Od Pietruszkowej Łapy (Pietruszkowej Błyskawicy) CD. Pożarowej Łapy

Musiała opuścić jaskinię Klanu Klifu jak najszybciej. Przebywanie tam, patrzenie tym kotom w oczy i słyszenie jego głosu było ponad siły. To wszystko naraz stało się zbyt przytłaczające. Potrzebowała chwili tylko dla siebie, ciszy, oddechu, ucieczki. Z bólem serca odmówiła nawet własnej partnerce, gdy ta zaproponowała, że pójdzie z nią. Wiedziała, że Wieczne Zaćmienie odkryła jej kłamstwo i zna jej tajemnicę. Widziała to wyraźnie w jej żółtych, czujnych oczach; w tym spojrzeniu, które nie dawało już schronienia. Czekała tylko, aż ukochana w końcu poruszy ten temat i przyciśnie ją do ściany pytaniami, na które sama nie potrafiła jeszcze znaleźć słów. Nie była w stanie wykrztusić z siebie prawdy. Jeszcze nie. Wspięła się po stromym zboczu, czując pod łapami miękką skałę, a potem ruszyła w stronę granicy z Klanem Burzy. Może spotka Barszczową Łodygę? Dawno nie rozmawiała z przyjacielem, a teraz bardziej niż kiedykolwiek potrzebowała znajomego głosu. Przeskakując przez rzekę, nagle zamarła. Na jednym z kamieni, tuż przed nią, stał czekoladowo-srebrny kocur. Jego sylwetka wydawała się nierealna, jakby wyłaniała się z mgły unoszącej się nad wodą. Wojowniczka poślizgnęła się i tylne łapy wpadły do lodowatej rzeki, lecz szybko odzyskała równowagę i wskoczyła na inny kamień.

— Czyżbym cię wystraszył? Czyżby twój grzech cię przerażał? — wyszeptał, okrążając jej szyję niczym wąż, a jego głos zdawał się rozbrzmiewać prosto w jej głowie. Kocica potrząsnęła gwałtownie głową i ruszyła dalej, aż dotarła na bezpieczny brzeg.

— Nie jesteś prawdziwy — szepnęła do samej siebie i przyspieszyła kroku.

Czuła na sobie wzrok tego… tego czegoś. Czy to Mroczna Puszcza zesłała do niej tego ducha? A może to tylko jej własny umysł i serce nie potrafiły pogodzić się z tym, co zrobiła? Czy powinna się nienawidzić? Może wtedy ból byłby łatwiejszy do zniesienia. Zabiła kogoś bezbronnego. Kogoś, kto miał rodzinę, bliskich, życie. Szła tak szybko, że niemal przekroczyła granicę Klanu Burzy. Zatrzymała się w ostatniej chwili, cofnęła kilka kroków i gorzko się zaśmiała. To było dla niej takie typowe. Zawsze przypadkiem przekraczała granice; zarówno te wyznaczone zapachem, jak i te, których nie dało się zobaczyć. Usiadła na miękkiej trawie, pozwalając, by wiatr poruszał jej futrem. Trawa była chłodna i wilgotna, a niebo przesłaniały ciężkie, leniwie sunące chmury. Przez krótką chwilę poczuła spokój, którego tak bardzo pragnęła. Wizję idealnego życia, bez sekretów i bez strachu. Nagle usłyszała szelest. Otworzyła jedno oko i spojrzała prosto na rudą kocicę stojącą kilka kroków dalej.

— Na co się gapisz, Klifiaku? — zapytała tamta groźnie, strosząc futro.

Pietruszka zerknęła pod swoje łapy, sprawdzając, czy przypadkiem nie przekroczyła granicy. Widząc, że nadal znajduje się po właściwej stronie, uniosła głowę i spojrzała na wojowniczkę. Po chwili zmrużyła oczy i nachyliła się lekko do przodu. Wydawało jej się, że skądś ją zna.

— Co, mowę ci odjęło? — splunęła ruda.

I wtedy Pietruszka zrozumiała. Poruszyła uszami, a futro na ogonie lekko się nastroszyło.

— Pożarowa Łapo? To naprawdę ty? Księżyce cię nie widziałam! Nie żebym narzekała — dodała, lekko się śmiejąc.

Ruda Burzaczka, wyraźnie zbita z tropu, przechyliła głowę.

— Skąd znasz moje imię? Nie znam cię! — wysyczała, jakby widziała w drugiej kotce wyłącznie zagrożenie.

Czekoladowa parsknęła cicho, przypominając sobie czasy, gdy jako uczennica rozmawiała z tą rudą kotką. Wspomnienie to było jednak gorzkie. Nienawidziła jej jednocześnie, za atak na jej ukochaną. Tego nie potrafiła zapomnieć ani wybaczyć.

— Naprawdę mnie nie pamiętasz? To długo siedziałaś w tej dziurze — powiedziała spokojnie. — Pietruszkowa Łapa. Rozmawiałyśmy kiedyś.

Przesunęła ogonem po zielonej trawie, uważnie obserwując reakcję Pożarowej Łapy.

<Pożar?>

Od Pożarowej Łapy CD. Pietruszkowej Łapy

- Widzę, że rzeczywiście od jedzenia tych wszystkich ptaków zamieniłaś się z nimi mózgiem. I chyba wreszcie zdałaś sobie z tego sprawę, bo coraz częściej widzę klifiaków polujących na króliki - Pożar warknęła oskarżycielsko.
‐ Pudło! Ty jednak nic nie wiesz, koteczku. - starsza kotka podrapała się łapą za uchem - Jedyne co umiesz, to obrażać innych i nawet jak kot się stara, to nie dotrze do ciebie. Brak mózgu to rzadka przypadłość, i przykro mi, że na nią chorujesz. Jak na kota z Klanu Burzy, nie umiesz zachować kultury i skaczesz do każdego bez powodu.

“Kultura… Ta, na pewno” burzaczka przewróciła oczami.
- Po prostu uznałam, że jeżeli już żyję wśród całego tego nierudego plebsu, to może ktokolwiek mnie zrozumie, jeżeli zacznę zachowywać się jak wy - zripostowała się.
- O nie, rudego plebsu? Ciekawe. Czyli jestes tego typu kotem! Mały kociak z zerową samoocena, który zostaje uczniem, a by się dowartościować, musi pokazać, że jest taki super silny i mądry! Cóż, kociaku, ja próbowałam zniżyć się do twojego poziomu, ale musiałabym wykopać sobie dziurę by to uzyskać. A jak chcesz, by ktoś cię zrozumiał, to przestań zachowywać sie jak nadęta ropucha! No błagam, czasami musisz trochę pomyśleć!
Jakby gadała z mentorem. Ruda aż sama siebie pytała, czy Szept przypadkiem nie miał jakiegoś romansu z klifiaczką, z którego wynikło to coś stojące przed nią. Jednak nie miało to szans. On już miał partnerkę, przez którą zaniedbywał jej trening.
- Jak widać, umiesz teorię, jednak z praktyką słabo. Zwykły nierudy plebs - skwitowała monolog pręgowanej. 

Ta tylko spojrzała na długowłosą, po czym... głośno się zaśmiała. Ona najwyraźniej w ogóle nie brała tej rozmowy na poważnie! Traktowała ją jak małego kociaka, co przypadkiem opuścił obóz!
- ''Nierudy plebs'', ale groźne! Ha ha, bo wiesz, jesteś taka groźna bo obrażasz innych, bo nie są rudzi! - córka Bławatkowego Wschodu śmiała się dalej, ale po chwili spojrzała groźnie na nią - Ja nie sądzę, by kolor futra czy przynależność miała znaczenie, ale jak widać ty tak. Twierdzisz, że rude koty są lepsze, ale patrząc po tobie wychodzą na najgłupsze koty. A bardziej, to ty na takiego wychodzisz. Ile ty masz księżycy? Dwa? Może jeden? Może odprowadzić cię do żłobka? - miauczała dalej kotka. 

Pożar od razu jej znienawidziła. Kotka najwyraźniej odkryła jej słabą samoocenę, o której istnieniu Pożar starała się zapomnieć od narodzin. Albo przez przypadek po prostu umiała trafić w czuły punkt. Tak czy siak, to spotkanie jeszcze bardziej utwierdzało ją w jednym przekonaniu. Nienawidziła klifiaków. Uznała jednak, że matka i ojciec nie byliby zadowoleni, jeżeli by to po sobie okazała, więc tylko otaksowała siostrę Mroźnej Łapy znudzonym wzrokiem.
- Nie pogrążaj się tymi nędznymi próbami. Plączesz się w słowach. Poza tym mój wiek nie jest w tej chwili twoim interesem - odpowiedziała stając bliżej granicy, tuż przy kotce i patrząc jej w oczy -Wyglądasz mi na koleżankę panienki Zaćmiony Umysł.

Tamta zaśmiała się po raz kolejny, opluwając pysk uczennicy Szepczącej Pustki.
- Ty się pogrążyłaś na pierwszym naszym spotkaniu, ja tu tylko stoję i się z ciebie śmieję. Próbujesz mi coś dogadać, ale cały czas coś ci nie wychodzi - prychnęła rozbawiona i spojrzała jej głęboko w oczy. Pomarańczowe ślipia Pietruszkowej Łapy biły pewnością siebie i wielką siłą, nawet dorosły wojownik mógłby zastanowić się nad odwróceniem wzroku czy wycofaniem się z tej sytuacji. Druga para pomarańczowych oczu wpatrywała się w Pietruszkę. Czekoladowa stała naprzeciw pręgowanej klasycznie, była całkowicie zrelaksowana, ale szybko wyłapała by zły ruch Pożarowej Łapy. Pomimo iż ich umiejętności mogły zdawać się zbliżone, to jednak klifiaczka wyglądała na taką z większą iloscią doświadczenia (pewnie ze względu na dobrego mentora).
‐ A ty na matkę Martwicy Mózgu - kręconowąsa zmrużyła oczy. Nie bała się tego spojrzenia. Było przeszywające, fakt, talentu nie można było jej odmówić. Jednak Pożar od małego zakładała maski. Wywróciła więc tylko oczami.

- Tym razem mówię na serio. Zaćmiona to jakaś twoja znajoma czy coś?
Uczennica Melodyjnego Trelu przewróciła się na piasek, śmiejąc się pod nosem.
- Ahh ta rozmowa mnie tak nudzi! Idę jeszcze zapolować dla klanu - miauknęła i podniosła się z piachu - Tobie też radzę coś złapać, chyba że rudym kotom nie przystoi polować dla innych, hm? - podniosła rozbawiona brew, po czym poruszyła prawym uchem.

- Mam nadzieje, że jak następnym razem się spotkamy, to będziesz bardziej dorosła! - oznajmiła, po czym nie czekając na reakcję rudej, chwyciła królika, którego wcześniej złapała i kłusem skierowała się w nieznanym Pożar kierunku. Prychnęła tylko i również wróciła do obozu, zgodnie z radą kotki łapiąc coś po drodze. Miała tylko nadzieję, że juz nigdy więcej nie spotka kotki.

<Pietruszka?>

[734 słów]

[przyznano 15%]

Od Pietruszkowej Łapy CD. Pożarowej Łapy

Przeszłość, początek Pory Nagich Drzew

Czekoladowe futro przemknęło przez zgromadzonych uczniów na środek obozu, zatrzymując się z lekkim poślizgiem. Pręgowana uczennica otrzepała się z kurzu i podbiegła do grupy kotów. Pietruszkowa Łapa została wyznaczona na patrol! Prowadził go Dzwonkowy Szmer, a pozostali członkowie patrolu to Jerzykowa Werwa i Zagubiony Obuwik. W klanie od pewnego czasu panowała napięta atmosfera. Młoda wojowniczka, Jeżówkowe Serce, zginęła pod kołami potwora na Złotych Kłosach. Była córką Jerzykowej Werwy, po którym łatwo było zauważyć, jak bardzo przeżywał śmierć córki. Chodził przygaszony, a często widywano go z partnerką, Miedzianym Kłem, jak przytulali się i rozmawiali z łzami w oczach. Jej siostra, Jastrzębi Zew, również nie była sobą – zazwyczaj pełna energii, teraz sprawiała wrażenie przygnębionej.
Pietruszkowa Łapa nigdy nie poznała zmarłej, jednak czuła smutek, szczególnie widząc pusty wzrok jej rodziny.
W końcu koty wyruszyły z obozu, poruszając się w ciszy w kierunku granicy z Klanem Wilka i Klanem Burzy. Ich zadaniem było polowanie. Zwinnie pokonały rzekę, skacząc po dużych kamieniach. Na ziemi delikatnie osiadł śnieg – niewielka warstwa, ale już sam jej widok budził w kotach niepokój. Pora Nagich Drzew nie była łaskawym okresem dla dzikich zwierząt.
Członkowie patrolu rozproszyli się w lesie przy granicy z Klanem Wilka. Pietruszkowa Łapa odbiegła jednak dość daleko, zwabiona zapachem zająca. W okolicy były bliższe zapachy, ale nimi zajęli się już inni członkowie patrolu. Tak duża zdobycz, jak zając była teraz bezcenna dla klanu. Czekoladowa uczennica nie mogła pozwolić, by zdobycz trafiła w ręce wroga!
Pietruszkowa Łapa przylgnęła do piachu, cicho i ostrożnie. W oddali dostrzegła zająca, który powoli poruszał się po otwartej przestrzeni. Przez chwilę zastanawiała się, co zwierzę robi w takim miejscu, ale szybko skupiła się na zadaniu – musiała go złapać. Polowanie na otwartym terenie było trudne, ale dla niej nie istniało słowo „niemożliwe”. Powoli skradała się do ofiary, delikatnie stawiając łapy na sypkim podłożu. Kiedy uznała, że nadeszła właściwa chwila, wybiła się z piachu i rzuciła na zająca. Po krótkiej walce udało jej się go zabić. Zachwycona swoimi umiejętnościami ukryła zdobycz pod piaskiem.
Mimo sukcesu coś ją niepokoiło. Wyraźnie wyczuwała zapach Klanu Burzy. Znała go już dobrze – to był smród! Smród rudej uczennicy z tego klanu, którą raz spotkała i której imienia nadal nie znała. Nie miała jednak wątpliwości, że jej nie lubi. Czekoladowa przygotowała się na ewentualną kłótnię – nie zamierzała być miła! Była przekonana, że ruda uczennica również nie powstrzyma się od kąśliwych uwag na temat Pietruszki czy jej klanu. Czekoladowa nie miała zamiaru tolerować takich zachowań – w jej oczach były to dziecinne zagrywki.
Ruda uczennica zauważyła ją dopiero po chwili, wyczuwając jej zapach. Spojrzała w jej stronę z wyraźnym gniewem i niechęcią.
— To znowu ty? — odezwała się ostro Pożarowa Łapa, strosząc ogon. Pietruszkowa Łapa spojrzała na nią tak, jakby zaraz miała zwymiotować. „O co jej znowu chodzi?” pomyślała zirytowana.
— Tak jakoś wyszło — mruknęła, mrużąc oczy w irytacji i co jakiś czas wąchając powietrze. Rudzielec przez chwilę stał w ciszy. „Czyżby jednak znormalniała?” pomyślała z nadzieją Pietruszkowa Łapa.
— Boisz się? — zapytała nagle członkini Klanu Burzy z najohydniejszym uśmieszkiem na pysku. „Jednak nie” mruknęła w myślach Pietruszka, po czym westchnęła głośno.
— Czego mam się bać? — odpowiedziała, zawijając ogon w kształt pytajnika — Ciebie? — dodała z uniesioną brwią i rozbawieniem w głosie.
Pietruszkowa Łapa nie czuła strachu wobec Pożarowej Łapy, choć ta wywoływała w niej irytację. Dlatego wolała unikać takich spotkań. Ruda uczennica natychmiast po tych słowach cofnęła uszy w złości i machnęła ogonem, jakby chciała ostrzec rywalkę. Po chwili jednak zaśmiała się pod nosem, wyprostowała się i spojrzała na Pietruszkę z góry.
— Nie wiem — prychnęła, spoglądając na nią z wyższością — Wy, Klifiaki, ciągle kręcicie się przy naszej granicy — dodała, kręcąc łapą po piachu — Boicie się nas? — zapytała, udając poważny ton.
Pietruszkowa Łapa zrobiła minę, jakby właśnie połknęła coś kwaśnego. „Co ona wygaduje?” pomyślała, unosząc brew i mrugając ze zdziwieniem.
— Dlaczego mielibyśmy bać się klanu, który ma niewyuczonych uczniów? — odparła pewnym głosem, unosząc ogon wysoko.
Rudzielec przechylił głowę, jakby chciał zapytać o coś więcej, ale nie zdążył, bo Pietruszka nie dała mu dojść do słowa.
— Jako uczeń chyba już wiesz, że granice należy patrolować raz, a nawet dwa razy dziennie — powiedziała, patrząc na nią z chłodnym spokojem — Poza tym jestem tu z patrolem łowieckim, ale oddaliłam się za zapachem zająca — dodała, zerkając z dumą na martwe zwierzę ukryte pod piachem.
Ruda kotka oburzyła się na te słowa. Jej ogon strzepnął gwałtownie, jakby chciała w ten sposób zademonstrować swoją frustrację.
— Niewyuczonych? — warknęła Pożarowa Łapa, wykonując gwałtowny ruch, jakby za chwilę miała przekroczyć granicę — Wręcz przeciwnie. Ja przewiduję możliwe przyczyny — stwierdziła, prostując się dumnie — Zawsze trzeba być o trzy kroki do przodu, gołębi móżdżku — wysyczała, patrząc na Pietruszkową Łapę.
Czekoladowa uczennica jedynie otarła ślinę, którą rudzielec omal nie splamił jej pyska, i mocno się skrzywiła. Prychnęła rozbawiona.
— No to tobie akurat coś nie wyszło — rzuciła z przekąsem — Przewidywanie a snucie własnych, niestworzonych faktów to zupełnie różne rzeczy, koteczku — miauknęła, uśmiechając się ironicznie i podchodząc bliżej. Kotki niemal stykały się pyskami, choć każda wciąż stała na swoim terytorium. Po chwili Pożarowa Łapa cofnęła się o dwa kroki, jakby chcąc zachować dystans.
— Niestworzone, tak? — zaśmiała się rudzielec, przestępując z łapy na łapę — Coś czuję, że stąpasz po cienkim lodzie — wywarczała, strosząc futro na karku. Pietruszkowa Łapa w milczeniu obserwowała kotkę z Klanu Burzy, zastanawiając się, co mogło sprawić, że jest aż tak agresywna i złośliwa.
— Hm? To mi grozisz? — miauknęła, mrugając niedbale. Klifiaczka wyraźnie okazywała brak szacunku do rudej — No cóż, ja na lodzie radzę sobie całkiem dobrze i z łatwością uniknę upadku do wody — powiedziała, podskakując i gładko lądując na piachu tak lekko, że nie wzburzyła nawet odrobiny pyłu — A ty chyba już dawno tkwisz w lodowatej wodzie, a teraz, marznąc, próbujesz się ogrzać, prowokując innych — dodała, unosząc brew w triumfującym geście.
Czekoladowa z zadowoleniem zauważyła, że trafiła w czuły punkt. Pożarowa Łapa skrzywiła się mocno, a jej gniew był wyraźnie widoczny.

<Pożarowa Łapo?>

[962 słów; trening wojownika]

[przyznano 19%]

Od Pietruszkowej Łapy do Pożarowej Łapy

[Dzieje się kilka dni przed teraźniejszością - Pora Opadających Liści]

Pietruszkowa Łapa wybrała się na samotny spacer wczesnym popołudniem. Miała ochotę zrobić coś produktywnego — może poszukać ziół dla medyków albo zapolować? Bez większego planu, jej łapy zaniosły ją nad rzekę, którą zgrabnie pokonała. Po chwili biegu dotarła do granicy z Klanem Burzy, ale tym razem od strony trawiastej. Miała dość wszechobecnego piasku, który wpadał jej w poduszki łap i język, przysparzając więcej kłopotów niż przyjemności. Stanęła przy granicy i ostrożnie powąchała okoliczne trawy, sprawdzając oznaczenia zapachowe. Wszystko wyglądało w porządku, ale postanowiła je odświeżyć. Nagle jej uwagę przykuł ruch po drugiej stronie granicy. Zauważyła rudą wiewiórkę grzebiącą w stercie suchych liści. Pietruszkowa Łapa westchnęła z rezygnacją — wiedziała, że nie ma szans na jej złapanie. Nim zdążyła pomyśleć o czymś innym, wiewiórka została schwytana przez coś innego — nie lisa, na szczęście, ale kota. Rudzielec, zapewne uczennica z Klanu Burzy, zabił ofiarę szybkim ruchem. Pietruszkowa Łapa wpatrywała się w nieznajomą z ciekawością. Po chwili ruda kotka spojrzała na nią z wyraźnym niezadowoleniem.
— Co się gapisz? — warknęła, upuszczając martwą wiewiórkę na ziemię.
Czekoladowa uczennica zmarszczyła brwi. Jej chęć na przyjazną rozmowę zaczynała szybko topnieć. Dlaczego ta kotka była tak nieprzyjemna? Postanowiła jednak nie dać się sprowokować.
— Bo mam oczy? — odparła spokojnie, choć odrobina zgryźliwości wkradła się w jej głos.
Rudzielec zmrużył oczy i uniósł ogon w geście irytacji.
— Wiesz, że możesz je stracić? — syknęła groźnie.
Pietruszkowa Łapa zachowała spokój. Już nie raz słyszała podobne puste groźby od nadgorliwych uczniów. Podniosła brew, jasno pokazując, że nie jest zastraszona.
— Może na starość — odparła niedbale, drapiąc się łapą za uchem — Ale teraz? Raczej tylko przez przypadek jak o jakąś gałąź.
Ruda kotka prychnęła, wyraźnie rozzłoszczona. Machnęła ogonem, po czym rzuciła gniewnie:
— Dobra, zjeżdżaj. Mam lepsze rzeczy do roboty niż gadać z tobą.
Pochyliła się, by podnieść wiewiórkę, ale Pietruszkowa Łapa nie zamierzała jeszcze kończyć rozmowy.
— Jak się nazywasz? — zapytała nagle. — Jesteś bardzo „hop do przodu” jak na młodą kotkę.
— Nie twój interes — rzuciła ruda przez ramię, odwracając się plecami.
Pietruszkowa Łapa uniosła głowę, wyraźnie rozbawiona tą odpowiedzią.
— Wściekła Łapa? Obrażona Łapa? — zaczęła wyliczać, a jej ton nabrał żartobliwego brzmienia. — Hm… Płomienna Łapa? Rozgrzana Łapa? Albo Rozgniewana Łapa!
Rudzielec nie odpowiedział, a jedynie warknął, chowając wiewiórkę w pysku. W końcu wypluła przez zaciśnięte zęby:
— Pudło!
Z tym słowem, kotka zniknęła w gęstej mgle spowijającej tereny Klanu Burzy. Pietruszkowa Łapa zamrugała, po czym wybuchnęła głośnym śmiechem. Dopiero po chwili zorientowała się, że jej hałas przepłoszył okoliczną zwierzynę.
‘’Brawo, Pietruszko’’ westchnęła w myślach, kręcąc głową. Zrezygnowana, ruszyła w przeciwnym kierunku, by znaleźć sobie inne zajęcie.

<Pożarowa Łapo?>

[416 słowa]

[przyznano 8%]