Od Wiewiórczej łapy CD. Kalinkowej Łapy

Wiewiórka popatrzył za Fiolet, która wchodziła już do żłobka. Miała rację, sprawiają wystarczająco kłopotów jak na kocięta, więc jeśli wyszliby z obozu, ich matka chyba odeszłaby do Klanu Gwiazdy i wróciła, aby zedrzeć powoli skórę z każdego z pięciu małych smrodów.
- Hey, ja.. lubię spędzać z wami czas.. - zaczęła Słodka - ale nie wydaję mi się, że to dobry pomysł - stwierdziła niepewnie i wzięła wdech i przestała na chwilę mówić, aby poukładać swoje myśli
- Pójdę z Fiolet - skończyła w końcu i poszła do żłobka, znikając w przejściu, z pola widzenia pozostałych kociąt.
Kalinka westchnęła, po czym machnęła zirytowana swoim kolorowym ogonem. Na tyle, ile rudy kociak znał siostrę, zapewne teraz zastanawiała się, co jest z resztą nie tak, albo co jest z jej planem nie tak.
- To co chłopaki? - zapytała, przerzucając wzrok z Wiewióra, na Truskawka i odwrotnie - Idziemy sami??
Wiewiórek od razu przytaknął, zawsze zgadzał się na wszystko, co Kalinka oferowała, nawet jeśli to, co robiła, było złe.
- No dobra - powiedział nagle Truskawek - Ale ja prowadzę!
---
Nagle z zamyśleń wyrwało go szturchnięcie. Była to Kalinkowa Łapa, która szturchnęła go niedużą sroką.
Mentorzy obydwu uczniów zabierali ich wieczorem na patrol, dlatego dostali pozwolenie, aby zjeść zwierzynę, żeby mieć siłę na patrolowanie.
Wiewiórcza Łapa miło uśmiechnął się do Kalinki, która położyła ptaka tak, żeby obydwoje mogli zacząć go jeść.
- Co tak odpłynąłeś? - zapytała się jak tylko podniosła ponownie głowę.
Rudy wymówił w głowie cichą modlitwę do Klanu Gwiazdy i jako pierwszy wziął gryza zwierzyny i potrzebował chwili, żeby przełknąć mięso.
- No wiesz - zaczął, przecierając sobie pysk łapą - Myślałem o tym, jak byliśmy jeszcze kociakami i chcieliśmy wyjść poza obóz.
Kalinkowa Łapa, która właśnie zjadła kawałek ptaka, który odgryzła, zaśmiała się pod nosem.
- I nawet się nam nie udało! - prychnęła z żartobliwym tonem głosu - Truskawek odpadł, bo ja chciałam prowadzić, a i tak zatrzymali nas przy wyjściu!
Wiewiór machnął rozbawiony ogonem.
Kiedy skończyli jeść, podszedł do nich Jaśminowy Sen, a za nim Srocze Pióro.
- Gotowi na patrol? - zapytał przywódca.

< Kalinkowa Łapo? >

Od Wiewiórki cd Kalinki

Wiewiórkę zamurowało na krótką chwilę, był pewien, że nawet przez jakiś czas jego wciąż małe serduszko przestało bić.

Kalinka powiedziała, żeby on wybrał zabawę? Kocur przeżywał w tej chwili wielki szok. W końcu, odkąd pamiętał, nigdy jeszcze kotka sama z siebie nie pozwoliła wybrać mu albo komuś innemu zabawy.

- Uh.. - rudy nie chciał rzucić jakiegoś słabego pomysłu na zabawę, żeby siostra nie rozczarowała się nim. Myślał chwilę, przeskakując z łapy na łapę - może... 

Szylkretowa wpatrywała się uważnie w żółte oczy brata, czekając na jego odpowiedź.

- To może chodził lisek koło żłobka? - zaproponował, próbując nie zająkać się przez presję, jaką wywołało na nim spojrzenie siostry.

Kalinka szybko złapała wdech - Tak! To super pomysł! 

Wiewiórek w duszy odetchnął z wielką ulgą, gratulując samemu sobie wyśmienitego pomysłu, który został bez problemu przyklepany przez siostrę.

Niebieskooka poszła w stronę rodzeństwa, po czym swoją małą łapką zaczęła uderzać Truskawka po głowie 

- Wstawaj rudzielcu - syknęła mu do ucha - idziemy się bawić 

Wiewiór jedynie podszedł do nich, patrząc, jak sytuacja zamierza się rozwinąć. Kocurek, choć starał się to zamknąć w sobie, bardzo ekscytował się faktem, że niedługo razem z Truskawkiem i Kalinką, będą bawić się w grę, którą to sam on wymyślił. Nigdy nie było sytuacji, gdzie nie chciał przyznać, jak bardzo uwielbia wspólne zabawy z daną dwójką, bez problemu mógłby stwierdzić, że to z nimi najbardziej lubi spędzać czas, nawet jeśli Kalinka i Truskawek często się kłócą.

- Daj mi spokój, nie widzisz, że śpię? - odpowiedział jej Truskawek.

Szylkretowa popatrzyła na niego zdegustowana - To co ty? Lunatykujesz? No chodź, będzie fajnie.

Kalince zajęło trochę czasu, aby namówić Truskawka na zabawę. Wiewiórek w międzyczasie podniósł już kłębek mchu i wyszedł na zewnątrz, czekając tam na rodzeństwo. Ich matka spała, więc nie chciał jej budzić, żeby powiedzieć jedynie o tym, gdzie idzie. Pierwsze co walnęło kociaka, to chłodniejsze niż poprzedniego dnia powietrze. Rodzice mówili mu już o porze opadających liści, kiedy las szykuje się na przyjęcie do siebie strasznej pory nagich drzew. Wiewiór cieszył się, że za nim zaczął trening, mógł wciąż bawić się z rodzeństwem w cieple pory zielonych liści.

- Idzie lis koło żłobka... - cicho powtarzał sobie niektóre zdania, aby przypomnieć sobie zwrotkę do zabawy i niczego nie pomylić - ...kawałek myszy mu darować. 

Po jakimś czasie, rudy nie dość, że ujrzał Kalinkę i Truskawka, na których czekał, to za nimi przyszły jeszcze Słodka i Fiolet. 

Wiewiór sam poczuł, że zaczyna mruczeć na ten widok, ponieważ nawet jeśli ma faworytów do zabawy, to wygrywało bawienie się razem całą gromadką.

Kocięta usiadły w kręgu przed żłobkiem, cętkowany zwrócił uwagę, że jedna z jego sióstr - Fiolet, zaczęła myć swoje futro, ale szybko przestała, tak jakby właśnie przypomniała sobie, że zaraz pewnie i tak się pobrudzi.

Rudy nie był pewien, czy powinien mówić do Fiolet jak do kotki. Za każdym razem, jak mówił o niej jak o kotce, dostrzegał dziwne spojrzenie w oczach siostry. 

- Okey Wiewiór, ty zaczynasz - zdecydowała Kalinka, wypychając łapą brata, który siedział obok niej.

Grupka wtedy przysunęła się bliżej siebie, aby po miejscu rudego została jedynie legenda. 

Kociak od razu podniósł mech i zaczął krążyć naokoło kręgu rodzeństwa.

- Idzie lisek koło żłobka, cichuteńko stawia nogi - zaczął, mówiąc przez zęby, przez to, że w pyszczku trzymał mech - cichuteńko się zakrada, nic nikomu nie powiada! - zrzucił szybko mech na najbliższego kota, który był przy nim, czyli Kalinkę i zaczął uciekać w przeciwną stronę, żeby zająć miejsce siostry.

<Kalinko?>

Od Wiewiórki cd Kalinki

Wiewiórka wraz z Kalinką, od momentu stworzenia ich genialnego pomysłu, doskonale wczuli się już w rolę "lisów żłobka", ponieważ mieli już wszystko zaplanowane jak najlepiej, przynajmniej tak sądzili. Powolnie, ale niezdarnie przez to, że nigdy nikt ich jeszcze tego nie szkolił, skradali się w stronę śpiącego rodzeństwa, aby ich pokonać i tak jak ustalili, podbić żłobek, Kalinka miała zostać przywódczynią, Kalinkową Gwiazdą, a Wiewiórka zastępcą, Wiewiórczym Blaskiem. Szybko zaplanowali to co mają zrobić, postanowili, że ich otoczą, a więc Kalinka w tym momencie wybrała sobie trudniejsze zadanie, ponieważ zdecydowała, że to ona chcę bawić się w taką prawdziwą wiewiórkę i wspinać się po matce jak po drzewie, żeby skoczyć z góry na wciąż śpiące rodzeństwo, kiedy to rudy kocurek jedyne co miał zrobić, to po cichu zakraść się do nich z przeciwnej strony matki i czekać tam na wypadek, Jakby któreś z rodzeństwa zamierzało uciec tą drogą, dlatego to on miał za zadanie złapać ich.

Wiewiórka przysiadł już przy rodzeństwie, czekając, aż jego niedużo młodsza siostra wdrapie się na matkę. Czekanie jednak nie potrwało długo, szylkretowa kotka zeskoczyła na Truskawka, zaczynając tym niezłą bójkę pomiędzy szylkretową i rudą. 

Jedno z rodzeństwa próbowało odejść w inną stronę żłobka, Wiewiór nawet nie zauważył które, ale od razu rzucił się na nie, powodując, że wycofało się z powrotem do matki.

- Mamooo! - płacz nagle dostał się do uszu Wiewiórki - Kalinka mnie podrapała!!! - i rudy dobrze już wiedział, że był to płacz nie kogo innego, jak Fiolet.

Kocur od razu wycofał się parę kroków w tył, patrząc, jak Truskawek i Kalinka na chwilę zaprzestają wojny, tylko piorunując się wzrokiem. Dobrze wiedział, że ich matka nie będzie zadowolona, dlatego siedział cicho, mógłby przysiąc, że nawet na krótką chwilę jego serduszko przestało bić.

Iskrzący Krok podniosła głowę, zbudzona nagłym hałasem. Przejechała wzrokiem po wszystkich kociętach, które wlepiały w nią wzrok, gotowe na to, co ma nastąpić.

- Co się dzieje? - zapytała.

<Kalinko?>