Od Szczawiowego Liścia CD. Mysiego Kroku

bardzo dawno temu

    — Mogłeś powiedzieć, że aż tak ci zależy.
    Mysi Krok podniósł niepewnie łeb, siorbiąc nosem. Ujrzał przypatrującego się mu Szczawika. W spojrzeniu brata na szczęście nie dojrzał kpiny czy politowania, którego się obawiał.
    — W-wiem... ale... ale czu-czułem, że... że muszę t-to zrobić. — zachlipał.
    Liliowy westchnął, ale nie ze zmęczenia.
    — Chodź, znam miejsce, gdzie nie uschły jeszcze wszystkie kwiaty. — mruknął, podając mu łapę do wstania. — I nie znikaj tak bez zapowiedzi. Berberysowa Gwiazda wpadła już w niezłą panikę.
    Myszek położył uszy.
    — Będę musiał ją przeprosić? — zapytał, choć dobrze znał odpowiedź.
    Liliowy kiwnął łbem, klepiąc brata ogonem po grzbiecie.
    — Chyba się nie boisz mamy? — zapytał z lekkim uśmiechem.
    Mysi Krok spuścił wzrok.
    — A ty nie...? 

    Tamtego dnia znaleźli kwiaty, które chociaż nie należały do najpiękniejszych, były ich znakiem miłości i pożegnania. Tata odszedł polować z Klanem Gwiazdy, ale wciąż mieli siebie, rodzeństwo i mamę. Szczawiowy Liść, chociaż pogrążony w żałobie, wiedział, że ma na kogo liczyć i dlatego jego serce nie rozpadło się na drobne kawałeczki. 
    A teraz siedział przed grobem, idealnym kopcem ziemi, ozdobionym licznymi kwiatami. Spoglądał na swoje łapy w nadziei, że nieprzyjemny ucisk przestanie atakować jego serce i duszę. Przed klanem mógł udawać, że się trzyma, jednak prawda wyglądała inaczej. Wojownik stracił mamę, stracił rodzeństwo. Zacisnął mocno zęby i pozwolił łzom spłynąć po liliowych policzkach. To przecież nie miało tak wyglądać! Liczył, że on i Myszek dożyją przynajmniej osiemdziesięciu księżyców! Tymczasem brat go zostawił, polując teraz z przodkami... jak wcześniej ich rodzice. Czy tam w Klanie Gwiazdy odnalazł spokój? Czy obserwuje swojego brata i za nim tęskni?
    Szczawiowy Liść tęsknił bardzo. Mysi Krok był mu bliski. Byli nie tylko braćmi, ale również przyjaciółmi. Stanowili zgrany duet. Myszek był dla niego ważny i Szczawik czuł, że to uczucie było odwzajemnione. Wbił pazury w miękką ziemię. Nic już nie mógł zrobić oprócz obietnicy, że nigdy o nim nie zapomni. 
    Liliowy kocur westchnął. Otarł łapą ostatnie łzy. Pewnego dnia się spotkają. Wiedział to. Ostrożnie sięgnął po zerwane żonkile, ulubione kwiaty Myszka. Położył je na grobie brata. 
    — Wiem, że zawsze lubiłeś kwiaty. - wyszeptał, mając nadzieję, że brat go usłyszał.

Od Szczawiowego Liścia CD. Mysiego Kroku

Szczawiowy Liść wywrócił oczami. Strzepnął swoją łapą tą należącą do Myszka. Nie czuł się komfortowo, gdy ten mu zasłaniał jego śliczny pysk. Zachował jednak ciszę, widząc spojrzenie Mysiego Kroku. Zamiast przemówić wpatrywał się więc w Żywiczną Mordkę. Cieszył się, że tata wreszcie wrócił do Klanu Klifu, nawet jeśli odrobinę odmieniony. Chciał spędzać z nim jak najwięcej czasu, nadrabiając księżyce niepewności i ogromnej rozłąki. 
Poczekał cierpliwie aż wojownik zrobi co miał zrobić i odejdzie, a gdy to się stało, od razu wlepił oczekujące spojrzenie w brata. Mysi Krok położył uszy. Usłyszał ciche westchnięcie. Brat domyślił się, że mu nie odpuści. Ciekawość Szczawika wzięła górę. Nie rozumiał, dlaczego brat unika ich taty. Nie radował się z jego powrotu? Za czasów kociaka mieli dobrą relację. Z resztą jak każdy z pierwszego miotu, gdyż Żywiczna Mordka był obecny w ich życiu i często odwiedzał swoje szkraby. 
— No?  
— Wcale go nie unikam. — miauknął Mysi Krok. Nie uwierzył mu. Intuicja mu podpowiadała, że brat się z czymś mierzy, o czym nie chce go poinformować. Dotknął ogonem jego boku, chcąc dać mu znak, że zapewni mu bez względu na wszystko wsparcie. — Mam do niego żal. Zniknął, zostawił nas, nawet jeśli to nie jego wina. — mruknął, kładąc uszy.
Szczawiowy Liść westchnął. Żal towarzyszył pewnie większości jego rodzeństwa. Był zrozumiały, jednak zapewne bolesny dla Żywicznej Mordki. Jeśli kocur zauważył emocje jakie wywołał jego powrót. 
— Warto dać mu szansę. W końcu to nasz tata. Innego nie mamy i pamiętaj, że nas kocha. Nareszcie wrócił i tylko to powinno się liczyć. — miauknął, wtulając pysk w sierść Myszka. 

***

Miałeś kiedyś wrażenie, że gdy wszystko idzie zbyt dobrze coś musi się zepsuć? 
Szczawiowy Liść wpatrywał się w ciało Żywicznej Mordki, leżące na środku obozu. Zimne. Członkowie rodziny otaczali zmarłego, żegnając go w ostatniej wędrówce. Teraz tata będzie spoglądał na niego ze Srebrnej Skóry. Wiedział, że będzie nad nim czuwał, ale.. to było takie ciężkie. Dopiero go odzyskał i znowu stracił! Tym razem na znacznie dłużej! To bolało bardziej niż wtedy, gdy nie wracał. Bo tym razem cała nadzieja, że ponownie będzie dzielił się z nim opowieściami o swoim życiu, przejdą się na wspólne polowanie, czy nawet pobawią jak za czasów gdy był kociakiem, popadły w zapomnienie. To już nigdy się nie wydarzy. Nie w tym życiu. Stracił go. Różnili się charakterami jak ogień i woda, ale Szczawiowy Liść bardzo kochał Żywiczną Mordkę. To się nigdy nie zmieni. Tata był z niego dumny, a teraz będzie jeszcze bardziej. Pomści go.
Mysi Krok opierał się o Szczawiowy Liść, a Rumianowa Pręga cicho łkała w futro Miodowej Chmury. Daliowy Pąk siedziała w ciszy, Zroszona Łapa tuliła się do Zimorodkowej Łapy. Nawet Omszona Łapa zdawał się być przejęty. Berberysowa Gwiazda opłakiwała partnera. Ich rodzinę po raz kolejny spotkała śmierć. Jedyną dobrą myślą było to, że przynajmniej już nie cierpi przez czerwony kaszel i jest teraz z Fiołkową Doliną. To było jednak pocieszenie jedynie na jedno uderzenie serca, zanim poczuł w swoich ślipiach łzy. Zwiesił smutno głowę, spoglądając na własne łapy.

<Myszek?>

Od Szczawiowego Liścia CD. Mysiej Łapy

*jeszcze na długo przed zniszczeniem Klanu Wilka*

—  Nie chciałbyś pomóc mi go szukać? Może z nim też rozmawiała — dodał z nadzieją Mysia Łapa.

Cała sprawa była coraz bardziej pokręcona. Szczawiowy Liść już nawet nie próbował ukrywać zazdrości, że to nie jego odwiedziła Sroczy Żar. Następnym razem babcia mogłaby przynieść nie tylko ciekawą informację, co przynajmniej jakieś pochlebne słowa na temat jego liliowej wspaniałości. Odepchnął na chwilę jednak żal do kocicy, by skupić się w pełni na słowach brata. Mysia Łapa na niego liczył. Z całego rodzeństwa, to z nim był najbardziej związany i nawet przez myśl mu nie przeszło, że mógłby mu odmówić. Poza tym kolejna przygoda brzmiała super!

— Masz szczęście, akurat mam wolny czas. — miauknął wojownik. 

Ruszył w stronę wyjścia z obozu. Musieli skorzystać z tego, że akurat żaden z nich, nie musi brać się za obowiązki. Zerknął kontem oka na brata. Im szybciej zostanie uczniem, tym lepiej dla nich obu i ich nielegalnych, dalekich wycieczek, oczywiście z dużą dawką niebezpieczeństwa. Mysia Łapa dotrzymywał mu kroku. Oboje zapuścili się głęboko w tereny Klanu Klifu, idąc równym, niespiesznym krokiem. Gonił ich jednak czas. Możliwe, że zanim dojdą do granicy i z powrotem, będzie już księżyc unosił się na gwiezdnym niebie. Myśl, że nie wrócą na noc go nie przerażała. Przynajmniej będzie trochę spokoju. W legowisko wojowników ciągle ktoś chrapał albo tak się wiercił, że porządnie nie mógł się wyspać. 

— Granica z Klanem Wilka jest niedaleko. Obyśmy go znaleźli. — mruknął Mysia Łapa. 

Szczawiowy Liść zastrzygł uszami, nim spojrzał na kocurka. 

— Iglasta Gwiazda jest za stary, by być członkiem naszej rodziny. Musiało chodzić o Kolca lub Ciernia, o ile te podane przez ciebie imiona, są faktycznie prawidłowe. Nie znam nikogo o takim. — zmrużył oczy, zastanawiając się. Oni nie znali. Ale był pewien wilczak, którego mogli tak sprać, że wyśpiewa im wszystko jak na spowiedzi.

Narażali tym Klan Klifu, jednak Szczawik był pewny, że jego klan zawsze sobie poradzi i nic im nie grozi. Poza tym wujek Lisia Gwiazda na pewno nie będzie zły. Jednak na wszelki wypadek lepiej, żeby się nie dowiedział.

Docierając do granicy, Szczawiowy Liść wychwycił od razu zapach wilczaków. Skrzywił się na ich jego zdaniem śmierdzącą woń. Głupcy. Rozejrzał się, zachowując czujność i pozwalając swoim uszom, wychwytywać najmniejszy dźwięk. Nie było żadnego zagrożenia. Liliowy przekroczył więc granicę z Klanem Wilka, ruszając teraz przed siebie. Usłyszał za sobą niepewne miauknięcie Mysiej Łapy, więc zatrzymał się, odwracając głowę w jego stronę.

— Przecież nie możemy przekraczać granicy.

— Ja przekroczyłem i co? Nikt mnie nie zjadł. Jak mamy znaleźć tego członka naszej rodziny, o którym mówiła babcia, to lepiej się streszczajmy. — mruknął liliowy kocur. 

Stał. Cierpliwie czekał aż Mysia Łapa przekroczy "próg", dzielący ich tereny. Syn Berberysowej Bryzy wolniej, ale jednak, dołączył do najstarszego z miotu. Znajdowali się teraz na obcym terenie, nie należącym do ich klanu. Nie było jednak odwrotu.
Szczawiowy Liść machnął ogonem. Teraz to Mysia Łapa prowadził. Teren Klanu Wilka bardzo się różnił od tego Klanu Klifu. Zapachy również się mieszały, wprawiając go w otępienie. Zostawiali również swój, chociaż starał się, by jak najmniej śladów ich obecności po nich zostało. 

Przystanął tak szybko, że ledwie Mysia Łapa zdążył również uczynić to samo. Pomarańczowe ślepia utkwił w odległej sylwetce. Mieli szczęście. Wiatr wiał od strony wilczaka, dzięki czemu jeszcze ich nie wyczuł. Zarówno Myszek, jak i Szczawik, schowali się w pobliskich krzakach. Największym cudem było to, że wilczak miał rudą sierść. Właśnie go poszukiwał liliowy. Nagietkowa Pręga. Oblizał się drapieżnie, wysuwając pazury, gotowy do zadania najboleśniejszego ciosu wojownikowi. 

— Wyciągniemy od tego lisiego bobka informacje. Idziemy, Mysia Łapo. — szepnął bratu. 

Nim kremowy zdążył zareagować, z wściekłym wrzaskiem Szczawik wyskoczył z krzaków, pędząc prosto na Nagietka. Przyszpilił zdezorientowanego kocura do ziemi, wbijając pazury w jego ciało. O tak, walka była tym, co kochał najbardziej. 

<Myszku?>

Od Szczawiowego Liścia CD. Mysiej Łapy

— Czy... czy ciebie też odwiedził ktoś w śnie? — zapytał niepewnie. — Wiesz, ktoś kto już nie żyje? — dodał po chwili szeptem.
Szczawiowy Liść musiał przyznać, że nie spodziewał się takiego pytania. Kocur przyjrzał się jeszcze czujniej swojemu młodszemu o kilkanaście uderzeń serca bratu. Ciekawość kazała mu jak najszybciej dowiedzieć się, o co też może chodzić. Może nawet czekała na nich następna super przygoda? Szczawik niecierpliwie przystępował z łapy na łapę.
— Niee. — miauknął, lekko się krzywiąc. — Dlaczego pytasz, bracie?
Wystarczyło mu spojrzenie na Mysią Łapę. Widział, że uczeń się spiął, a jego wzrok spoczął na własnych łapach, jakby się zastanawiał, czy liliowy jest wart powierzenia tak cennej informacji. Szczawik cierpliwie czekał. Jedynie ruch koniuszka ogona zdradzał, że chciał się już dowiedzieć. Myszek wahał się jeszcze przez jakiś czas, zanim ponownie spojrzał na wojownika.
— Myślałem, że ciebie też odwiedzi...
Szczawik zastrzygł uszami. Pomarańczowe ślepia stały się jeszcze większe.
— Kto? Myszek, co się stało? — mruknął dawny uczeń Łabędziego Plusku. Poruszył ogonem, mrużąc w zamyśleniu oczy. — Gadałeś z jakimś umarlakiem?
Chociaż słowa szybko wydostały się z pyszczka liliowego, nie był pewny, czy brat go nie wyśmieje. W końcu zmarli, przebywający już z Klanem Gwiazdy, odwiedzali jedynie medyków i przywódców. A Mysia Łapa był przecież jedynie uczniem. Spodziewał się,  że brat się zaśmieje, rzuci jakimś żartem i zaproponuje porobienie coś razem. Może nawet się posiłują. Jednak Myszek milczał, wyraźnie się nad czymś zastanawiając, zanim wreszcie zabrał głos.
— Odwiedziła mnie nasza babcia. Sroczy Żar.
Gdyby coś jadł, właśnie w tym momencie, by się zakrztusił. Zamiast tego liliowy wpatrywał się jak głupi w brata, zastanawiając się na ile jego słowa są prawdą. Jednak Myszek nigdy go nie okłamał, wątpił, że nagle by się do tego posunął, żeby zyskać większy podziw u syna Berberysowej Bryzy. Spojrzał na chwilę na własne łapy. Sroczy Żar. Ich babcia. Słyszał o niej wielokrotnie jako kociak. Mama chyba za nią nie przepadała, ale tata podzielił się opowieściami o jego matce. Dzięki temu mimo, że nie dane było mu jej poznać, Szczawik polubił kocicę i pewnie starałby się, być jak najlepszym wnukiem, by zyskać jej szacunek. Niestety spotkają się dopiero po drugiej stronie. Westchnął cicho, zanim spojrzał ponownie na Mysią Łapę.
— Czego od ciebie chciała? To trochę dziwne, przecież gwiezdni nie odwiedzają zwykłych kotów. — miauknął, próbując ukryć zazdrość w swoim głosie. Jego babcia Sroczka nie raczyła odwiedzić. — Cokolwiek to było, pewnie musiało być ważne.
Liczył, że brat opowie mu trochę więcej o tym niesamowitym spotkaniu.

<Myszek?> 

Od Szczawiowej Łapy CD. Mysiej Łapy

Woń Klanu Nocy była w tym miejscu o wiele bardziej wyraźna. Dotarła do kocurka, zanim ten choćby pomyślał, żeby przekroczyć granicę. Skrzywił się z niezadowoleniem. Nie rozumiał jak nocniakom, mógł się podobać ten zapach. Słyszał, że żywili się rybami i byli najbardziej doświadczeni w pływaniu, ale w głowie mu się nie mieściło, żeby to miały być ciekawe zajęcia. Zdecydowanie wolał Klan Klifu.
— I co teraz? — Myszek zwrócił się do Szczawika — Może jakiś Rybojad też się nada? — zaproponował z lekkim uśmiechem.
Liliowy zastrzygł uszami, kierując spojrzenie od razu w stronę brata. Genialny pomysł! Czemu sam nie niego wcześniej nie wpadł? Oczywiście wolałby najpierw spuścić łomot, jakiemuś członkowi Klanu Wilka, zdobywać przy okazji ciekawe informacje. Jednak jak to się mówi, bierze się to, co się ma.
— Dajesz, skopiemy im tyłki. — pokiwał energicznie głową Szczawiowa Łapa.
Bracia posłali sobie pewne spojrzenia, zanim bez żadnego strachu, przekroczyli granicę. Znajdując się na obcej ziemi, Szczawik poczuł się jak prawdziwy, wielki wojownik. Wiedziony nowymi, ciekawskimi doznaniami, podążył za Mysią Łapę, w stronę głębszych terenów nocniaków. Mama opowiadała, że podczas wojny Klan Klifu, zabrał dość spory kawałek terenu Klanowi Nocy. Prychnął pod noskiem. Słabiaki. Pokonanie jakiegoś z nich, zapewne będzie proste.
— Jak to robimy? — miauknął Myszek.
— Otoczymy i pobijemy! Wyrwiemy mu ogon jako trofeum! Rybojad raz na zawsze dowie się o naszej potędze. — miauknął rozemocjonowany Szczawik, szeroko się uśmiechając.
Łapki same ciągnęły go głębiej w terytorium. Nie mógł się już doczekać, aż skopie tyłek wrogowi, pokazując tylko siłę swojego rodzinnego klanu.
Długo nie musieli czekać. Czarny arlekin  zwrócił uwagę ich dwójki. Niczego nieświadomy nerwowo rozglądał się wokół. Było jasne, że lada chwila może ich dostrzec, więc musieli działać szybko. Ofiara nie mogła im zwiać. Szczawiowa Łapa nie zwracał nawet uwagi, że może to być wojownik. Był sam, a ich dwójka. Z pewnością z łatwością go pokonają, zapewniając solidne lanie. Powoli podkradł się do kocura. Mysia Łapa zaatakował pierwszy, rzucając się na łapę nocniaka. Ten zaskoczony w pierwszej chwili nie wiedział, co się działo. Szczawik wykorzystał okazję, rzucając się i mocno wczepiając w grzbiet kocura. Zaczął orać go pazurami, chcąc jak najbardziej poranić przeciwnika. Musieli wygrać.
— Poddaj się, wronia strawo! Nas jest więcej. — syknął.
Jeśli nocniak będzie się mocno opierał, był gotowy zranić go bardziej.

<Myszku?>

Od Szczawika (Szczawiowej Łapy) CD. Myszka (Mysiej Łapy)

Prychnął pod noskiem. Myszek naprawdę myślał, że da mu wygrać tak łatwo? Dla liliowego przegranie byłoby cierniem na honorze, na to nie mógł sobie pozwolić. Spojrzał w kierunku brata, który wskoczył na pień, trzymając się na nim za pomocą pazurków.
- Do zobaczenia na górze, rybojadzie! - mruknął.
Szczawik napiął mięśnie, gotowy do skoku. Wczepił się w pień, próbując utrzymać równowagę. Skończyło się na upadku, ale na szczęście nie znajdował się za wysoko. Prędko otrzepał sierść z nieczystości. Uh, będzie musiał się porządnie umyć. Nie przystoi żeby chodził brudny. Liliowy ponowił próbę. Tym razem poszło lepiej, wiedział już na czym stoi.
- Przegrasz! - rzucił do Myszka.
Idąc śladem brata, zaczął się podciągać coraz wyżej. Stanowiło to dla niego nie lada wyzwanie. Kociak z determinacją wspinał się. Ciężko dysząc, spojrzał w górę, dostrzegając pierwszą gałąź. Jeszcze trochę. Mruknął pod nosem z niezadowoleniem. Myszek znajdował się wyżej od niego. Jeszcze trochę i przegra. Syn Berberysowej Bryzy zebrał w sobie wszystkie siły. Mimo wysiłku jaki włożył w swoje zadanie, dotarł do pierwszej gałęzi ostatni. Usiadł na niej, wbijając w nią pazurki i od razu rozejrzał się z zachwytem. Z góry był o wiele piękniejszy widok. Kontem oka dojrzał, że Myszek także się rozgląda.
- Wygrałeś. - burknął Szczawik. Machnął ogonkiem. - Ale następnym razem już nie pójdzie ci tak łatwo.
Po zapewnieniu kocurek chciał jeszcze coś dodać. Szelest na dole skutecznie jednak uniemożliwił mu zebranie wszystkich słów w całość. Nachylił się, obserwując Cyprysową Szyszkę, z niedowierzaniem wpatrująca się w najmłodszych członków Klanu Klifu.
- Co wy tam robicie?
Szczawik westchnął ciężko. Zabawa została zakończona, zanim się na dobre zaczęła.

***

Szczawiowa Łapa przeciągnął się. Promienia słońca ogrzewały jego liliowe futerko, przynosząc przyjemne ciepło. Cieszył się tym, zanim nadejdzie pierwsza Pora Nagich Drzew w jego życiu. Rozejrzał się po obozie w poszukiwaniu jakiegoś ciekawego zajęcia. Kociaki Mak i Bluszcza, bawiły się na zewnątrz przed żłobkiem. Prychnął pod noskiem. Ostatnie spotkanie z kuzynami zakończyło się dla niego bolesnym łapaniem za ogon. Spędzanie czasu z najmłodszymi, nie było więc na pierwszej liście do zrobienia. Zazdrościł trochę, bo sam jeszcze nie tak dawno, był w ogromnym centrum uwagi. A teraz? Był uczniem, którego obowiązki stały się nudną monotonią. Nadszedł czas żeby to zmienić. Z uśmiechem podekscytowania, pobiegł poszukać Mysiej Łapy. Pamiętał o ich ostatniej akcji na Zgromadzeniu, gdzie to pokazali wstrętnemu wilczakowi, gdzie jego miejsce. Teraz przez wiele wschodów słońca będzie wiedział, żeby nie zadzierać z braćmi!
Dostrzegając Mysią Łapę, właśnie wracającego z udanego polowania z mentorem, prędko do niego podbiegł, prawie potykając się o własne łapy. Zatrzymał się zdyszany przed stertą zwierzyny, od razu wskakując na syna Żywicznej Mordki i jak to miał w zwyczaju robić, przyszpilając go do ziemi. 

- Co powiesz na małe spranie tyłka  wilczakowi? - miauknął tak cicho, żeby usłyszał go tylko Myszek. Poza tym musiał się dowiedzieć, dlaczego bratu tak zależy na dowiedzeniu się czegoś więcej o Wilczym Sercu. I kim ten cały Wilk był. 

<Myszek? Gotowy na spędzanie czasu z ukochanym braciszkiem?> 

Od Szczawika CD. Myszka

Szczawik, z zainteresowaniem śledził ruchy brata, gdy ten przybliżał się coraz bardziej ku wyjściu z kociarni. Zerknął na chwilę na Berberysową Bryzę, jednak mamusia jeszcze spała, podobnie jak reszta ich rodzinki. Westchnął smutno. Przecież nie powinni marnować czasu, który mogli wykorzystać na zabawę. Machnął ogonkiem. On zdecydowanie nie będzie marnował okazji, żeby zaznać przygody.
— Jak nie chcesz to nie — zastrzygł uszami na słowa brata. — Ale pomyśl, jest rano pewnie jeszcze połowa śpi... Można by im zrobić jakieś psikusy.
Szczawik uśmiechnął się wesoło. Tak, psikusy! Można porządnie dokuczyć wujkowi Bluszczowemu Porankowi, albo jakiemuś innemu wojownikowi. Na pewno wśród pobratymców znajdzie się ktoś odpowiedni. Nie chcąc marnować ani uderzenia serca więcej, wyskoczył z posłania, od razu podążając do brata.
— Żartujesz? Miałbym odmówić, wybrania się na przygodę? Bracie, z drzewa spadłeś? — zaśmiał się radośnie, lecz zaraz łapka Myszka zatkała mu pyszczek.
Oboje spojrzeli w stronę mamusi. Berberys jednak nie usłyszała głośniejszego dźwięku. Na szczęście, inaczej by zapewne ich nie puściła. Szczawik zaczął ugniatać ziemię. Musiał mówić. Do tego został stworzony. Brat wyczuwając najwyraźniej, że zaraz wyleje się kolejna fala słów, opuścił żłobek, a Szczawik wiernie podążył za nim.
Krople deszczu obijały się o ziemię, tworząc swego rodzaju rytm. Kap. Kap. Synowie Żywicy wsłuchali się dłuższą chwile w uderzenia, tak miłe dla uszu. Zdawało się jednak, że deszcz zaczyna pomału ustępować i wkrótce powinno się całkowicie przejaśnić. Chociaż Szczawik wątpił, że przyjdzie im przeżyć gorącą porę.
— Myszek?
— Hm?
Szczawik zaczął coraz energiczniej poruszać ogonem. Łapki aż same ciągnęły go w stronę wyjścia. Widział jednak strażnika, najwidoczniej pełniącego wartę. Zdawało się, że była to Cyprysowa Szyszka. Znał jednak zbyt słabo pobratymców, by być tego całkowicie pewien.
— Nie będziemy robić psikusów. Wyjdziemy poza obóz, jak prawdziwi wojownicy, jak ci z opowieści tatusia. — pisnął zachwycony własnym pomysłem. — Jestem taki genialny. Najlepszy. Najcudowniejszy. Mogliby już opowiadać o mnie legendy.
Urwał na chwilę swoją narcystyczną przemowę, by spojrzeć na swojego brata. Na chwilę przestał drobić łapkami w miejscu, próbując się skupić.
— Tylko jak ominiemy strażnika? — zastanowił się na głos. Las czekał tylko na wyciągnięcie łapek. Musieli działać szybko, zanim rodzice się zorientują, że się wymknęli. Obstawiał, że nie spotkają ich żadne konsekwencje. Trącił nosem bok brata. — Myszek?

<Bracie?>