Od Tropiącej Łaski do Cętkowanego Tęgosza

Tropiącą Łaskę w zasadzie nigdy nie obchodzili starsi. Gdy była jeszcze kociakiem, lubiła wysłuchiwać ich historii, które wtedy wydawały jej się jedynie drobną hiperbolą rzeczywistości. Teraz jednak widziała już, że ich słowa były zwykłymi banialukami. Ile prawdy było w opowieści Gąsiorkowego Trzepotu o klątwach rzucanych przez Kwaśną Kocankę? Ile w bajce o tym, jak Trzcinniczkowa Dziupla stracił wzrok? Wspomniany starszy został kilka wschodów słońca temu wyciągnięty na środek azylu. Nie po to, by opowiadać historie, lecz dlatego, że jego ciało zesztywniało i wystygło. Jego śmierć nie była dla klanu ani ogromnym zaskoczeniem, ani szczególnym ciosem. W Klanie podwoiła się liczba królowych, przybyło uczniów niezdolnych do polowania na tyle skutecznie, by wykarmić siebie i swoich pobratymców, a lada moment potroić miała się również liczba kociąt. Zgon jednego starszego był w zasadzie odciążeniem dla klanu. Trzcinniczkowa Dziupla wyświadczył im przysługę, zdychając. Tak właśnie myślała, aż do pojawienia się plotek. Sama pręguska nie dostrzegła w śmierci starszego niczego podejrzanego, jednak Gąsiorkowy Trzepot – siostra zmarłego – zarzuciła jej, że jej były wychowanek, Cętkowany Tęgosz, maczał łapy w zgonie czekoladowego kocura. Z początku słowa ześwirowanej na punkcie spisków staruchy nie brzmiały zbyt przekonująco. Dopiero później, podczas rozmowy z Kruczym Piórem, do zielonookiej dotarło, co właściwie miała na myśli. Zastępca i członek kultu zamienił z nią kilka słów na temat spotkania kultystów, a przy okazji wspomniał o rudym kocurze, którego wcześniej tego samego dnia szykanowała Gąsiorkowy Trzepot. Tropiąca Łaska nie mogła uwierzyć własnym uszom, gdy Krucze Pióro najzwyczajniej w świecie oznajmił jej, że Cętkowany Tęgosz złożył wizytę w legowisku Zalotnej Gwiazdy – na jej życzenie – i opuścił je ze zwieszonym ogonem. Tym razem nie miała powodów, by mu nie wierzyć. Był rozsądny i nie miał żadnego powodu, by okłamywać ją w takiej sprawie. Jego słowa brzmiały też znacznie rzetelniej niż słowa kotki, której zdrowy rozsądek odebrało jeszcze przed narodzinami zastępcy. Oczywiście słowa dymnego kultysty musiały być prawdą. W końcu połowa złych wydarzeń z ostatnich księżyców sprowadzała się albo do Klanu Gwiazdy, albo do jej przeklętych uczniów. Widmo skandalu Nocnego Śpiewaka jeszcze nie ucichło, a następny już musiał niedyskretnie zamordować członka starszyzny! Czy naprawdę tego ich nauczyła? Gdyby to ona zamordowała członka starszyzny, z pewnością zrobiłaby to dyskretnie. Po usłyszeniu tych jakże nieszczęsnych wieści, nastrój kotki uległ drastycznemu pogorszeniu. Irytacja szybko przerodziła się we wściekłość, jednak czekała aż do samego wieczora, by skonfrontować rudego pręgusa, zanim zrobi to ktoś inny – i to w sposób znacznie mniej przyjemny niż ona. Kipiała ze złości. Gdy patrol wrócił do obozu, na czele z Tęgoszem, szylkretka natychmiast ruszyła w jego stronę, by go wypytać.
— Cętkowany Tęgoszu! Dawno nie rozmawialiśmy, a już od dzisiaj wiem, że mamy o czym. Nie zatrzymuj się, mam do ciebie sprawę — wycedziła. — Jak to się stało, że nie zwróciłeś się do swojej byłej mentorki ze sprawą, którą miała do ciebie Zalotna Gwiazda? Nie jestem w stanie poradzić nic na twoje problemy? Może nie. Może na ten akurat nic nie zaradzę.

<Cętkowany Tęgoszu, czy zabiłeś Trzcinniczkową Dziuplę?>