Południowe słońce zdawało się szczególnie dotkliwe, rażąc swoim światłem we wszystko to, co tylko się dało. Być może Aroniowa Łapa powinien był ustalić inną porę spaceru, jednak przecież i tak w będą w większości pod koronami drzew, więc nie powinno być aż tak źle. Przynajmniej taką miał nadzieję.
— Jesteś! — przywitała go Pyza, gdy tylko znalazł się przy wyjściu. — Gorszej pory nie mogłeś wybrać, hm? — miauknęła żartobliwie, unosząc głowę, aby wskazać wzrokiem na słońce.
Aronia westchnął krótko.
— Sam zaczynam żałować — odparł, unosząc nieznacznie kącik pyska. — Chociaż podobno spacer w takim upale dobrze wpływa na wytrzymałość. Przynajmniej tak można sobie tłumaczyć własne kiepskie decyzje.
Nie był szczególnie zadowolony z własnej odpowiedzi, choć trudno było mu określić, czego właściwie oczekiwał. Może powinien był powiedzieć coś zabawniejszego? A może w ogóle nie musiał się odzywać? Pyza najwyraźniej nie miała problemu ze znajdowaniem sobie tematów do rozmowy, toteż Aronia nie rozumiał, dlaczego wciąż czuł się zobowiązany do podtrzymywania jej dobrego humoru. Jej swoboda, początkowo jedynie nieco osobliwa, zaczynała go drażnić. Zachowywała się tak, jakby ich znajomość była znacznie bliższa, niż w rzeczywistości, a on nie potrafił zdecydować, czy wynikało to z jej naturalnego usposobienia, czy z braku wyczucia.
Nie przepadał za kotami, które zbyt szybko skracały dystans. Nie oznaczało to, że oczekiwał od innych przesadnej powściągliwości, jednak w przypadku Pyzy trudno było mu odnaleźć granicę między zwyczajną życzliwością a zachowaniem, które zaczynało go męczyć. Co gorsza, nie potrafił znaleźć żadnego konkretnego powodu, by mieć jej coś za złe. Nie zrobiła przecież nic szczególnie niemiłego. Po prostu jej obecność nie sprawiała mu takiej przyjemności, jakiej być może się po niej spodziewała.
Przez chwilę przyglądał się jej z ukosa, po czym przeniósł wzrok na leśną ścieżkę. Nie miał ochoty spędzać całego popołudnia na wymienianiu uprzejmości, lecz skoro już się zgodził, nie zamierzał nagle wycofywać się z obietnicy. Poza tym nie chciał dawać jej powodów do zadawania pytań. Wolał uniknąć tłumaczenia, dlaczego właściwie przestało mu odpowiadać towarzystwo, na które sam wcześniej przystał.
— Chodźmy, zanim słońce zdąży nas całkiem upiec — rzucił w końcu, ruszając przed siebie.
***
Przez jakiś czas szli przez las aż wreszcie pomiędzy pniami drzew zamigotała rozległa tafla jeziora. Woda, niemal nieruchoma w panującym upale, odbijała jasne niebo, gdzieniegdzie tylko poruszana przez drobne owady muskające jej powierzchnię. Wzdłuż brzegu rosły wysokie trawy i kępy paproci, a kilka pochylonych nad wodą gałęzi zapewniało przyjemny cień, którego Aronia zdążył już zacząć wyczekiwać. Zatrzymał się przy jednym z większych głazów, pozwalając sobie na krótką przerwę, podczas gdy Pyza bez większego zastanowienia zajęła miejsce niedaleko niego.
Najwyraźniej dotarcie nad jezioro wprawiło ją w jeszcze lepszy nastrój. Zaczęła opowiadać o tym, jak przyjemnie byłoby spędzać tu więcej czasu, gdyby nie uczniowskie obowiązki, po czym przeszła do rozważań na temat tego, jak wyglądałoby życie kotów, gdyby nie musiały uczestniczyć w codziennych treningach. Jej wyobrażenia szybko zaczęły odbiegać od pierwotnego tematu, a Aronia, który początkowo próbował jeszcze od czasu do czasu wtrącać pojedyncze uwagi, wkrótce całkowicie zrezygnował z podtrzymywania rozmowy.
Słuchał jej jedynie połowicznie, coraz częściej pozwalając myślom odpływać w innym kierunku. Nie potrafił zrozumieć, skąd brała tyle energii do mówienia. Pyza zdawała się traktować każdą, nawet najbardziej błahą myśl jak coś wartego podzielenia się z całym światem. Nie wystarczało jej zwykłe stwierdzenie, że pogoda jest ładna albo że woda wygląda zachęcająco; musiała jeszcze rozwinąć tę myśl, dodać kilka własnych spostrzeżeń, a potem znaleźć kolejny temat, zanim poprzedni zdążył na dobre wybrzmieć. Aronia odnosił wrażenie, że gdyby zostawić ją samą na środku polany, potrafiłaby prowadzić rozmowę z własnym cieniem i wcale nie zauważyłaby braku rozmówcy.
Zresztą irytowało go w niej znacznie więcej niż sama gadatliwość.
Zerknął na nią ukradkiem. Jej czekoladowe futro, starannie ułożone i pozbawione większych zabrudzeń, układało się schludnie wzdłuż boków, a szylkretowe plamy wyróżniały się na tle jednolitej barwy sierści. Miała okrągły pyszczek, pomarańczowe oczy i dość pospolite rysy, które trudno byłoby pomylić z czymś szczególnie charakterystycznym. Nie było w niej nic, co przyciągałoby uwagę na dłużej, a mimo to zdawała się zachowywać tak, jakby każdy jej gest i każda wypowiedź zasługiwały na zainteresowanie. Nawet sposób, w jaki siadała, zadowolona z samego faktu znalezienia się nad jeziorem, wydał mu się teraz osobliwie irytujący.
Może najbardziej przeszkadzało mu jednak jej podejście do życia. Pyza sprawiała wrażenie, jakby niewiele rzeczy potrafiło naprawdę wyprowadzić ją z równowagi. W każdym wydarzeniu znajdowała coś zabawnego, każdą niedogodność potrafiła obrócić w coś pozytywnego, a nawet zwyczajne czynności przedstawiała z entuzjazmem, którego Aronia nie umiał w sobie odnaleźć. Nie wiedział, czy rzeczywiście była tak beztroska, czy tylko nie zastanawiała się zbyt długo nad sprawami, które dla niego potrafiły mieć znacznie większe znaczenie. W obu przypadkach trudno było mu znieść jej obecność. Jej pogoda ducha wydawała mu się nie tyle godna podziwu, ile powierzchowna, jakby wystarczyło odwrócić wzrok od nieprzyjemnych rzeczy, by przestały istnieć.
— ...a wtedy pomyślałam, że właściwie moglibyśmy częściej tu przychodzić! — ciągnęła Pyza, nie dostrzegając jego coraz bardziej nieobecnego spojrzenia. — Woda nie jest tak daleko od obozu, a w takim upale można by się trochę ochłodzić. Chociaż pewnie niektórzy woleliby zostać w legowiskach. Nie rozumiem zresztą, jak można przesypiać całe popołudnia, kiedy na zewnątrz jest tyle ciekawych rzeczy do zobaczenia...
Aronia poruszył uchem. Nie miał pojęcia, jak długo jeszcze zamierzała mówić. Każda kolejna uwaga zdawała się jedynie potwierdzać jego wcześniejsze przypuszczenia, a im dłużej jej słuchał, tym bardziej drażniła go ta niezachwiana pewność, z jaką wypowiadała się na każdy temat. Nie musiała przecież rozumieć wszystkiego. Nie musiała mieć zdania o każdej rzeczy ani przekonywać innych, że jej sposób spędzania czasu jest najlepszy. A jednak robiła to z taką naturalnością, jakby nigdy nie przyszło jej do głowy, że ktoś może mieć zupełnie inne potrzeby.
— Pyzo — odezwał się nagle.
Kotka przerwała w pół słowa i zwróciła ku niemu pysk. Jej pomarańczowe oczy spoczęły na nim z zaciekawieniem, a na mordce wciąż utrzymywał się lekki uśmiech.
— Hm?
Aronia przez moment przyglądał jej się w milczeniu. Właściwie nie planował mówić niczego konkretnego. Chciał jedynie przerwać jej wywód, choć kiedy już zwróciła na niego uwagę, w jego głowie pojawiła się myśl, którą niemal natychmiast uznał za wartą wypowiedzenia. Nie zastanawiał się długo nad jej konsekwencjami. Być może właśnie tego potrzebował — czegoś, co wreszcie sprawiłoby, że Pyza przestałaby mówić.
— Mówił ci ktoś kiedyś, że wyglądasz dość pospolicie?
Uśmiech kotki powoli zniknął. Przez chwilę zdawała się nie rozumieć, co właściwie usłyszała, jakby oczekiwała, że Aronia zaraz doda coś jeszcze i wyjaśni, iż był to jedynie żart. On jednak nie zamierzał niczego wycofywać. Patrzył na nią spokojnie, choć gdzieś pod tą pozorną obojętnością czaiło się nieznaczne napięcie.
— Słucham? — zapytała w końcu.
— No wiesz. Nie wyróżniasz się szczególnie. Ani wyglądem, ani tym, co mówisz.
Dopiero po wypowiedzeniu tych słów uświadomił sobie, jak bezceremonialnie zabrzmiały. Nie poczuł jednak natychmiastowej skruchy. Przeciwnie, przez krótką chwilę odczuwał coś na kształt ulgi, jakby wreszcie udało mu się powiedzieć na głos wszystko to, co od początku spaceru zbierało się w jego myślach. Nie musiał już udawać zainteresowania ani wymuszać na sobie kolejnych uprzejmych odpowiedzi. Pyza przynajmniej na moment przestała wypełniać ciszę.
— To miało być zabawne? — spytała, a jej głos wyraźnie stracił wcześniejszą pogodną nutę.
Aronia wzruszył lekko barkami.
— Nie. Po prostu tak uważam.
Przez kilka następnych uderzeń serca żadne z nich się nie odezwało. Aronia wpatrywał się w taflę jeziora, udając, że cała sytuacja przestała go interesować, choć kątem oka wciąż dostrzegał nieruchomą sylwetkę Pyzy. Nie podobało mu się jej milczenie. Jeszcze przed chwilą nie potrafiła powstrzymać się od ciągłego mówienia, teraz zaś zachowywała się tak, jakby to on był jedynym odpowiedzialnym za zepsucie ich spotkania.
— Naprawdę nie rozumiem, po co w ogóle chciałeś ze mną wychodzić — odezwała się w końcu.
Aronia zacisnął szczęki.
— Nie przypominam sobie, żebym cię do tego namawiał.
— Ale mogłeś odmówić.
— I co? Miałbym teraz wysłuchiwać, że nie potrafię dotrzymać towarzystwa?
Pyza przewróciła oczami, co tylko dolało oliwy do ognia.
— Wiesz co? Chyba po prostu lubisz sprawiać wrażenie, że wszystko cię nudzi. Może wtedy inni pomyślą, że jesteś ciekawszy, niż naprawdę.
Kocur odwrócił łeb w jej stronę. Przez moment przyglądał jej się z niedowierzaniem, niepewny, czy rzeczywiście zamierzała mu dopiec, czy po prostu nie potrafiła powstrzymać się od kolejnej uwagi. Tak czy inaczej, trafiła w czuły punkt. Nie znosił, kiedy ktoś wypowiadał się o nim z podobną pewnością, zwłaszcza gdy sam nie potrafił jeszcze rozstrzygnąć, jaki właściwie chciałby być.
— Nie wydaje ci się, że trochę za bardzo się spoufalasz?
— A tobie nie wydaje się, że chyba troszkę za bardzo przejmujesz się swoją wartością? Do takiego stopnia, że próbujesz odebrać ją innym?
— Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
— Możliwe. Ale przynajmniej nie próbuję udawać, że jestem kimś, kim nie jestem.
Aronia poczuł, jak coś nieprzyjemnego zaciska mu się w piersi. Nie była to już zwykła irytacja, którą mógł zbyć przewróceniem oczu czy wymuszonym uśmiechem. Jej słowa drażniły go właśnie dlatego, że dotykały czegoś, czego sam nie chciał w sobie dostrzegać. Nie potrzebował, by Pyza oceniała jego zachowanie, a tym bardziej by z taką łatwością wyciągała wnioski na temat jego charakteru. Kim właściwie była, żeby wypowiadać się o nim w ten sposób? Znali się zaledwie na tyle, by zamienić kilka rozmów, a ona już zachowywała się, jakby potrafiła przejrzeć go na wylot.
— Ja przynajmniej nie wyglądam jak kilka zestawionych obok siebie plam! Ani nie zachowuję się, jak gdybym był najbardziej interesującym kotem świata, który MUSI wypowiedzieć się na każdy temat, jaki usłyszy!
Pyza zamrugała, wyraźnie zaskoczona nagłością jego odpowiedzi. Przez krótką chwilę zdawała się szukać odpowiednich słów, po czym jej pysk wykrzywił się w grymasie niedowierzania.
— Naprawdę? To wszystko, co masz do powiedzenia? Że nie podoba ci się moje futro?
— Przynajmniej nie udaję, że jest w nim coś szczególnego.
— Och, wybacz. Nie wiedziałam, że rozmawiam z takim znawcą urody.
— Nie muszę nim być, żeby zauważyć, że nie wyróżniasz się niczym szczególnym.
— A ty najwyraźniej musisz obrażać innych, żeby przez chwilę poczuć się lepiej.
Aronia zmrużył oczy.
— Nie przypisuj mi swoich problemów.
— Moich? — powtórzyła, a w jej głosie pojawiła się nuta oburzenia. — To ty od początku zachowujesz się, jakbym zrobiła ci coś strasznego, tylko dlatego, że próbowałam z tobą porozmawiać!
— Może właśnie w tym problem. Nie każdy ma ochotę słuchać twojego nieustannego paplania.
— Jesteś dziwaczny. Serio! Jakim cudem w przeciągu kilku uderzeń serca ktoś potrafi zmienić się w najgorszego czuba, jakiego widział cały Klan Wilka?
— Uważaj, co mówisz!
— Bo co? — rzuciła, robiąc krok w jego stronę. — Znowu zaczniesz mi tłumaczyć, jaka to jestem zwyczajna? Lepiej jest być zwyczajnym, niż być kimś takim jak ty!
Aronia przez dłuższą chwilę przypatrywał się jej w lekkim szoku. Chciał odpowiedzieć, znaleźć coś równie dotkliwego, co pozwoliłoby mu odzyskać przewagę w tej rozmowie, ale tym razem słowa nie przychodziły mu z taką łatwością. Pyza nie wyglądała już na rozbawioną ani nawet szczególnie rozgniewaną. Jej pysk stężał, a pomarańczowe oczy wpatrywały się w niego z wyraźnym rozczarowaniem.
W końcu uczennica pokręciła głową, najwyraźniej uznając, że dalsza wymiana zdań nie ma sensu. Minęła go i ruszyła w stronę obozu.
Aronia pozostał nad jeziorem, z pyskiem zwróconym w stronę ścieżki, którą przed chwilą podążyła. Cisza, która po niej nastała, była zaskakująco nieprzyjemna. Nie musiał już znosić jej głosu, nie musiał odpowiadać na kolejne pytania ani udawać zainteresowania opowieściami, które niewiele go obchodziły. A jednak nie odczuwał satysfakcji, jakiej mógłby się spodziewać.
Zamiast tego został z własnymi myślami, wśród których jej ostatnie słowa powracały uporczywiej, niż powinny.
[1858 słów]