczka czuła jak coś wypycha ją na świat. Ona zapewne tak samo jak jej matka czuła, że żadne z kociąt nie jest jeszcze w pełni gotowe, mimo że bardziej gotowe już być nie mogło. Kolejny miot Wierzby wiązał się z pewnymi problemami przy porodzie. Kocięta w brzuchu matki czuły się jednak już odrobinę bezpieczniej, gdyż sama kotka także zdawała się być w końcu bezpieczna. Nie sprawiało to jednak, że karmicielka nie odczuwała stresu, w związku z tym, że Klan Burzy, który ją odnalazł także mógłby odebrać jej kocięta, tak jak jej byli Dwunożni właściciele. Była zmęczona chorobą, nie wiedziała, nawet jak długo będzie mogła być przy swoim potomstwie. Zapewne nie była nawet pewna, czy przeżyje poród ani, czy Burzacy odpowiednio zajmą się jej malcami. Całą nadzieję i wiarę pokładała, więc często w Śniącym Obserwatorze. To właśnie kocur, oprócz jednej starszej kotki, którą nazywali medyczką odwiedzał ją najczęściej. Kuleczki w jej brzuszku również czuły, że mama jest bezpieczniejsza, choć nadal odczuwała czasem zdenerwowanie. Była na pewno odrobinę lepiej wyżywiona, gdyż nie brakowało im pokarmu. Koteczka, która miała właśnie przyjść na świat poruszyła się w brzuszku, usiłując wydostać się na zewnątrz. Nie posiadała klanowej krwi, lecz to tu miała być wychowana od samych narodzin. W końcu upadła na ziemię, gdzie niemal od razu zaczęła być myta przez czyjś chropowaty język. Nie wiedziała, dlaczego, lecz czuła dziwny ból. Malutka musiała ucierpieć poprzez upadek, gdyż wydzierała się wniebogłosy. Płakała tak długo, aż nie zwróciła na nią uwagi jakaś kotka. Wdzięczna Firletka przekazała Wierzbie, że koteczka tuż po porodzie nabyła kilka siniaków, że może mieć problem z delikatnymi kośćmi i skórą. Karmicielka przyjęła to z współczuciem, choć czuła swego rodzaju żal. Musiała zastanawiać się nad tym, jak wiele poprzednich jej kociąt, które musiały umrzeć było sprawnych. Długo się nad tym nie zastanawiała, gdyż na świat przyszła zaraz druga kuleczka. Po dokładnym wymyciu malców okazało się, że Wierzba wydała na świat dwie córki. Kruchutką niebiesko-białą starszą kulkę i jej bialutką jak śnieg siostrę. Pierwszą z nich nazwała Jętka od owada, który ma tylko jedną dobę na doświadczenie całego życia, drugą z kolei nazwała Jabłonką. Obie kotki wydawały się nie być jakoś szczególnie silne, choć widać było, że miały wolę walki. Wierzba martwiła się o obie z nich, nie będąc pewna, czy dożyją następnego dnia, choć Śniący Obserwator zapewniał, że dadzą sobie radę.

Od Majaczącego Kopciuszka

Tw: przemoc itp

Krótko po przybyciu Kopciuszka do klanu

Czułem chłód, który przeszywał mnie z ogromną siłą. Każdy mój mięsień, każdy kawałek skóry odczuwał żałość. Piecuszka nie żyła. Euri mówiło mi o tym tak wiele razy, a jednak wciąż nie byłem w stanie tego zrozumieć. Martwe ciało, wystające z niego kości i krew dookoła zdawały się dla mnie tylko snem tamtej pory, a las, w którym zajmowała się mną chwilę czekoladowa kotka, zaczynał przypominać scenerię z każdego mojego koszmaru. Gdy Euri widziało, że nie była w stanie mi pomóc, zabrała mnie na pole pełne pięknych, złocistych kłosów zbóż. Miejsce to było niczym mój najwspanialszy dotychczas sen, ale w żaden sposób nie wypełniało pustki szerzącej się co rusz w mojej głowie. Nie mogło sprawić, że obraz truchła mojej kochanej, dawniej tak irytującej siostry zniknie z mojej wizji. Nawet, teraz gdy trafił już w miejsce poza kłosami, poznał zwyczaje kotów, które zamieszkiwały te tereny, wciąż nie mógł zaakceptować fatum, które zostało mu zaserwowane.

W dniu mianowania na ucznia

Usłyszałem fascynujący, szyderczy śmiech przeszywający mnie na wskroś. Imię, które mi nadali było czymś co najmniej okropnym, a jednak nie mogłem się go wyzbyć. Pikująca Jaskółka najzwyczajniej w świecie nie należała do najnormalniejszych kotów. Powiadają, że przed nią był inny, wspaniały przywódca, który zapewne nie nazwałby mnie Majaczącą Łapą. Moje ślepia zwróciły się w stronę dobiegającego odgłosu, który pomimo naglącego wzroku przywódczyni nie miał ochoty się zamknąć. Moje oczy spotkały się z oczami innego świeżo mianowanego ucznia — Agatówkowej Łapy. Bure futro nabierało brązowego odcienia, choć wciąż nie mogłem nazwać kocura czekoladowym. Przypominało mrok, który zapamiętałem z tamtego felernego dnia. Agatówka…przypominał mi las. Konkretniej ten liściasty. Jego oczy miały dokładnie ten sam odcień jak liście drzewa, z którego dawniej spadła Piecuszka. Pręgi ucznia układały się w wir, czułem, jak mnie pochłania. Uśmiechnąłem się lekko, czując jak jakieś dziwne uczucie sprawiło, że zabrakło mi tchu w piersi. Kocur widocznie zbity z tropu, nie widząc ani śladu złości na moim pysku przewrócił tylko oczami. Był…taki piękny. Coś we mnie chciało móc wtulić się w to futro i usłyszeć ten sam śmiech, który przed chwilą ukoił moje uszy, gdy tamten usłyszał jego imię. Wyglądał jak jego koszmar, gdzieś w głębi czułem, że będzie dla mnie kolejnym z nich, a jednak moje serce po raz pierwszy od księżyców wypełniło ciepłe uczucie, które z pewnością nie było pustką. Najpierw czułem irytację, lecz później przyszło…to. Kim był bury kocur i dlaczego coś we mnie pragnęło go poznać? Wtem usłyszałem resztę słów przywódczyni. Położyłem uszy po sobie, imię, które wyleciało właśnie z jej ust, należało do kotki. Nagle ponownie pojawiła się we mnie pustka. Przełknąłem ślinę i wbiłem tępo wzrok w Pikującą Jaskółkę.

Przed amuptacją łapy

Sądziłem, że uczucie, które pojawiło się tamtego dnia, rozmyło się tak samo szybko. Byłem jednak w ogromnym błędzie. Omijałem go na treningach, a jednak Pajęcza Nić musiała się wtrącić. Nie było szans, aby mogła zauważyć to, że unikałem pewnego kocura, więc uznałem, że najzwyczajniej w świecie mentorka chciała, abym zrobił coś z tą psia mać łapą. Sam się na to zgodziłem, też miałem dość. W końcu ledwie mogłem chodzić. Agatówka mimo protestów podparł mnie, abym mógł dotrzeć do legowiska medyka. Poczułem jak całe moje ciało przechodzić chłód i gorące jednocześnie, momentalnie przeszły mnie dreszcze. Odepchnąłem go.
— Nie idę tam — warknąłem.
— Jak chcesz bezmózgie kociaku — odmruknął, w jego oku było widać iskierkę podstępu.
W końcu i tak jednak uległem. Zmrużyłem oczy i strzepnąłem ogonem. Do lecznicy dokuśtykałem sam.

Po amputacji łapy

“— Połknięcie tych ziaren nie było dobrym pomysłem — mruknąłem sam do siebie.
— Racja — usłyszał czyjś chłodny głos.
Poruszyłem się, zauważając, że jego łapa była cała. Obejrzałem się w poszukiwaniu innego kota, jednak towarzyszyła mi jedynie pustka. A przynajmniej było tak, dopóki nie pojawił się przede mną niewielki zbiornik wypełniony wodą. Odbicie serca później mój pysk wylądował pod jej taflą, dodatkowo przygniatany przez czyjąś masywną łapę. Byłem przerażony.
“Czy można umrzeć, we śnie?” pomyślałem.
Chwilę później, gdy już coraz bardziej brakowało mi powietrza, czyjeś pazury pociągnęły za moją grzywkę. Łapczywie łapałem wdechy, szukając swojego kata. Zamiast tego poczułem silne kopnięcie w bok. Zawyłem z bólu, w końcu zauważając pysk niebieskiego pointa. Przełknął ślinę.
— Bezużyteczny śmieć! — warknęło. — Zero, absolutne zero z ciebie pożytku! — dodało, przejeżdżając pazurami po moim pysku.
Po moim pysku zaczęła lać się krew. Chwilę później rana jednak zniknęła. Tak samo, jak ból po kopnięciu. Jedyne co zostało to…puste odczucie.
— T-Tato… Dlaczego taki jesteś? — zapytałem, a moje oczy zaszły się łzami. — Ja…tęskniłem za tobą — miauknąłem.
Przed oczami pojawiły się mi obrazy z przeszłości. Nigdy nie wiedział, dlaczego taki był.
— Nie mów do mnie w ten sposób. Nie jestem twoim rodzicem, a tym bardziej tatą. Jesteś dla mnie nikim. Rozumiesz? — wyszeptała melodyjnym głosem. — Jesteś nic niewart. Tyle, co twoja matka i siostra. Jesteś niczym innym jak bezmyślną kotką.
— A-Ale czemu? — zapytałam, a gdy Mazurek zbliżyło się do mnie instynktownie się odsunąłem.
— Jak to czemu! Nie przetrwałeś testu! Ta łapa… Miałeś zdechnąć jak wymęczony szczur! Ta durna Jagnięcy Ukłon… Na Klan Gwiazdy — mruknęło cicho.
Dokładnie w tym momencie obraz Mazurka się rozwiał.”
Zbudziłam się ze snu, nerwowo rozglądając się po lecznicy.
“To tylko moja wyobraźnia. Dotychczas słyszałam o Klanie Gwiazdy tylko bokiem. Skąd miałoby o tym wiedzieć?” pomyślałam.
Nie czułam bólu. Być może ten psychiczny. Widocznie ziarna maku jeszcze działały. Zaczęłam się zastanawiać czy powinnam z kimś o tym porozmawiać. Tylko z kim?

W dniu śmierci Przepiórczej Wichury

Ogarniał mnie chłód. W kółko śniłem ten sam koszmar, kreowany przez moją własną wyobraźnię. Zdarzało się, że moje ciało przechodziły dreszcze, a drażliwość nie dawała mi żyć. Sen stawał się nieunikniony. Choć starałem się nie zasypiać i tak wciąż w kółko widziałem jeno. Pragnąłem, aby to się skończyło, lecz podobno, aby wyjść z tej pętli miałem tylko jeden wybór. Pozbyć się nieprzydatnych, niewiernych, niezbyt płynnych i nieinteligentnych. Długo szukałem ofiary, aż w końcu ją znalazłem. Głupia kotka trafiła tam, gdzie jej miejsce. Na samo dno.

Aktualnie

Czułem spokój. Mój mózg przestał podsyłać mi żałosne wizje, przestał sprawiać mi ból. Pomyśleć, że to tylko dzięki zabiciu kogoś beznadziejnego. Obóz był wolny od wysłanników Mrocznej Puszczy. Czułem z tego powodu ekscytację, choć wolałbym, aby gryzło mnie sumienie. Z jednej strony czułem się okropnie z tym, co zrobiłem, a drugiej... ta adrenalina dopływała w mój móżdżek, mięśnie i kości, czerpałem energię z tej świadomości. W końcu mogłem spać normalnie. Na jak długo? Czy powinienem zrobić to ponownie, aby być wolnym? Pokręciłem głową. W tej chwili musiałem skupić się na polowaniu.