Od Firmamentowej Łapy

— Było blisko, spróbuj jeszcze raz! — Wzburzony Kormoran dopingował kocura, podczas gdy ten już po raz kolejny nie dał sobie rady ze złapaniem mewy. Firmament westchnął ciężko, znów przyjmując pozycję łowiecką, podczas gdy jedna ta sama mewa nadal śmiała się mu w pyszczek. Mogłoby się wydawać, że nareszcie uda się mu upolować zwierzynę, jednak ptak znów odleciał, sprawiając, że Firmamentowa Łapa wylądował na pysku. Otrząsnął się, wylizując od razu swoje zmierzwione futerko oburzony. Dlaczego nie może po prostu sobie radzić? Westchnął, kierując się głębiej w stronę lasu, nawet nie patrząc na swojego mentora. Nie zachowałby się tak normalnie, jednak w tej sytuacji musiał pobyć samemu, co tn chyba zrozumiał, bo nie usłyszał za sobą kroków wojownika. Point usiadł, patrząc na kałużę, która powstała po ostatniej ulewie. Wpatrywał się tak w swoje odbicie, przez chwilę jakby widząc w niej również odbicie Truskawkowego Pola. Od razu podniósł łapę, uderzając nią w taflę wody. Jego uwagę po chwili przykuła mała kulka mchu, która leżała obok. Podszedł do niej, wpatrując się w nią. Rozejrzał się, jakby czegoś szukając. Podniósł dwa małe listki i dwa małe kamyczki, oraz dłuższego kwiatka. Zaczął pracować sumiennie i dokładnie, tworząc po chwili… Małą myszkę z mchu. Uśmiechnął się delikatnie, patrząc na swój twór. Po chwili zdecydował, że zaniesie go do żłobka. Może to znak od Jastrzębiego Zewiu, że może przecież nie być kojarzony z matką, tak jak powiedział mu jego mentor. Nie jest jej nic winien. Dała mu życie z własnej woli, a on może z nim zrobić co tylko zechce. Wrócił do Wzburzonego Kormorana, który teraz patrzył na niego zdumiony.
— Co tam masz? — zapytał ucznia.
— Zabawkę dla kociąt. Może im się spodoba. — odpowiedział mu młodszy. Mentor nie pytał nawet o to, czemu kocur odszedł. Był mu za to w pewien sposób wdzięczny. Ruszyli w stronę obozu, a gdy dotarli, point od razu ruszył do kociąt. Wszedł do żłobka, nadal czując zapach jego dawnej karmicielki… Potrząsnął jednak głową, zwracając się do małych kulek biegnących w jego stronę.
— Fiment! Przyszedł Fiment! — Kocięta przez trudności w wymawianiu jego imienia już księżyc temu okrzyknęły go Fimentem, jednak ten nie narzekał. Uśmiechnął się, spokojnie siadając przed kociakami. Zerknął również na chwilę w stronę tych młodszych, które nadal jeszcze tuliły się do brzucha matki. Po chwili jednak z myśli wyrwały go starsze kociaki, skaczące po nim jak szalone.
— No już maluchy, już. Przyniosłem wam coś fajnego. — Schylił się i położył na ziemi zabawkę. Kocięta zaczęły ochoczo ją obwąchiwać, a po chwili nawet bawić się nią.
— Ale ładne! Wygląda jak mysz! — wykrzyknęła radośnie Dymówka, na co kocur skinął.
— Tak, zrobiłem ją specjalnie dla was. — pochwalił się młodszym, na co kocięta ruszyły w jego stronę, tuląc się do jego łapy.
— Dziękujemy Fiment! — Ciska schowała pyszczek w jego futrze, na co ten lekko zaśmiał się.
— Nie macie za co dziękować. Muszę lecieć, niestety. Ale odwiedzę was jeszcze, obiecuję. — Kocięta niechętnie puściły jego łapę, machając mu na pożegnanie. Gdy wyszedł, odwrócił się jeszcze na chwilę w ich stronę, patrząc jak bawią się przyniesioną im zabawką. Uśmiechnął się lekko, spoglądając na legowisko medyków, gdzie Jagnięcy Ukłon właśnie szkoliła Ćmią Łapę. Zwiesił łeb, po czym westchnął, odchodząc w stronę legowiska uczniów.

[520 słów]