Od Cętkowanego Tęgosza CD. Nadciągającego Pomroku

Końcówka Pory Opadających Liści

Jego pysk zanurzony był w posłaniu z mchu i dopiero głos cioci go wybudził. Przynajmniej miło było z jej strony, że chciała mu poświęcić czas, zwłaszcza że teraz była Pora Opadających Liści. Przydałoby się obadać teren pod względem liczebności zwierzyny.

— Jasne ciociu, już idę do ciebie. — Tęgosz wygrzebał się z posłania, idąc w stronę wystającej głowy mistrzyni.

Gdy kotka spostrzegła, że kocur już idzie, odsunęła się od wejścia do legowiska wojowników. Teraz obydwoje stali obok siebie w bezruchu.

— No to co? Idziemy na rodzinny spacer w ramach chwilowego odpoczynku od obowiązków?

Mistrzyni uśmiechnęła się krzywo.

— Można tak powiedzieć — miauknęła, prowadząc kocura poza obóz. — Chciałam sprawdzić, jak sobie radzisz. No, po zniknięciu twojego ojca. Nie mogę pozwolić, aby wojownicy, których mam pilnować, czuli się zapomniani i niewysłuchani — zażartowała.

— Po prostu czuję, że nie zasługiwał na to. Wolałbym, żeby ci samotnicy zostali zamordowani, zamiast niego. — Przeklęci. Szkoda, że dawno uciekli. Na pewno fajnie by było ich dorwać za to, co zrobili jego ojcu. — Nie no, ale zapomniany się nie czuję — odparł, spoglądając na ciocie.

Nadciągający Pomrok skinęła powoli głową.

— Żaden z porządnych Wilczaków na to nie zasługuje — miauknęła. — Mimo wszystko, jestem pewna, że Cień spuścił im niezłe lanie. Nie poddałby się bez walki. To on sprezentował mi moją pierwszą bliznę; wierzę, że im sprezentował ich ostatnie, i chociażby zabrał ich ze sobą na drugą stronę. — Uśmiechnęła się krzywo, nieco smętnie. — Wiesz, mam dla ciebie propozycję. — dodała po chwili.

Rudy poczuł się minimalnie lepiej po słowach jego cioci, wyobrażając sobie, że Cienista Zjawa rzeczywiście nie mógł umrzeć w zły sposób. Może jego śmierć była epicka i zanim wyzionął ducha, to zmasakrował tych samotników.

— Propozycję? Chętnie wysłucham — odparł rozweselony, choć oczami śledził dziwny uśmiech Nadciągającego Pomroku. Wyglądała przy tym, jakby coś zjadła niestrawnego lub coś ją swędziało. Choć może to było chwilowe i jej przejdzie.

— Czas, abyś dołączył do grona najlepszych wojowników Klanu Wilka. — Spojrzała bratankowi w oczy. — W Kulcie Mrocznej Puszczy znalazło się dla ciebie miejsce. Jesteś kotem o zarówno mocnych łapach, jak i umyśle, a takich trzeba wynagradzać.

Tęgosz od razu jakby bardziej się uśmiechnął, a potem nagle zorientował się, że tak nie wypada i przybrał kamienny wyraz pyska. Bycie w grupie najlepszych wojowników brzmiało jak marzenie, toteż naprawdę walczył, by się nie uśmiechać jak głupek.

— Naprawdę?! Obiecuję, że będę dobrze się sprawował! Będę starał się być najlepszy dla Klanu Wilka i mojego ojca. Myślę, że gdybym mu powiedział, że dostałem taką szansę, na pewno byłby szczęśliwy. — Jeszcze by powiedział, że jest z niego dumny, skoro zostanie przyjęty do grupy najlepszych wojowników. Łapy go tak świerzbiły. Chciał podskoczyć z radości, ale nie tak zachowywali się porządni wojownicy.

Uśmiech mistrzyni stał się cieplejszy.

— W Mrocznej Puszczy również może być z ciebie dumny — zamruczała. Po paru uderzeniach serca machnęła ogonem i wyprostowała się. — Następnej nocy zwołam spotkanie. Twoim zadaniem, jako udowodnienie swojej wartości, będzie złowienie włóczęgi oraz przyprowadzenie go na miejsce spotkania... gdzie złożysz z niego ofiarę. Sposób, w jaki zmusisz go do przyjścia, pozostawiam do wyboru tobie.

Brzmiało to, jak coś, co mógłby zrobić. Polował wcześniej na zwierzynę, więc polowanie na kota nie mogło być aż takie trudne.

— To wyzwanie to dla mnie nie problem, przyjmuję je.

Czarna mistrzyni uśmiechnęła się z satysfakcją.

***

Dzisiaj pilnował obozu, więc nie musiał nigdzie wychodzić. Patrzył więc w ziemię, przypatrując się mrowisku. Mrówki wiły się po ziemi, przesuwając liście najpewniej w poszukiwaniu pokarmu. Niektórzy myśleli, że najgroźniejszymi zwierzętami były drapieżne sowy, albo lisy, ale co by było, gdyby istniała mrówka wielkości kota? Te stworzenia umiały unieść coś kilka razy większego od siebie — jagody, liście i inne rzeczy, które je przewyższały. Mrówka wielkości kota z pewnością podniosłaby nawet wilka i rzuciła nim o drzewo. Dlatego to były jego ulubione żyjące stworzenia, które mógł obserwować przez cały wschód słońca. Aktualnie nie miał z kim gadać, więc pozostało mu spokojne przeciąganie się. Wśród kotów, które pilnowały obozu tak samo, jak on, była Biały Barszcz. Liliowa arlekinka o długiej grzywce i pokaźnym wzroście. Mógłby rzec, że przewyższa Seradelowy Nektar o długość wąsa. Wcześniej się z niej nabijał, ale musiał przyznać, że teraz chyba chciał ją poznać. Tylko czy ona wierzyła w Mroczną Puszczę? Niby widział, jak był mały, jak się czaiła w kącie, podsłuchując Zalotnej Gwiazdy, która akurat opowiadała mu i Seradeli o Mrocznych Przodkach. On sam nie mógł zadawać się w końcu z kotami, które wyznają Klan Gwiazdy. Byłby to dla niego obciach, dlatego sam dbał o to, by wybierać za przyjaciół koty, które wierzą w Mroczną Puszczę. Szalej był wychowywany przez koty wierzące w Mroczną Puszczę, więc on był czysty. Księżyc też teraz wierzył w Miejsce, Gdzie Brak Gwiazd, od kiedy mu wcisnął do głowy, że to prawidłowa wiara. Seradela też wierzyła w Mroczną Puszczę, bez wątpienia. Także już miał trzy koty, którymi się otaczał, ale dla niego to było za mało. Od kiedy Ośnieżony Kryształ coś powiedziała o tym, że ich przodkowie nie są dobrymi kotami, Tęgosz zastanawiał się też, czy nie wpłynąć też na Tęczową Łapę. Po tylu księżycach Kryształki wciąż nie dosięgły konsekwencje za jej fałszywe słowa. Nadciągający Pomrok była dla niej zbyt łaskawa dając jej tylko bliznę na pysku. Mogła jeszcze to zgłosić Zalotnej Gwieździe, chociaż może one czekały na odpowiedni moment, by ją ukarać? Niby ciocia sama się pieniła, mówiąc mu to, ale była ona też mistrzynią i sporo na głowie. Może rudy kocur musiał ją wyręczyć i sam naprawić to, co zostało zepsute w Tęczowej Łapie. Mroczni Przodkowie natchnęli go do zabicia Trzcinniczkowej Dziupli, to i natchną go do naprawiania innych kotów.

Nagle usłyszał kroki dymnej szylkretki. Natychmiast przestał patrzeć na mrówki i skinął jej głową na powitanie. Dopiero teraz mógł ją zobaczyć, bo od rana była poza obozem.

Kotka lekko się uśmiechnęła, a następnie zlizała z jego policzka jakąś igłę, której nie wyczyścił z futra. Dotknęła nosem jego policzka, a reszta kotów pewnie mogła pomyśleć, że to urocza chwila rodzinna, witanie się cioci i bratanka, jednak wtem jej pysk powędrował blisko jego ucha.

— Bądź czujny, będę na ciebie wyczekiwać w nocy poza obozem. To pilne. Przy okazji musisz sprawdzać częściej, czy coś nie wbiło ci się w futro. — Mistrzyni z dobrym humorem opuściła kocura.

***

Środek nocy był dosyć zimny, a kocurowi futro aż się przez to jeżyło. Miał zamknięte oczy, udając, że śpi. Dobrze pamiętał słowa cioci. Miał się z nią spotkać poza obozem. Delikatnie przewrócił się na drugi bok, by zobaczyć czy nikt nie jest obudzony. Na szczęście wszyscy spali twardym snem. Cętkowany Tęgosz delikatnie się podniósł z posłania i wyszedł z legowiska wojowników. Był z tego powodu spokojny. Obejrzał się jeszcze za siebie, by sprawdzić, czy nikt za nim nie idzie, a wtedy zobaczył Seradelowy Nektar. Powierniczka Cienia uśmiechnęła się figlarnie.

— Wyglądasz jak przestraszona sowa z tymi wielkimi oczami. Nie bój żaby. Obydwoje z tego, co wiem, idziemy się spotkać z twoją ciotką, więc raczej cię nie zdradzę, bo jeszcze bym zdradziła siebie.

Młodzi zaczęli skradać się do wyjścia z obozu, którego pilnował Tygrysia Noc. Rudy wojownik oczywiście nie wyglądał, jakby był zły, że wychodzą.

— Udanych łowów — odparł z uśmiechem syn Sowiego Zmierzchu.

Dwójka wojowników poszła w las, będąc pewni, że raczej nikt za nimi nie pójdzie. Choć Tęgosza zdziwiło to, że Tygrys mógł wiedzieć, że będą polować na samotnika. Chyba że też należał do tej elitarnej grupy, o której Wielka Kapłanka mu mówiła.

Nie musieli długo szukać czarnej dymnej szylkretki, bo wyszła im zza drzew na spotkanie uradowana ich obecnością.

— Witajcie! Musicie indywidualnie złapać własnych samotników, a potem przyprowadzić ich na miejsce spotkania kultu. Czy może macie jakieś pytania?

Ani on, ani Seradela nie mieli pytań, więc ruszyli za mistrzynią bez żadnych zbędnych pytań po drodze.

***

Wilczacy byli tak daleko od obozu, że mieli już w nozdrzach zapach granicy terenów niczyich. Wtedy czarna dymna szylkretka zatrzymała się.

— Niestety kończymy nasz spacerek w tym miejscu. Powodzenia i nie ociągajcie się.

Mistrzyni odeszła od nich, znikając w krzakach. Gdy zostali sami, to nie chciał być niemiły dla kotki, która była mu równa, choć nie tak bardzo, jak kiedyś, bo teraz posiadała tytuł Powiernika Cienia. Seradelowy Nektar była jego rywalką. Nie mógł tego zignorować i sądził nawet, że mogą myśleć tak samo.

— Chciałbym ci życzyć, żebyś trafiła na okazałego samotnika. — Nie miał na myśli oczywiście, żeby ten samotnik był umięśniony czy silny, bo taki byłby w końcu trudnym celem. Myślał bardziej o nich jak o zwierzynie, gdzie na przykład okazały królik jest duży, soczysty i może wykarmić kota na dłuższy czas. Właśnie tak myślał o kotach, które mieli złapać. Mają być okazałe same w sobie, żeby Nadciągający Pomrok mogła powiedzieć, że ich łowy były udane.

— Dzięki — odparła krótko srebrna kotka i szybko odeszła.

Tęgosz już jej nie widział, więc zagłębił się w las, by zacząć polowanie na „zwierzynę”.

***

Był już na terenach niczyich. Tam, gdzie było najwięcej samotników. Wystarczyło tylko jakiegoś wytropić. Oczywiście nie zamierzał od razu się rzucić na samotnika, bo jeszcze by się wydarł, że jakiś kot klanowy na niego się rzucił i wtedy co będzie z tego?

Szedł między małym skupiskiem drzew, które były blisko terenów Dwunożnych. Zapach deszczu o tej porze utrudniał mu wytropienie czegokolwiek. Cętkowany Tęgosz jednak liczył na samotnika. Stanął na chwilę, rozglądając się, gdy nagle coś połaskotało jego łapy. Przebiegła szybko obok niego jakaś mysz, a następnie jakaś czarna sylwetka ominęła go i złapała gryzonia. Samotnik o czarnym krótkim futrze z bielą i zielonymi oczami.

— Niezła zdobycz o tej porze, ogólnie nikogo się tu nie spodziewałem — Tęgosz rzucił do nieznajomego, który trzymał mysz w pysku. Spojrzał on uważnie na Klanowicza i ją upuścił.

— Jak to jest niezła zdobycz, to ja jestem królikiem. Myszy są marne, jest wiele lepszych zwierzyn od nich, ale nie są tak częste. — Samotnik miał rację. Dla Cętkowanego Tęgosza był takim królikiem, ale w ogóle o tym nie wiedział. Szkoda, że był taki wygadany.

— No cóż, a myślałem, że skoro tu są drzewa, to mogą się kryć tu lepsze okazy. — Rudzielec przyglądał się drzewom z pomarańczowymi liśćmi.

— To nie leśny bór, to tylko kilka drzew stojących obok siebie które i tak nic nie dają — czarny kocur prychnął i odchodził już od syna Cienistej Zjawy ze zdobyczą, ale ten zastawił mu drogę.

— Myślałem, że się zapoznamy. Nie znam tu nikogo w okolicy — rzucił przyjaźnie Tęgosz do czarnego samotnika, choć ten nie wyglądał na zadowolonego.

— To truj zady innym samotnikom, ja mam kociaki i partnerkę do wykarmienia, więc spadaj na drzewo! — Czarny kot, ominął rudzielca i zaczął iść szybkim krokiem. Co za uparciuch!

— Czekaj! Znam miejsce, gdzie jest więcej sytej zwierzyny niż myszy! Choćby zające, króliki i przeróżne ptaki, mogę cię tam zaprowadzić, byś wykarmił rodzinę. — Cętkowany Tęgosz próbował zatrzymać swoją zdobycz, żeby mu nie uciekła. Samotnik się zatrzymał i obrócił się w jego stronę.

— Zająców tutaj już nie widziałem od dawna, może tylko jednego, ale skoro mi tak łatwo pomagasz, to czego chcesz ode mnie?

Rudzielec zbliżył się do włóczęgi z lekkim uśmiechem.

— Chcę tylko twojego imienia, a potem tylko zaprowadzę cię w miejsce, gdzie jest najwięcej tego, czego chcesz. — Musiał go jakoś nazywać. Poznanie jego imienia było ważne, żeby mogli się komunikować. Czarny samotnik zastanawiał się przez chwilę. Może się cieszył, że takie zrządzenie losu do niego przyszło?

— Jestem Żelazko. — Samotnik musiał być naprawdę z daleka lub okolic miasta, skoro miał takie dziwne imię.

— To chodźmy, Żelazko. Twoja rodzina pewnie się ucieszy, jak przyjdziesz z czymś więcej niż jedną myszą.

Młody wojownik szedł pewnym krokiem, a obok niego kroczył Żelazko, który z łatwością kupił to, że Cętkowany Tęgosz na serio chce mu pomóc.

***

TW: Krew, morderstwo drugiego kota

Zmierzali w stronę terenów Klanu Wilka, lecz gdy przekroczyli Drogę Grzmotu, to Tęgosz zaczął się zastanawiać, gdzie miał zabrać swego samotnika? Nadciągający Pomrok mówiła mu, że ma złapać samotnika, ale nie dodała potem, gdzie jest miejsce spotkania. Już zbliżali się do rzeki, którą wystarczyło przekroczyć za pomocą ścieżki z kamieni. Musiał więc zaryzykować i znaleźć miejsce, gdzie mistrzyni ich zostawiła, a następnie iść jej tropem na spotkanie. Przekroczenie ścieżki nie zajęło im długo i już byli na terenach Klanu Wilka. Żelazko zaczął węszyć w powietrzu.

— Czuję tu jedynie woń sosen — czarny kocur powiedział do siebie, przyglądając się wielkiemu lasowi.

— Podążaj dalej za mną, a już poczujesz coś więcej. — Rudy wojownik ruszył do przodu, idąc za swoim zapachem, który go zaprowadzi tam, gdzie rozstał się z ciocią. Szedł specjalnie wzdłuż granicy, próbując węszyć. Na razie czuł tylko swój zapach, ale potem ten miał go zaprowadzić tam, gdzie chciał. Stanął, będąc już na miejscu. Czuł teraz tropy Seradeli i Nadciągającego Pomroku. Woń jego rywalki, która rozdzieliła się od niego na początku i tropy czarnej szylkretki, który prowadził w głąb lasu.

— Dlaczego stoimy w miejscu?! To jest niby to twoje miejsce — Żelazko prychnął na niego, lecz ten tylko przewrócił oczami, a potem odwrócił się do czarnego kocura, który wyglądał na zniecierpliwionego.

— Jeszcze nie, ale jesteśmy blisko. — Rudzielec szybko ruszył za tropem mistrzyni. Nie wiedział, jak będzie musiał długo iść, by znaleźć to miejsce, więc postanowił czymś zabić nudę.

— Skoro już razem idziemy, to może chciałbyś mi o sobie coś powiedzieć, Żelazko? Może o swojej rodzinie? — Nie pytał go o to, bo go to obchodziło. Chciał, żeby samotnik go zabawił rozmową, przecież i tak miał złożyć go jako ofiarę, więc przywiązywanie się do samotnika nie było czymś odpowiednim dla takiego wojownika jak on.

— O rodzinie? Cóż, dzielę swoje życie z Otwieraczem, czyli moją piękną, kochaną partnerką, która jest najwspanialszym cudem, jaki mi się przytrafił! Razem aktualnie wychowujemy dużą gromadkę kociąt, taką wręcz ogromną! Mam ich może z sześć, siedem? Na jedno wychodzi. Większość to córki, a synów tylko dwóch, ale bardzo je kocham, choć strasznie rozrabiają. Gdy tylko wychodzę na chwilę na coś zapolować, to umieją doprowadzić legowisko do ruiny. Dobrze, że śpią o tej porze. Choć nie chciałbym zostawiać ich na długo. Otwieracz średnio walczy, zwłaszcza po ciąży, a zbiry z miasta są najbardziej aktywne wieczorem. Mam nadzieję zatem, że to miejsce, o którym mówisz, już jest blisko, a ja spokojnie do nich wrócę.

Tęgosz nienawidził w tym momencie, że Żelazko tak naciskał oraz był niecierpliwy, bo z takim nastawieniem mu ucieknie. Woń, którą szedł, była coraz intensywniejsza, czyli był blisko. Niewiele brakowało.

— Nie martw się, to już naprawdę blisko. — Machał nerwowo ogonem. Woń była tak wyczuwalna, a jednak miejsca docelowego brak. Zadrgał uchem zaniepokojony. Słyszał jakieś odgłosy, brzmiało to, jak rozmowa skupiska kotów. Czy to obóz? Nie, obóz był jeszcze dalej. To było spotkanie, na którym powinien się zjawić.

— Co to za odgłosy?! To czyjeś tereny? — Żelazko syknął nerwowo.

— Zapomniałem ci chyba wspomnieć, że jest tu więcej kotów, ale nie martw się, równie się załapiesz na ucztę. — A na uczcie daniem głównym będą dwaj samotnicy upolowani przez młodych wojowników. Jak to dobrze brzmiało.

Czarny samotnik szedł obok Tęgosza. Jego kroki były niepewne, lecz rudzielec nie przejął się tym, przepychając się przez krzaki.

Ich oczom ukazało się skupisko kotów. Przywódczyni, dwóch zastępców i dużo innych kotów. Wszyscy byli mu znani. Weszli pomiędzy nich, a reszta zaczęła się im przyglądać. Cętkowany Tęgosz rozglądnął się czy nie ma jeszcze Seradeli. Wtem osłupiał. Kotka nie dość, że była na miejscu, to była cała z krwi, a pod jej łapami leżała samotniczka. Żelazko zawył. Próbował uciec, ale się przewrócił.

— CO TO MA BYĆ?! DLACZEGO TU LEŻY MARTWY KOT!? C-CZY WY JESTEŚCIE KANIBALAMI?! TO WSZYSTKO WYJAŚNIA! ZMYW- — krzyczał zszokowany, nie umiejąc się podnieść z ziemi. Niestety nie zdążył skończyć tego, co miał na myśli, bo rudy kocur podbiegł do niego i zadrapał mu kark. Samotnik tylko syknął i odepchnął Klanowicza, próbując uciec. Cętkowany Tęgosz jednak nie dał mu takiej szansy. Rzucił się na samotnika, przewracając go.

— ZOSTAW MNIE, KRUCZA STRAWO! JAK MOGŁEM SIĘ NA TAKIE COŚ NABRAĆ! — Żelazko syczał na Tęgosza, próbując go przewrócić. Młodzieniec, chcąc skończyć tę szopkę, wgryzł się samotnikowi w szyję, a następnie wyrwał mu skórę z tym, co mu się zmieściło w pysku. Czarny kocur zakrztusił się własną krwią, po czym chwilę później kończyny mu opadły i przestał się szarpać. Cętkowany Tęgosz zszedł z Żelazka. Samotnik był już martwy, idealny na złożenie go w ofierze. Obrócił się, czując spojrzenia rodziny i innych kotów. Czuł satysfakcję, że nie zawiódł ich. Przecież miał złożyć samotnika w ofierze Mrocznej Puszczy i to zrobił. Gdyby Żelazko mu uciekł, to chyba ze wstydu musiałby zakopać się pod ziemią.

— Tęgoszu, muszę przyznać, że wywiązałeś się wzorowo ze swojego zadania. Akurat zdążyłeś go zabić niedługo po tym, jak Seradelowy Nektar zabiła swoją samotniczkę. Obydwoje tej nocy przynieśliście Mrocznej Puszczy tylko dumę. — Mistrzyni, mówiąc to z dumą, ogonem wskazała, by dwa młode koty stanęły naprzeciw niej. Seradelowy Nektar i Cętkowany Tęgosz stanęli obok siebie.

— Ja, Nadchodzący Pomrok, Wielki Kapłan kultu Mrocznej Puszczy, naznaczam cię w imię naszych przodków. Czy jesteście gotowi przyjąć na siebie nasze znamię jako dowód inicjacji? — Wielka Kapłanka spytała ich. Wyznaczeni byli na tyle zgodni ze sobą, że odpowiedzieli w tym samym momencie:

— Tak. — Cętkowany Tęgosz i Seradelowy Nektar przez chwilę patrzyli na siebie, następnie ich wzrok wrócił do Wielkiej Kapłanki, która była uśmiechnięta.

— Zatem otrzymacie ode mnie znak, który pozostanie z wami aż do śmierci i zawsze będzie przypominał wam o przynależności do kultu. — Nadciągający Pomrok podeszła do Seradelowego Nektaru i wgryzła się w jej lewe ucho, urywając jego kawałek. Srebrna kotka zadrżała, a z jej ucha wypłynęła krew. Następnie ciocia podeszła do niego i szepnęła mu do prawego ucha.

— Odsuń się od niej, bo jesteście zbyt blisko siebie, a muszę cię naznaczyć.

Rudzielec odsunął się na długość dwóch myszy od Seradeli, a następnie dymna kotka również wgryzła się z jego ucho. Gdy tylko w mgnieniu oka stracił jego kawałek, syknął z powodu ostrego bólu, a krew również mu zaczęła spływać z ucha.

— Tej nocy, zgodnie z wolą Mrocznej Puszczy, przyjmuję was oficjalnie jako pełnoprawnych członków naszej grupy. Wierzymy, że będziecie wiernie służyć naszym przodkom i działać na rzecz kultu, abyśmy nigdy nie upadli. — Nadciągający Pomrok podeszła do zabitych samotników. Wpierw do Żelazka, by naznaczyć jego krwią Cętkowanego Tęgosza, a następnie podeszła do samotniczki zabitej przez Seradelę i krew tej samotniczki odcisnęła na jej czole. Po tym Nadciągający Pomrok odsunęła się od nich i zebrani zaczęli skandować ich imiona:

— Cętkowany Tęgosz! Seradelowy Nektar! Cętkowany Tęgosz! Seradelowy Nektar!

Nowi członkowie kultu uśmiechali się do tłumu. Cętkowany Tęgosz był taki z siebie zadowolony, że może teraz działać dla większej sprawy. Będąc członkiem kultu, teraz będzie mógł mieć więcej przywilejów, które wykorzysta, by cały Klan Wilka był pod wpływem Mrocznej Puszczy bardziej niż kiedykolwiek.

***

Pora Nagich Drzew, teraźniejszość

Cętkowany Tęgosz chodził bardziej uśmiechnięty niż zwykle. Nigdy tak często się nie uśmiechał od zostania kultystą. Czuł się teraz pożyteczny jak nigdy wcześniej dla tego klanu. Nawet dobrze, że dostał taką szansę z Seradelowym Nektarem, bo Cisowe Tchnienie uciekła z klanu niedawno po jego mianowaniu. Jak mogła uciec, mając pierwsze oznaczenie Opiekuna Tchnienia? To był przecież zaszczyt w oczach większości kotów. Kocica pewnie zwariowała na starość i pobiegła w siną dal, pozbawiając kultu jednego członka. Dosyć ważnego członka. Była jedyną medyczką, która była w tej grupie kultystów. Czy nie wszystkie wyższe rangi są kultystami i mają nimi być? Chciał się czegoś więcej dowiedzieć o kulcie od Nadchodzącego Pomroku, bo wiedział tylko o nim powierzchowne informacje, a ciocia była Wielkim Kapłanem i mogła mu zdradzić coś więcej.

<Nadciągający Pomroku? Zdradź mi teraz jak stać się idealnym kultystą>

Od Cętkowanego Tęgosza CD. Rozbitego Księżyca

— Hmmm, tak Księżycu? — przeżuwał w tym czasie spokojnie swoją żywność.
Księżyc usiadł obok Tęgosza, przyglądając się mu. Bieluch, zamrugał kilkukrotnie w jego stronę.
— Jak się czujesz? — zapytał w końcu cicho Rozbity Księżyc, nie zdarzyło mu się by w końcu ktoś go o to zapytał. Raczej wszyscy patrzyli na niego jak na jakiegoś odludka, choć Tęgosz sam sobie to zrobił.
— Tak sobie, mój ojciec został zabrany przez jakiś głupich samotników — wbił pazury w ziemię, nie wiedząc, co z nimi zrobić ze złości. — Chciałem, tylko żeby był ze mnie dumny, ale nie zdążyłem tego usłyszeć z jego pyska — chwilę zmarszczył pysk w gniewie, mówiąc coś tak ciężkiego.
— Został zabrany? — zapytał Księżyc.
— Zalotna Gwiazda mówiła, że nie żyje — mruknął cicho jego towarzysz, niepewnie liżąc się po piersi.
— Tęgosz... — westchnął cicho białas, dodatkowo zasmucony stanem przyjaciela. Cętkowany Tęgosz westchnął na słowa niby kolegi, czy kim on dla niego był.
— W sensie zabrany do mrocznej puszczy, no czasem się tak mówi, na przykład, że "śmierć kogoś zabrała", nie miałem na myśli, że żyje. Gdyby tak było, to by dawno wrócił — przecież gdyby był porwany, to by szybko z tego wyszedł. Cienista Zjawa nie był byle kim, był jednym z lepszych wojowników w tym klanie.
— Teraz będę musiał żyć, z tym że nigdy nie mogłem być dość idealny dla niego, póki żył — zwiesił głowę na swoje łapy.
— Hmm... Rozumiem — miauknął Księżyc, przysuwając się lekko do towarzysza.
Słuchał jego słów i westchnął cicho.
— Myślisz, że gdyby żył powiedziałby ci to? — czuł się przez chwilę niepewnie, przez to zdanie, które padło, najgorsze było to, że Cętkowany Tęgosz nigdy nie miał ostatecznej pewności czy Cienista Zjawa powiedziałby "Jestem z ciebie dumny", czy może "Jestem tobą zawiedziony",. To wątpliwość, z którą będzie się mierzył do końca swego życia. Brzmiało to, jak koszmar, który by się objawiał każdej nocy, a może i dnia.
— Może powiedziałby mi to, gdyby ci samotnicy go nie zabili — nawet nie miał pewności czy to prawda, ale nie chciał już się załamywać przy Księżycu. Musiał pokazać, że jest silny, a nie jakąś beksą.
— Nigdy nie myślałem nad tym, że będę sierotą, nawet nie przychodziło mi to, do głowy. To dziwne uczucie — spoglądał na Księżyca, który przesuwał się do niego, ale nawet nie próbował go odganiać, co było cudem. Syn Jaskółczego Ziela spojrzał gdzieś w bok.
— Oczywiście — mruknął cicho, a w jego tonie można było wyczuć niewielką nutę sarkazmu.
Wysłuchał go i westchnął, marszcząc przy tym brwi.
— Niestety — mruknął cicho. — Mogę ci oddać Jaskółcze Ziele — zażartował po chwili, nerwowo poruszając jednym z uszu.
— Twoją matkę? A weź mi, idź z nią! Ona jest tak stara, że mogłaby być moją babcią — zaśmiał się przez chwilę, następnie spojrzał na wyjście z obozu. Nie wyobrażał sobie nigdy, żeby tak stara kotka mogła być jego matką, nie chciał tego przyznać, ale coś tak głupiego poprawiło mu humor na resztę wschodu słońca.
— Może chodźmy stąd? Poszedłbym wkurzyć sąsiadów lub pogonić króliki, które następnie złapiemy, to gadanie o śmierci i sieroctwie mi się przejadło — odparł syn Cienistej Zjawy, który już nie potrzebował na ten moment mówić o ojcu.
Biały wojownik, słysząc jego odpowiedź, parsknął śmiechem.
— Na Mroczną Puszczę... — mruknął cicho, uśmiechając się.
— Być może to fakt. — zatrzepotał uszkiem, uderzając dla żartu rudzielca pędzelkiem, co sprawiło, że się skwasił.
— Jak wkurzyć sąsiadów to tylko samotników... — miauknął wesoło.
— Ewentualnie Klan Klifu — dodał Rozbity Księżyc nieco ciszej i zachichotał, rudzielec zrobił to samo, następnie wyszli z obozu.

***

Przynosił posiłek tym starszym, którzy raczej nie mogli już wstać, by sobie go przynieść, lub tym, co nie ruszyli sami z siebie tyłka z lenistwa.
Przynosząc Jaskółczemu Zielu ryjówkę, musiał się spotkać ze spojrzeniem Gąsiorkowego Trzepotu. Starsza była, jak jakiś wrzód na tyłku, który nie przestawał spuszczać z niego oka. Położył zwierzynę pod nosem czarnej jednolitej, następnie jeszcze przyniósł zwierzynę Podstępnej Kłamczuszce. Żaden ze starszych już nie wydawał się głodny, także wyszedł z ich legowiska. Rozbity Księżyc patrzył na żłobek, obiło mu się o uszy, że znalazł czarnego kociaka, jeszcze po tym narodziły się kociaki Kruczego Echa i Kwaśnej Kocanki. Na pewno jeden z lepszych miotów, kociaki mogły nawet dorównywać jego rodzinie w przyszłości. Podszedł do "przyjaciela" lub w tym sensie, kimkolwiek był dla niego Księżyc.
— Cześć Księżycu! Po zadbaniu o starszych chciałem chwilę odpocząć. Jak nazwałeś tego kociaka? — nie odwiedzał żłobka, przecież i tak, by się nie zmieścił przy tak dużej ilości kociąt w żłobku.
Księżyc strzepnął uchem, słysząc rudzielca podchodzącego do niego akurat z boku. Ożywił się lekko i przyozdobił pyszczek dosyć wymuszonym uśmiechem.
— A-Ach. N-N-Nazywa się Nicość. Jest...s-specyficzny — przymknął oczy, chyba białemu coś wpadło do oka, pewnie jakieś pyłki ze sosny. Podczas pory zielonych liści to było częste.
— Właściwie czemu nosisz zwierzynę starszyźnie? Robisz jakąś przysługę uczniom czy jak? — zapytał nagle jego niby kolega, wpatrując się w cętkowanego dosyć pustym wzrokiem.
— Moja babcia mi kazała, od kiedy Trzcinniczkowa Dziupla ot, tak zmarł. Oczywiście tylko na dwa księżyce będę musiał ich co chwilę sprawdzać, czy z nimi wszystko dobrze, a potem wszystko wróci do normy — pół prawdą, pół kłamstwem gadał, bo nie chciało mu się teraz wyjaśniać tego przy przyjacielu, jak Trzcinnice otruł.
— Czekaj, dzieciak się nazywa Nicość? Brzmi jakby, matka go nie kochała albo jakby ją zawiódł, gdybym ja miałbym nazywać kiedyś swoich potomków, to na pewno nie w taki sposób — Nicość brzmiało, jakby dany kot od początku miał być porażką. Choć czy tak naprawdę było?
— Od tak zmarł? Ja słyszałem, że na coś chorował — biały mruknął cicho, drapiąc się za uchem. Następnie rudzielec mógł zauważyć, że biały wojownik się zjeżył od jego słów. — Wcześniej nazywał się Nów — odparł nagle Rozbity Księżyc, znacznie chłodniej niż dotychczas. Sprawiając, że ten radosny Księżyc, którego znał, zniknął na chwilę.
— Nie wiem, co z nim będzie, ale jak na razie...chyba uważa mnie za swojego opiekuna — dodał smutno wojownik, bawiąc się pazurem w ziemi.
— To chyba dobrze, przynajmniej dzieciak ma jakiegoś rodzica i taki klan. Ma szczęście, że do nas trafił, ma teraz rówieśników i dobre nauczanie o Mrocznej Puszczy i życiu w społeczeństwie — widział z wyjścia od żłobka wystający ogon Ognikowej Sloty, jako jedyna mistrzyni, często spędzała czas z kociakami. Było to dla niego dziwne. Była mistrzynią i powinna bardziej się zajmować szkoleniem wojowników niż niańczeniem kociaków. Karmicielki były od tego, także to było takie podejrzane lekko.
— Nów... ładne imię — chwilę milczał, bo dość niezręcznie się zrobiło dla niego, nie wiedział, co powiedzieć — Pewnie chorował i ostatecznie się na nim to odbiło, niestety ktoś inny twierdzi inaczej bez powodu — miał na myśli tutaj, Gąsiorkowy Trzepot.
— Nie nazwałbym się jego rodzicem. On mnie...raczej nienawidzi — parsknął cicho, a z jego oka poleciała drobna łezka, którą od razu wytarł z białego policzka. Cętkowanemu Tęgoszowi to nie umknęło, ale może pogadają o tym kiedy indziej.
— Ktoś zrobił mu krzywdę? — biały powiedział to ze zdziwieniem kociaka.
— Gąsiorkowy Trzepot ma jakąś, teorię spiskową, ale wiesz, to stare gadanie jak na starą babę przystało, nic szczególnie ciekawego — nie chciał, by przyjaciel wiedział o tym, już jego rodzina to wiedziała i jeden kot, który nie powinien, Tropiąca Łaska.
— Nienawidzi cię? To dziwne, przecież tylko go zaniosłeś do obozu — dzieci… zawsze były jakieś specyficzne przypadki, dobrze, że za młodu Tęgosz nie był taki.

<Rozbity Księżycu?>

Od Cętkowanego Tęgosza CD. Tropiącej Łaski

Wrócił z wieczornego patrolu. Oczywiście, po patrolu musiał jeszcze zajrzeć do starszych czy wszystko było z nimi dobrze. Kierując się spokojnie w stronę legowiska starszych, niestety drogę zagrodziła mu Tropiąca Łaska, która chciała z nim wielce tak rozmawiać. W dodatku ten ton nie brzmiał przyjaźnie. Ich drogi powinny się dawno rozejść z jego mianowaniem na wojownika, ale coś ją tu przyciągnęło losowo, więc naturalnie, że stał się podejrzliwy, ukrywając to za spokojnym pyskiem.
— Sprawa, jaką miała do mnie moja babcia? Nie przypominam sobie, by to było coś na tyle ważnego, co mogłem ci przekazać, Tropiąca Łasko.
Czy ona miała na myśli to, że po czuwaniu nad ciałem Trzcinniczkowej Dziupli był u Zalotnej Gwiazdy? Jeśli coś podejrzewała, to nie mogła zbyt dużo się dowiedzieć. To była sprawa tylko jego i jego rodziny, co stało się ze starszym. Większość myślała, że zmarł ze starości i Tęgosz raczej by nie chciał, by ktoś to z nim łączył. Bo nie będzie się gryzł z mysi móżdżkami, że kaleki należało tępić i, mimo że nie on był obdarzony tytułem Powiernika Cienia, to termin ważności vana i tak minął po wojnie z Klanem Klifu.
— Przed innymi możesz udawać, że nie wiesz, co mam na myśli. Inni nie znają cię tak dobrze, jak ja znam swoich uczniów! — Z jej gardła wyrwał się przeciągły, niezadowolony pomruk. — Jeśli myślisz, że możesz mnie okłamać, to pójdź to lasu, nazbieraj giętkich pędów wierzby i okładaj się nimi, aż nabierzesz rozumu. Coś zrobił ze starszym?
Nabierać rozumu to on nie musiał. Byli w wejściu do obozu, nie chciał gadać przy innych, co zrobił z Trzcinniczkową Dziuplą. Spojrzał na nią, udając zdziwienie.
— Co zrobiłem? Umarł ze starości, nic nie miałem z tym wspólnego. Co do spaceru po lesie, to możemy chętnie się przejść. Jakiś mech by się przydał jeszcze starszym na posłania, żeby im się lepiej spało. — Kotka nie była głupia, ale on też nie był na tyle, żeby spowiadać się w obozie.
Pręguska pokręciła głową, jej grzywa dramatycznie zafalowała. Przeniosła wzrok na wyjście z obozu i z powrotem na młodego wojownika.
— Ściółkę dla starszyzny pozbierasz ty. Ja nie kiwnę łapą w ich interesie. Na dodatek nie kiwnę łapą w ich interesie, bo mój były uczeń mi każe. — Wojowniczka zmrużyła oczy w dwie cienkie szpary.
— Ruszajmy nim całkiem zajdzie słońce. — Kocur nie planował zbierać niczego, po prostu stwierdził, że jeśli poruszy ten temat poza obozem, to będzie miał pewność, że nie będzie nigdzie ciekawskich, nieproszonych uszu nieopodal.
— Znakomicie, nie powinno to nam zająć długo — powiedział to, uśmiechając się pewnie i arogancko. Wilczacy ruszyli z obozu w las, gdzie mieli "ponoć" zbierać pędy wierzby. Choć czy na pewno?

***

Rudzielec rozglądał się po okolicy. Nie wyczuwał, ani nie słyszał, by ktoś szedł za nimi. Tylko on i Tropiąca Łaska oraz te iglaste drzewa, bez wierzb. Cętkowany Tęgosz się zatrzymał i spojrzał na byłą mentorkę.
— Czemu tak bardzo cię interesuje, co mogłem lub nie mogłem mu zrobić? Myślałem, że nie przejmujesz się staruchami — podjął.
Tropiąca Łaska nie kryła zaskoczenia, któremu się przyglądał kocur.
— Przede wszystkim chcę wiedzieć, co zyskałeś na jego śmierci — rzuciła ostro. — Los starszyzny mało mnie obchodzi, ale jest ogromna różnica między kocurem, który robi nam przysługę i umiera ze starości, a sytuacją, w której mój własny wychowanek macza w tym łapy!
Na Mroczną Puszczę, czy ona chciała, żeby on teraz się popłakał, że on nie żył, czy co?
— Satysfakcje, że nie żyje. Jego termin przydatności dawno się zużył. Był ślepy jak kret! W klanie nie powinniśmy wykarmiać darmozjadów, a o Trzcinniczkowej Dziupli i tak większość zapomni, gdy na świat przyjdą kociaki Kruczego Pióra i Kwaśnej Kocanki oraz ta reszta Miodowego Ula i Jesionowej Szadzi. Szczególnie że, gdy zostaną uczniami, ktoś będzie ich musiał wytrenować. Także cała uwaga skupi się na szkoleniu armii wyrośniętych bachorów. Także, jak widzisz, nie będę miał żadnych problemów na barkach, tak, jak i ty. — Jego była mentorka, po tym, co powiedział, osłupiała, nie umiejąc przez chwilę wydusić żadnego słowa.
— Narodziny kociąt Kruczego Pióra nie mają żadnego związku z tym, że śmierć Trzcinniczkowej Dziupli nie była dziełem byle przypadku — rzuciła ostro. — To, że uwaga klanu przeniosła się na coś innego, nie zmienia faktu, że bezczelnie, perfidnie kłamiesz. Łżesz bez mrugnięcia okiem, bo wydaje ci się, że bliska relacja z Zalotną Gwiazdą zapewni ci całkowitą bezkarność.
— Powiedziałem Ci prawdę, czego więcej chcesz? — odparł, nadal arogancko stojąc, jakby go zupełnie nie ruszyło, co mu kotka powiedziała. Zrobił to dla własnej satysfakcji, była ona tylko chwilowa, bo to, co myślał o starszym, było kłamstwem, wciśniętym przez kogoś innego. Nie mógł jednak pokazywać, że dał się oszukać swojej rywalce, Seradelowemu Nektarowi.
— Już mam nałożoną karę, więc w świetle moralności nie jestem bezkarny, skoro już posiadam jedną. — Rudy, dopiero jak skończył, zdał sobie sprawę, że zamiast jej dopiec, udowodnił jej racje.
— Zrobiłeś to. — rzuciła twardo czekoladowa szylkretka. — Skoro Zalotna Gwiazda cię ukarała, to znaczy, że miała niezbitą pewność. Ona zna prawdę. I ja też ją znam. — Wydawała się to mówić z mieszanką złości i pewności siebie.
— I co z tym zrobisz? — Przewrócił oczami, chociaż powinien się bać, że ona wyjawi to innym. Jednak czy ona by to zrobiła?

<Tropiąca Łasko?>

Od Cętkowanego Tęgosza do Zamroczonej Łapy

Trzcinniczkowa Dziupla umarł przez to, że zbytnio uwierzył w czyjąś wersje wydarzeń. Na szczęście, Cętkowany Tęgosz musiał jedynie czyścić futra starszych i pielęgnować ich posłania, które wykonał. To była jego kara za zbrodnię. Łoża były całkiem nowe, więc starszyzna miała na czym wygodnie leżeć. Gdy tylko zaglądał do nich, nie mógł uniknąć pogardliwego i wkurzonego wzroku Gąsiorkowego Trzepotu. Starsza miała podejrzenia, że to on za tym wszystkim stał, tak mu się wydawało. Nawet nierzadko syczała na niego z tego powodu! Jak dobrze, że po większości klanu to spłynęło, dość szybko. Większość myślała, że liliowy van umarł ze starości i nie szukała w tym drugiego dna. Taki obrót spraw był korzystny dla niego. Aktualnie zajmował się czyszczeniem futra Lamentującej Toni, nie bez powodu postanowił zająć się nią na końcu…

Starsza prawie całkowicie zrezygnowała z pielęgnacji futra i było to czuć, już wchodząc do legowiska. Kleszcze zdążyły rozwinąć na jej skórze cywilizacje i dobrze sobie radziły. Nie raz chciało mu się płakać, gdy musiał gorzką żółcią jechać po kleszczu. Pajęczak odpadał, ale co rudy się nawdychał łzawiącego odoru, to jego. Woń brudnego, niemytego futra również nie ułatwiała sprawy.

— Dobrze ci idzie, młodzieńcze! Tylko weź mi usuń jeszcze trochę tych kleszczy z pleców, bo coś niedokładnie je zdejmujesz — poleciła mu dymna.

Niedokładnie?! Na jej futrze było nawet więcej niż dziesięć kleszczy. Już przy dziesiątym przestał liczyć, tak wiele ich było. Ilość kleszczy, która mnożyła się stale w jej futrze, byłaby idealna do odstraszania wrogów. Czyszcząc kłosy Lamentującej Toni, kocur najprawdopodobniej będzie zmuszony spędzić tu całe popołudnie, a miał jeszcze przeprowadzić trening Zamroczonej Łapy.

Czyszczenie tej jednej dymnej było dużo cięższe, niż wyczyszczenie wszystkich starszych razem wziętych. A jednak nadal było to łatwiejsze niż zbliżenie się do Gąsiorkowego Trzepotu. Gdy pomagał jej w higienie, to sierść starszej zawsze się podnosiła, przez to trudniej było znaleźć resztę kleszczy i stale pozostawały jakieś niedociągnięcia. Grzebiąc w futrze czarno-dymnej kotki, znalazł następnego, wielkiego kleszcza. Zwinnie namoczył go żółcią, ten jednak nie chciał zejść.

"CO, NA MROCZNĄ PUSZCZĘ?! JESZCZE JAKIŚ KLESZCZ WIELKOŚCI GUZA BĘDZIE MI NA ZŁOŚĆ ROBIŁ!", pomyślał, maczając go żółcią nieugięcie. Już za niedługo połowę zasobu żółci zużyje na tego mutanta! Nie wytrzymał i wyrwał go własnołapnie.

— Ej, to bolało! Mógłbyś być bardziej delikatny! Ach ta dzisiejsza młodzież — Lamentująca Toń westchnęła z marudzeniem. Przy niej nie można było być delikatnym. Jeszcze na jej futrze zauważył podobne kleszcze, jakby tego było mało. "Ta kara wcale nie była taka łagodna", myślał za każdym razem, gdy spoglądał na futro dymnej Powierniczki Cienia.

***

Nastał wieczór. Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, sięgając czubków drzew iglastych. Cętkowany Tęgosz zamierzał teraz zabrać swoją kuzynkę na szkolenie. Czekoladowa kotka odpoczywała na ziemi, była bardzo zamyślona. Zawsze, gdy rudy odwiedzał trójkę kociąt w żłobku, mógł dostrzec fakt, iż kotka była dużo spokojniejsza od swojego rodzeństwa. Musiał wykorzystać to, że mógł łatwiej na nią wpłynąć i przekazać prawidłowe wartości. Czekoladowa kotka podbiegła do niego, zauważywszy, że się zbliżał.

— Już myślałam, że tego wschodu słońca nie zabierzesz mnie na trening! — Spojrzała na niego ze zniecierpliwieniem.

— Jak widzisz, dotrzymałem słowa, a teraz chodźmy. Tylko współpracuj ze mną, bo jak nie, to za karę będziesz czyścić futro Lamentującej Toni — zażartował z kuzynki, a kotka się skrzywiła na wzmiankę o czyszczeniu czyjegoś futra.

— Fuj! Jeszcze jakiejś starej kocicy?

— Nie byle jakiej! Lamentująca Toń to najbrudniejsza starsza w Klanie Wilka. Mogę ci zagwarantować, że drugiego kota z tak dużą ilością kleszczy nigdzie nie znajdziesz. — Lamentująca Toń była takim śmierdzielem, że można było tylko się z niej nabijać. Na szczęście, zdążyli wyjść poza obóz, więc oprócz ich dwóch, nikt tego nie słyszał.

***

Wieczór nie był często wybieraną porą przez wojowników na aktywności treningowe. Zamroczonej Łapie nic się jednak raczej, nie stanie, gdy poćwiczy o takiej porze. Gdy nadejdzie noc, to tym bardziej. W końcu trzeba było nauczyć ją bycia twardą.

— Od kiedy umarł ten starszy, to niektórzy podejrzewają, że mogłeś to być ty. Miałeś coś z tym wspólnego, Tęgoszu? Bo większość myśli, że Trzcinniczkowa Dziupla umarł z powodu starości i sama już nie wiem. Niektórzy widzieli cię po czuwaniu, jak wchodziłeś do legowiska babci.

Rudy westchnął ciężko. Jego kuzynka nie mogła się dowiedzieć od nieodpowiednich kotów, że to on to zrobił i że mordowanie było złe, bo czasem było przydatne.

— Dobrze, byłem to ja, ale musisz zrozumieć, że nie zrobiłem niczego złego. Trzcinniczkowa Dziupla ledwo się trzymał i był ślepy. Nie potrzebujemy wykarmiać samych słabych pysków, skoro i tak będziemy mieć niedługo nowe i zdrowsze. Tak czasami bywa, że się pozbywa słabszych jednostek, żeby nie obciążać klanu niepotrzebnym ciężarem. Klan Wilka ceni sobie silne koty, nie ledwo funkcjonujące i niedołężne, na Mroczną Puszczę! Żebyś raz, a dobrze to zapamiętała.

Cętkowany Tęgosz spojrzał na kotkę, a ta dość niejasno kiwała głową.

— Ale on nie był zwyczajnym kotem... Miał przecież tytuł Powiernika Cienia, a tacy dostają go za poświęcenie w imię klanu.

Rudzielec westchnął na słowa swojej uczennicy.

— Miał go, co nie znaczy, że go zwalniał z bycia przydatnym. Powiem ci tyle; zdobywając ten tytuł, nie musisz tracić wzroku lub wszystkich kończyn. Możesz stracić jak już, maksymalnie jedno oko, jak Pustułkowy Szpon lub jedną łapę, jak Lamentująca Toń. Tracenie całkowicie wzroku sprawi, że nie będziesz już mogła polować dla klanu, a strata wszystkich łap to, że będziesz kaleką. Jeśli pozwalasz się tak oszpecać, to znaczy, że nie masz umiejętności. Dlatego zdobywając ten tytuł, też musisz być jeszcze sprawną po tym. To, co ci powiedziałem, ma dużą wagę. Większość myśli, że Trzcinniczkowa Dziupla umarł przez starość i to teraz jest prawidłowa wersja zdarzeń dla Klanu Wilka. Ta, którą Ci powiedziałem, ma pozostać w rodzinie, obiecujesz?

Miał nadzieję, że jego kuzynka nie była gadułą, że będzie mądra, jak na swój wiek i pojmie tę ważną lekcję. Kotka zdawała się przez chwilę nie wiedzieć, co powiedzieć, jednak wreszcie po długiej ciszy się odezwała:

— Obiecuję.

Uśmiechnął się, gdy nie usłyszał żadnego sprzeciwu. Nie lubił, gdy nie miał nad czymś kontroli. Uczucie bezradności dawało mu tylko poczucie pustki i niemocy, które pociągało go w dół. Wojownik zaczął rozglądać się za jakimś godnym drzewem do wspinaczki dla Zamroczonej Łapy. Finalnie wybrał dla niej sosnę z grubym pniem.

— Koniec tego dobrego, teraz masz się wspiąć na to drzewo, używając pazurów. Chcę cię widzieć, jak się wspinasz na najbliższą gałąź. — Czekoladowa kotka spojrzała na sosnę, wysunęła pazury i zaczęła się wspinać pewnie. Najbliższa gałąź była w odstępie króliczego skoku. Kotka wydawała się dosyć zwinnie i prędko poruszać po gałęzi, jakby robiła to już kiedyś wcześniej. Następnie dostrzegł, jak niebieskie oczy, zostały utkwione na gałęzi. Jego uczennica przygotowywała się do skoku. Cętkowany Tęgosz patrzył czy jej się uda. Czekoladowa zgięła łapy, a następnie wyskoczyła. Niestety, brakowało jej odległości pazura, by ją złapać i runęła na ziemię. Nie spadła nawet na cztery łapy. No cóż, dopiero co się uczyła, uczennica lekko zawyła z bólu w odpowiedzi.

— Chyba mnie boli łapa! — Cętkowany Tęgosz, przyjrzał się jej kończynie. Nie była na szczęście dziwnie wygięta. Jeszcze by musiał trening odwołać, gdyby była.

— To, że cię boli i że jesteśmy rodziną, nie znaczy, że dam ci fory. Ból zwykle utrudnia nam różne czynności, zwłaszcza taki zbędny, dlatego zignoruj go i wespnij się jeszcze raz. Przy okazji spadaj brzuchem, nie bokiem, bo wtedy możesz łatwiej wylądować na czterech łapach i nic ci się nie stanie.

Coś w nim krzyczało, żeby nie był taki surowy i oschły, ale jego treningi z Tropiącą Łaską też nie były łagodne. Nie raz kotka zakradała się do niego, atakując go lub posługując się nim w drobnych rzeczach, które mogła zrobić sama. Uczyniło go to jednak silniejszym. Takie same metody treningi chciał wcielić w swoje własne z Zamroczoną Łapą, bo kocurowi nie było dane poznać innych metod prowadzenia treningów.

<Kuzynko?>

[1265 słów, trening Zamroczonej Łapy]

[13%]

Od Cętkowanego Tęgosza CD. Zalotnej Gwiazdy

Dlaczego babcia musiała mu mówić w twarz, że mógł wątpić w Mroczną Puszczę i rodzinę? Przecież obie te rzeczy były mu bliskie, zwłaszcza rodzina, dlatego tak bardzo cierpiał, gdy Cienista Zjawa odszedł. Nadal nawet nie akceptował tego, że starszy nie mógł do niego wrócić, choć on zawsze wracał. W tym przypadku jednak było inaczej. Cienista Zjawa teraz już nigdy nie wejdzie do obozu Klanu Wilka.

— Przecież nigdy nie wątpiłem w cokolwiek, co było mi mówione! Dobrze wiesz o tym, że słuchałem w żłobku twoich mądrości z Seradelą, od ojca, od moich cioć. Odpuszczałem sobie nawet większość kocięcych zabaw, by nie zrobić czegoś nieodpowiedniego. Nie znam drugiego kota, który czekał z taką ekscytacją, jak jego babcia skończy większości ważnych rzeczy w klanie i opowie mu o jego przodkach, którzy przemawiają z mroku. Mój ojciec nie zasługiwał, by odejść! Potrzebujemy takich wojowników jak on. Ktokolwiek z tych przeciętnych kotów mógł odejść, ale nie on. On nie mógł. — Jego łapy się trzęsły. Nie mógł więcej powiedzieć. To było dla niego za ciężkie. Nie potrafił myśleć o tym, że jeszcze kilka księżyców temu był z ojcem na spacerze, właściwie na ostatnim.
— Cętkowany Tęgoszu, twój ojciec nie wróci i musisz się pogodzić, że tak będzie przez następne księżyce, a nawet całe twoje życie. Najlepiej będzie, byś zajął jego miejsce. Skoro sądzisz, że Klan Wilka potrzebuje silnych wojowników, to musisz taki się stać. Prędzej czy później każdy odejdzie do Mrocznej Puszczy, nawet ja. Dlatego przyjmij do wiadomości, że nie możesz funkcjonować w odizolowaniu i nie martw więcej swojej rodziny. Wyjdź i przemyśl to, a następnego dnia chcę cię widzieć, na jakimkolwiek patrolu.
Kocur bez żadnych protestów przyjął jej słowa, jednak zanim wróci do normalności, wykona swoją małą zemstę. Wtedy poczuje się spełniony.
— Dobrze babciu, już idę. — Kocur wyszedł z legowiska przywódcy, teraz rozmyślając czy zdąży na jakikolwiek najbliższy patrol.

***

Wschód słońca od otrucia Trzcinniczkowej Dziupli

Nic nie słyszał z legowiska starszyzny, a to znaczyło tyle, że van zasnął na wieki i nie wróci. Rudzielca to bardzo cieszyło. Przynajmniej usunął jeden problem z szeregów Powierników Cienia. Siedział, rozmawiając o Cykorii i Wildze z Rozbitym Księżycem i Blednącym Szalejem na polanie.
— I tak byli pośmiewiskiem dla klanu. Niech lepiej nie wracają! Syn zdrajcy i wojowniczka, która ledwo co umie walczyć i wyszkolić ucznia. — Cętkowany Tęgosz mówił to z uśmiechem na pysku, a z tym uczniem to ze złośliwości dodał. Przecież Garbata Łapa i tak byłby kaleką, niezależnie od tego, kto by go wyszkolił.
— Ognikowa Slota musi czuć wstyd, że jej uczennica tak postąpiła. To musi być okropne uczucie, gdy starasz się dobrze wyszkolić swego ucznia, a on i tak ledwo kończy trening i jeszcze zdradza klan pod koniec — odparł ze współczuciem Rozbity Księżyc. Za to Blednący Szalej tylko ich słuchał ze spokojnym wyrazem pyska. Młodzieńcy rozmawiali między sobą, póki się nie wtrącił Krucze Pióro, zastępca klanu.
— Cętkowany Tęgoszu, jesteś wezwany do legowiska przywódczyni w trybie natychmiastowym.
Cętkowany Tęgosz i jego koledzy spojrzeli się po sobie. Rudzielec sam nie wiedział, dlaczego był wzywany do legowiska swojej babci. Przecież teraz częściej wychodził na patrole i gadał częściej z rówieśnikami.
— Już idę — powiedział syn Cienistej Zjawy, jeszcze spoglądając na swego przyjaciela i kolegę. Następnie poszedł w stronę legowiska przywódczyni. Wszedł tam, zastając na chwilę grobową ciszę.
— Coś się stało, babciu? — Dość niepewnie powiedział to pytanie, skierowane w stronę głowy rodziny.
Zalotna Gwiazda miała na pysku wymalowany zawód. Przez chwilę milczała, wwiercając się w rudofutrego swoim wzrokiem, lecz finalnie westchnęła ciężko i rozluźniła się nieco.
— Gąsiorkowy Trzepot po czuwaniu nad ciałem przyszła do mojego legowiska i powiedziała, że Trzcinniczkowa Dziupla zmarł zaraz po tym, jak ty i Blednący Szalej przynieśliście zwierzynę do legowiska — wyjaśniła, trochę się krzywiąc. — Powiedz mi, Tęgoszu, czy miałeś coś wspólnego ze śmiercią tego starszego? — zapytała, tym razem mrużąc ślepia i przybierając twardszy wyraz pyska, jakby chciała mu przekazać, że nie żartuje.
Czyli Gąsiorkowy Trzepot poskarżyła się jego babci? No pięknie, teraz będzie musiał z tego wybrnąć. Zalotna Gwiazda wyglądała poważnie i raczej po byle co nie zawołałaby go tu.
— Ja? Nie będę zaprzeczać, że przyniosłem zwierzynę wraz z Blednącym Szalejem, bo to prawda. Ale nie wiem, jak to się stało, że jeden z ptaków tak wpłynął drastycznie na zdrowie Trzcinniczkowej Dziupli. Były one świeżo upolowane — odparł z powagą. Wiedział, co się dzieje. Jedno złe słowo i było po nim. Nie mógł tak łatwo się zdemaskować.
Zalotna Gwiazda pokręciła głową.
— Cętkowany Tęgoszu, ja nie jestem głupia. Gąsiorkowy Trzepot twierdziła, że zaraz po zjedzeniu zwierzyny Trzcinniczkowa Dziupla dostał drgawek i ślinotoku — oznajmiła, po czym zamilkła na moment, chcąc nadać tej chwili powagi. — Swoje dzieciństwo spędziłam w legowisku medyków i wiem co nieco o ziołach. Wiem również, że to dokładnie takie objawy, jakie dostaje się po zjedzeniu trującego zioła — dodała.
— Przecież ten ptak równie mógł coś zjeść takiego, a gdy go zabiłem, nie zdążył pewnie tego strawić. Nie wiem, nie jestem medykiem, tylko wojownikiem. Nie znam się na ziołach ani na ich właściwościach. Jedyną styczność, jaką mam z nimi, to wtedy gdy idę do medyka, gdy jestem chory i ten podaje mi jakieś zielsko. Taką styczność mam z tymi ziołami. Nie wiem, co miał w sobie ten ptak, że od razu po zjedzeniu Trzcinniczek umarł w taki sposób.
Przecież to był mocny argument, no bo jak zwyczajny wojownik mógł znać się na ziołach, skoro głównie zajmował się walką i polowaniem dla klanu? Przecież leczenie innych to działka medyków.
Szylkretce jakoś ciężko było uwierzyć w słowa wojownika.
— Słuchaj, Tęgoszu. Nie musisz się tego przede mną wypierać, bo to nie o to chodzi. Jestem twoją babcią i nie musisz kłamać mi w żywe oczy, by uniknąć konsekwencji. Jeśli to zrobiłeś, to chcę tylko wiedzieć, jaki miałeś ku temu powód — mruknęła spokojnie. — Czy chciałeś jakoś odreagować po śmierci swojego ojca? Wiem, że strata kogoś bliskiego może być ciężka. Nie chcę tylko, byś z jej powodu mścił się na kotach wokół. Czy gdyby nie Trzcinniczkowa Dziupla, byłbyś w stanie skrzywdzić kogoś innego?
Odegrać się na kimś innym? Nie miał na kim.
— Nie, on był moim jedynym celem, nie czymś losowym ani przypadkowym. Nie chciałem po prostu widzieć kota, który dostał tytuł Powiernika Cienia za to, że zadrapał go jego własny uczeń.
Mścić się na losowych kotach? Od kiedy kot z tytułem, na którego nie zasługuje, był losowy? Czy ona jest jakaś niepoważna?
— Inny dostawali tytuł za udział w wojnie, walkę z Dwunożnymi, a on? Raczej tylko w ramach pocieszenia za stratę wzroku podczas potyczki ze swoją uczennicą, Kocankową Łapą, a teraz Kwaśną Kocanką. Cienista Zjawa to był mój ojciec, a ja nie pozwolę, by jakiś kot nosił odznaczenie na jego cześć z tak śmiesznego, wręcz niepoważnego powodu. — Teraz jego wyraz pyska był bardziej lodowaty i poważny. Nie było sensu kłamać do tego momentu. Zrobił coś honorowego i nie będzie za to żałował czegokolwiek.
Przywódczyni przysłuchiwała się słowom Cętkowanego Tęgosza w zdumieniu.
— Tęgoszu… Kto ci to powiedział? — zapytała wpierw, wciąż zdziwiona. — Trzcinniczkowa Dziupla stracił wzrok podczas wojny z Klanem Klifu, a nie potyczki z Kwaśną Kocanką. Choć rozumiem, skąd może wynikać to zamieszanie. Gąsiorkowy Trzepot była święcie przekonana, że Kocanka rzuciła na jej brata jakąś klątwę, i to dzięki niej Trzcinniczkowa Dziupla został tak poważnie ranny podczas wojny.
Na moment umilkła, po czym ponownie przybrała poważny wyraz pyska.
— Poza tym nie rozumiem, dlaczego pomyślałeś, że moja decyzja może być niesłuszna. Czy naprawdę uwierzyłeś w to, że mogłabym nadać tytuł Powiernika Cienia kotu, który został pokonany przez własną uczennicę?
Zaniemówił. Czy dał się oszukać? Jeszcze przez Seradelę? Ta wredna mysia pasza mu uprzykrzyła życie po raz trzeci. Trzeci! Coś zagotowało się w nim tak bardzo, że miał ochotę z siebie to wykrzyczeć.
— Ja... Ja nie wiedziałem. Seradelowy Nektar powiedziała mi kiedyś, że Trzcinniczkowa Dziupla stracił wzrok przez swoją uczennicę, my-myślałem, że to prawda — przełknął ślinę z trudem. Czuł taki wstyd. Tak go paliło w środku. Czy teraz stanie się pośmiewiskiem, bo ktoś go wyrolował jak małego kociaka? Tak bardzo źle się czuł, chociaż może były w tym wszystkim pozytywy, bo teraz było o jednego starszego mniej do wykarmienia. Właśnie! Przecież nie może całkowicie powiedzieć, że coś zrobił złego.
Zalotna Gwiazda nie spodziewała się takiego wyjaśnienia ze strony wnuka.
— No nic… — westchnęła. — Trzcinniczkowa Dziupla i tak jedną łapą był już w zaświatach. Jestem tylko zawiedziona faktem, że naprawdę śmiałeś kwestionować moją decyzję, a w dodatku robiłeś to po cichu. Wolałabym, byś przychodził do mnie, w razie, gdyby coś ci nie pasowało. Nie życzę sobie więcej takich nieporozumień. — Kocur zwiesił nisko głowę, a wstyd przejął jego ciało. Duma spłynęła na sam dół legowiska liderki.
— Już nie powtórzę więcej tego błędu. Przyjmę odpowiednią karę do mego czynu, bo to wszystko moja wina. Blednący Szalej nic nie miał z tym wspólnego. — Nie chciał mieszać młodego w to, skoro i tak się przyznał, że to zrobił.
Zalotna Gwiazda skinęła głową.
— Dobrze, Tęgoszu. Wierzę, że przemyślisz swoje zachowanie — miauknęła. — Nie chcę jednak, by Gąsiorkowy Trzepot latała mi koło ucha, narzekając na to, że nie dostałeś kary, dlatego przez następne dwa księżyce będziesz skazany na czyszczenie futer starszych z kleszczy. Ponadto upleciesz im wszystkim nowe posłania w zamian za to, że odebrałeś im towarzysza. Myślę, że tyle wystarczy. Możesz już odejść.
Tęgosz uznał to za dobrą karę. Dwa księżyce i będzie jak dawniej. Z wdzięczności kiwnął głową.
— Dziękuję, a teraz czym prędzej się udam odpracować to, co uczyniłem. — Cętkowany Tęgosz prędko poszedł w stronę legowiska starszych wyciągać kleszcze.

<Babciu? Zapowiada się długie odkleszczanie>

Od Cętkowanego Tęgosza CD. Blednącej Łapy (Blednącego Szaleju)

Złapał na chwilę kontakt wzrokowy z pomarańczowymi ślepiami Blednącej Łapy. Leżał w kącie obozu, nie chcąc być zbytnio zauważony przez kogokolwiek. Dobrze, że srebrny uczeń nie podszedł do niego, bo chyba za puste słowa współczucia by go zagryzł. Położył się na drugi bok, obracając się od młodszego. Teraz raczej nikt nie będzie zaglądać na jego pysk. Odetchnął, spoglądając na płatki śniegu, które spadały.

***

Pora Zielonych Liści pozbyła się nieprzyjemnej pogody, która była poprzedniego sezonu. Teraz było przyjemnie ciepło. Tak, że aż koty były chętne gdzieś wyjść, a taką okazją był teraz poranny patrol łowiecki, do którego Sowi Zmierzch zbierał koty. Tęgosz jednak planował po ich powrocie pójść na polowanie. Patrzył jak powoli takie koty jak Tygrysia Noc czy Makowa Iluzja były wyznaczane. Starszy liliowy kocur rozglądał się uważnie po kotach, by wybrać następnego, i akurat na rudego padło jego spojrzenie. Podszedł do niego spokojnym krokiem.
— Idziesz z nami. Potrzebujemy dużo złowić, od kiedy zwierzyna się wybudziła. Każda łapa będzie przydatna, dlatego idziesz z nami. — Rudzielec poszedł za Sowim Zmierzchem. Następnie do nich jeszcze dokooptowały się Aksamitkowy Nos i Kalinowy Powiew.

***

Tęgosz stwierdził, że to dobrze, iż Sowi Zmierzch go wziął, bo teraz czuł, że musi jakoś zasłużyć na tytuł Powiernika Cienia. Nie mógł znieść faktu, że jego babcia wzięła Seradelowy Nektar zamiast niego. Czy to było ciche sugerowanie mu, że nie jest godny? Jego ciocia poszła, partnerka Ognikowej Słoty, a dla niego już miejsca nie było? Tęsknił za ojcem i robił wszystko samemu, ale to nie znaczy, że stał się przez ten okres słabszy. Spinała już mu się cała szyja z tych nerwów.
— Musimy się rozejrzeć czy tutaj nie ma Dwunożnych i psów. Bądźcie czujni. Gdy dotrzemy tam, gdzie ich nie będzie, zaczniemy polować — powiedział spokojnie Sowi Zmierzch do kotów, które już tam coś mu szeptały. Tęgosz jednak nie słyszał tego, co gadali wojownicy, bo był bardziej z tyłu patrolu, a reszta była z przodu, blisko starszego liliowego kocura.
Nie chciał szczerze widzieć Seradelowego Nektaru. Przecież jej ego tak musiało podskoczyć po otrzymaniu tego odznaczenia, że mu uszy zwiędną, jak będzie musiał słuchać jej przechwalania się. Uszy mu się czerwieniły ze złości. Tak nie umiał się z tym pogodzić. Przy takiej pogodzie kot mógł się uśmiechać od ucha do ucha, ale nawet tak dobra pogoda nie mogła poprawić humoru rudzielca.
— Dobrze ekipo, teraz samotnie będziecie masowo polować na drobną zwierzynę. Macie czas do dotknięcia czubka najwyższej sosny przez słońce. Gdy się odnajdziemy, to w grupie już złowimy coś większego. Liczę, że zgrabnie uwiniecie się z tym zadaniem. — Sowi Zmierzch odszedł od nich i po chwili inne koty też już poszły w swoje strony. Cętkowanemu Tęgoszowi też pozostało gdzieś iść, by upolować więcej niż trzy ofiary.

***

Rudzielec mknął płynnie przez wszystkie paprocie, jakie miał po drodze. Samotne polowania sprawiły, że nauczył się stawiać spokojne i opanowane kroki. Dzięki temu już upolował drozda i kwiczoła, lecz oprócz ptaków chciał coś innego upolować. Coś, co chodzi na czterech łapach i jest większe niż ptaki. Szukał węchem jakiegoś sensownego tropu, jednak czuł tylko woń sosen, którą rozwiewał lekki wiaterek. Tęgosz szedł szybkim marszem, by oddalić się od innych. Chciał złapać coś okazałego, za co inni mogliby go pochwalić. Do jego ucha doszedł jakiś dźwięk, a kocur lekko się uśmiechnął, ciesząc się, że jego kręcenie się bez celu coś przeniosło. Teraz kroki stawiał ostrożnie, idąc do źródła dźwięku. Wkrótce znalazł jakąś pustą przestrzeń. Można powiedzieć, że to był taki łysy placek wśród zarośniętych sosnami terenów. Rudzielec wywęszył i zauważył królika, a skubał on czerwone jagody. Zwierzyna więc była zajęta jedzeniem, a on mógł ją wtedy złapać. W końcu będzie mógł pokazać rodzinie, że nie stał w miejscu. Że Cętkowany Tęgosz nigdy się nie odsunął od swojej rodziny. Tak się cieszył, że mu wąsy drżały z ekscytacji. Bez zastanowienia zrobił skok w stronę królika.
— Uważaj! — Ktoś krzyknął, skacząc na niego, przez co królik uciekł. Oczywiście Tęgosz zrobił się taki czerwony na twarzy, że nie było na niej ani jednego odcienia pomarańczu. Spojrzał na fajtłapę, która śmiała mu przeszkodzić i bez zastanowienia przygwoździł winowajcę do ziemi.
— Co ty robisz?! Ten królik był cenny, a ty mi go spłoszyłeś! — dyszał w stronę cynamona.
— O-o-o-on był trujący! Gdybyś go do obozu wziął, to ktoś, kto by go zjadł, umarłby od razu. Lub ty sam!
Rudzielec tak przestraszył samotnika, że ten trząsł się i brzmiał na wstrząśniętego.
— Nie rozśmieszaj mnie! Zwierzyna, która jest trująca? Ze śmiechu chyba padnę. To, że ten królik się nimi otruł, to nie znaczy, że ja muszę. — Cętkowany Tęgosz musiał przyznać, że rozśmieszył go fakt, że zwierzyna może być trująca. Przecież nigdy mu się nie zdarzyło widzieć zwierzyny, która mogła kogoś otruć, chociaż patrząc na tego królika, to może było to możliwe?
— Sam królik nie jest trujący, a-ale jagody, które zjadł już tak. Ta czerwona jagoda, którą widzisz, ona jest bardzo mocna. Tylko jedna jagoda i już nie żyjesz. Kiedyś odwiedzałem kuzynostwo, zwykle chodziliśmy do nich co sezon, mieszkali bowiem w mieście. Miałem tam kuzynów, Basię, Kasię, Ptysia, Zbysia i Władzię. Byli dużo młodsi ode mnie. Tak dużo ich było, że moje wujostwo nie przykładało się do ich wychowania. W mieście jakoś mieli zawsze te nietypowe zwyczaje. Raz przeszliśmy się po parku Dwunożnych, dorośli wtedy rozmawiali ze sobą, a kociaki się bawiły samowolnie. Ja wtedy chyba pomagałem w znalezieniu jakiegoś jedzenia. Wtedy było tak pusto, że można było chwilę tam posiedzieć i złapać wiewiórki. Ja nie złapałem żadnej, za to wujek trzy i bardzo się cieszył. Zwierzyna to tam rzadkie zjawisko, to z wszystkiego się cieszą, nawet ze szczura! Mieliśmy niedługo się zbierać do innej części miasta, bo za niedługo mieli przyjść Dwunożni. Szukaliśmy wtedy tych kociaków i znaleźliśmy je szybko, ale Basia nie żyła. Miała pyszczek ubrudzony z tej jagody i ze śliny. Był to dla mnie straszny widok, ale dla wujostwa nie. Szybko się stąd zmyliśmy, a Basia tam została. To było okropne...
Cętkowanemu Tęgoszowi zabrało mowę. Jedna jagoda mogła tyle szkód zrobić jednemu kotu? Chwila... chyba mógł to jakoś spożytkować. Przecież chciał się pozbyć Trzcinniczkowej Dziupli, a otrucie go poprzez danie mu zwierzyny z jedną czerwoną jagodą lub większą ich ilością w środku mogłoby załatwić sprawę.
— Przykro mi, że musiałeś na to patrzeć. Normalnie bym cię sprał za to, że jesteś znowu na naszych terenach, wiesz? Ale chyba ci dam tylko upomnienie, a teraz już! Wynocha! — krzyknął na Kazarka, a ten zdążył czmychnąć. Przynajmniej dobrze, że tak szybko znikł. Jeden problem z głowy.
Rudzielec podszedł do czerwonej jagody, by zapamiętać, jak wygląda, a następnie poszedł w las, by złapać jeszcze kilka ptaków.

***

Tęgosz wrócił do Sowiego Zmierzchu z trzema ptakami. Reszta też za to miała obwite łowy. Następnie z grupą wspólnie upolowali królika. To wszystko bardzo ciężko się niosło, ale przynajmniej pobratymcy się najedzą. Rudzielec szedł dumnie, patrząc na inne koty. Chciał wyglądać na bardziej żywego i energicznego. Nie tylko cieszył się z tego, że przyłożył się do polowania jak reszta, niosąc swoje trzy ptaki, ale też wzbogacił się o wiedzę, która nie była zbędna.

***

Kilka wschodów słońca od tego patrolu

Tęgosz był bardziej spokojny, a nawet przestał się izolować od innych. W końcu zawieranie nowych znajomości z kotami z tego samego klanu było bardzo wzbogacające. Choćby o nowe koty, którymi mógłby pomiatać, wpływać na nie, albo takie, które były na jego poziomie. Niestety jedynym takim kotem była Seradelowy Nektar. Jego nową ofiarą miał być Blednący Szalej. Dość szybko się mianował, więc idealnie było do tego nawiązać. Zobaczył srebrnego, który obserwował innych. Był na czymś skupiony, ale na jego wizji stanął Cętkowany Tęgosz.
— Witaj, Blednący Szaleju! Chcesz może iść ze mną na polowanie? Powiem ci, że bardzo zwracają moją uwagę obiecujące koty w klanie. Szybko się mianowałeś, nie każdemu się to udaje, wręcz nielicznym. Na szczęście ja do nich należę, więc ja się niczym nie martwię — dumnie się pochwalił, bo miał czym. Był utalentowany i pochodził z wpływowej i szanowanej rodziny. Taki kot jak on nie mógłby być chyba bardziej szczęśliwy. Srebrny rudzielec z zakłopotaniem spojrzał na bok. Chyba się nie spodziewał, że taka osobistość jak Tęgosz do niego podejdzie.
— Sam nie wiem — odparł młodszy wojownik. Cóż za uparciuch! Trzeba było użyć swoich ukrytych umiejętności manipulatorskich.
— Nie wiesz? Weź tak nie mów, Szaleju! Jako mój kolega jesteś mi winny, chyba że wolisz cały dzień tak siedzieć i patrzyć na innych, mimo że ze mną mogłeś coś upolować — udawał obrażonego. Nawet wyglądał tak, jakby miał odejść od Szaleju, ale kocurek przybliżył się do niego.
— Czekaj. Ja chyba… pójdę z tobą jednak. — Cętkowany Tęgosz się uśmiechnął. Jak miło, że miał towarzysza na specjalny spacerek.
— To chodźmy. Nasze lasy są tak obfite, że pod łapy od razu nam się coś rzuci!
Dość energicznie Cętkowany Tęgosz wyszedł z Blednącym Szalejem poza obóz.

***

— A jak się przynajmniej czujesz z tym, że jesteś lepszy od Białej Łapy? Pamiętam, że jak byłeś kociakiem, to trzeba było ją pazurami odganiać, żeby ciebie nie rozszarpała. Chociaż popatrzmy na to z pozytywnej strony. Przynajmniej miałeś już trening walki przed tym, jak zostałeś uczniem. Życie często daje brutalne lekcje, ale tylko słabi skarżą się najbliższemu dorosłemu kotu. Czasem samemu trzeba brać sprawy w swoje łapy. Właśnie dlatego jesteśmy najsilniejszym klanem w tej okolicy, nawet to aż czuć!
Jemu też się zdarzyło zostać bitym nie raz przez Tropiącą Łaskę, ale sam w ramach małej zemsty został wojownikiem, pokonując ją w pojedynku. Wtedy poczuł triumf, choć nie ukrywał, że wolał walczyć ostatecznie z Seradelowym Nektarem, gdy była jeszcze uczennicą, by się zrewanżować za to, że przegrał z nią pierwszy trening walki. Ogólnie teraz kotka miała jakąś dobrą passę. Nie dość, że wygrała z nim dawno temu walkę, to jako pierwsza zgarnęła odznaczenie Powiernika Ciernia, przed nim. Przenigdy nie czuł się tak upokorzony. Będzie musiał tak z tym żyć do końca swoich dni.
— Nie ukrywam, to wielka satysfakcja mianować się od kogoś starszego, kto powinien dawno znaleźć swój rozum. Najwyżej jej odpadł, gdy próbowała zaatakować kociaki kilkukrotnie mniejsze od siebie, albo na tym zgromadzeniu, na którym pobiła się z jakimś uczniem.
Może Blednący Szalej był jak on? Choć nie, nie znał go dobrze, więc musiał jeszcze go obserwować. Nagle usłyszeli jakiś szelest wśród iglastych drzew.
— To chyba znak, żeby zapolować. Zaczniemy? — Cętkowany Tęgosz rzucił do srebrnego rudzielca.
— Oczywiście — odparł młodszy, który rozdzielił się od Cętkowanego Tęgosza, by coś znaleźć. Rudy cętkowany wojownik zrobił to samo. Wyostrzył zmysł węchu i słuchu, by złapać jakieś ptaszysko. Kręcił się po lesie, gdy nagle coś przykuło jego uwagę. Coś czerwonego jak krew, ale były to tylko jagody. Te, które zjadał królik, którego chciał złapać kilka wschodów słońca temu. Miał przecież najpierw znaleźć ptaka, nie jagody! Cętkowany Tęgosz pokręcił nosem i szukał dalej. W końcu do jego uszu doszło ćwierkanie. Podchodząc bliżej, zauważył nieopodal rudzika. Szybko przyjął pozycję łowiecką i skradł się do ptaka, skacząc na niego, lecz nie zabijając go. Ptaka wziął za szyję. Chciał go zanieść na miejsce, gdzie rosły trujące jagody. Szedł sobie spokojnie, a ptak się wyrywał i panikował. W końcu Tęgosz się zatrzymał nad jagodami, chwilę odczekał i puścił ptaka, a następnie przytrzymał go w jednej łapie przy ziemi. Ptak ćwierkał z otwartym dziobem, drugą łapą więc kocur dawał mu jagody do dzioba. Rudzik jedną połknął bez problemu, drugą też, a trzecia mu utknęła w połowie. Dopiero wtedy rudzielec wykręcił ptakowi kark. Po usłyszeniu chrupnięcia ptak zmarł. Tęgosz tę trzecią jagodę upchał już pazurem, tylko na tyle by była niewidoczna.
Po chwili poszedł z powrotem na miejsce, gdzie się rozdzielił z Szalejem. Akurat los chciał, by kocury spotkały się po drodze.
— Co moje oczy widzą, też rudzik? — Cętkowany Tęgosz spojrzał na ptaka, którego trzymał w pysku Blednący Szalej.
— Owszem. Będziesz jeszcze polował? — spytał go młody rudzielec.
— Niestety nie, dużo już upolowałem rano. — Młodzieniec spojrzał na niego z chłodnym wyrazem pyska. Tęgosz nie kłamał. Był na porannym patrolu przedtem, a teraz było między Wysokim Słońcem a wieczorem.
— Dobrze, to pozwól, że ja jeszcze coś upoluję. — Blednący Szalej odszedł od rudzielca, znikając w krzakach. Tęgosz upewnił się, że młodego nie było i spojrzał na swego ptaka. Przecież miał tylko ugryzioną szyję. Gdyby wpadł to by była dla kogoś pierwsza poszlaka. Prędko wgryzł się w ptaka, pozostawiając ślad ugryzienia na jego brzuchu.
On i Szalej mieli te same ptaki. Mroczna Puszcza chyba mu sprzyjała, choć ptaki się różniły, bo ptak Blednącego Szaleju był mniejszy i zgrabniejszy niż jego ptak, bo ten, którego miał, był bardziej okrągły. Obtoczył dwa ptaki w trawie, by zamaskować ich zapach. Następnie tam, gdzie Szalej postawił swego ptaka, podstawił swego, a sam wziął zdobycz srebrnego.
W mgnieniu oka Blednący Szalej wrócił z pustymi łapami. Prawdopodobnie coś mu uciekło.
— Chciałem coś złapać, ale mi odleciało! Prawie miałem tego kosa. — Młody srebrny rudzielec westchnął zawiedziony.
— Czasem najlepszym się zdarza! Nie bój żaby, twój rudzik i tak jest okazały. Może jeden ze starszych by się ucieszył takim podarunkiem? — Chciał go nakierować, by tego ptaka, co weźmie, dał Trzcinniczkowej Dziupli. Mógł niby dodać, że jakiemuś Powiernikowi Cienia, lecz mieli ich dwóch w starszyźnie, a przecież Lamentująca Toń nie była jego celem do otrucia.
— Starszy? Byle komu chyba nie dam tego ptaka, niektórzy w końcu za życia przynieśli hańbę klanowi, a w sumie zastanowię się w obozie. — Młody chwycił otrutego ptaka i poszedł z nim. Cętkowany Tęgosz równie poszedł za nim. Przecież nie mógł pozwolić, by zatruta zwierzynę dostał niewłaściwy kot.

***

Dotarli do obozu z ptakami. Tęgosz błagał tylko, by Szalej nie dał tego na stos.
— To ja chyba pójdę dać mego ptaka Lamentującej Toni — rzucił syn Cienistej Zjawy. Chciał mu zasugerować, że idzie dać komuś bardziej zasłużonemu ptaka.
— Też pójdę z tobą — rzucił Blednący Szalej.
— Serio? Myślałem, że dla ciebie starsi nie są zasłużeni. — Chciał udawać zaskoczenie, ale na serio był zestresowany, bo obawiał się, że Szalej nie zrobi tego, co sam planował.
— Zwyczajni nie są, ale Powiernicy jak najbardziej. Chyba go dam Trzcinniczkowej Dziupli, przynajmniej on się nigdzie nie rusza, a reszta Powierników ma i tak swoje zajęcia.
Cętkowany Tęgosz bardzo się ucieszył z tego powodu. Oba kocury ruszyły do legowiska starszych. Wchodząc tam, widział wiele posiwiałych pysków, w tym Trzcinniczkową Dziuplę, który był czyszczony przez swoją siostrę, Gąsiorkowy Trzepot.
— Witaj, Trzcinniczkowa Dziuplo. Jesteś głodny? — Blednący Szalej spytał starszego. Ten obrócił pysk w stronę głosu.
— Wcześniej już jadłem, ale chętnie coś jeszcze przegryzę. — Starszy uśmiechnął się, aż było trochę żal Tęgoszowi, że zaraz zobaczy go martwego. Żarcik. Tak na poważnie bardzo chciał, by to słabe ogniwo zniknęło z tego klanu jak najszybciej. Siostra Powiernika też spojrzała na ptaka. Wtedy rudzielec musiał zmienić swe zamiary i to jej dać swego ptaka.
— Proszę, Gąsiorkowy Trzepocie. Widzę, że też jesteś głodna. — Uśmiechnął się do starszej kocicy.
— Dziękuje wam, to miłe z waszej strony.
Blednący Szalej usatysfakcjonowany wyszedł z legowiska starszych, Tęgosz też. Tylko on wiedział, że to ostatni posiłek Trzcinniczkowej Dziupli — tego, który niesprawiedliwie nosił tytuł nazwany po jego ojcu.

<Bladnący Szaleju? Ups>

Od Cętkowanego Tęgosza

Przeszłość

Zaczęło powoli zmierzchać, Zalotnej Gwiazdy bardzo długo nie było, a chciał jej się pochwalić, że upolował jeża. Ukłuł tak bardzo, że Cisowe Tchnienie musiała mu kolce wyciągać z łapy, to tak bolesne, już oprócz sytuacji ekstremalnych, nie dotknie jeża.
— Niestety Zalotna Gwiazda chyba później usłysz twoją "kłującą historyjkę" — dość żartobliwie odparł Księżycowy Odłamek rudzielcowi, na co ten przekręcił oczami. Od jakiegoś czasu ich relacja stała pod znakiem zapytania, koty zaczęły krzywo na nich patrzeć, a nawet pojawiła się plotka, że są jakoś blisko. Nie interesowały go głupie plotki, miał lepsze rzeczy do roboty, czasem niektórzy takie plotki wymyślali, że chciał parsknąć śmiechem.
— Usłyszy, ale nie o tym, że się pokłułem przy polowaniu tej piszczki — czemu by chciała słyszeć, jak się pokłuł? To już zbędne do dodawania według niego.
— A szkoda, bez tego sądzę, że ta historia utraciłaby swój urok — urok? Że go jeż oszpecił na chwilę? Chciał już go trzepnąć w ten pusty łeb, ale jego uwagę zwróciła Zalotna Gwiazda cała pokryta w śniegu. Tylko jej postawa nie była już taka szlachetna jak zwykle, jej futro było zjeżone, a pysk skierowany w dół. Przywódczyni weszła na mównice, Księżyc próbował go jeszcze zagadać, ale nawet on w ciszy zaczął jej się przyglądać.
— Klanie Wilka... mam wam do przekazania wiadomość, której żadne z nas nie chciało nigdy usłyszeć — oznajmiła donośnym, smętnym głosem.
Młode kocury szybko zebrały się pod mównicą jak inne koty. Czy to byli znowu Dwunożni i ich taranowanie Wilczackiego lasu?
— Dzisiejszy dzień zapisze się w historii naszego klanu jako dzień żałoby. Dzień, w którym straciliśmy jednego z naszych najwybitniejszych wojowników. Odkryłam, że Cienista Zjawa nie żyje.
Po polanie przebiegł szmer, a Cętkowanemu Tęgoszowi na moment serce przestało bić, a on sam zamarł.
— Został zamordowany. Zamordowany z zimną krwią przez tchórzy, którzy nie mieli odwagi spojrzeć mu w oczy jak równy z równym. Odebrano mu życie tylko dlatego, że do samego końca bronił terenów należących do Klanu Wilka… — Zalotna Gwiazda przerwała na moment. — I gdyby sprawcą okazał się którykolwiek z naszych pobratymców, własnymi łapami rozszarpałabym zdrajcę, a jego wnętrzności zgniłyby w błocie ku przestrodze dla każdego, kto odważy się podnieść łapę na tak szlachetnego kota. Tym razem jednak zagrożenie przyszło spoza naszych granic. Z terenów samotników, bo to właśnie oni odpowiadają za śmierć mojego syna — splunęła z pogardą.
Jej ogon wściekle przeciął powietrze, zanim kontynuowała:
— Nie wiem, ilu ich było. Wiem jedynie, że musiało ich być wielu, bo tchórze zawsze polują w grupach! Zapamiętajcie moje słowa: każdy obcy kot, każdy ślad, każdy zapach może należeć do morderców Cienistej Zjawy. Od tej chwili macie obowiązek zgłaszać mi wszystko, co wyda wam się podejrzane. A gdy ich odnajdziemy... sprawiedliwość dosięgnie każdego z nich!
Zgromadzone koty po raz kolejny zaczęły wymieniać między sobą spojrzenia, a także szepty.
— Ale nie pozwolę, byśmy zapamiętali dzisiejszy dzień wyłącznie jako dzień straty — unosząc wyżej głowę, rozejrzała się po swoich pobratymcach. — Cienista Zjawa nie był zwykłym wojownikiem. Był prawdziwym wzorem Wilczaka. Kotem, który bez chwili zawahania się oddał własne życie za bezpieczeństwo swoich pobratymców. Takie czyny nie mogą zostać zapomniane. Takie czyny zasługują wyłącznie na nagrodzenie — w jej głosie brzmiała duma. — Dlatego od tej chwili w Klanie Wilka istnieć będą odznaczenia dla najwybitniejszych spośród nas. Tytuły, na które trzeba będzie sobie zapracować!
W jej oku pojawił się błysk.
— Pierwszym z nich jest Powiernik Cienia. Tytuł nazwany na cześć Cienistej Zjawy. Otrzyma go każdy, kto wykaże się bohaterstwem wykraczającym poza obowiązek wojownika. Każdy, kto poświęci własne zdrowie lub życie dla dobra Klanu Wilka — oznajmiła, a po chwili jej spojrzenie na krótką chwilę złagodniało. — Pierwszym Powiernikiem Cienia zostaje pośmiertnie Cienista Zjawa.
Po chwili kontynuowała:
— Do tego grona dołączają również Pustułkowy Szpon, który podczas wojny z Klanem Klifu oddał oko za naszą wygraną, Trzcinniczkowa Dziupla oraz Lamentująca Toń, których poświęcenie również na zawsze zapisze się w historii naszego klanu — po tych słowach odchrząknęła. — Powstaje również tytuł Opiekuna Tchnienia, przeznaczony dla kotów, które uratowały życia tych krytycznie zagrożonych lub tych, które przez wiele księżyców wiernie służyły klanowi jako medycy. Pierwszą nosicielką tego tytułu zostaje Cisowe Tchnienie.
Na moment umilkła, by podsycić napięcie.
— Ostatnim z nowych odznaczeń jest Strażnik Tajemnic. Tytuł dla tych, którzy własną czujnością ochronią Klan Wilka przed zdrajcami, spiskowcami i każdym, kto spróbuje zatruć naszą przynależność od środka — wyjaśniła. — Nie są to jednak puste słowa ani ozdoby. Kot, który zdobędzie którykolwiek z tych tytułów, stanie się bohaterem naszego klanu. Otrzyma pierwszeństwo u medyka, pierwszeństwo zabierania głosu oraz prawo wyboru własnego ucznia. Jego słowa będą znaczyć więcej, ponieważ udowodnił już, że potrafi poświęcić dla Klanu Wilka więcej niż inni — spojrzała po wszystkich zgromadzonych.
— Z tymi słowami chcę, aby każdy młody kot dorastał z marzeniem o zostaniu Powiernikiem Cienia, Opiekunem Tchnienia czy Strażnikiem Tajemnic. Chcę, aby każdy wojownik wiedział, że największym zaszczytem nie jest życie długie, lecz takie, które oddane było Klanowi Wilka — przez kilka uderzeń serca polana ponownie pogrążyła się w ciszy. Została ona przerwana dopiero wtedy, gdy Zalotna Gwiazda zaczęła skandować imiona kotów, które przyjęły dziś nowe tytuły:
— Cienista Zjawa! Pustułkowy Szpon! Trzcinniczkowa Dziupla! Lamentująca Toń! Cisowe Tchnienie! — po tym, jak przywódczyni kończyła na ostatnim imieniu, inne koty też zaczęły skandować imiona nowo oznaczonych.
— Cienista Zjawa! Pustułkowy Szpon! Trzcinniczkowa Dziupla! Lamentująca Toń! Cisowe Tchnienie! — mimo tak głośnych i hucznych krzyków wiwatów, Cętkowany Tęgosz nie dołączył do tych kotów. Cienista Zjawa, jego ojciec był tak wspaniałym wojownikiem, że nie mógł przyjąć tego, że nie było go wśród nich. Jako jego jedyny syn czuł, że go zawiódł, nie podołał temu, żeby z pyska kocura wydobyło się "jestem z ciebie dumny", nie zdążył, bo oblicze śmierci go dopadło.
— Cienista Zjawa! Pustułkowy Szpon! Trzcinniczkowa Dziupla! Lamentująca Toń! Cisowe Tchnienie! — wiwaty w jego głowie były coraz cichsze, coraz bardziej mniej umiał się na nich skupić. Chciał jedynie, żeby teraz Cienista Zjawa wrócił z truchłami samotników, którzy go zaatakowali i powiedział wszystkim, że jednak żyje, spojrzał na wyjście z obozu, było puste jak zwykle, nic nie zdawało się tam czekać na niego. W końcu gmach kotów się rozszedł na znak Zalotnej Gwiazdy, tylko oczywiście on tam nadal siedział ze spuszczoną głową.
— Hej stary, wszystko dobrze? — obrócił się, widząc zmartwionego białego kocura, nie chciał jednak od nikogo pustych słówek, żadnych! Nawet od Rozbitego Księżyca.
— ZOSTAW MNIE W SPOKOJU! — krzyknął na Wilczaka, następnie wybiegł z obozu, zapewne inni już słyszeli, jak się wydarł, ale teraz biegł przed siebie.

***

Już nastała noc, rudzielec jednak nie chciał wracać do obozu, zrobi to rano. Teraz musiał zasnąć gdzieś w dobrym miejscu, aż się poczuł znowu jak kociak który przeżywa na nowo swoją próbę. Nawet się nie starał znaleźć dobrej kryjówki, znalazł krzew średniej wielkości i zsunął się pod niego, było tam minimalnie ciepło, jedną noc spania w chłodzie przeżyje. Tego zmierzchu tyle nowych tytułów się pojawiło po śmierci jego ojca, Powiernik Cienia, Opiekun Tchnienia i Strażnik Tajemnic. Niby każdy tytuł był wyjątkowy, Strażnik Tajemnic to tytuł dla tych, którzy chronili klan przed zdrajcami i zatruciem od środka, Opiekun Tchnienia był przeznaczony dla wybitnych medyków, którzy ratują dużo żyć, a Powiernik Cienia był dla kotów, które się poświęciły dla klanu, nie tylko Cienista Zjawa jako pierwszy dostał ten tytuł, nazwany po części po nim, ale też Pustułkowy Szpon, Lamentująca Toń, te koty zasługiwały na ten tytuł, tylko czemu wśród nich znajdował się Trzcinniczkowa Dziupla? Nie oślepł on przez walkę z Klanem Klifu, tylko z tego, co słyszał Seradelowej Łapy, że go stracił przez Kwaśną Kocankę, gdy była uczniem, to wydrapała mu oczy. Niby za to, że dał się oszpecić uczniowi, dostał tak ważny tytuł? Łatwo można było czemuś takiemu zapobiec, wystarczyło raz roztargnionego bachora walnąć i byłby spokój, ale nie, pokonany przez ucznia jeszcze został oznaczony. Cętkowany Tęgosz tak się gotował w środku, gdy zrozumiał, że czekoladowy dymny arlekin przynosił hańbę temu oznaczeniu na cześć jego ojca, dlatego musiał to naprawić. Rudzielec spokojnie zasnął po tak agresywnych przemyśleniach.

***

Był poranek, wyprostował głowę, ale nadział się na gałąź, dość agresywnie wylazł z krzaka. Czuł się cały zmarznięty, nawet śnieg w niektórych miejscach miał na futrze. Nie otrzepał się, tylko tak ze spokojem postanowił wrócić do obozu z kamiennym wyrazem twarzy. Wszedł do obozu jakby nigdy nic, koty patrzyły się na niego, ale on to zignorował, kierując się do swego legowiska.

Od Cętkowanej Łapy (Cętkowanego Tęgosza) CD. Ognikowej Słoty

Przeszłość

Wgryzł się mocno w grzywacza. Poczuł, że ptak szybko odszedł z tego świata. Rozluźnił już swój uścisk szczęk i upuścił ptaka na ziemię, mokre pióra w pysku nie smakowały dobrze.
— Gratulacje, Cętkowana Łapo. Jestem pod wrażeniem — Ognikowa Słota pochwaliła go, tarmosząc mu futro na łebku. Rudzielec nie spodziewał się tego, ale zatrzepotał uszami z radości, gdy ciocia go pochwaliła.
— Musisz koniecznie pochwalić się Cienistej Zjawie, na pewno będzie dumny z tego, jak wielkie postępy robisz — chciałby, ale bał się zagadać do ojca. Był jeszcze uczniem, więc może taki mały ptak nie zrobiłby na nim wrażenia.
— Jasne, pochwalę mu się — odparł dosyć niepewnie, starał się wyglądać pewniej, by ciocia się go nie pytała o nic więcej. Wyglądało na to, że się nabrała. Uśmiechnęła się, jak zwykle oznajmiając mu, że mogą jeszcze coś upolować, jeśli by chciał. Kocur się zgodził i poszli pobuszować w lesie, by znaleźć jeszcze kilka piszczek.

***

Wrócił z patrolu łowieckiego, składającego się z Wilgowej Goryczy, Tygrysiej Nocy, Wilczego Skowytu i prowadzącego go Sowiego Zmierzchu. Miał wiewiórkę, którą położył na stosie. Wielu wojowników poszło do starszyzny. Gąsiorkowy Trzepot, Podstępna Kłamczucha, matka Księżyca i Jaskółcze Ziele, to trochę dziwne uczucie mieć bardzo starą matkę, która musiała przesiadywać teraz w starszyźnie. Wszyscy byli pracowitymi i sumiennymi wojownikami, choć imię Podstępna Kłamczucha, musiało od razu dawać znać, że akurat dany kot nie był zasłużony. Mimo tego sądził, że każdemu z tych kotów należał się odpoczynek, oprócz temu jednemu co był najdłużej, Trzcinniczkowej Dziupli, ślepy kocur, który nic nie dawał od siebie. Niby jakim prawem on się jeszcze trzymał? Trzeba się go było jakoś pozbyć, ale później pomyśli nad tym jak. Ostatnio roznosiły się plotki, że jego ciocia, Ognikowa Słota szukała ojca dla jej kociąt i Kocimiętkowego Wiru. Niby nie wiedział, czy Kłamczucha to tak rozpowszechniła, czy ktoś inny. Mistrzyni akurat kończyła rozmowę z Zalotną Gwiazdą, to mógł na spokojnie podejść do niej.
— Cześć, Ciociu, słyszałem, że będziesz za niedługo szukać kogoś dla swoich kociąt, nie byłoby łatwiej znaleźć kogoś w klanie? — w klanie było wiele kocurów, którzy mogli się nadawać na potencjalnych ojców pociech.
— Polemizowałabym z tym co powiedziałeś. To nie jest złe szukać potencjalnego rodzica dla swoich pociech poza klanem, rozejrzyj się, wiele tutaj kotów nie ma obu rodziców też dlatego, że byli samotnikami, Seradelowa Łapa, Rozbity Księżyc czy Kalinowy Powiew to tylko kilka z przykładów gdzie nie byli wychowywani przez komplet rodziców, bo jest takich kotów więcej. Nie krew decyduje o tym, czy jesteś godnym Wilczakiem, ale ciężka praca i lojalność, jaką poświęcasz naszym przodkom i klanowi. — rzeczywiście nie mógł temu zaprzeczyć. On sam też nie miał dwóch rodziców, którzy go wychowali. Południca umarła, gdy się narodził, więc to Cienista Zjawa wziął go ze sobą do Klanu Wilka.
— Czyli samotnicy czasem są użyteczni? Nie są wyznawcami Mrocznej Puszczy więc ich tępie tak samo, jak koty z innych klanów — jego ciocia wydawała się zaskoczona jego słowami.
— Są, nawet bardziej niż nasi sąsiedzi. Możemy wykorzystywać ich siłę, by spłodzić potomstwo lub ich wziąć do klanu i ich nawrócić. Z takim wstrętnym Klifiakiem czy Burzakiem już byłoby trudniej, a raczej mało możliwe, są zbyt zaślepieni w ten swój "Klan Gwiazdy" — Ognikowa Słota wypowiedziała wyraz "Klan Gwiazdy" jakby miała zwymiotować. Cętkowanemu Tęgoszowi też to ledwo przechodziło przez ucho.
— To w takim razie już ich lubię, chyba że będą słabi, to ich wypędzę — mówili tak o tych samotnikach i przypomniało mu się o Kazarku który go uratował. Na razie nie wiedział, czy był słaby, czy nie więc musiał go dłużej obserwować, zwłaszcza że się domyślał, że raczej łatwo nie opuści ich terenów.
— Cieszę się, że tak myślisz, choć trochę mnie zdziwiłeś, bo twoja mama też była samotniczką — kocurek poczuł się niezręcznie, patrząc w różne punkty obozu.
— Mama była inna! Ona dostąpiła zaszczytu dołączenia do Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd, czego inni samotnicy nigdy nie mogliby — jego matka nie była jakąś samotniczką, była silna, a to cecha godnego Wilczaka, którą może nawet odziedziczył po niej. Byłby pewny, że gdyby żyła, to by była idealną wojowniczką, która wyznaje Mroczną Puszczę.
— Wiem, na pewno teraz dumnie zerka na ciebie z mroku. Widzisz, nawet jak urodzisz się z samotniczki, to możesz być kimś wielkim. Dlatego chcę również dla moich kociaków znaleźć ojca, po którym o dziedziczą najlepsze cechy, które może posiadać Wilczak — już sobie wyobrażał małe posłuszne kulki słuchające wiernie opowieści o Miejscu, Gdzie Brak Gwiazd, lub niegrzecznych urwisów, które będą łamać pierwszym lepszym kotom ogony, takie coś by się przydało Bielince, słyszał, że ponoć zbiła kociaka.
— A jak sobie go wyobrażasz? — sam sobie wyobrażał, że taki ojciec z wyglądu musiał być zwinny i silny, choć może ciocia szukała więcej idealnych cech.

<Ognikowa Słoto?>

Od Cętkowanej Łapy (Cętkowanego Tęgosza) CD. Rozbitego Księżyca

Kiedy będzie mianowany? Był pewny, że nie zajmie mu długo, zostanie wojownikiem, był ze zbyt szlachetnej rodziny, by nie zdobyć takiego tytułu przynajmniej w wieku dwunastu księżyców.
— Zanim się obejrzysz, to za niedługo nawet — nie zamierzał się obijać, wolał bardziej się wysilić na treningach niż przeciętny uczeń, a potem dostać rangę wojownika i odblokować wiele swobód jako nagrodę, że wcześniej będzie się mianować.
— Cętkowany Tęgosz brzmi dobrze, choć to zależy od samej przywódczyni jak mnie nazwie, na pewno ciekawymi imionami, które mógłbym nosić to Cętkowany Cień albo Południowa Zjawa — odparł rudzielec, sądząc, że to dobrze brzmi.
Księżycek uśmiechnął się lekko.
— Dla mnie nadal będziesz Tęgoszem, przyjacielu — uśmiechnął się bieluch. — Chociaż Południowa Zjawa też brzmi nieźle. Wierzę, że Zalotna Gwiazda wybierze ci odpowiednie imię — dodał.
— Dzięki, gdy tylko usłyszę moje nowe imię, to na pewno będę wiedział, że moja rodzina będzie ze mnie dumna — gdy szybciej zostanie mianowany, na pewno jego rodzina będzie zadowolona, raczej nikt nie lubił w tym klanie kotów, które przeciągały niepotrzebnie swój trening, zwłaszcza do takiego wieku gdzie lider powinien ich wykopać daleko poza tereny Klanu Wilka.
— Wiesz, czemu pomyślałem o członie "Południe"? Moja matka miała tak na imię, właściwie prawie, bo nazywała się Południca, ale nigdy jej nie poznałem, bo zmarła, gdy od razu się urodziłem. Wiem, tyle że była ruda jak ja. Silna i ładna. Szkoda, że jej nie poznałem. Nawet gdy o niej myślę, to mam tylko wyobrażenie tego, co mówił mi ojciec, nigdy tego, co mógłbym zobaczyć, gdyby żyła. Przynajmniej jednak wiem, że jest w Mrocznej Puszczy i kiedyś ją tam spotkam — zawsze wyobrażał sobie, co było, gdyby żyła, ale raczej ot tak nie wstanie z martwych i nie wróci do niego i ojca.
— Za to mroczni przodkowie w zamian dali mi wspaniałego ojca, moje ciocie, Ognikową Słotę i Nadciągający Pomrok. Jeszcze Zalotną Gwiazdę jako babcię, każdego dnia dziękuję moim przodkom, że dali mi takie życie i klan gdzie żyje. Powiedz mi Księżycu, jak ty czujesz się bez ojca?
— Z pewnością będzie! I ja również będę z ciebie dumny, Tęgoszyku — Rozbity Księżyc się odezwał krótko z promiennym uśmiechem na pyszczku. Zastrzygł też lekko uchem i uniósł brwi, gdy usłyszał o jego matce.
— Zmarła, gdy ty przyszedłeś na świat? Musiała mieć ciężki poród... — westchnął cicho starszy, a jego buźka wykrzywiła się w smutnym grymasie. — Czyżbyś był jak twoja matka? Rudy, silny i całkiem przystojny — zaśmiał się, bieluch. — Brzmisz jak jej kopia, Rudzielcu — dodał, liżąc się po łapce. — Hmm, a ty znowu o Mrocznej Puszczy... Też w nią wierzę, ale czy naprawdę musimy to mówić na każdym kroku? — szepnął syn Jaskółczego Ziela, wzdychając trochę jakby cierpiętniczo. Jak Księżyc nie mógł rozumieć, że o Mrocznej Puszczy można zawsze rozmawiać? Był to najlepszy temat, jeśli nie miałeś tematu do rozmowy, czuł, że gadając o nich, składał im hołd. Niewspomnienie o Mrocznej Puszczy na jeden wschód słońca, było jak niezjedzenie swojej ulubionej zwierzyny przez kilka dni.
— Bez ojca? — uniósł brwi, a następnie Księżyc parsknął śmiechem. — Dla ciebie może Cienista Zjawa ma jakieś znaczenie, ale mój ojciec nigdy mnie nie interesował. Właściwie to znam tylko jego imię. Nazywał się Kornik i był jedynie samotnikiem. Nie zawdzięczam mu nic poza tym, że pozwolił na to, abym jako plaga Mrocznej Puszczy pojawił się w łonie własnej matki — odparł, odrobinę zdenerwowany wbijając pazury w ziemię.
— Jestem wdzięczny Mrocznej Puszczy za to, że mam Jaskółcze Ziele i przyjaciela. Może również za to, że Jaskółka miała dodatkową parę łap do pomocy w wychowaniu takiej niedojdy jak ja. Wychowały mnie dwie kotki. Nie brakuje mi ojca i wiesz co? Zdecydowanie wolę nigdy go nie poznać — wypalił, a w jego głosie było słychać coraz to większą irytację.
Nabrał powietrza w płuca, a następnie je wypuścił z łagodnym uśmiechem na pysku.
— Właściwie to czuję się przez nich wszystkich porzucony — mruknął na końcu bieluch, mozolnie rysując na ziemi pod swoimi łapami.
Miło było słyszeć, że nawet jego kolega będzie z niego dumny, choć liczył bardziej że Cienista Zjawa będzie najbardziej z niego zadowolony. Co do jego matki, to czuł, że aż mu się uszy czerwienią, to było dość dziwne, zwłaszcza że nietypowo się czuł, że kocur nazwał go "przystojnym", tylko najgorsze jest to, że to takie mieszane było.
— Weź mi, nie pochlebiaj, lizusie! — Pacnął go przyjacielsko łapom, ale szybko ją zwrócił do siebie, dlaczego ten kocur sprawiał, że tak się zachowywał? Wymienili kilka zdań i zachowywał się, jakby coś w niego strzeliło. Zaciekawiony zaczął słuchać, czy Księżyc czuł to samo, gdy żył bez jednego rodzica. O dziwo myślał, że czuł jakąś radość, ale bardziej słyszał, że białas czuł się wyobcowany. Pomimo opieki dodatkowych dwóch kotek i swojej matki, jakby nie miał z nimi więzi rodzinnej.
— Porzucony przez wszystkich? Futrzaku, przecież obok siedzę i rozmawiam. To chyba znaczy, że nie kroczysz sam po tym całym klanie — rzucił żartobliwie, czekaj, czemu on go wspierał? Przecież na mroczną puszczę miał być obiektem, który miał nawrócić na właściwą drogę, miał go nic nie obchodzić, a jak nic zachowywał się przed nim jak jakaś rozjuszona kotka. Chciał jakoś zmienić temat.
— Jak zostanę wojownikiem to, co ty na to, żeby iść do czarnych gniazd ponabijać się z Klifiaków? Jestem pewny, że po tylu księżycach, nadal mają ból tyłka, że ukradliśmy ich tereny dawno temu, wchodzisz w to? — teraz rozmawiając z Księżycem, dzielił się na dwie osobowości, bo z jednej strony był jakiś bardziej gadatliwy, a ta druga strona chciała udusić tą pierwszą, przecież Tęgosz, który starał się być grzeczny, przez ten cały czas nie chciałby pakować się w głupie pomysły, może to po prostu wina okresu nastoletniego? Którego nie przeszedł, jak był dzieckiem i teraz mu się to objawia? Jakieś zmiany się w nim gotowały i tego bała się druga osobowość w nim, ta najstarsza.
Rozbity Księżyc, słysząc jego reakcje, parsknął śmiechem, zakrywając pysk łapką. Uśmiechnął się, mrużąc lekko oczy.
— No co! Już głupiego komplementu nie można komuś dać? — miauknął Wilczak, niewinnie trzepocząc rzęsami. Uniósł brwi, słysząc odpowiedź cętkowanego, a w jego niebieskich oczach pojawił się ciepły blask. Zarumienił się lekko i chrząknął.
— Ciebie nie miałem na m-myśli — odparł bieluch, zaraz z niewyraźnym uśmiechem na pyszczku. Księżyc wyglądał, tak jakby chciał co powiedzieć, ale przymknął pyszczek.
— Jeszcze się pytasz? Z Klifiaków zawsze — rzucił, był zdziwiony, że spokojny Księżyc zgodził się na jego propozycje, myślał, że białas mu powie, że to nie miłe dokuczać innym kotom, jak to mu mówił na zgromadzeniu, gdy obraził wiarę reszty klanów.
Siedział przez chwilę w ciszy.
— Miękniesz — rzucił krótko ze złowieszczym uśmieszkiem.
— Chyba ty miękniesz! — fuknął, jak on śmiał tak mu mówić? Był Wilczakiem z krwi i kości, nie było tu miejsca na bycie miękkim. Jak będzie prawowitym wojownikiem, to mu już pokaże!
Cętkowany Księżyc obudził się w legowisku wojowników, a najlepsze jest to, że pierwszy raz. Widział dużą różnicę, tutaj wszystkie koty były ściśnięte, a niektóre dzieliły razem legowiska. Legowisko uczniów o wiele razy miało więcej przestrzeni, a teraz gdy uciekł z niego to Seradelowa Łapa i Garbata Łapa dzielili razem tą przestrzeń. Współczuł kotce, bo nienawidziła swego brata, więc zwykle spała bliżej strony rudego. Teraz pewnie musiała przenieść legowiska tam, gdzie nie będzie widzieć czekoladowego. Chociaż zapomniał dodać o Miodowej Łapie, może za nią się skryje? Szczerze, najlepiej by było, gdyby już została wojownikiem, to może wtedy upolowaliby coś razem lub poszli na spacer.
— Cześć, Księżycu! — biały kocur siedział zaś samotnie gdzieś w cieniu, starając się chyba unikać własnej matki, bo to tak wyglądało. Wilczak zrobił wielkie oczy, a Cętek się zaśmiał.
— Znowu się przestraszyłeś rudej pchły? — nieświadomie się droczył ze starszego kocura.
— A spadaj na drzewo — odpowiedział niepoważnie Księżyc, a Cętek się uśmiechnął, co nie umknęło niebieskim oczom rozmówcy.
— Czy mi się wydaje, czy poważny wnuk Zalotnej Gwiazdy się uśmiechnął? — Cętkowany Tęgosz szybko wrócił do swojej poważnej miny.
— Wydawało Ci się, bieluchu! W mojej rodzinie nikt się nie uśmiecha jak głupi do zwierzyny z byle jakiego powodu — syknął na Rozbitego Księżyca, a następnie zmienił tonację swego usposobienia. — Przyszedłem do ciebie, bo obiecałeś mi, że pójdziesz razem ze mną do Czarnych Gniazd, w celu spędzenia miło czasu i skruszenia ego naszych sąsiadów, Klifiaków — czekał, aż Rozbity Księżyc z nim pójdzie, a raczej musiał pójść. Nie przyjmował do siebie żadnego sprzeciwu ze strony jego kolegi, z którym miał iść.

<Księżycu, idziesz?>

Od Cętkowanego Tęgosza do Nadciągającego Pomroku

Przeszłość

Z okazji tego, że Tropiąca Łaska tego dnia nie chciała go trenować, to wymieniał posłania w legowisku uczniowskim. Nie marudził niby, było tak ciepło, że mógłby w obozie zostać cały dzień i robić takie prace, może czekoladowa szylkretka czasem go biła, ale nie była złym kotem, skoro pozwoliła mu zostać w obozie. Wymieniał akurat jedno z posłań, które było blisko wejścia do legowiska uczniów, czasem zerkał na obóz, który tętnił życiem. Widział jak jego ciocie, rozmawiały ze sobą, jako mistrzynie pewnie ustalały trenowanie wojowników, ranga mistrza brzmiała fajnie, pomagałeś innym kotom rozwinąć swoje umiejętności, by je zastosować na polu bitwy. Rudzielec chciał kiedyś to zobaczyć w praktyce, jak podczas wojny mistrzowie wydają reszcie Wilczaków rozkazy. Tygrysia Noc dzielił się językami z Wilgową Goryczą, poprawiając buremu jego długą, gęstą grzywę, brat czekoladowej był dużo spokojniejszy z charakteru od swej starszej siostry. Dziwił się, że Tropiąca Łaska mogła być jego siostrą, zachowywali się tak różnie od siebie, choć mieli podobieństwa w wyglądzie to w charakterze niezbyt. Spoglądał jeszcze gdzieś w dal i zobaczył jak Tropiąca Łaska, opierała się gdzieś w kącie obozu z głową podpartą do łapy, na jej pysku było widać uśmiech, a źrenice były większe, było widać, że patrzy na Nadciągający Pomrok. Wyglądało to, jakby czekoladowa kotka interesowała się jego ciocią, wojowniczka otrzepała się, a on szybko obrócił głowę, udając, że czyści te legowiska. Chociaż może to tylko był przypadek i tak sobie patrzyła, ot, tak, jak on czasami tak robi, patrząc na mrówki w ziemi.

***

Mogłoby się wydawać, że taka sytuacja mogła być jednorazowa, ale gdy został wojownikiem, to zauważył, że takie akcyjki powtarzały się częściej, dodatkowo nawet raz Tropiąca Łaska spytała Nadciągający Pomrok czy nie chciałaby wyjść z nią poza obóz, ale czarna dymna szylkretka zbywała ją i sobie poszła. Gdyby nie Seradelowa Łapa, która to podsłuchała, to za licho by się tego nie dowiedział, czasami uznawał, że ta umiejętność Seradeli jest przydatna, a czasem sam się bał, że kotka mogłaby go podsłuchać, nawet gdy śpi, była za bardzo w tym zaawansowana. Czarna mistrzyni dzisiaj opierniczyła Cykoriowy Cykor, aż ta uciekła w podskokach od mistrzyni po rozmowie. Cętkowany Tęgosz podszedł do mistrzyni.
— Cześć, ciociu, widzę, że miałaś problem z Cykorią, czy to dlatego, że nie trenuje Garbatka? Nie, żebym się o niego martwił, bo nie dziwię się, patrząc na niego, czemu nie chce go trenować, na jej miejscu też bym tego nie trenował. Wywaliłbym go od razu z klanu, przynajmniej posłużyłby jako pokarm dla dzikiej przyrody — mistrzyni poprawiła swoją grzywę.
— Właściwie to mieliśmy poważną rozmowę na inny temat. Jak patrzę na ciebie, to dosyć szybko urosłeś, wcześniej byłeś wielkości mojej łapy. Jak ostatni raz ciebie widziałam, to piłeś mleko Wrotyczowej Szramy, ale słyszę, że rośniesz nam wspaniale — tak, Wrotyczowa Szrama, matka Garbatka, ona też była jakaś słaba, powinna to coś zakopać, od kiedy się urodziło. Czekoladowy kocur był tak obrzydliwy z wyglądu, był czymś, co nie pasowało do estetyki ich klanu.
— Staram się, jak mogę, wiesz mam do ciebie nietypowe pytanie — mistrzyni przechyliła łebek.
— Słyszałam wiele pytań tego typu, ale nie obrażę się, jeśli to będzie, tylko jedno pytanie — rudzielec zaczął z grubej rury.

— Często widzę, jak Tropiąca Łaska podchodzi do ciebie i nie wiem, coś tam kręcicie ze sobą? Zauważyłem, że jest tobą zainteresowana w jakiś sposób — czarna dymna szylkretka wyglądała na trochę zbitą z tropu, takiego pytania rzeczywiście mogła się nie spodziewać.

<Nadchodzący Pomroku, are you gay?🏳️‍🌈>