Od Bryzki (Bryzowej Łapy)

Po spotkaniu medyków

Bryzowa Łapa przekładała wysuszone już liście lubczyku ogrodowego, z których unosił się wątły, trawiasty zapach. Próbowała zbić je wszystkie w kupkę, żeby łatwiej było je nabierać w razie potrzeby, aczkolwiek każdy najmniejszy podmuch wiatru burzył jej budowlę, co bardzo sprawnie utrudniało jej pracę, a wręcz zmuszało ją do rozpoczęcia jej na nowo. Zmarszczyła brwi, gdy jej wieżyczka raz jeszcze upadła. Ogonem zamiotła całość, odkładając ją obecnie na bok, ponieważ jej uszy wychwyciły poruszenie w wejściu do krzewu. Wzrokiem podążyła w tamtym kierunku. Dostrzegła Wodnikową Łapę w progu. Koteczka była w podobnym wieku co ona, mimo wszystko nie miały nigdy okazji zamienić więcej niż może parokrotne przywitanie się ze sobą, dlatego też niebieska nie wiedziała, czego się spodziewać po pobratymczyni. Wykrzywiła pyszczek, a potem spojrzała w stronę swojego mentora. Chudy Grzbiet mamrotał z niezadowoleniem, że znowu malwa została przesunięta nie na to miejsce, co trzeba było. Wyglądał na zmęczonego i zestresowanego, dlatego też jego uczennica postanowiła dzisiaj wykazać się nowo nabytą wiedzą i odciążyć go przynajmniej teraz! W końcu już wiele wiedziała, prawda? Czarnofutra koteczka pociągnęła nosem, marszcząc brwi ze zniecierpliwieniem. W wejściu pojawił się Pszczeli Rój, z uniesioną przednią łapą. Jarzyło się na niej paskudne ugryzienie, najprawdopodobniej szczurze. Bryzowa Łapa machnęła mu ogonem na przywitanie, jednocześnie zachęcając do tego, żeby przysiadł i poczekał na swoją kolej.
— Macie coś na katar? — miauknęła, wpatrując się w bursztynowe oczy rówieśniczki. Bryzka pokiwała głową.
— Tak! Wydmuchiwałaś już w coś nos? Jeśli nie masz pod łapą żadnego liścia, to możesz sobie wydmuchać w ogon. Swój albo kogoś, kogo nie lubisz — powiedziała, uśmiechając się z rozbawieniem. Pochwyciła łapą zioło z najbardziej zacienionego kącika, które wydawało jej się odpowiednie. Pięciornik kurze ziele leżał teraz u stóp kruczoczarnej kocicy, która już miała się schylać po to, żeby je spożyć. Ulistniona, wzniesiona roślina o żółtych kwiatach, aromatycznym zapachu i ostrym smaku aż sama się prosiła o to, żeby się nią zainteresować.
Nagle pojawił się przed nimi Chudy Grzbiet i zwinął medykament tuż sprzed nosa zielonookiej. Szara podniosła brew ze zdziwieniem.
— Bryzowa Łapo, co ty wyprawiasz?! — najeżył się, patrząc na nią teraz karcąco. Zmarszczył nos, a potem zastrzygł wąsami. Wilczaczka poczuła, jak lekko zapada jej się serce. — Na katar podajemy zioła wzmacniające, czyli kwiaty jakubka, płatki stokrotki lub jałowiec. Nie możesz rozrzucać na prawo i lewo ziół, jakie ci się nawiną pod łapę! — mówił, wreszcie wycofując się sprawnie do składzika, po paru uderzeniach serca wracając z małym zawiniątkiem.
— A temu co? Chciałaś mnie otruć, Bryzowa Łapo? — zapytała podejrzliwie czarna, strzepując wąskim ogonem. Szara pokręciła głową, zdziwiona tak absurdalnym pytaniem.
— Po co! Myślisz, że miałabym z tego jakikolwiek zysk? Albo, że mi się podoba, że tak na mnie krzyczy? — syknęła, kręcąc głową. Jeśli podała jej cokolwiek szkodliwego, to nie zrobiła tego przecież po złości. Najzwyczajniej w świecie nie wiedziała jeszcze za wiele, ponieważ jej mentor był zawsze zapracowany i na treningach czasami miała trudności z zapamiętaniem, jeśli było zbyt dużo materiału do przyswojenia. Lub w drugą stronę – za mało ziół do poznania.
Gdy położył je przed Wodnikową Łapą, koteczka obejrzała się raz jeszcze na dwójkę, a potem ostrożnie spożyła medykament, oblizując policzki i wysuwając język w obrzydzeniu. Lek z pewnością był gorzki, ale musiała go przyjąć, jeśli chciała wyzdrowieć. Następnie, bury podał jej liść, w który kazał jej dokładnie wysmarkać nos, a potem podszedł do szylkretowego wojownika jako następnego. Bryzowa Łapa przyglądała się całemu procesowi, próbując spamiętać, co dokładnie ze sobą zabrał niebieskooki. Zamierzała go również o to zapytać, gdy już upora się z dolegliwościami chorych. Charakterystyczna bulwa o zielonych, tym razem ususzonych, ale nadal zdatnych liściach pojawiła się przed ostatnim pacjentem.
— Dotknij zranionym miejscem cebulek. Uważaj, żeby mi tu nie nakruszyć — burknął, przysuwając poduszką kulkę do starszego. Pszczeli Rój kiwnął głową, a Bryzowa Łapa zamruczała, w dalszym ciągu bacznie śledząc proces. Ostry, pikantny zapach poniósł się po legowisku. Prędko rozwiały go mroźne szpony Pory Nagich Drzew, ale póki trwał, to szara koteczka się go nawdychała i potem odniosła wrażenie, jakby automatycznie stała się jakaś taka… zdrowsza. Wojownik opuścił legowisko po podziękowaniu za usługę, a wychudzony Wilczak podszedł sztywno do swojej podopiecznej.
— Skaczę wiecznie wokół każdego. Roztargniony Koperek jest starsze i obolałe, więc przejmuję część jeno obowiązków. Codziennie masz styczność z ziołami, muszę jeszcze ciebie wyszkolić, Bryzowa Łapo, a gdyby tego było mało, to ta przepowiednia też mi nie ułatwia! — zawołał, a szylkretka poczuła się tak, jakby jedynie mu namieszała, zamiast pomóc. Owszem, podała Wodnikowej Łapie nie ten medykament, który trzeba było, ale przecież nie zrobiła tego specjalnie! Spojrzała z wyrzutem na burego kocura, a potem źrenicami powędrowała do Roztargnionego Koperku, które obecnie odpoczywało. Uczennica dostrzegała, jak wiele brał na siebie Chudy Grzbiet, aczkolwiek z drugiej strony w ogóle nie potrafiła zrozumieć, dlaczego miał do niej tak mało zrozumienia. W dodatku, gdyby tak wiele nie robił i nie skakał wokół każdego z najmniejszą ryską, to może nauczyłaby się więcej, a obecnie nie mogła wcale pochwalić się wiedzą, mimo że wewnętrznie czuła, że wiedziała, to w rzeczywistości nie wiedziała więcej od przeciętnego wojownika. Znała jedynie podstawy podstaw.

Wyleczeni: Wodnikowa Łapa, Pszczeli Rój

[825 słów + wyleczenie postaci NPC]