Od Modliszkowej Ciszy CD. Obsmarkanego Kamienia

Kremowy kocur właśnie wracał z treningu, Gradowy Sztorm wyciągnął go dzisiaj na trening walki. Uczeń wciąż był obolały, zważając na jego słabość fizyczną. Gdy tylko postawił łapę w obozie, od razu pobiegł do niego okryty jednolitym, czarnym futrem brat, który szybko zamknął Modliszkę w uścisku. Syn Ostowego Pędu nie rozumiał, dlaczego Obsmarkany Kamień jak i inne koty to robiły, ale przecież nie trzeba wszystkiego wiedzieć, czyż nie? Czując wilgotną i lepką ciecz na swoim drobnym w stosunku do brata łebku, poczuł obrzydzenie, przez które miał ochotę odbiec, wytarzać się i spróbować wymyć dokładnie swoją krótką sierść. Pomimo tego próbował zachować kamienną twarz, żeby wyjść na kulturalnego. Został od razu obrzucony masą pytań.
— Jak tam t-trening? Nie boisz się? Mentor n-nie jest na ciebie zły? Dobrze się dogadujecie?
Szybko wyprostował się przed odpowiedzeniem.
— Wydaje mi się, że idzie dobrze. Nie widzę czego, mam się bać? Nie wydaje mi się. Nie wiem. — Modliszka zamilkł na chwilę przed zadaniem swojego pytania. — Czemu mnie przed chwilą objąłeś? — Jednak nie mógł oprzeć się ciekawości i musiał zapytać.

***

(Czasy obecne)

Modliszka siedział w legowisku wojowników, porządkując swoją kolekcję martwych owadów. Jako iż nie został dzisiaj przypisany ani do patrolu, ani do polowania, a pogoda nie była najlepsza na spacer w poszukiwaniu nowych okazów do kolekcji, uznał, że jest to idealna okazja na małe porządki. Odkąd stał się wojownikiem, spędzał znacznie więcej czasu z bratem, co było całkiem oczywiste, skoro spali w tym samym legowisku. I o wilku mowa! Przez próg legowiska właśnie przeszły czarne łapy, należące do nikogo innego niż Obsmarkanego Kamienia. Gdy czarny wojownik swoimi żółtymi ślepiami zauważył młodszego brata, od razu do niego podszedł.
— C-cześć Modliszkowa Ciszo. C-co robisz?
— Segreguję owady. — Odpowiedział Modliszka, powoli przekładając okazy z jednej strony na drugą. O dziwo towarzystwo Kamienia wcale mu nie przeszkadzało, najwidoczniej samotność doskwierała czasem nawet Modliszkę.
— N-nie boisz się?
— Czemu miałbym? Są niegroźne, poza tym martwe. Boisz się śmierci, Obsmarkany Kamieniu? — Dopiero przy ostatnim pytaniu kocur odwrócił się, by spojrzeć na starszego, swoimi chłodnymi, zielonymi oczami. Ciszę przerwał niepewny i drżący głos ciemnego kocura.
— T-tak.

***

Przed kremowymi łapami wojownika leżały trzy ciała, ofiary makabry. Modliszka nie mógł uwierzyć w to co widział, Obserwująca Gwiazda, Ostowy Pęd, Obsmarkany Kamień, każdy z nich z rozszarpanym ciałem i futrem skropionym szkarłatną krwią. Pręgowane futro kocura zjeżyło się z gniewu, Modliszkowa Cisza był wściekły, czuł, jak krew pulsuje mu w uszach, jak jego pazury wbijają się w suchą ziemię. Miał ochotę rozszarpać gardła, wyrwać jeszcze bijące serca lisom, które to zrobiły. Chciał sprawić, żeby cierpiały za to, co uczyniły. Nie mógł uwierzyć, że w jednej chwili tyle stracił. Swoje rozwścieczone spojrzenie skierował w stronę Płomiennego Ryku i jego byłego mentora, którzy najwyraźniej opowiadali coś pobratymcom. Jakim cudem nawet z przewagą liczebną i tak silnymi wojownikami nie potrafili zrobić niczego? Z transu wyrwał go dotyk na jego boku. Niebieska szylkretka, Szafirkowy Wiatr spojrzała się na niego zaszklonymi, żółtymi oczętami, z drugiej strony podeszła Czuwająca Salamandra. Teraz mieli tylko siebie.

Od Obsmarkanego Kamienia CD. Modliszkowej Łapy (Modliszkowej Ciszy)

 Jego braciszek był już uczniem! To było taka wzruszająca chwila, przez którą nie mógł powstrzymać łez. Nie mógł uwierzyć w to jak ten szybko dorastał. Ten czas tak pędził... To z jednej strony było koszmarne, bo w swojej głowie wciąż widział go jako małego, nieporadnego kociaka, chociaż z logicznego punktu widzenia ten był już prawie dorosłym kotem. 

Widząc, że właśnie wracał ze swojego treningu, szybko do niego podszedł, licząc na to, że dowie się co nieco o jego postępach w treningu. Radził sobie? Miał z czymś trudności? On w jego wieku bał się wszystkiego! Mentora, tej wielkiej i pustej przestrzeni, na której czyhało tak wiele niebezpieczeństw... Gdy o tym myślał, zimny dreszcz przebiegł mu po grzbiecie. Brrr... Oby Modliszkowej Łapie nic złego się nie stało! Tyle już przeżył w swym życiu tragedii, że strata brata najpewniej dobiłaby go. 

— Cz-cześć bra-braciszku. — Uśmiechnął się do niego lekko, natychmiast zamykając go w uścisku. Wiedział, że kocurek nie przepadał za taką bliskością, która powodowała, że wręcz nos czarnego zostawiał na jego futerku swoje smarki, ale Obsmarkany Kamień nie mógł się powstrzymać przed uwidocznieniem swojej miłości do młodszego rodzeństwa. — Oj, prze-przepraszam... — dodał szybko, dostrzegając, że potargał mu sierść. Odsunął się od niego, jednakże życzliwy uśmiech nie schodził z jego pyska. — Jak tam t-trening? Nie boisz się? Mentor n-nie jest na ciebie zły? Dobrze się dogadujecie? — wypytywał chcąc wiedzieć, że Modliszkowej Łapie nie działa się żadna krzywda. W zasadzie to gdyby nawet brat był w opałach, to wątpiłby, że jakoś to by rozwiązał, nie był w końcu aż tak odważny, ale mama na pewno ukarałaby kota, który dokuczał jej dzieciom. 

<Modliszko?>

Od Modliszki (Modliszkowej Łapy) CD. Obsmarkanego Kamienia

Modliszka spojrzał na kocura, jakby jego futro nagle zmieniło kolor z czarnego na zielony.
- Jak ma ugryźć, skoro nie żyje? - zapytał kremowy, przechylając lekko głowę, wyciągnął łapę, żeby udowodnić wojownikowi śmierć małego bezkręgowca, na co ten zrobił krok do tylu, gotowy do ucieczki.
Kociak delikatnie szturchnął owada, co spowodowało, że Kamień wyciągnął lekko łeb, by upewnić się, że żuczek naprawdę odszedł z tego świata.
- Hm.. ch-chyba masz rację, a-ale lepiej i t-tak go pilnuj. - powiedział czarny niczym smoła kocur.
Kremowy tylko wziął liść z powrotem do pyska i pokierował się bez słowa ku legowisku, gdzie odpoczywają karmicielki. Odłożył swoją zdobycz, upewniając się, że jest równo położona.

***

Modliszkowa Łapa jak i jego mentor, Gradowy Sztorm znajdowali się właśnie na otwartych terenach Klanu burzy. Zzylkretowy kocur właśnie uczył go polowania na ptaki.
- Pamiętaj, żeby zwracać uwagę na wiatr. - powiedział nauczyciel, gdy przechadzali się po wrzosowiskach w poszukiwaniach zwierzyny.
Nagle usłyszeli trzepot skrzydeł i niedaleko przysiadł ptak w poszukiwaniu pożywienia. Brzuchy kotów momentalnie dotknęły podłoża, a wojownik ruchem ogona dał znać uczniowi, żeby zaczął polowanie. Modliszka upewnił się, że wiatr wieje w jego stronę, po czym zaczął zbliżać się w kierunku ofiary. Niewielka opierzona istota była tak zajęta poszukiwaniem jedzenia, że nie zauważyła kremowej sylwetki powoli się zbliżającej. Zanim zdążyła zareagować, uczeń wyskoczył, przypinając ptaka do ziemi i szybkim ugryzieniem w szyję uśmiercając zwierzę.
- Całkiem nieźle. - powiedział chłodno Grad, po czym spojrzał ku górze. - Powinniśmy już wracać, słońce zbliża się do horyzontu.
I jak powiedział, tak zrobili, po drodze do obozu przystanęli w miejscu, w którym starszy zakopał swoją zdobycz. Gdy w końcu wkroczyli do obozu, w drodze do stosu Modliszka zauważył czarną sylwetkę z mokra twarzą, był to nikt inny niż Obsmarkany Kamień, nie chciał do niego podchodzić, gdyż mogło to się skończyć umazaniem kremowego futerka w dziwnej mazi. Gdy już zmierzał ku legowisku uczniów, by móc poukładać od nowa owady, usłyszał znajomy głos wymawiający jego imię. Nie zajęło mu długo, żeby uświadomić się, że głos należał do jego starszego brata. Najwyraźniej los chciał, żeby doszło do tej rozmowy. Kocur tylko obserwował swymi zielonymi ślepiami, jak wojownik się zbliża.

<Kamień?>

[350 słów]

[przyznano 7%]

Od Obsmarkanego Kamienia CD. Modliszki (Modliszkowej Łapy)

 Dojrzał braciszka, który szedł niosąc coś w pyszczku. Zaciekawiło go to. Może potrzebował pomocy? Jako dobry brat powinien dbać o swoje młodsze rodzeństwo. Byli w końcu... niedoświadczeni. Nie wiedzieli jak działał ten świat i jaki potrafił być straszny! 

Dlatego też zbliżył się do kocurka, zerkając z ciekawością na to co niósł. To był jakiś liść? Hm... Bardzo dziwna forma zabawki. 

— Cześć braciszku! — przywitał się z kocurkiem, pozbywając się na moment swej płaczliwej strony. Musiał przyznać, że coś w tych kruszynach poruszało jego serce i sprawiało, że łzy znikały. Miał podobnie, kiedy ujrzał swoje własne pociechy. 

No i... świadomość tego, że miał braciszka bardzo go radowała! W końcu... w jego miocie były tylko siostrzyczki, które na nieszczęście zniknęły z jego świata w dość... przykrych okolicznościach. 

— C-co t-tam niesiesz? — wyjąkał nieco zawstydzony swoją ciekawością. 

Czasami miewał takie chwilę, które sprawiały, że zastanawiał się czy dobrze robił, wtrącając się do cudzych spraw. 

Modliszka zatrzymał się i skupił na nim swe oczka. 

— Żuk — wypowiedział przez liść, który starał się nie upuścić. 

Żuk? Obsmarkany Kamień zrobił wielkie oczy. O rany! Nie spodziewał się takiej odpowiedzi. Maluch je kolekcjonował? Był żywy? 

— Um... C-ciekawe. A-a jest... s-straszny? — przełknął ślinę, ponieważ jego wyobraźnia zaczęła działać i już widział, że w tym liściu czai się najstraszliwsza kreatura, która chodziła po tych wrzosowiskach! 

Modliszka wpatrywał się w niego dziwnie... Tak jakby nie zrozumiał co mogłoby być strasznego w owadzie. Jedynie wzruszył ramionami i ostrożnie rozwinął listek, by pokazać bratu owada. 

Ależ czarnemu sierść się nastroszyła! Rzeczywiście to był żuk! Czasami takie większe potrafiły latać i bzyczeć tak przerażająco, że aż miało się ochotę uciec nim to coś w ciebie wleci! Przełknął ślinę. No cóż... brat był najwidoczniej odważniejszy od niego. 

— Fa-fajny... — skomentował żyjątko już tak jedną łapą próbując wycofać się na wypadek niespodziewanego ataku. Niby się nie ruszał i wyglądał tak jakoś martwo, ale kto wie... Z owadami nigdy nic nie wiadomo. — A-ale... um... P-pilnuj go... B-bo mo-może kogoś u-ugryźć. 

<Modliszka?>

Od Modliszki CD. Obsmarkanego Kamienia

Gdy kocurek znalazł się w objęciach starszego brata, poczuł coś wilgotnego na swoim futerku, co szybko zostało wytarte przez czarnego kota. W tym momencie miał ochotę podreptać do matki, żeby mogła go wymyć z tej okropnej mazi. Gdy wojownik wycofał się, wciąż wzruszony szlochając, Modliszka przyjrzał mu się, jego futro było czarne, nieskażone kremową barwą, oczy natomiast zaszklone, w kolorze żółtym. Wojownik ani odrobinę nie przypominał Ostowego Pędu, co zdziwiło kremowego, przecież podawał się za jego brata, czyżby Kamień kłamał?
- Na pewno jesteś moim bratem? Nie przypominasz ani trochę ojca. - zapytał Modliszka, w końcu lepiej się upewnić.

***

Nadeszła Pora Zielonych Liści, a razem z nią nowe insekty, którym Modliszka mógł się przyglądać cały dzień. Mama przestrzegła go, żeby ich nie zjadł, ale po co miałby to robić? Kociak siedział właśnie poza żłobkiem, obserwując pszczoły miodne i trzmiele latające przy kwiatkach, niekiedy pojawił się też jakiś motyl. A we wnętrzu kwiatków mógł zauważyć małe chrząszcze, Modliszka był szczerze zafascynowany tymi sześcionożnymi stworzeniami, chciał się dowiedzieć o nich jak najwięcej, jak każdy z nich się nazywał, czym się żywił, jakie miał ciekawe zachowania. Gdy tak się przyglądał, zauważył coś błyszczącego pod kwiatkami, odsunął roślinki łapką, by lepiej zobaczyć cóż to takiego, okazało się, że był to martwy żuk gnojowy, okaz był bardzo ładnie zachowany, miał wszystkie odnóża i czułki. Kremowy wyciągnął go spod chaszczy, przyglądając mu się przez parę uderzeń serca, po czym wziął liść i delikatnie zapakował w niego żuczka. Najostrożniej jak potrafił, chwycił liść w ząbki i podreptał ku żłobku. W drodze spotkał czarnego kocura, był to Obsmarkany Kamień.

<Kamień?>

Od Obsmarkanego Kamienia CD. Modliszki

Dowiedział się, że jego matka urodziła i w tę pędy pognał do żłobka czując jak łzy wypływają mu z oczu. Był starszym braciszkiem! Nie mógł w to uwierzyć! Sama informacja o ciąży Obserwującej Żmii była dla niego olbrzymim szokiem. No bo... jego mama i kolejny miot? Och, jakże się martwił o te kruszynki! Kocica w końcu była twarda dla swoich pociech. Jeśli wdały się w niego to współczuł im jak nic ciągłego bicia i szarpania za kark! 

Wparował do żłobka czując jak jego serce bije w szaleńczym tempie. Ujrzał małe kocie, całkiem kremowe, które musiało wdać się w Ostowy Pęd. Chciał je bardzo przytulić, ale pamiętał co Lwia Paszcza mu mówiła. Nie wolno było zasmarkać takiego cuda. Nigdy by mu tego nie wybaczyła, zwłaszcza że zauważył, że jedno z jej kociąt źle reagowało na bliskie spotkanie z jego osobą. Ale... Ale ten malec... Ten malec to był jego braciszek! Jego serce wręcz pękało od niemożności jego przytulenia! 

A gdy tak słodko zapytał kto pyta, to wycisnęło bardziej mu łzy z oczu. 

— Je-jestem twoim sta-starszym braciszkiem! — już nie dał rady, pociekło i stało się. Jego radość była silniejsza od zakazów. 

Szybko przytulił kocurka i polizał go po łebku, trzymając tak, jakby ten był najcenniejszą rzeczą w jego życiu. 

— Ja-jak się cieszę! Ni-nigdy nie miałem braciszka, tylko siostrzyczki. A t-ty ta-taki malusi jesteś. O-obiecuję, że bę-będę cię chronił cho-choćby nie wiem co — wyłkał, a widząc, że brudził maluchowi sierść smarkami, szybko wytarł pozostawione na nim gluty swoją łapą. — Wy-wybacz. 

<Modliszko?>

Od Modliszki do Obsmarkanego Kamienia

Modliszka dopiero niedawno przyszedł na świat wraz z dwójką rodzeństwa, Salamandrą i Szafirkiem, będąc wynikiem miłości dwójki burzaków, Ostowego Pędu i Obserwującej Żmii. Los tak zachciał, że maluchy narodziły się w porę nagich drzew, chyba w jedną z najmroźniejszych w historii.
Mały kremowy chudzielec siedział w kącie, obserwując skoczogonki krążące po ścianach pnia, którego burzaki zwą żłobkiem. Chociaż pogoda nie była przyjemna, to wydawało się, że małym stawonogom chłód nie przeszkadza. Modliszka odkrył ze obserwacja tych małych stworzonek zjadających martwą materię jest niezwykle fascynujące. Trochę czasu minęło, a kociak niczym skała siedział i wpatrywał się w ścianę, pewnie z innej perspektywy wygląda to naprawdę dziwnie, ale czemu niby kremowy miałby się tym przejmować? Nagle kocurek usłyszał, że ktoś wchodzi do żłobka, witając się z jego mama i rodzeństwem, po krótkiej rozmowie kot podszedł do kociaka.
- Um.. C-cześć, ty jesteś M-Modliszka? - Obcy powiedział, wahając się.
Głos sprawił, że chłodny wzrok dużych zielonych ślepi młodego przerzucił się na kota. Był to ewidentnie starszy kot, o czarnym, krótkim futrze i żółtych, zaszklonych oczach, chociaż był on starszy, wydawał się mniejszy niż mama żmija.
- Tak, kto pyta? - zapytał neutralnym wręcz chłodnym tonem, nie odrywając wzroku, jak to ma w zwyczaju, starając się utrzymać kontakt wzrokowy.

<Obsmarkany Kamieniu?>