Od Niezapominajkowej Nadziei

𓆝 𓆟 𓆞 𓆝 𓆟 Księżyce temu, atak wydr na Klan Nocy 𓆝 𓆟 𓆞 𓆝 𓆟

Wybiegła z legowiska wojowników, słysząc wrzaski. Rozejrzała się, a widząc zamieszanie, nie wiedziała, na czym się skupić. Gdy już miała ruszyć do przodu, zobaczyła swojego ojca, przy którym był Lśniąca Ikra.— Nie… Nie!! — kotka podbiegła w tę stronę, przerażona. Poczuła zapach krwi, a gdy zobaczyła jego ranę… Nie mogła sama wziąć oddechu.

Kocur chyba poczuł, że ktoś się do niego zbliżył. Kilkukrotnie poruszył nosem, a kąciki jego pyska mimowolnie zadrżały. Być może była to jego ostatnia świadoma myśl, a być może instynkt, ostatni ojcowski instynkt chęci pożegnania jedynej córki. Jego druga, wolna łapa musnęła paliczki Niezapominajkowej Nadziei, podczas gdy druga wciąż spoczywała na łapie brata.

Kocur wyciągnął się, tak jak zawsze wyciągał się, gdy na jego czarną sierść padały ciepłe promienie słońca w Porze Zielonych Liści, po czym zastygł. Uderzenie serca. Dwa. Trzy. Nie poruszył się już. Jego łapy nie otuliły już nikogo, a oczy powoli zasnuły się mgłą. Kotka patrzyła w szoku na ciało ojca. Poczuła na sobie jego łapę, a po chwili… Zobaczyła, jak jego oczy zalewają się mgłą. Nikt oprócz niej i Kijankowych Moczarów nie wiedział, co ich łączyło tak naprawdę. Kotka po chwili, gdy zdała sobie sprawę z tego, co się właśnie stało, wydała z siebie okrutny wrzask, pełen bólu… wtuliła swój pysk w jego futro, błagając Klan Gwiazdy o to, aby obudził się, jednak… Nie było na to szans. Niestety, ale kocur zasnął, na wieki… Lulkowe Ziele przełknęło cicho ślinę i łapą zamknęło oczy Kijankowych Moczarów. Tak wyglądał... spokojniej. Jakby spał, gdyby z obrazka wyłączyć potworną ranę na gardle i krew, która obryzgała wszystko dookoła. Lśniąca Ikra ocknął się, gdy ujrzał, jak drugi kot sięga ubłoconą łapą ku oczom jego brata, a następnie je zamyka. Pacnął go.

— Lulkowe Ziele, co ty robisz! Zostaw go, czemu zamykasz mu oczy? Co z ciebie za ogrodnik, za medyk!

Lulkowe Ziele wzdrygnęło się na to pacnięcie. Spojrzał na Lśniąco Ikrę szeroko otwartymi oczami, mrugając.

— Słucham? To normalne... Na pewno by nie chciał was widzieć w takim stanie... — miauknęło. Spojrzała na kota z nastroszonym futrem i łzami w oczach.

— Czemu go nie uratowałoś?! Pozwoliłoś mu umrzeć! — syknęła, nadal wtulona w ciało ojca. Lulkowe Ziele chwilę patrzyło na kotkę, jednak po chwili odeszło z opuszczonym ogonem. Patrzyła, jak kocur odchodzi bez słowa. Raz jeszcze zerknęła na ciało swojego ojca. Gdyby tylko przybyła wcześniej na miejsce… Może by zdołała go uratować… Nie wybaczy sobie tego. Ani Lulkowemu Zielu, które nie uratowało kocura… Przecież na pewno byłby w stanie to zrobić… Rozejrzała się, patrząc, jak kilka kotów walczy z wydrą, ale zauważyła też walkę pomiędzy Mandarynkową Gwiazdą a kremową kotką. Czy to ona jest winna tej śmierci..? Zaczęła oddychać ciężko, zdruzgotana. Była wściekła. Spojrzała na jedną z wyder, która atakowała koty. Z nastroszonym futrem, pełna furii i gniewu rzuciła się z wrzaskiem w jej stronę. Kotka wbiła się pazurami a jej bok w skoku, a ta pisnęła zaskoczona. Przeturlały się przez obóz, a gdy skołowane zwierzę skończyło pod jej łapami, wgryzła się z całej siły w jej gardło. Krew wytrysnęła z wydry, która wzięła ostatni, charczący oddech. Niezapominajkowa Nadzieja trzęsła się, patrząc ze łzami w oczach na zwierzę, gdy już zdołała je zabić. Machała ogonem pełna gniewu. Splunęła krwią na ziemię, patrząc jeszcze chwilę na wydrę. Spojrzała na ziemię, widząc, że leżał na niej jeden z zębów wydry, który musiał jej wypaść przez uderzenie pyskiem w ziemię. Kotka podniosła go, jako swoje trofeum pomszczenia swojego ojca. Zwierzę zapłaciło jej za morderstwo. Miała tylko nadzieję, że Kijankowe Moczary widział jej odwagę oraz że trafi spokojnie do Klanu Gwiazdy… Wzięła ząb i rozejrzała się po obozie. Zdecydowała się na zaniesienie go do swojego legowiska, aby mieć go ze swoimi skarbami. Gdy już odłożyła go pomiędzy mchem i wyszła z legowiska, zaczęła się zastanawiać, gdzie może być teraz Trzcina, lub chociażby Liliowa Łapa. Cóż, nie musiała długo szukać, bo kocurek sam pojawił się w zasięgu jej wzroku. Patrzył na nią z wejścia do legowiska uczniów, więc zdecydowała się pójść w jego stronę, aby go uspokoić.

— Spokojnie, Liliowa Łapo. Już wszystko dobrze… Nic ci nie jest. — Kątem oka dojrzała, jak ostatnia wydra zostaje zabita, przez co kocurek lekko się rozluźnił. Nadal jednak pozostał wtulony w jej bok, więc odwzajemniła gest, otulając go ogonem.

𓆝 𓆟 𓆞 𓆝 𓆟

Nie potrafiła zasnąć tej nocy. Patrzyła z łzami w oczach na swojego ojca, czuwając u jego boku. Gdy z rana ciało zostało wyniesione poza obóz, patrzyła tęskno w jego stronę. Nie potrafiła się pogodzić ze stratą. Jej współklanowicze, choć skołowani i ranni kontynuowali życie obozowe, jak gdyby nic się nie stało, a ona sama czuła się tak, jakby nadal mogła odnaleźć między nimi ojca i porozmawiać z nim o tragicznym przeżyciu. Jednak nie była już w stanie tego zrobić. Tuż po czuwaniu ruszyła w stronę legowiska wojowników. Gdy położyła się w nim, tęskno spojrzała w stronę tego Trzcinowego Szmeru. Kotka nie wiedziała o tym, że Kijankowe Moczary to jej ojciec. Nikt nie wiedział. Nikt nie był w stanie jej teraz wesprzeć…