Od Mirtowego Lśnienia (Lśniącej Gwiazdy) CD. Źródlanej Łuny

Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w nią w milczeniu, a w jego żółtych oczach pojawiło się coś, co można było wziąć za krótkie zawahanie. Trwało ono jednak zaledwie kilka uderzeń serca, po których odwrócił głowę i skierował wzrok ku niebu. Jasne obłoki leniwie sunęły po błękicie, a chłodna bryza wpadająca do obozowiska poruszała jego wąsami i rozwiewała sierść na karku. Na jego pysku powoli zagościł delikatny uśmiech, spokojny i ciepły, jak gdyby sama obecność siostry skłaniała go do podobnych rozmyślań.

W rzeczywistości nie potrzebował nawet chwili, by zastanowić się nad odpowiedzią.

Źródlana Łuna była jego siostrą, lecz na tym kończyło się wszystko, co uważał za naprawdę istotne. Łączyła ich ta sama krew, wspólne dzieciństwo i wspomnienia, jednak nigdy nie postrzegał jej jako powierniczki swoich planów. Każda myśl, którą zachowywał wyłącznie dla siebie, była bezpieczniejsza od tej wypowiedzianej na głos, dlatego od dawna nauczył się mówić dokładnie tyle, ile było konieczne. Nie zamierzał zdradzać jej niczego, co mogłoby zakłócić drogę, którą obrał przed wieloma księżycami.

— Wiesz... — odezwał się w końcu cicho, nie odrywając spojrzenia od nieba. — Księżyce mijają i chyba zaczynam rozumieć, że nie każda ścieżka jest nam przeznaczona. Im dłużej o tym myślę, tym częściej dochodzę do wniosku, że czasami należy po prostu odpuścić i zaufać temu, dokąd prowadzą nas przodkowie.

Westchnienie opuściło jego pierś niemal niezauważalnie, a uśmiech ani na moment nie zniknął z jego pyska.

— Być może właśnie tego Judaszowcowa Gwiazda próbował mnie nauczyć. Przez długi czas sądziłem, że wiem lepiej, czego potrzebuje Klan Klifu, lecz dziś nie jestem już tego taki pewien. Być może nie wszystko musi wydarzyć się wtedy, kiedy sami tego chcemy.

Uszy Źródlanej Łuny drgnęły lekko. Kotka przez kilka chwil siedziała w ciszy, uważnie przyglądając się bratu, jak gdyby próbowała odnaleźć w jego spojrzeniu ślad dawnego uporu. Nie znalazła go. Widziała jedynie spokojnego wojownika, który zdawał się pogodzony z losem.

— Naprawdę? — zapytała w końcu, nie kryjąc zaskoczenia. — Przecież od zawsze marzyłeś o tym, żeby zostać zastępcą. Co teraz?

Mirtowe Lśnienie przeniósł spojrzenie przed siebie, aż zatrzymało się ono na Pikującej Jaskółce. Przez moment obserwował ją w milczeniu, po czym ponownie się uśmiechnął.

— Jeśli Klan Gwiazdy uznał, że właśnie ona najlepiej poprowadzi klan u boku przywódcy, to nie mnie podważać ich wolę. Każdy z nas ma własne miejsce i własne zadanie, nawet jeśli nie zawsze pokrywa się ono z tym, czego sami pragnęliśmy.

Odwrócił głowę z powrotem ku siostrze, a jego głos pozostał równie spokojny jak wcześniej.

— Zrozumiałem, że służba klanowi nie zaczyna się ani nie kończy na wysokiej pozycji. Jeżeli mogę być użyteczny jako zwykły wojownik, to właśnie tym powinienem się zadowolić. A kto wie… Może któregoś dnia właśnie takie podejście zaprowadzi mnie w lepsze miejsce.

***

Pora była w końcu zająć się sprawą Ogryzka.

Myśl ta nie wtargnęła do jego umysłu gwałtownie. Przeciwnie — od wielu dni krążyła po nim niczym kropla wody nieustannie spływająca po tej samej skale, cierpliwie żłobiąc w niej coraz głębszą szczelinę. Lśniąca Gwiazda pozwalał jej dojrzewać, obracając ją w myślach z właściwą sobie rozwagą, aż wreszcie osiągnęła moment, w którym dalsze zwlekanie nie było już oznaką rozsądku, lecz niepotrzebnym ryzykiem.

Ogryzek pozostawał zbyt blisko.

Zbyt blisko wojowników.

Zbyt blisko uszu, które mogły usłyszeć coś, czego nigdy usłyszeć nie powinny.

Przywódca siedział nieruchomo na chłodnej skalnej półce, z której zwykle oddawał przemówienia. Nieustanny huk wodospadu rozbijał się o kamienne ściany, odbijając echem od sklepienia i splatając w jednostajny, głęboki pomruk. Powietrze przesycała wilgoć; osiadała na futrze, wnikała pomiędzy włosy, chłodziła opuszki łap i niosła ze sobą zapach mokrego kamienia, mchu oraz zimnej wody.

Dopiero gdy pozwolił spojrzeniu powoli przesunąć się po wnętrzu jaskini, dostrzegł znajomą sylwetkę Źródlanej Łuny, która spokojnym krokiem przemierzała obóz. Poruszała się z charakterystyczną dla siebie lekkością, pewnie omijając mijających ją wojowników i uczniów, od czasu do czasu zatrzymując się na krótkie słowo z którymś z nich.

Lśniąca Gwiazda nie odezwał się.

Wystarczyło, że uniósł głowę i zatrzymał na niej spojrzenie.

Źródlana Łuna niemal natychmiast wyczuła jego wzrok. Odwróciła łeb w jego stronę, a kiedy ich oczy się spotkały, na jej pysku zakwitł przyjazny uśmiech. Bez chwili zawahania zmieniła kierunek i ruszyła ku niemu.

Zatrzymała się przy wejściu do legowiska starszyzny, gdzie usiadła, teraz mierząc brata ciekawskim wzrokiem.

— Co tam? — miauknęła pogodnie, muskając końcówką ogona kamienną posadzkę. — Czyżbyś potrzebował raportów z patroli?

Lśniąca Gwiazda odpowiedział tym samym spokojnym uśmiechem, który przez ostatnie księżyce stał się niemal jego znakiem rozpoznawczym.

Tak łatwo przychodziło mu go nosić.

Tak łatwo inni dawali się przekonać, że za tym łagodnym wyrazem pyska kryje się wyłącznie życzliwość.

Powoli pokręcił głową.

— Nie tym razem — odparł. — Raporty mogą jeszcze chwilę poczekać. Chciałbym, żebyś przyprowadziła do mojego legowiska Wzorzystą Dal... Różeńcowe Serce... oraz Skrzydlatą Pogoń.

Wypowiedział każde z imion z jednakową łagodnością, jak gdyby prosił jedynie o krótką naradę dotyczącą codziennych obowiązków klanu. Nie było w jego tonie pośpiechu, napięcia ani cienia rozkazu. Brzmiał niemal przepraszająco.

Źródlana Łuna uniosła lekko uszy.

— Jasne. Zaraz ich znajdę.

Dymna pożegnała się skinięciem głowy, po czym odwróciła się i lekkim, sprężystym krokiem ruszyła ku głównej części obozu. Jej spojrzenie przesuwało się po zgromadzonych kotach, wypatrując znajomych sylwetek. Lśniąca Gwiazda odprowadzał ją wzrokiem jeszcze przez dłuższą chwilę.

Na jego pysku wciąż spoczywał ten sam łagodny wyraz.

Dopiero kiedy zastępczyni zniknęła za zakrętem prowadzącym ku środkowi obozu, uśmiech zaczął powoli gasnąć, jak płomień pozostawiony bez tlącego się drewna.

W jego złocistych oczach pozostało już tylko chłodne skupienie.

Bez słowa podniósł się z miejsca.

Z każdym uderzeniem serca huk wodospadu stawał się coraz bardziej przytłumiony, a cienie gęstniały wokół wejścia niczym milczący strażnicy.

Lśniąca Gwiazda wszedł do swojego legowiska spokojnym, miarowym krokiem.

Przez dłuższą chwilę nie wykonywał żadnego ruchu.

Jedynie wodził spojrzeniem po kamiennych ścianach, jakby szukał w nich odpowiednich słów lub próbował uporządkować myśli, które od wielu dni nie dawały mu spokoju. W końcu usiadł z właściwą sobie elegancją, starannie owijając ogon wokół łap i prostując grzbiet. Na jego pysku spoczywał ten sam łagodny wyraz, który od dawna wzbudzał wśród klanowiczów poczucie bezpieczeństwa.

Niewielu zdawało sobie sprawę, jak niewiele jego spokojne spojrzenie miało wspólnego z tym, co naprawdę kryło się za jego myślami.

Nie zamierzał nikogo zastraszać.

Nie zamierzał podnosić głosu.

Nigdy nie musiał.

Od dawna wiedział, że najłatwiej wpływa się na cudze decyzje wtedy, gdy rozmówca jest przekonany, że sam do nich doszedł.

Uszy Lśniącej Gwiazdy poruszyły się nieznacznie.

Z zewnątrz dobiegły zbliżające się w jego stronę kroki.

Po chwili przy wejściu pojawiła się Źródlana Łuna, a za nią trzy sylwetki wojowników.

— Przyprowadziłam ich — oznajmiła z delikatnym uśmiechem.

— Dziękuję, Łuno.

Jej spojrzenie na moment zatrzymało się na przywódcy, jakby chciała zapytać, czy będzie potrzebował jej obecności. Nie dostrzegła jednak niczego, co mogłoby wzbudzić niepokój. Lśniąca Gwiazda wyglądał dokładnie tak jak zawsze — spokojny, opanowany i życzliwy.

Skinął jej lekko głową.

— To wystarczy.

Zastępczyni odwzajemniła gest i wycofała się z legowiska, pozostawiając ich samych.

Przez krótką chwilę panowała cisza.

Wzorzysta Dal zajęła miejsce najbliżej wejścia do legowiska, ostrożnie siadając na chłodnym kamieniu. Choć starała się sprawiać wrażenie spokojnej, jej spojrzenie raz po raz opadało ku własnym łapom, a końcówka ogona poruszała się niemal niezauważalnie, zdradzając napięcie, którego nie potrafiła całkowicie ukryć. Różeńcowe Serce oraz Skrzydlata Pogoń usiedli bliżej przywódcy, zachowując wyprostowaną, godną wojowników postawę. Żadne z nich nie odezwało się ani słowem. Wszyscy wiedzieli, dlaczego zostali tutaj wezwani.

Lśniąca Gwiazda pozwolił, by cisza trwała.

Jego oczy spokojnie przesuwały się od jednego wojownika do drugiego, zatrzymując się na każdym zaledwie na krótką chwilę. Nie wyglądał na kota zmartwionego ani rozgniewanego. Wręcz przeciwnie — na jego pysku gościł łagodny uśmiech, a spojrzenie pozostawało ciepłe i uważne, jak gdyby pragnął upewnić się, że wszyscy czują się swobodnie, zanim rozpocznie rozmowę.

— Jak zapewne się domyślacie — odezwał się w końcu miękkim, wyważonym głosem — chciałbym omówić z wami sprawę patrolu, który odprowadzi Gąsienicowego Ogryzka poza granice naszego terytorium.

— Nie będę ukrywał, że jest to dla mnie wyjątkowo przykra decyzja — podjął po chwili, ponownie kierując spojrzenie ku zgromadzonym. — Gdy jednak ktoś świadomie odwraca się od zasad i naraża własnych współklanowiczów, nie pozostawia mi wielkiego wyboru.

W jego głosie zabrzmiało rozczarowanie.

— Wybrałem właśnie was, ponieważ należycie do Jaśniejących Skrzydeł. Wiele razy udowadnialiście, że potraficie zachować rozsądek tam, gdzie inni pozwalają przemawiać emocjom. Nigdy nie kierowaliście się ślepą złością, lecz zawsze dobrem klanu, i właśnie dlatego wiem, że powierzone wam zadanie wykonacie z należytą odpowiedzialnością.

Na jego pysku ponownie pojawił się łagodny uśmiech.

Nieco cieplejszy niż wcześniej.

Niemal ojcowski.

— Wyruszycie za kilka dni — odezwał się Lśniąca Gwiazda, a jego głos pozostał równie spokojny jak wcześniej, jak gdyby mówił o rutynowym patrolu, a nie o zadaniu, którego ciężar miał na długo pozostać w pamięci obecnych. — Poprowadzicie go wzdłuż Drogi Grzmotu, następnie przejdziecie przez most i skierujecie się do Siedliska Dwunożnych. Dopiero tam upewnicie się, że już nigdy nie odnajdzie drogi prowadzącej z powrotem na nasze terytorium.

Na krótką chwilę zawiesił głos.

— Odbierzecie mu wzrok.

Chrząknął cicho, po czym mówił dalej, nie pozwalając, by cisza przerodziła się w pytania.

— Kiedy Ogryzek opuści obóz, z pewnością będzie próbował przekonać was, że zasługuje na jeszcze jedną szansę. Być może będzie szukał współczucia. Być może spróbuje podważyć słuszność mojej decyzji, przedstawiając siebie jako ofiarę, a nie kota, który świadomie odwrócił się od własnego klanu.

Mówiąc to, nie zdradzał najmniejszych oznak gniewu.

Brzmiał raczej jak mentor ostrzegający uczniów przed niebezpieczeństwem, którego sam doświadczył wiele księżyców wcześniej.

— Chciałbym jedynie, abyście pamiętali, że kot, który raz zdradził swoich współklanowiczów, potrafi niezwykle przekonująco mówić o skrusze, zwłaszcza wtedy, gdy nie ma już nic do stracenia. Rozpacz często ubiera się w piękne słowa, a strach potrafi nadać szczerości nawet największemu kłamstwu.

Po raz kolejny umilkł.

W jego oczach błysnęła pewność kota przekonanego, że wydawany przez niego rozkaz jest jedynym słusznym rozwiązaniem.

— Dlatego nie możecie mu ufać — powiedział ciszej. — Ani przez jedno uderzenie serca.

Przeniósł wzrok z Różeńcowego Serca na Skrzydlatą Pogoń, a następnie na Wzorzystą Dal.

— A jeśli uznacie, że zamierza uciec... jeśli spróbuje zwrócić się przeciwko wam lub narazi któregokolwiek z was na niebezpieczeństwo...

Urwał na krótką chwilę.

Dopiero wtedy dokończył.

— Natychmiast pozbawcie go życia. 

Dzień później…

Lśniąca Gwiazda siedział w milczeniu na chłodnej, skalnej podłodze obozu, pozwalając, by jego uwaga nie skupiała się na całym obozie, lecz na jednej sylwetce znajdującej się nieopodal.

Jego siostra stała pośród wojowników, spokojnie przydzielając kolejne patrole. Mówiła rzeczowo, lecz z charakterystycznym dla siebie ciepłem, dzięki któremu nawet zwykłe polecenia nie brzmiały jak rozkazy, lecz jak naturalna część wspólnej troski o klan. Każdego kota kierowała tam, gdzie najbardziej pasowały jego umiejętności, pamiętając zarówno o doświadczeniu starszych wojowników, jak i o potrzebie zdobywania wiedzy przez młodszych.

Powinien był porozmawiać z nią jeszcze przed powierzeniem jej tego stanowiska. Powinien był sprawdzić, co naprawdę kryje się za jej spokojem, jak daleko sięga jej oddanie i czy w chwili próby wybierze jego stronę, czy też pozwoli, aby własne przekonania stanęły ponad jego decyzjami.

Nie zrobił tego.

Po odejściu Truskawkowego Pola działał zbyt szybko, zbyt pochopnie, pozwalając, aby konieczność natychmiastowego uzupełnienia pustki przesłoniła mu ostrożność, którą tak często wymagał od innych. Teraz musiał ponosić konsekwencje tamtego wyboru — nie w postaci otwartego sprzeciwu, lecz cichej niepewności, która nie pozwalała mu całkowicie odłożyć tej sprawy na bok.

Nie ufał jej w pełni.

Źródlana Łuna nie była taka jak Truskawkowe Pole.

Tamta nigdy nie pytała, czy jego decyzje są słuszne. Nigdy nie szukała drugiego dna w jego słowach i nie zastanawiała się, czy może istnieć inna droga. Jej lojalność była prosta, niemal wygodna — dawała mu pewność, że niezależnie od okoliczności pozostanie po jego stronie.

Źródlana Łuna była inna.

Była bardziej rozsądna. Bardziej samodzielna. Być może nawet lepsza w wykonywaniu obowiązków zastępczyni, lecz właśnie ta cecha sprawiała, że mogła stać się trudniejsza do przewidzenia.

A kotów, których nie potrafił przewidzieć, nigdy nie uważał za całkowicie bezpieczne.

Kiedy ostatni wojownicy otrzymali swoje zadania i zaczęli rozchodzić się po obozie, zastępczyni pozwoliła sobie na krótkie westchnienie, po czym rozejrzała się wokół, jakby dopiero teraz zauważyła, że przez ostatnie kilka chwil cała jej uwaga skupiona była wyłącznie na obowiązkach.

Wtedy ich spojrzenia się spotkały.

Lśniąca Gwiazda nie musiał nic mówić.

Wystarczyło, że uniósł lekko głowę, a na jego pysku pojawił się spokojny uśmiech.

Jego siostra niemal natychmiast odpowiedziała tym samym i ruszyła w jego stronę, omijając mijających ją wojowników oraz uczniów, którzy spieszyli się do swoich własnych zajęć.

— Całkiem dobrze radzisz sobie z obowiązkami zastępczyni.

Kotka parsknęła cichym śmiechem, a jej uszy lekko drgnęły.

— Och, zauważyłeś? — parsknęła.

Jego spojrzenie na moment powędrowało ku pozostałym kotom znajdującym się w obozie, które zajmowały się własnymi obowiązkami, nie okazując najmniejszego niepokoju ani dezorientacji.

Parsknął cicho, pozwalając, aby jego śmiech zabrzmiał odrobinę wymuszenie — nie na tyle, by wyglądał nienaturalnie, lecz wystarczająco, aby zdradzić, że za tym gestem kryło się coś więcej niż zwykłe rozbawienie. Przez moment jeszcze obserwował klan, sprawiając wrażenie, jakby myślami znajdował się gdzieś dalej, jakby wśród znajomych sylwetek próbował odnaleźć odpowiedź na pytanie, którego jeszcze nie wypowiedział.

Potem opuścił wzrok.

Skierował spojrzenie na własne łapy, pozwalając, aby jego postawa stała się odrobinę cięższa, spokojniejsza, bardziej zamyślona.

Nie musiał przesadzać.

Czasami wystarczył drobny gest — krótkie zawahanie, cichszy ton, spojrzenie uciekające gdzieś poza rozmówcę — aby druga osoba sama zaczęła szukać powodów.

— A sądzisz, że… ja również daję sobie radę? — uśmiechnął się słabo, po czym ponownie podjął głos: — Że naprawdę udaje mi się zastępować Jaskółkę? Nawet, jeśli nigdy tego nie planowałem.

Jego głos zabrzmiał ciszej niż wcześniej, z ledwo zauważalnym wahaniem, jakby samo przyznanie się do podobnej myśli wymagało od niego odrobiny odwagi. Nie pozwolił jednak, aby zabrzmiało to jak zwykłe szukanie pocieszenia — nadał swoim słowom odpowiednią powagę, pozostawiając w nich wystarczająco dużo szczerości, aby trudno było odpowiedzieć żartem lub zbyć jego pytanie lekką uwagą.

Nie chodziło o to, aby wzbudzić litość.

Litość szybko przemijała.

Zaufanie natomiast wymagało czegoś więcej.

Lśniąca Gwiazda doskonale wiedział, jak niewiele potrzeba, aby ktoś otworzył się przed drugim kotem. Czasami wystarczyło pokazać odrobinę własnej niepewności, pozwolić rozmówcy uwierzyć, że został dopuszczony bliżej niż inni.

Nie potrzebował jej zapewnienia dlatego, że rzeczywiście nie wiedział, czy sprawdza się jako przywódca. Doskonale znał własne decyzje, własne zasługi i sposób, w jaki klan reagował na jego obecność. Przecież tyle czasu spędzał po prostu siedząc i ich obserwując. 

Nie szukał odpowiedzi.

Szukał potwierdzenia.

Nie tego, że jest dobrym przywódcą — to już dawno postanowił sam.

Chciał wiedzieć, czy ona w to wierzy.

Czy w jej spojrzeniu znajdzie zaufanie.

Czy odpowie bez zawahania, czy też pomiędzy słowami pojawi się cień ostrożności, którego nie będzie można już zignorować.

Bo to właśnie takie drobne chwile mówiły najwięcej.

Nie wielkie deklaracje składane przy wszystkich.

Nie słowa wypowiadane podczas ceremonii.

Lecz ciche odpowiedzi udzielane wtedy, gdy nikt poza nim nie słyszał.

<Łuno?>

Od Lśniącej Gwiazdy do Migoczącej Łapy

Jakiś czas po ucieczce Truskawki…

Więc... zniknęła.

Truskawkowe Pole odeszła.

Opuściła Klan Klifu.

Lśniąca Gwiazda przez dłuższą chwilę pozostawał nieruchomy, jego wzrok spoczywał na kamiennej ścianie legowiska, a myśli nieustannie krążyły wokół tych samych słów, jakby uporczywie próbował odnaleźć w nich sens, którego w rzeczywistości nigdy nie było.

Powinien był odczuwać gniew albo rozczarowanie, być może nawet żal, lecz zamiast tego jego wnętrze wypełniała dziwna pustka, nieprzypominająca żadnej emocji, którą potrafiłby jednoznacznie nazwać. Była bliska poczuciu straty, lecz jednocześnie pozbawiona bólu właściwego utracie kogoś bliskiego, przez co wydawała się zaledwie zniekształconym odbiciem prawdziwego cierpienia.

Nie brakowało mu Truskawkowego Pola.

Brakowało mu jedynie miejsca, które dotąd zajmowała.

Uniósł się powoli ze swojego legowiska, przeciągając się leniwie, aż mięśnie przyjemnie napięły się pod rudym futrem. Nie ruszył się jednak od razu. Przez dłuższą chwilę leżał nieruchomo, z głową opartą o kamienną posadzkę, a jego spojrzenie pozostawało wbite w sufit jaskini, jak gdyby z jakiegoś powodu nie potrafił skierować go nigdzie indziej.

Westchnął cicho.

Nie znosił tego miejsca.

Szare, nierówne ściany otaczały go z każdej strony, sufit zdawał się przytłaczać swoją ciężkością, a kamienna posadzka nie oferowała nic poza chłodem i monotonią. Jedynym urozmaiceniem były płytkie zagłębienia pozostawione przez wodę przed wieloma księżycami oraz cienkie rysy biegnące przez skałę niczym pajęcza sieć. Nawet zapach wydawał się nijaki — mieszanina wilgoci, zimnego kamienia i starego mchu, która z każdym oddechem coraz bardziej działała mu na nerwy.

Przymknął oczy, próbując wyobrazić sobie to miejsce zupełnie inaczej.

Kilka jasnych muszli ułożonych przy wejściu mogłoby odbijać światło wpadające do jaskini. Delikatne pióra największych ptaków zawieszone pod sklepieniem poruszałyby się przy każdym podmuchu wiatru, a świeże paprocie lub pachnące gałązki jałowca skutecznie przełamałyby wszechobecną szarość. Nawet kilka większych, gładkich kamieni o jaśniejszej barwie odmieniłoby wygląd legowiska.

Biel.

Ta myśl wywołała na jego pysku ledwie dostrzegalny uśmiech.

Biały kamień nadawałby temu miejscu elegancji. Kojarzył się z czystością, spokojem i godnością — dokładnie z tym, co, jego zdaniem, powinno otaczać przywódcę klanu. Jaskinia nie musiała być wystawna. Powinna po prostu budzić podziw, jeszcze zanim ktokolwiek przekroczy jej próg.

Szkoda tylko, że natura niezbyt chętnie współpracowała z podobnymi wizjami.

Jeszcze przez chwilę pozwolił sobie na te rozważania, zanim ostatecznie otrząsnął się z zamyślenia. Obowiązki nie miały zwyczaju cierpliwie czekać, aż ich przywódca skończy planować wystrój własnego legowiska.

Powoli podniósł się na łapy i starannie otrzepał futro z pojedynczych źdźbeł mchu, wygładzając je kilkoma spokojnymi ruchami języka. Dopiero gdy upewnił się, że prezentuje się nienagannie, skierował się ku wyjściu z jaskini.

Chłodne powietrze obozowiska natychmiast musnęło jego pysk.

Ruszył przed siebie charakterystycznym dla siebie krokiem — spokojnym, płynnym i pełnym gracji. Każdy ruch wydawał się dokładnie przemyślany, jakby nawet zwykły spacer stanowił część wizerunku, który od lat budował. Jedynie wprawne oko mogło dostrzec, że tego dnia tempo było odrobinę szybsze niż zwykle. Nie przyspieszał gwałtownie ani nerwowo, lecz z wyraźną chęcią jak najszybszego dotarcia do celu.

Od chwili opuszczenia legowiska czuł na sobie spojrzenia.

Nie różniły się niczym szczególnym od tych, do których zdążył przywyknąć przez księżyce sprawowania władzy, a jednak... coś było inaczej. Koty spoglądały na niego odrobinę dłużej. Niektóre milkły, gdy przechodził obok, inne szeptały coś do siebie, starając się robić to dyskretnie. Nikt nie powiedział ani słowa, lecz cisza, która zapadała wokół niego, wydawała się cięższa niż zazwyczaj.

Na zewnątrz nie pozwolił sobie jednak na najmniejszą zmianę wyrazu pyska.

Minął wodospad spokojnym, równym krokiem, podczas gdy kamienna posadzka obozowiska stopniowo ustępowała miejsca wilgotnej ziemi i miękkiej trawie, która uginała się pod ciężarem jego łap. Szum spadającej wody pozostawał jeszcze przez chwilę wyraźny, lecz z każdym kolejnym krokiem cichł coraz bardziej, aż w końcu rozpłynął się gdzieś za jego plecami, ustępując miejsca subtelniejszym dźwiękom lasu. Korony drzew poruszały się leniwie pod naporem wiatru, pojedyncze ptaki nawoływały się z oddali, a gdzieś pomiędzy paprociami przemknęło niewielkie stworzenie, którego nie zadał sobie nawet trudu śledzić wzrokiem.

Nie obrał żadnego konkretnego kierunku, ponieważ cel nie miał dla niego większego znaczenia. Od dawna wiedział, że ruch pomagał mu porządkować myśli znacznie skuteczniej niż bezczynne siedzenie, a rytm własnych kroków pozwalał rozplątywać nawet najbardziej zawiłe rozważania. Wystarczyło iść. Wtedy kolejne elementy układanki same zaczynały odnajdywać właściwe miejsce.

Przynajmniej zazwyczaj.

Tym razem jego umysł nie chciał jednak współpracować.

Jedna myśl płynnie przechodziła w następną, choć żadna nie prowadziła tam, dokąd rzeczywiście zamierzał dotrzeć.

W pewnym momencie uświadomił sobie, że w ogóle nie myśli już o Truskawkowym Polu.

Zamiast tego... myślał o sobie.

A konkretniej — o własnym wyglądzie.

Zawsze budził w nim cichą odrazę.

Nie znosił swojego pyska, ponieważ wydawał mu się zbyt pospolity. Nie znosił futra, którego kolor nie przywodził na myśl niczego dostojnego. Nie znosił oczu, choć nieraz słyszał, że błyszczą niezwykle jasno, ponieważ nawet one nie potrafiły zrekompensować reszty.

Coraz częściej odnosił wręcz irracjonalne wrażenie, że Klan Gwiazdy zadrwił z niego już w chwili narodzin.

Jak gdyby przodkowie świadomie zamknęli go w ciele, które miało być jego próbą.

Albo karą.

Pomarańczowe futro drażniło go od zawsze. Nie widział w nim ciepła ani szlachetności, lecz coś śmiesznego, niemal dziecinnego, a ciemniejsze cętki rozsiane po bokach przypominały mu zaschnięte grudki błota, których nie sposób było zmyć. Im dłużej się nad tym zastanawiał, tym trudniej było mu uwierzyć, że właśnie tak miał wyglądać kot wybrany przez przodków do przewodzenia klanowi.

Jedynie przednie łapy wydawały mu się godne uznania.

Ich jasne futro przywodziło mu na myśl księżycowe światło rozlewające się po tafli jeziora oraz gwiazdy rozsiane po nocnym niebie, dlatego czasami łapał się na tym, że patrzył właśnie na nie nieco dłużej, niż było to konieczne.

Reszta...

Reszta pozostawiała wiele do życzenia.

Cicho parsknął pod nosem.

Ironia tej sytuacji wydawała się niemal zabawna.

Jeszcze przed chwilą analizował ucieczkę swojej zastępczyni, zastanawiając się, jakie konsekwencje przyniesie ona dla jego pozycji, a teraz rozmyślał nad własnym futrem, jak gdyby to ono stanowiło największy problem.

Być może rzeczywiście nim było.

Truskawkowe Pole odeszła.

To stało się już faktem.

Jego wygląd natomiast pozostawał czymś, od czego nie mógł uciec, choćby poświęcił na to każde z pozostałych ośmiu żyć. Myśl o nowym zastępcy nie budziła już w nim większych emocji ponieważ — tak w sumie, to czystym przypadkiem — problem zdążył rozwiązać znacznie wcześniej. Nie potrzebował kolejnych godzin rozważań ani długich analiz, gdyż odpowiedź od dawna wydawała się oczywista.

Źródlana Łuna.

Była jego siostrą, a jednocześnie należała do wojowników cieszących się zaufaniem klanu, dzięki czemu jej mianowanie nie wywołałoby większego poruszenia. Nie była może kotką wybitną, lecz w tej chwili nie potrzebował błyskotliwości ani wielkich ambicji.

Potrzebował kota, którego zachowania nie będzie musiał nieustannie analizować.

A przede wszystkim potrzebował zastępcy, który nie ośmieli się pewnego dnia odwrócić od niego plecami.

***

Lśniąca Gwiazda powoli wspiął się na mównicę. Nie wyglądał na rozgniewanego. Wręcz przeciwnie — w jego spojrzeniu malował się smutek, a głos, gdy w końcu przemówił, był cichy i ciężki.

— Trudno jest mi pogodzić się z tym, jak wiele kotów ucieka z naszego klanu w ostatnich czasach. Nigdy nie sądziłem, że przyjdzie dzień, w którym będę musiał patrzeć, jak ci, których uważałem za rodzinę, odwracają się od domu, który wspólnie budowaliśmy.

Przesunął wzrokiem po zebranych.

— Straciłem nie tylko wspaniałą zastępczynię. Straciłem przyjaciółkę. Partnerkę. Matkę moich kociąt. Kota, któremu ufałem bardziej niż komukolwiek innemu. Każdego dnia przypominam sobie rozmowy, które prowadziliśmy, wspólne decyzje i marzenia o przyszłości Klanu Klifu. Nigdy nie przypuszczałem, że pewnego dnia zostaną jedynie wspomnieniami.

Na chwilę opuścił głowę.

— Nie mogę również zapomnieć o Pchełkowym Skoku. Była jedną z najlepszych uczennic, jakie miałem zaszczyt szkolić. Odważna, bystra i gotowa poświęcić wiele dla klanu. Wierzyłem, że pewnego dnia stanie się wzorem dla kolejnych pokoleń. Dlatego tak trudno jest mi zrozumieć jej decyzję.

Westchnął cicho.

— Odchodzą nie tylko wojownicy. Odchodzą przyjaciele. Towarzysze polowań. Koty, z którymi dawniej dzieliłem legowisko, posiłki i troski. I każde takie odejście zostawia po sobie pustkę, której nie da się wypełnić jednym dniem ani jednym księżycem.

Zapadła cisza.

— Nie wiem, dlaczego do tego doszło. Być może mogłem zrobić więcej. Być może popełniłem gdzieś błąd. Być może były rzeczy, których nie dostrzegłem. A być może nie miałem wpływu na decyzje tych, którzy postanowili odejść.

Spojrzał prosto na swoich wojowników.

— Nie wiem również, ilu z was pewnego dnia spojrzy za granice naszego terytorium i pomyśli o tym, by pójść ich śladem. Nie wiem, ilu z was jeszcze zwątpi. Nie potrafię przewidzieć przyszłości.

Przerwał na moment.

— Ale wiem jedno.

Jego głos nabrał siły.

— Nie poddam się. Nie opuszczę tego klanu. Nie porzucę kotów, które zdecydowały się zostać. Nie odejdę, niezależnie od tego, ile bólu jeszcze przyniesie mi los. Dopóki oddycham, będę walczył o Klan Klifu. O jego przyszłość. O każdego kota, który wciąż wierzy, że to miejsce jest jego domem.

Na jego pysku pojawił się delikatny, aczkolwiek przyprawiony nutką zmęczenia uśmiech.

— Nie możemy pozwolić, by smutek odebrał nam nadzieję. Ci, którzy zostali, są dowodem na to, że Klan Klifu wciąż ma przed sobą przyszłość. Nie będziemy żyli przeszłością. Będziemy budować jutro. A skoro przed nami kolejne dni i kolejne wyzwania... klan potrzebuje zastępcy.

Lśniąca Gwiazda odwrócił głowę w stronę wybranej wojowniczki. W jego spojrzeniu nie było cienia wahania — decyzję podjął już dawno temu, a teraz jedynie dzielił się nią z resztą klanu. Na pysku przywódcy malowała się mieszanka jakby świadomość, że nie będzie musiał samotnie dźwigać odpowiedzialności za przyszłość Klanu Klifu, zdjęła z jego barków część ciężaru.

— Jest kotka, której lojalność, rozwaga i oddanie niejednokrotnie miały okazję się wykazać. Kotka, której ufam i o której wiem, że będzie wspierać ten klan nie tylko siłą własnych łap, lecz także mądrością swoich decyzji. Wierzę, że Klan Gwiazdy poprowadzi ją właściwą ścieżką i że nie zawiedzie zaufania, którym ją obdarzam.

Na jego pysku pojawił się łagodny uśmiech, a spojrzenie spoczęło na wybranej wojowniczce z wyraźnym uznaniem. Nie było w nim ani cienia teatralności; mówił spokojnie, z tą samą miękką pewnością, z jaką zwykł zwracać się do każdego członka klanu.

— Rolę mojego zastępcy obejmie Źródlana Łuna.

Po obozie przebiegł cichy szmer. Lśniąca Gwiazda nie odezwał się od razu, pozwalając, by szepty wybrzmiały i same ucichły. Dopiero wtedy ponownie uniósł głowę, a jego spojrzenie na moment zatrzymało się na kolejnych twarzach zgromadzonych, jakby chciał upewnić się, że żaden kot nie czuje się pominięty.

— Gratuluję ci, Źródlana Łuno. Wierzę, że wspólnie poprowadzimy Klan Klifu ku lepszym czasom.

Zamilkł na krótką chwilę. Zamiast pośpiesznie przejść do następnego tematu, dał wszystkim czas na przyjęcie tej wiadomości, po czym spokojnie przesunął wzrokiem po wojownikach, uczniach i starszyźnie.

— Jednak zmiany nie kończą się na tym.

Jego głos pozostał równie ciepły, lecz nabrał większej stanowczości. Nie podniósł go ani odrobinę; mimo to każde kolejne słowo zdawało się docierać do najdalszych zakątków obozu.

— Nastała nowa era. Era, w której wielu z nas czuje niepewność. Straciliśmy koty, które były nam bliskie, a ich odejścia pozostawiły w naszych sercach pustkę. W takich chwilach łatwo jest zwątpić, łatwo zapomnieć o tym, kim jesteśmy i co uczyniło Klan Klifu tak silnym.

Na moment opuścił wzrok, wyglądając tak, jakby sam wracał myślami do wspomnień, o których mówił. Kiedy ponownie spojrzał na zgromadzonych, na jego pysku nie było już smutku, a jedynie spokojna, niemal niewzruszona pewność.

— Nie zamierzam dopuścić do tego, by zwątpienie zapuściło korzenie w naszym obozie. Potrzebujemy wojowników, którzy własnym przykładem będą przypominać innym o wartościach, dzięki którym przetrwaliśmy tyle księżyców. Kotów, których lojalność wobec klanu nie podlega żadnym wątpliwościom, które swoją pracowitością, odwagą i uczciwością inspirują innych do stawania się lepszymi.

Między kolejnymi zdaniami robił krótkie przerwy, nie dlatego, by budować napięcie, lecz jakby starannie dobierał każde słowo. Mówił powoli i z namysłem, nie pozostawiając miejsca na gwałtowność czy emocjonalne uniesienia.

— Dlatego postanowiłem ustanowić nowy zaszczytny tytuł.

Jego uśmiech nieco się poszerzył, gdy dostrzegł zaciekawione spojrzenia. Nie komentował cichych szeptów ani wymienianych między wojownikami spojrzeń; cierpliwie czekał, aż uwaga całego klanu ponownie skupi się wyłącznie na nim.

— Przedstawiam wam... Jaśniejące Skrzydła.

Przez chwilę w obozie panowała cisza. Lśniąca Gwiazda wyprostował się, a jego ogon poruszył się leniwie za plecami, podczas gdy bursztynowe oczy z uwagą śledziły reakcje zgromadzonych.

— Jaśniejące Skrzydła będą wzorem dla całego Klanu Klifu. Otrzymają moje zaufanie i będą pomagać mi prowadzić klan ku lepszej przyszłości. To właśnie oni poprowadzą najważniejsze patrole, będą szkolić kolejne pokolenia wojowników i przypominać wszystkim, że dobro wspólnoty zawsze stoi ponad dobrem jednostki. Chcę, by ich postawa była światłem dla tych, którzy czują się zagubieni, i dowodem na to, że oddanie klanowi nigdy nie pozostaje niezauważone.

Nie było w jego głosie wyniosłości ani dumy z własnego pomysłu. Mówił o nowym tytule z taką naturalnością, jakby nie ogłaszał wielkiej zmiany, lecz przypominał wszystkim o czymś, co od dawna powinno istnieć. Przesunął spojrzeniem po zgromadzonych raz jeszcze, zatrzymując je na każdym jedynie przez krótką chwilę. Gest ten sprawiał wrażenie, jakby naprawdę dostrzegał każdego z osobna i każdemu dawał jednakową szansę.

— Mam nadzieję, że nadejdzie dzień, w którym wielu z was będzie mogło z dumą nosić miano Jaśniejącego Skrzydła. A ci, którzy otrzymają je jako pierwsi, pokażą całemu klanowi, że prawdziwa wielkość rodzi się nie z pychy ani siły, lecz z bezgranicznego oddania swojej rodzinie.

Zamilkł, pozwalając, by nad obozem zapadła cisza. Przez dłuższą chwilę nie mówił ani słowa, jedynie powoli przesuwał spojrzeniem po zgromadzonych. Zdawało się, że nie szuka nikogo konkretnego, a mimo to jego wzrok zatrzymywał się na kolejnych pyskach z zadziwiającą pewnością. Dopiero gdy odnalazł wszystkich, których zamierzał wyróżnić, uniósł lekko głowę.

— Psotny Nietoperzu, Postrzępiony Mrozie, Wzorzysta Dal, Skrzydlata Pogoń, Różeńcowe Serce... wystąpcie.

Wywołane koty wymieniły między sobą krótkie spojrzenia, po czym kolejno wyszły z tłumu i zatrzymały się u podnóża mównicy.

— Mocą autorytetu przywódcy Klanu Klifu nadaję wam tytuły Jaśniejących Skrzydeł.

Na jego pysku pojawił się łagodny uśmiech.

— Od tej chwili waszym obowiązkiem będzie nie tylko wierna służba klanowi, lecz również prowadzenie innych własnym przykładem. Chcę, by każdy wojownik, uczeń i kocię, patrząc na was, widział, czym jest oddanie, pokora i lojalność wobec wspólnoty. Będziecie przypominać innym, że prawdziwa siła nie rodzi się z pychy ani z pragnienia chwały, lecz z gotowości do poświęcenia własnych ambicji dla dobra wszystkich.

Na krótką chwilę zatrzymał wzrok na każdym z wyróżnionych kotów, jakby przekazywał im odpowiedzialność znacznie większą niż sam tytuł.

— Niech wasze decyzje będą mądre, słowa przemyślane, a czyny godne naśladowania. Od tej chwili jesteście głosem lojalności, strażnikami jedności i skrzydłami, które pomagają całemu Klanowi Klifu wznieść się wyżej.

Przez moment pozwolił, by wybrzmiała waga jego słów, po czym spokojnie przeniósł spojrzenie w stronę wyjścia z obozu. Uśmiech nie zniknął z jego pyska, choć jego głos nabrał bardziej rzeczowego tonu.

Ogonem wskazał prowadzący na zewnątrz tunel.

— Już wkrótce wyruszy patrol odpowiedzialny za wyprowadzenie Gąsienicowego Ogryzka z dala od granic naszego terytorium. Będzie on złożony w pełni z Jaśniejących Skrzydeł.

Raz jeszcze przesunął spojrzeniem po całym klanie. Na każdym pysku zatrzymywał wzrok tylko na chwilę, lecz wystarczająco długo, by każdy mógł odnieść wrażenie, że został zauważony.

— Dziękuję wam za wysłuchanie mnie. Niech Klan Gwiazdy czuwa nad każdym z was.

Po tych słowach skinął głową na znak zakończenia zebrania i zszedł z mównicy spokojnym, opanowanym krokiem, podczas gdy obóz powoli wypełnił się szmerem rozmów.

***

Wiatr szarpał jego rudą sierścią, wprawiając w ruch dłuższe kosmyki na karku i ogonie, gdy spokojnym krokiem przemierzał leśną ścieżkę. Tuż obok niego szedł Migocząca Łapa, a ich łapy cicho ugniatały miękką ściółkę usłaną igliwiem i opadłymi liśćmi. Wysokie pnie sosen pięły się ku niebu, kołysząc się lekko pod naporem wiatru, podczas gdy niskie krzewy porastające skraj ścieżki szumiały cicho przy każdym silniejszym podmuchu.

Wieczór powoli obejmował swoim ramieniem tereny Klanu Klifu. Ostatnie promienie słońca ustępowały miejsca chłodniejszym barwom, a granat nieba z każdą chwilą stawał się coraz głębszy. Pomiędzy koronami drzew zaczynały przebijać się pierwsze gwiazdy, nieśmiało rozświetlając ciemniejący firmament. Powietrze stawało się coraz świeższe, niosąc ze sobą zapach żywicy, wilgotnej ziemi i odległego strumienia.

Przez dłuższą chwilę żaden z nich się nie odzywał. Lśniąca Gwiazda zdawał się pochłonięty własnymi myślami, a jego żółtawe oczy spokojnie wędrowały po otaczającym ich lesie. Co jakiś czas spoglądał na ucznia kątem oka, jakby próbował odczytać z jego postawy coś, czego nie dało się wyrazić słowami.

W końcu przerwał ciszę, nie odwracając przy tym wzroku od ścieżki.

— Myślałem nad tym, jaką umiejętność powinieneś dziś poznać.

Na jego pysku pojawił się delikatny uśmiech.

— Rozważałem tropienie, walkę, a nawet kilka rzeczy, których większość mentorów nie pokazuje swoim uczniom aż do późniejszych księżyców. Doszedłem jednak do wniosku, że nie chciałbym podejmować tej decyzji za ciebie.

Spojrzał na Migoczącą Łapę z łagodnym zainteresowaniem.

— Powiedz mi więc... czego sam chciałbyś się nauczyć? Co uważasz za umiejętność, która najbardziej przyda ci się jako przyszłemu wojownikowi?

Jego głos pozostał ciepły i spokojny, pozbawiony choćby cienia nacisku. Sprawiał wrażenie kota szczerze zaciekawionego odpowiedzią swojego ucznia, gotowego wysłuchać każdej propozycji z taką samą uwagą.

[2727 słów - trening Migoczącej Łapy]

[27%]

<son??>

Od Mirtowego Lśnienia (Lśniącej Gwiazdy) CD. Rozżarzonej Pieśni

— W rzeczy samej — burknął cicho Mirtowe Lśnienie, lecz nawet ten krótki pomruk zabrzmiał tak, jakby wydarto go spomiędzy cierni zalegających głęboko w gardle. Na moment odwrócił wzrok, pozwalając, by jego ślepia — żółte niczym ostatnie, dogasające promienie słońca tonącego za linią martwego boru — spoczęły na posępnym krajobrazie. 

Ostatnie dni ciągnęły się nieznośnie, niczym długie cienie pełznące pomiędzy pniami sosen, które nawet za dnia zdawały się odrzucać od siebie światło. Cisza, jaka zalegała las, była ciszą nienaturalną; nie rozbrzmiewało w niej ćwierkanie ptaków ani szelest drobnych stworzeń ukrywających się pod korzeniami — być może dlatego, że podświadomie sam odciął od siebie większość rzeczywistości.

Mirtowe Lśnienie czuł, jak zmęczenie osiada ciężko na jego barkach. Każdej nocy budził się gwałtownie, z futrem zjeżonym od karku aż po koniec ogona, zawieszony między swoimi pragnieniami, a niemocą, jaka mu towarzyszyła. Dlaczego nie mógł zostać liderem? Dlaczego to Jaskółka ukradła mu tytuł? Przecież według słów Judasza miał być podobno darem zesłanym przez sam Klan Gwiazd. Czy ojciec zapomniał o swoich własnych słowach?

— A ty? Zdaje się, że jeszcze się nie przedstawiłaś.

Kiedy ponownie skierował wzrok ku wojowniczce, przez krótką chwilę ogarnęło go osobliwe uczucie, jakby spoglądał nie na obcą kotkę, lecz na własne odbicie ukazane w tafli wzburzonej wody. Była do niego zadziwiająco podobna. Jej futro płonęło tą samą, intensywną rudością, cętki rozsiane po jej bokach niewiele różniły się od tych, które on sam nosił, a w jej oczach połyskiwał ten sam odcień złamanej żółci. Dopiero po chwili jego spojrzenie zatrzymało się na ogonie wojowniczki. Krótkim, przypominającym kikut.

— Rozżarzona Pieśń.

Mirtowe Lśnienie przyglądał jej się jeszcze przez chwilę w milczeniu, podczas gdy chłód zaczynał powoli wpełzać pomiędzy drzewa. Coś w tej kotce budziło jego niepokój… Może dlatego, że pomimo jej blizn wciąż wydawała się bardziej pewna siebie, niż on sam kiedykolwiek mógłby być?

— Ciekawe imię — odezwał się wreszcie powoli. — Kojarzy mi się z chęcią do walki… jakkolwiek to brzmi.

***

Lśniąca Gwiazda powoli przemieszczał się po obozowisku, a jego spojrzenie przesuwało się po kolejnych grupkach wojowników, którzy rozmawiali cicho między sobą, dzielili się świeżo przyniesioną zdobyczą albo po prostu odpoczywali po patrolach, jakby cały ich świat ograniczał się do tej polany i rytmu, który znali już od księżyców. Życie klanu płynęło w sposób spokojny i uporządkowany, niemal kojący w swojej przewidywalności, a wiatr przeczesywał uschniętą ściółkę obozowiska z tą samą obojętną regularnością, z jaką słońce przesuwało się po niebie, nie zważając na nic, co działo się na ziemi.

Z pozoru wszystko wyglądało tak, jak powinno — koty były na swoich miejscach, rozmowy toczyły się bez przeszkód, a codzienne obowiązki wypełniały przestrzeń obozu znajomym, stabilnym rytmem. Nawet światło, raz jasne i ostre, raz przygaszone przez przepływające chmury, wydawało się podkreślać tę iluzję spokoju, jakby sama natura dbała o to, by nic nie zakłóciło tego obrazu.

Lśniąca Gwiazda lubił ten widok. Nie dlatego, że budził w nim ciepło czy szczególną sympatię wobec kogokolwiek, lecz dlatego, że był uporządkowany, przewidywalny i możliwy do utrzymania w ryzach. Każdy element klanu wydawał się mieć swoje miejsce, a jeśli coś zaczynało się od niego oddalać, wystarczyło niewielkie przesunięcie, by znów wróciło tam, gdzie powinno być.

Od śmierci Tawułowej Bryzy jego obecność w obozowisku zmieniła się tylko na tyle, na ile było to konieczne, by zmiana została zauważona. Poruszał się nieco wolniej, częściej milczał, a jego spojrzenie dłużej zatrzymywało się na rozmowach innych kotów, jakby w tych prostych scenach szukał czegoś, co mogłoby potwierdzić, że wszystko nadal pozostaje pod kontrolą. Czas spędzany z rodziną był teraz bardziej widoczny, bardziej publiczny — jak gdyby chciał pokazać przed wszystkimi, że potrzebuje odpocząć i skupić się na czymś, co “naprawdę ma znaczenie”.

Gdy któryś z wojowników wspominał Tawułę, na jego pysku zawsze pojawiał się wyraz, który mógł zostać odebrany jako smutek. Choć w rzeczywistości był starannie dobranym układem mięśni, powtarzanym wystarczająco często, by wyglądał naturalnie. Wiedział, jak działa pamięć innych — wystarczyło kilka spójnych reakcji, by stworzyć wrażenie emocji, które nigdy nie musiały być prawdziwe.

Nie czuł żalu. Nie czuł winy. Nie czuł też szczególnej satysfakcji.

Śmierć Tawułowej Bryzy była po prostu zakończeniem pewnego problemu, którego konsekwencje wymagały jedynie odrobiny uwagi. Najważniejsze nie było to, co się wydarzyło, lecz to, co zostało po tym wydarzeniu — spojrzenia, półsłówka, zmiany w tonie rozmów, subtelne przesunięcia w zachowaniu wojowników, którzy zaczynali patrzeć na siebie nawzajem z większą ostrożnością.

Lśniąca Gwiazda zatrzymywał wzrok na krótkich momentach, jakby próbował wydobyć z każdej sylwetki coś więcej niż tylko obecność — emocję, intencję, drobne przesunięcie nastroju, które mogło zdradzić więcej niż słowa.

W końcu jego spojrzenie zatrzymało się na jednej sylwetce.

Kotka o jasnym, rudym futrze poruszała się samotnie w kierunku legowiska wojowników, a jej kroki były spokojne i pewne, pozbawione pośpiechu czy wahania. Jej wzrok skierowany był gdzieś przed siebie, w dal, jakby obozowisko było jedynie przejściowym fragmentem większej drogi, którą znała tylko ona sama. Grzywka poruszała się lekko pod wpływem bryzy, nadając jej sylwetce coś niemal spokojnie odrębnego od reszty klanu.

To wystarczyło.

Nie dlatego, że była szczególnie ważna sama w sobie, lecz dlatego, że była dostępna — możliwa do podejścia, do obserwacji z bliska, do przetestowania reakcji.

Lśniąca Gwiazda zmienił kierunek bez widocznego wahania, ruszając w jej stronę spokojnym krokiem, w którym nie było ani pośpiechu, ani przypadkowości. Każdy ruch pozostawał wyważony, jakby nawet sposób stawiania łap był częścią większego, starannie utrzymywanego obrazu.

Zbliżał się, już układając w myślach ton głosu, wyraz pyska i odpowiednią dawkę zmęczenia, które miało sprawić, że jego obecność wyda się naturalna, a nie obliczona.

I tylko przez moment jego spojrzenie zatrzymało się na jej sylwetce odrobinę dłużej, zanim zmniejszył dystans i pozwolił, by rozmowa zaczęła się tak, jak wszystkie inne — od pozornie przypadkowego spotkania, które nigdy nie było przypadkowe.

— Och, Rozżarzona Pieśni… Dobrze cię widzieć. Dawno nie rozmawialiśmy, hm? — uśmiechnął się lekko, obdarzając wojowniczkę miękkim, lecz wyraźnie melancholijnym tonem. — Co u ciebie?

<Żar?>

Od Lśniącej Gwiazdy

Jakiś czas po ogłoszeniu śmierci Tawuły i ucieczce Promiennego Słońca…

Lśniąca Gwiazda siedział wysoko na mównicy, podczas gdy wiatr poruszał delikatnie jego futrem. Przez dłuższą chwilę nie odzywał się ani słowem, pozwalając, by cisza osiadła pomiędzy kotami i zaczęła ciążyć im na barkach niczym niewidzialny ciężar. Jego spojrzenie przesuwało się spokojnie po zebranych kotach, jakby chciał podzielić z nimi własny smutek.
— Nigdy nie spodziewałbym się, że Tawułowa Bryza dopuściłby się takiej zbrodni — zaczął w końcu cicho, a w jego głosie pobrzmiewało zmęczenie, które wydawało się znacznie głębsze niż zwykłe wyczerpanie. — W moich oczach był kotem o dobrych intencjach i szczerym sercu. Nawet wtedy, gdy się ze mną nie zgadzał, widziałem w nim wojownika, któremu zależało na przyszłości naszego klanu. Różnica poglądów nigdy nie zaślepiłaby mnie na podobną prawdę.
Opuścił na chwilę wzrok, jakby samo wypowiedzenie tych słów sprawiało mu trudność.
— Właśnie dlatego to boli tak bardzo. Ponieważ najgroźniejsze zagrożenia rzadko przychodzą do nas z odsłoniętymi pazurami. Najczęściej noszą twarz przyjaciela. Najczęściej mówią głosem, który dobrze znamy. Najczęściej patrzą na nas oczami, którym nauczyliśmy się ufać.
Po klanowej polanie subtelnie, lecz odczuwalną, niemal nachalną elegancją przebiegł nieco zimniejszy, chłodnawy podmuch wiatru. Wyglądało to niemal tak, jak gdyby natura odczuwała potrzebę podkreślenia pozornego ciężaru tego momentu. Nawet, jeśli w rzeczywistości dla samego przywódcy chwila ta była jedynie pustymi słowami.
— Chciałbym wam powiedzieć, że dostrzegłem wszystko odpowiednio wcześnie. Chciałbym wam powiedzieć, że od początku wiedziałem, co planował. Chciałbym wam powiedzieć, że byłem wystarczająco mądry, aby temu zapobiec. Ale nie mogę. Ponieważ ja również zostałem oszukany.
Przerwał na moment, pozwalając, by słowa echem rozniosły się po skalnych ścianach i zakorzeniły się w uszach kotów.
— Kiedy Tawułowa Bryza próbował odebrać mi życie, nie zaatakował wyłącznie mnie. Nie zaatakował tylko przywódcy. Nie zaatakował tylko kota siedzącego na tej mównicy. Za jego pazurami kryło się zagrożenie dla całego Klanu Klifu. Dla każdego wojownika, który codziennie ryzykuje zdrowie na patrolach. Dla każdego ucznia uczącego się Kodeksu Wojownika. Dla każdego kocięcia śpiącego bezpiecznie w żłobku, nieświadomego tego, jak kruche potrafi być bezpieczeństwo.
Jego głos pozostał spokojny, lecz w tej spokojności pojawiło się coś cięższego.
— Nie chciałem go krzywdzić. Nie chciałem patrzeć, jak przede mną ginie wojownik mojego własnego klanu. Czuję się źle z tym, co się stało. Czuję się tak, jakbym zawiódł sam siebie. Jakbym złamał coś świętego. Jakbym zdradził nie tylko kodeks, lecz także tych, którzy obserwują nas z Klanu Gwiazdy.
W powolnym ruchu uniósł głowę swoją głowę ku górze, aż jego oczy nie patrzyły dłużej na zebrane przy nim koty, a spoczywały na kamiennym suficie. Przez kilka uderzeń serca trwał w kompletnym bezruchu — jedynie kosmyki jego futra, szarpane przez wiatr nadawały jego sylwetce jakiekolwiek życie — po czym ponownie skierował wzrok na polanę.
— Lecz nie miałem wyboru.
Słowa te wypowiedział przyciszonym głosem, niemal przypominającym szept, który zdawał się nie tyle tracić na sile, co zmieniać swoją naturę, stając się skierowany nie do tłumu, lecz do każdego kota z osobna, jakby Lśniąca Gwiazda zwracał się w tej chwili bezpośrednio do pojedynczych serc, a nie do zbiorowości. W rzeczywistości jednak jego głos został starannie wyważony, tak by mimo tej pozornej delikatności nadal docierał do najdalszych końców polany, niosąc się po niej w sposób kontrolowany, niemal celowy.
— Jeśli pozwoliłbym mu żyć, pozwoliłbym również, by zagrożenie rosło dalej. Pozwoliłbym, by nieufność zatruwała nasze legowiska. Pozwoliłbym, by strach wkradł się pomiędzy przyjaciół. Pozwoliłbym, by cierpiały wasze rodziny. Wasze dzieci. Wasi uczniowie. Wasi mentorzy. Wasi przyjaciele. Wasi partnerzy.
Jego głos pozostał łagodny, niemal ciepły, jakby każde wypowiadane słowo było starannie wygładzone jeszcze przed opuszczeniem pyska, pozbawione ostrych krawędzi, które mogłyby wzbudzić niepokój lub sprzeciw. Nie było w nim śladu rozkazu ani groźby, choć siedział przecież wysoko ponad całym klanem, przemawiając z miejsca należącego wyłącznie do przywódcy. Przeciwnie, mówił tak, jak gdyby zwracał się nie do podwładnych, lecz do bliskich towarzyszy, których zdanie naprawdę miało dla niego znaczenie, a których dobro leżało mu głęboko na sercu.
— Dlatego proszę was dziś tylko o jedno. Nie pozwólcie, by ta tragedia nauczyła was nienawiści, by nauczyła was podejrzliwości wobec wszystkich wokół. Pozwólcie natomiast, by przypomniała wam, jak ważna jest lojalność, szczerość. Jak ważne jest to, abyśmy pozostali zjednoczeni.
Kąciki jego pyska uniosły się ledwie odrobinę, podczas gdy w oczach wciąż pozostawała zaduma, przez co wyglądał niemal jak wojownik wspominający dawnego przyjaciela, którego nie zdołał ocalić przed własnymi błędami. W połączeniu z łagodnym tonem głosu oraz spokojną postawą tworzyło to obraz przywódcy przeżywającego stratę, a nie kota przemawiającego po zwycięstwie.
— Ponieważ jeśli jest coś, czego nauczyła mnie śmierć Tawułowej Bryzy, to fakt, że klan nie rozpada się od zewnętrznych zagrożeń. Klan rozpada się wtedy, gdy koty przestają ufać swoim wartościom.
Przy ostatnich słowach jego głos stwardniał ledwie zauważalnie.
— Klan Klifu zawsze był miejscem lojalności, obowiązku i wzajemnego zaufania. Chcę jednak mieć pewność, że tak pozostanie. Chcę mieć pewność, że żaden wojownik nie będzie musiał samotnie dźwigać swoich obaw. Że jeśli w naszym klanie pojawi się coś, co mogłoby zagrozić jego jedności, dowiemy się o tym, zanim będzie za późno.
Na moment zamilkł, pozwalając, by wypowiedziane przed chwilą słowa wybrzmiały wśród zgromadzonych kotów i osiadły pomiędzy nimi niczym pył niesiony przez wiatr. W tym krótkim zawieszeniu nie było jednak niezręczności ani wahania. Cisza zdawała się równie starannie przemyślana jak sama przemowa.
Jego spojrzenie przesuwało się powoli po zgromadzonych wojownikach, uczniach, starszych i królowych, zatrzymując się na poszczególnych pyskach tylko na moment, lecz wystarczająco długo, by każdy mógł odnieść wrażenie, że został zauważony. Nie patrzył na tłum. Patrzył na konkretne koty. Na ich reakcje. Na poruszenie uszu, napięcie barków, wymieniane ukradkiem spojrzenia i drgnięcia ogonów.
— Dlatego od dziś niektóre koty otrzymają możliwość bliższej współpracy ze mną. Będę częściej prosił je o rady. Będę pytał je o nastroje panujące w klanie. Będę słuchał ich opinii i obserwacji. Nie dlatego, że są lepsze od innych, lecz dlatego, że ufam ich osądowi.
Spojrzał na wojowników, a jego wzrok nie przesunął się po nich przypadkowo, lecz zatrzymał się na tej części zgromadzenia z wyraźnie większą uwagą, jakby właśnie w nich skupiał się ciężar całej przemowy i jakby to od nich w największym stopniu zależała przyszłość, o której mówił. Przez moment jego spojrzenie zdawało się bardziej przenikliwe, choć wciąż zachowywało pozory spokoju.
— Jeśli kiedykolwiek zauważycie coś, co mogłoby zaszkodzić naszemu klanowi, możecie przyjść do mnie. Jeśli usłyszycie słowa podważające Kodeks Wojownika, szerzące niepotrzebne podziały lub zachęcające do konfliktów, możecie przyjść do mnie. Jeśli martwicie się o przyszłość naszego domu, możecie przyjść do mnie.
Jego ogon poruszył się powoli, z niemal niedostrzegalną precyzją, jakby każdy jego ruch był nie tyle odruchem, co świadomie kontrolowanym sygnałem, który miał wprowadzić dodatkowy porządek w to, co już zostało powiedziane.
— Niektórzy z was być może otrzymają ode mnie więcej pytań niż inni. Niektórzy być może częściej będą proszeni o opinię. Traktujcie to jako dowód mojego zaufania. Jako dowód tego, że należycie do Skrytych Serc.
Na moment zamilkł, pozwalając, by ostatnie słowa rozpłynęły się po polanie, po czym westchnął cicho, a dźwięk ten zabrzmiał niemal jak oznaka zmęczenia, którego nie sposób było ukryć pod maską przywódcy. W jego oczach pojawiło się coś nowego, głęboko schowanego pod warstwami opanowania i uprzejmości — ledwie dostrzegalna frustracja, która nie przypominała gniewu, lecz raczej rozczarowanie kogoś, kto od dłuższego czasu obserwuje ten sam problem i za każdym razem dochodzi do tych samych wniosków.
— Jeśli chodzi o ciągłe ucieczki... — zaczął w końcu, podczas gdy jego ogon drgnął lekko za plecami. — To choć nie mogę nikogo zatrzymywać w naszym klanie, ani zmuszać kogokolwiek do pozostania w miejscu, którego nie chce nazywać domem, skłaniam was, abyście porozmawiali z naszymi protektorami, jeśli odczuwacie podobne potrzeby. Klan Klifu jest miejscem, w którym każdy powinien czuć się bezpiecznie. Powinien czuć się wysłuchany. Powinien mieć możliwość znalezienia pomocy, zanim podejmie decyzję, której być może nie będzie w stanie cofnąć.
Przerwał na chwilę.
— Nie ma nic złego w zwątpieniu. Nie ma nic złego w zmęczeniu. Nie ma nic złego w tym, że czasami ciężar obowiązków wydaje się większy, niż jesteśmy w stanie unieść. Każdy wojownik przechodzi przez podobne chwile. Każdy. Jednak istnieje ogromna różnica pomiędzy szukaniem pomocy a odwróceniem się od tych, którzy przez całe życie stali obok nas.
Jego oczy ponownie przejechały po zebranych kotach.
— Klan jest rodziną i żaden prawdziwy wojownik nie powinien porzucać swoich bliskich.
Ponownie westchnął, tym razem nieco głębiej.
— Kiedy odchodzi jeden kot, nie odchodzi sam. Pozostawia za sobą przyjaciół. Pozostawia uczniów. Pozostawia opiekunów i rodziców, którzy pamiętają jego pierwsze chwile w klanie. Pozostawia tych, którzy martwią się o jego los i zadają sobie pytania, na które często nigdy nie otrzymują odpowiedzi.
Przechylił głowę.
— Być może niektórzy postrzegają odejście jako drogę do wolności. Być może wierzą, że poza granicami klanu odnajdą coś, czego nie mogli znaleźć tutaj. Nie zamierzam nikogo osądzać za podobne myśli. Chciałbym jednak, aby każdy kot zastanowił się nad tym, co pozostawia za sobą. Nad tym, kto będzie cierpiał z powodu jego decyzji. Nad tym, kto będzie czekał na jego powrót, nawet wtedy, gdy ten powrót nigdy nie nadejdzie.
Przez krótką chwilę jego spojrzenie straciło część swojej zwyczajowej stanowczości, a w oczach pojawiła się zaduma sprawiająca wrażenie szczerej. Wyglądał niemal tak, jakby myślał o wszystkich kotach, które odeszły z klanu przez minione księżyce, o pustych miejscach w legowiskach, o niedokończonych rozmowach i o tych, którzy pewnego dnia po prostu zniknęli za granicą terytorium, nie pozostawiając po sobie niczego poza wspomnieniami.
W połączeniu z jego wcześniejszymi słowami ten drobny wyraz pyska nadawał całej przemowie bardziej osobisty charakter — zamiast przywódcy wygłaszającego polecenia widzieli przed sobą kota, który zdawał się autentycznie przeżywać każdą stratę. Trudno było nie odnieść wrażenia, że mówił nie z pozycji władzy, lecz z pozycji kogoś, kto wielokrotnie patrzył, jak bliskie mu koty odchodzą w nieznane.
To właśnie dlatego uśmiech ten był tak przekonujący. Nie był szeroki. Nie był teatralny. Nie próbował zwracać na siebie uwagi. Sprawiał raczej wrażenie emocji, która wymknęła się spod kontroli i na krótką chwilę przedostała na powierzchnię, zanim Lśniąca Gwiazda zdążył ponownie ukryć ją pod swoją zwyczajową maską opanowania.
Dzięki temu wielu kotom łatwiej byłoby uwierzyć, że za słowami o lojalności, rodzinie i pozostawaniu w klanie nie kryje się pragnienie kontroli, lecz zwykły lęk przed kolejną stratą.
— Ponieważ Klan Klifu nie jest tylko terytorium. Nie jest tylko obozowiskiem ani grupą wojowników. Jest domem. A domów nie porzuca się bez walki o to, by znów poczuć się w nich jak u siebie.

Od Lśniącej Gwiazdy CD. Tawułowej Bryzy

Zdawało się, że pogoda nie tyle uległa zmianie, ile została brutalnie wyrwana z własnej natury, jak gdyby niewidzialne szpony rozdarły nieboskłon pomiędzy dwoma światami i pozwoliły temu ciemniejszemu, bardziej zgniłemu oraz nasyconemu niepokojem, aby pożarł ten pierwszy bez pozostawienia po nim choćby najmniejszego śladu. Jeszcze niedawno ponad koronami drzew rozciągała się nieskazitelna kopuła błękitu, której spokojna powierzchnia przypominała taflę jeziora nietkniętą przez najlżejszy nawet podmuch wiatru, jednak teraz niebo przywodziło na myśl martwe, zadymione pustkowie, nad którym ciężkie warstwy chmur przesuwały się z ponurą dostojnością.
Pośród tej ciężkiej, przytłaczającej atmosfery Lśniąca Gwiazda siedział na mównicy, z wysokości spoglądając na cały klan z miną, która mogła uchodzić za spokojną wyłącznie dla tych, którzy nie znali go wystarczająco dobrze, ponieważ za chłodną maską opanowania kryło się nieustannie pracujące spojrzenie, analizujące każdy szczegół z niemal chorobliwą dokładnością.
Jego rude futro zdawało się pochłaniać resztki światła przesączającego się przez chmury, podczas gdy oczy przesuwały się po obozowisku z mechaniczną precyzją, zatrzymując się na uczniach ćwiczących przy wejściu, na wojownikach wymieniających pomiędzy sobą krótkie uwagi oraz na starszyźnie, której zmęczone sylwetki przypominały powoli rozpadające się pomniki dawnych czasów. Każdy kot, na którym zawieszał wzrok, stawał się jednocześnie oceniany, klasyfikowany oraz umieszczany w odpowiednim miejscu niewidzialnego porządku istniejącego wyłącznie w jego głowie.
Jego spojrzenie niemal natychmiast wyłowiło z tłumu sylwetkę Tawułowej Bryzy, który kierował się ku wyjściu z obozu z tą samą cichą obojętnością, jaka od jakiegoś czasu zaczynała coraz bardziej drażnić przywódcę. Sam widok wojownika opuszczającego obozowisko nie powinien budzić niczyich podejrzeń — podobne sytuacje zdarzały się przecież każdego dnia, jednak w przypadku białego kocura wszystko wydawało się odrobinę inne, jak gdyby wokół jego sylwetki rozciągała się cienka warstwa czegoś niewidzialnego, czego nie sposób było nazwać, lecz co nieustannie przyciągało uwagę.
Lśniąca Gwiazda już dawno zauważył, że Tawułowa Bryza coraz rzadziej pojawiał się na klanowej polanie, coraz częściej znikał bez wyjaśnień i coraz częściej sprawiał wrażenie kota, którego myśli znajdują się daleko poza granicami obozu.
Przez krótką chwilę zmusił się, aby skierować wzrok gdzie indziej — jakaś część jego umysłu próbowała przekonać go, że nie ma powodów do dalszego zainteresowania wojownikiem, jednak niemal natychmiast poczuł, jak jego spojrzenie powraca do białej sylwetki z siłą instynktu silniejszego od rozsądku. Nie potrafił określić, co dokładnie przyciągało jego uwagę, lecz miał nieodparte wrażenie, że coś znajduje się tuż poza granicą jego zrozumienia, jak gdyby dostrzegał poruszający się cień, którego źródło ukrywało się gdzieś poza zasięgiem wzroku. Uczucie to nie przypominało zwykłej ciekawości — ciekawość była emocją zbyt prostą i zbyt niewinną, aby opisać stan, który ogarniał jego wnętrze; bliżej mu było do obsesyjnego pragnienia odnalezienia skazy na idealnej powierzchni, odkrycia błędu, który pozwoliłby mu usprawiedliwić swoje plany.
A decyzja została podjęta już dawno, choć przez długi czas pozostawała ukryta pod warstwami pozornego rozsądku oraz cierpliwości — prawda była taka, że od jakiegoś czasu rozważał degradację Tawułowej Bryzy, analizując jego zachowania z niemal nienaturalną dokładnością i kolekcjonując najmniejsze nawet przewinienia niczym cenne trofea. Każde spóźnienie, każda nieobecność, każde spojrzenie skierowane gdzieś poza granice klanu oraz każda chwila milczenia stawały się częścią coraz większej konstrukcji budowanej w jego umyśle, aż w końcu obraz wojownika zaczął przypominać sylwetkę winowajcy jeszcze zanim pojawił się prawdziwy dowód jego winy.
Gdy podniósł się z miejsca i ruszył w stronę wyjścia z obozu, jego ruchy pozostawały spokojne oraz eleganckie, jednak pod powierzchnią tego opanowania kryło się napięcie przypominające cienką warstwę lodu rozciągniętą nad głęboką otchłanią — każdy kolejny krok przybliżał go nie tylko do Tawułowej Bryzy, lecz również do czegoś… Czego sam nie potrafił jeszcze nazwać, lecz co wydawało się mu niezwykle kuszące.
— Dobrze cię widzieć, Tawułowa Bryzo. Widzę, że się gdzieś wybierasz. Miałbyś coś przeciwko temu, żebym się przyłączył?
Słowa opuściły pysk Lśniącej Gwiazdy z taką lekkością, jak gdyby były częścią starannie wyćwiczonego przedstawienia, którego scenariusz znał od dawna, choć w rzeczywistości sam nie był pewien, dlaczego właśnie tak postanowił rozpocząć rozmowę.
Głos przywódcy pozostawał ciepły, uprzejmy i przyjemny dla ucha, a każdy dźwięk zdawał się starannie wymierzony, jakby jeszcze przed opuszczeniem gardła został poddany chłodnej analizie.
Tawułowa Bryza nie odpowiedział od razu — przez krótką chwilę przyglądał się stojącemu przed nim kotu z uwagą graniczącą z podejrzliwością. Jego spojrzenie przesunęło się po wygładzonym futrze, którego nie psuł ani jeden niesforny kosmyk, po lekko uniesionej głowie wyrażającej pewność siebie, lecz zatrzymującej się dokładnie o włos przed granicą arogancji, a następnie po oczach, które wyglądały na spokojne i opanowane, choć kryło się w nich coś, czego nie potrafił nazwać
— Idę na polowanie — odpowiedział w końcu Tawułowa Bryza, a choć jego ton pozostał względnie spokojny, pomiędzy sylabami dało się wyczuć cienką nić frustracji, której nie zdołał całkowicie ukryć. — Nie wiem, czy naprawdę pragnę towarzystwa.
Lśniąca Gwiazda pozwolił sobie na ciche chrząknięcie, po czym jego pysk rozciągnął się w delikatnym uśmiechu. Przez moment obserwował Tawułową Bryzę tak, jak badacz obserwuje owada zamkniętego pod szklaną kopułą, zastanawiając się nie nad tym, co powinien powiedzieć, lecz nad tym, jaki efekt wywołają jego słowa.
— Tak... Widzisz, Tawuło, chciałem omówić z tobą coś ważnego. Wiele myślałem o twoich sugestiach odnośnie zastępcy i chciałbym ponownie cię wysłuchać.
Nie było w tym nawet ziarna prawdy. Nie rozważał jego sugestii. nie zamierzał ich rozważać. Nie planował również prowadzić szczerej rozmowy.
Przez ułamek sekundy zastanowił się, dlaczego wypowiedział te słowa, skoro nie tylko były całkowicie sprzeczne z jego rzeczywistymi zamiarami — ale też i nie były w stanie przynieść mu faktycznej korzyści. Być może chciał zobaczyć reakcję wojownika. Być może pragnął sprawdzić, czy za jego pozornym spokojem ukrywa się rozczarowanie, gniew lub nadzieja. Być może zwyczajnie próbował zajrzeć głębiej do jego umysłu, nawet, jeśli miałby to zrobić jedynie powierzchownie.
Chyba najbardziej zaniepokoiło go jednak to, że zadziałał pod wpływem impulsu.
To właśnie ten fakt wzbudzał w nim największy dyskomfort.
Lśniąca Gwiazda zawsze uważał się za kota kierującego się logiką, analizą oraz precyzyjnie skonstruowanymi planami, dlatego świadomość, że powiedział coś spontanicznie, przypominała niewielką rysę na idealnie wypolerowanym lustrze.
Tawułowa Bryza lekko poruszył uszami. Był to drobny, niemal niezauważalny gest. A jednak Lśniąca Gwiazda dostrzegł go natychmiast.
Jeszcze bardziej interesujący okazał się jednak błysk, który pojawił się w oczach wojownika.
Przez jedno krótkie uderzenie serca mrok zalegający w jego spojrzeniu rozstąpił się, odsłaniając coś niemal niewiarygodnie szczerego. Nadzieję.
Czystą.
Bezbronną.
Tak nieskażoną cynizmem, że przywódca niemal poczuł rozbawienie.
Przez chwilę Tawułowa Bryza milczał, a jego spojrzenie uciekło gdzieś w bok, jak gdyby rozważał wszystkie możliwe konsekwencje odpowiedzi. Lśniąca Gwiazda obserwował go uważnie, dostrzegając każdy najdrobniejszy ruch mięśni pyska, każde drgnięcie uszu oraz każdą zmianę wyrazu oczu.
W końcu wojownik westchnął niemal niezauważalnie.
Ostatnie ślady niepewności zaczęły znikać z jego twarzy.
Nadzieja zwyciężyła.
Dokładnie tak, jak przewidywał przywódca.
— Myślę, że dokonałeś dobrego wyboru, Lśniąca Gwiazdo.
Lśniąca Gwiazda patrzył na wojownika bez słowa, czując gdzieś głęboko pod skórą dziwne, trudne do nazwania uczucie, ponieważ zamiast satysfakcji z dostrzeżonej nadziei odczuwał coś znacznie bardziej złożonego — coś pomiędzy pogardą dla jego łatwowierności a niezdrową fascynacją faktem, że mimo wszystkich rozczarowań Tawułowa Bryza wciąż potrafił wierzyć. Właśnie ta wiara wydawała się przywódcy najbardziej niezrozumiała, najbardziej obca i jednocześnie najbardziej niebezpieczna…
Gdy opuścili już obozowisko Lśniąca Gwiazda pozwolił, aby przez pewien czas towarzyszyło im wyłącznie wycie wiatru oraz odgłosy łamanych pod łapami gałązek — cisza stanowiła narzędzie równie użyteczne jak słowa, a czasem nawet znacznie potężniejsze.
Choć sprawiał wrażenie kota idącego obok Tawułowej Bryzy bez określonego celu, w rzeczywistości to on wyznaczał kierunek marszu, prowadząc rozmowę jeszcze zanim padło jakiekolwiek zdanie, gdyż nie potrafił dopuścić do sytuacji, w której choćby na moment utraciłby kontrolę nad jej przebiegiem.
Sam Tawułowa Bryza nie wytrzymał jednak długo tego milczenia, ponieważ nadzieja rozpalona przez wcześniejsze słowa przywódcy zaczynała coraz wyraźniej przebijać się przez jego ostrożność, aż w końcu znalazła ujście w postaci szczerego wyznania.
— Cieszę się, że zmieniłeś zdanie.
— Tak... Truskawkowe Pole jest dla mnie ważna, lecz nie powinienem pozwolić moim emocjom brać górę, gdy w naszym klanie znajduje się wiele zdolnych kotów, które zasługują na rolę zastępcy — mruknął, kierując spojrzenie ku ścieżce wijącej się pomiędzy ciemnymi pniami. — Choć wierzyłem w Pchełkowy Skok, nie mogłem całkowicie uciszyć kilku wątpliwości, które przesłaniały mi jej zalety.
Kłamstwo przyszło mu, ponownie, dość łatwo. W głębi duszy odnotował nawet z pewnym zainteresowaniem, że odgrywanie skruchy, otwartości oraz pokory przychodzi mu łatwiej niż wielu kotom okazywanie szczerych emocji, co samo w sobie wydawało mu się dość zabawne.
— Twoje sugestie wiele dla mnie znaczą — kontynuował, pozwalając głosowi nabrać miękkości, która dla większości kotów zabrzmiałaby całkowicie szczerze. — Wiem również, że wiele innych kotów podziela twoje opinie, dlatego chciałbym częściej korzystać z twojego doświadczenia i prosić cię o więcej porad, które pomogłyby mi prowadzić klan we właściwym kierunku.
Gdy słowa te zawisły pomiędzy nimi, Tawułowa Bryza wyglądał, jakby przez moment nie był pewien, czy dobrze usłyszał, ponieważ przyzwyczajał się raczej do chłodu i dystansu niż do podobnego uznania. Jego spojrzenie przesunęło się po pysku przywódcy w poszukiwaniu śladów kpiny lub ukrytej złośliwości, jednak Lśniąca Gwiazda nie pozostawił mu niczego, co mogłoby wzbudzić podejrzenia.
— Poza kwestią zastępcy myślałem również nad przywróceniem Rady Pięciu Wąsów. Wydaje mi się, że taki ruch pozwoliłby na bardziej zgodne wyznaczanie kierunku, w którym podąży nasz klan, a jednocześnie umożliwiłby rozpatrywanie najważniejszych decyzji z wielu różnych perspektyw, dzięki czemu uniknęlibyśmy błędów wynikających z patrzenia wyłącznie z jednego punktu widzenia.
Gdy tylko ostatnie słowa opuściły pysk Tawułowej Bryzy, coś wewnątrz Lśniącej Gwiazdy drgnęło gwałtownie, jak gdyby cienka, starannie napięta nić utrzymująca w ryzach jego emocje została nagle przecięta ostrym pazurem. Jeszcze przed chwilą słuchał wojownika z pozornym zainteresowaniem, pozwalając mu mówić i rozwijać własne myśli, jednak teraz każda sylaba odbijała się w jego głowie niczym kamień wrzucony do spokojnej tafli wody, wywołując coraz gwałtowniejsze fale.
Więc do tego wszystko zmierzało.
Właśnie takie plany nosił w sobie Tawułowa Bryza.
Nie wystarczało mu już wyrażanie opinii ani wpływanie na pojedyncze decyzje, skoro najwyraźniej zaczął rozważać zmiany, które mogłyby na stałe naruszyć porządek istniejący w klanie.
Myśl ta rozlała się po jego umyśle niczym jad, który z każdą chwilą dociera coraz głębiej do organizmu, a wraz z nią pojawiło się coś jeszcze gorszego — świadomość, że wojownik nie rzucał pustych słów pod wpływem emocji, lecz mówił o czymś, nad czym musiał zastanawiać się od dawna. Musiał przecież analizować ten pomysł, obracać go w myślach i pozwalać mu dojrzewać niczym nasionku ukrytemu pod warstwą ziemi, aż w końcu uznał go za wystarczająco wartościowy, by wypowiedzieć go na głos.
I te wszystkie koty… Przepiórka, Foka, Buk i cała reszta. Czy ich również “zapoznał” z tą całą ideą? Czyli to jednak był spisek? A może coś innego? Nie wiedział. Nie miał pojęcia czemu Tawuła miałby się z nim dzielić czymś takim. Może to była prowokacja…? A może próba zwyciężenia bez wysuwania pazurów? Nie, to… Nie miał pojęcia. Bo te słowa mogły znaczyć wszystko, zupełnie wszystko.
Nie był to jednak chłód płynący z otoczenia.
Było to znacznie bardziej pierwotne i znacznie bardziej upokarzające uczucie, ponieważ po raz pierwszy od dłuższego czasu uświadomił sobie, że nie kontroluje rozmowy tak doskonale, jak wydawało mu się jeszcze kilka chwil wcześniej.
Zwolnił kroku niemal niezauważalnie, próbując uporządkować myśli kłębiące się w jego głowie, jednak każda kolejna próba kończyła się fiaskiem, gdyż zamiast logicznych argumentów pojawiały się wyłącznie impulsywne reakcje. Wszystko, co przychodziło mu do głowy, brzmiało jak oskarżenie, wszystko wydawało się podszyte gniewem, a każde potencjalne zdanie przypominało bardziej wyrok wydawany przez przywódcę niż odpowiedź kota prowadzącego przyjacielską rozmowę.
Im bardziej próbował odzyskać kontrolę nad własnym umysłem, tym mocniej wymykała mu się ona spomiędzy łap, przez co nieprzyjemne uczucie zaczęło narastać z każdą chwilą, oplatając jego wnętrze niczym ciernie zaciskające się wokół gardła. Panika nie pojawiła się gwałtownie, lecz sączyła się powoli i metodycznie, aż w końcu zrozumiał, że właśnie ona odbiera mu zdolność natychmiastowego reagowania.
Wziął głęboki oddech, próbując ukryć narastające napięcie pod maską opanowania, jednak nawet zanim powietrze opuściło jego płuca, zrozumiał, że jest już za późno. Przez krótką chwilę pozwolił bowiem emocjom zbliżyć się zbyt blisko powierzchni, a jeden moment zawahania wystarczył, by idealnie skonstruowana fasada pokazała pierwsze pęknięcie.
Tawułowa Bryza zdążył to zauważyć.
Lśniąca Gwiazda dostrzegł to natychmiast, ponieważ wojownik zwolnił nieznacznie i skierował ku niemu spojrzenie pełne zakłopotania oraz ostrożnej niepewności, jak gdyby próbował zrozumieć, dlaczego rozmowa, która jeszcze przed chwilą wydawała się płynąć tak naturalnie, nagle natrafiła na niewidzialną przeszkodę.
— Ty… Myślisz, że możesz mi TO odebrać? Że MOŻESZ ODEBRAĆ MI TEN KLAN? TEN TYTUŁ? TE WSZYSTKIE KSIĘŻYCE WYCZEKIWANIA? NIE. NIE POZWOLĘ CI.
— Wyczekiwania… Lśniąca Gwiazdo, o czym ty mówisz…? Przecież to Pikująca Jaskółka miała zostać liderką, jak mogłeś tego wycze…
Lśniący poczuł, jak serce nagle mu przyśpiesza, źrenice kurczą się, a pazury wysuwają niemal instynktownie. Po jego futrze zaczął kapać deszcz, z nieba trzasnął grzmot. Nie wiedział, ile czasu tu stoją, w kompletnym bezruchu, lecz z mżawki zaczęła robić się ulewa, aż w końcu krople sączyły się niemal strugami.
— Nie wierzę… — miauknął cicho Tawuła.
Słowa Tawułowej Bryzy, wypowiedziane niemal bezgłośnie, zawisły w powietrzu cięższym niż deszcz, który spływał po futrze Lśniącej Gwiazdy, lecz w jego umyśle zabrzmiały jak uderzenie, które roztrzaskało ostatnie resztki kontroli, ponieważ już sam ton wojownika zdradzał, że nie chodziło o niezrozumienie, lecz o proces, który został rozpoczęty i którego nie dało się już zatrzymać.
W spojrzeniu Tawułowej Bryzy nie było już jedynie szoku ani prostego gniewu, lecz powolne, nieubłagane składanie fragmentów w całość, która z każdą sekundą stawała się coraz bardziej kompletna, aż zaczęła przypominać obraz, którego Lśniąca Gwiazda nigdy nie chciał ujrzeć w czyichkolwiek oczach.
Deszcz spływał gęstymi strugami, a wiatr szarpał gałęziami nad ich głowami, jednak przywódca czuł jedynie narastające napięcie w klatce piersiowej, ponieważ obserwował, jak wojownik przestaje być tylko świadkiem wybuchu gniewu, a zaczyna stawać się kimś, kto rozumie jego źródło, kto łączy Pikującą Jaskółkę z jego słowami, kto zaczyna dostrzegać w nich coś więcej niż emocjonalny chaos, aż w końcu zaczyna widzieć konstrukcję, której Lśniąca Gwiazda tak długo bronił przed światem.
Każdy kolejny moment ciszy pogłębiał tę przemianę — w nieruchomym spojrzeniu Tawułowej Bryzy nie było już miejsca na wątpliwość, lecz jedynie na niechciane zrozumienie, które wdzierało się coraz głębiej, jak woda przeciekająca przez pęknięcia w kamieniu.
Myśli wojownika układały się w coraz bardziej spójną całość, w której Pikująca Jaskółka przestawała być tylko dawną ofiarą losu, a stawała się punktem odniesienia dla wszystkiego, co doprowadziło Lśniącą Gwiazdę do obecnej pozycji, co sprawiało, że każdy jego ruch, każda decyzja i każde milczenie zaczynały wyglądać inaczej, jakby zostały poddane ocenie, której nigdy nie przewidział, aż w końcu granica między podejrzeniem a pewnością zaczęła się zacierać w sposób nieodwracalny.
Lśniąca Gwiazda poczuł, jak jego ciało reaguje zanim umysł zdążył cokolwiek przetworzyć, jak mięśnie napinają się w jednym, jedynym kierunku, jak pazury wysuwają się z łap z mokrym, ostrym śladem w błocie, jak wzrok zawęża się do jednego punktu, w którym stał Tawułowa Bryza, już nie jako wojownik, nie jako członek klanu, lecz jako świadek, którego obecność zaczynała zagrażać całej strukturze świata, który przywódca tak długo budował wokół siebie.
Deszcz uderzył w niego gwałtowniej, wiatr szarpnął futrem, a kolejny grzmot przetoczył się nad lasem, jednak wszystkie te zjawiska zostały wypchnięte na skraj świadomości przez narastające, nieodparte poczucie, że jedynym sposobem na odzyskanie równowagi nie jest już rozmowa, nie jest już kłamstwo, nie jest już nawet ucieczka w maskę, lecz coś znacznie bardziej definitywnego, coś, co usuwa problem zamiast go tłumaczyć.
Nie było w tym już myśli o konsekwencjach, ponieważ konsekwencje należały do przyszłości, która przestała mieć znaczenie w momencie, gdy teraźniejszość zaczęła się rozpadać, nie było w tym kalkulacji, ponieważ kalkulacja wymagała spokoju, którego już nie posiadał, nie było w tym nawet gniewu w jego czystej, uporządkowanej formie, ponieważ gniew zakładał jeszcze jakiś porządek, a to, co go wypełniało, było chaosem przebranym za konieczność.
Ruszył.
Najpierw był to ruch niemal niewidoczny, jak drgnięcie całego ciała, jak przełamanie ostatniego oporu, który jeszcze trzymał go w miejscu, a potem wszystko stało się jednocześnie, bez przejścia i bez wahania. Lśniąca Gwiazda rzucił się naprzód, wprost na białego kocura.
Z początku wyglądało na to, że miał przewagę, lecz Tawuła nie dawał za wygraną — zdając sobie sprawę z tego, że w tym momencie walczy nie tylko o prawdę, ale też i o własne życie, jego ciosy zdawały się przybierać na sile.
Lśniąca Gwiazda zaczął tracić precyzję, a jego ruchy, jeszcze przed chwilą prowadzone z pozorem kontroli, zaczęły rozpraszać się w przestrzeni, jakby mokre powietrze i śliska ziemia odbierały im kierunek, aż w końcu sam nie wiedział już, czy uderza w cel, czy tylko w jego przybliżony cień. Im dłużej trwał ten chaotyczny taniec, tym silniejsze stawało się w nim wrażenie, że to nie on dominuje sytuację, lecz że zostaje przez nią powoli pochłaniany.
W pewnym momencie rzeczywistość zawęziła się brutalnie do jednego punktu, jakby cały las, burza i świat poza nimi przestały istnieć w tej samej chwili, w której szczęki Tawułowej Bryzy zacisnęły się na jego łapie (tej łapie, którą niemal stracił), a ból nie przyszedł stopniowo ani ostrzegawczo, lecz uderzył natychmiast, gwałtownie i bezlitośnie, rozchodząc się po ciele Lśniącej Gwiazdy jak rozżarzone igły wbijające się w każdy nerw, odbierające nie tylko kontrolę nad ruchami, lecz także zdolność do jakiejkolwiek spójnej myśli, zmuszając go do cofnięcia się w najprostszy, najbardziej pierwotny poziom istnienia, gdzie nie było już przywódcy, planu ani celu, a jedynie czysta reakcja na cierpienie i przetrwanie.
Kolejne uderzenia Tawułowej Bryzy spadały na niego jedno po drugim, nie tworząc już żadnego rytmu ani struktury, lecz stając się chaotycznym ciągiem zdarzeń, które rozbijały resztki równowagi Lśniącej Gwiazdy. Ciało rudzielca zaczynało działać coraz bardziej niezależnie od jego woli, jakby każdy mięsień próbował osobno poradzić sobie z narastającym zagrożeniem, podczas gdy oddech stawał się coraz płytszy, urywany i niepewny, jakby powietrze przestawało być czymś dostępnym i stabilnym, a zaczynało wymykać się przy każdym wdechu, pozostawiając w klatce piersiowej jedynie pustą, palącą przestrzeń, w której świadomość nie była w stanie utrzymać się w jednym miejscu.
W tym rozpadzie kontroli ostatni odruch nie wynikał już z decyzji, lecz z samej struktury ciała, które próbowało utrzymać się w istnieniu mimo narastającego chaosu, gdy pazury przecięły mokrą przestrzeń powietrza i natrafiły na tylne łapy Tawułowej Bryzy. Lecz nawet ten gest, zamiast przynieść jakąkolwiek ulgę czy poczucie sprawczości, tylko pogłębił wrażenie rozpadu, ponieważ granice pomiędzy ciałem, ziemią i deszczem zaczęły się zacierać, jakby las i burza traciły ostrość i przechodziły w jedną, nieciągłą masę ruchu, dźwięku i bólu, w której nie dało się już odróżnić ataku od obrony ani rzeczywistości od jej odbicia.
Rzeczywistość zaczęła się rozwarstwiać, jakby umysł Lśniącej Gwiazdy przestawał utrzymywać jedną spójną powierzchnię doświadczenia, a zamiast tego pozwalał, by obrazy nakładały się na siebie, rozdzielały i zapadały, tworząc niestabilny, pulsujący układ, w którym nic nie pozostawało stałe dłużej niż uderzenie serca.
Najpierw czerwień pojawiła się jako wszystko, co istnieje, gęsta, lepka i pulsująca, wypełniająca całe pole widzenia jakby świat został zanurzony w jednym nieprzerwanym sygnale bólu, który nie miał początku ani końca, nie pozostawiając miejsca na żaden inny kolor, żadną myśl ani żaden dźwięk poza własnym, nieustannym naciskiem, który zdawał się wypierać wszystko inne z istnienia.
Ta czerwień nie była jednak stabilna, ponieważ zaczęła drżeć, falować i rozpadać się na fragmenty, jakby sama intensywność doznań była zbyt duża, by utrzymać ją w jednej formie, aż stopniowo zaczęła się cofać, tracić gęstość i rozmywać, przechodząc w coś bardziej nieokreślonego, w stan zawieszenia pomiędzy obecnością a zanikiem.
W jej miejsce pojawiła się czerń, nie zwykła ciemność nocy ani zamkniętych oczu, lecz czerń tak głęboka i pełna, że nie tylko pochłaniała obraz, lecz także odbierała poczucie granic własnego ciała, jakby Lśniąca Gwiazda przestawał być czymś oddzielonym od otoczenia i zaczynał rozpływać się w bezkształtną pustkę, w której nie istniało już ani „tu”, ani „teraz”, ani nawet świadomość tego, że coś jeszcze może istnieć poza tym stanem.
Aż w końcu ujrzał coś zupełnie… innego.
Łąka.
Pojawiła się nie jako spokojna wizja ani łagodne złudzenie ukojenia, lecz jako gwałtowny, niemal bolesny kontrast wobec wszystkiego, co wcześniej wypełniało jego istnienie — zamiast ciężaru deszczu, błota i rozedrganego od grzmotów lasu rozciągała się tam przestrzeń zalana światłem tak intensywnym, że zdawało się nie pochodzić z żadnego znanego źródła, jakby sama rzeczywistość została odarta z cienia i pozostawiona w stanie czystej, nieosłoniętej jasności.
Barwy nie były tam stłumione ani rozmyte, jak w pamięci czy śnie, lecz miały nienaturalną ostrość i niemal fizyczną obecność, gdzie żółć nie przypominała koloru kwiatów czy trawy, lecz pulsowała własnym rytmem, jakby była żywą materią rozlewającą się po przestrzeni, a błękit nieba nie stanowił tła ani kopuły, lecz otwartą, bezkresną głębię pozbawioną granic, w której nie istniało poczucie odległości, ciężaru ani kierunku, tylko nieustanne wrażenie zanurzenia w czymś nieskończonym i niemożliwym do objęcia.
Między tą jasnością a rzeczywistością, która jeszcze przed chwilą pochłaniała jego ciało bólem i ruchem, istniała nieprzekraczalna przepaść, ponieważ las był ciężarem wbijającym się w każdy oddech, wilgocią osiadającą na futrze, błotem trzymającym łapy i bólem, który nadawał każdemu ruchowi konkretną, nieuniknioną cenę, podczas gdy łąka była całkowitym zaprzeczeniem tego stanu, była ciszą pozbawioną napięcia, zawieszeniem, w którym nic nie wymagało reakcji, oraz lekkością tak obcą, że zdawała się nie należeć do żadnego znanego mu świata, a jednak w tej niemożliwej przestrzeni istniała sylwetka, której obecności nie potrafił ani zignorować, ani nazwać.
Nie miała ona wyraźnych krawędzi, mimo to była bardziej realna niż wszystko wokół, ponieważ przyciągała jego uwagę w sposób, który nie wynikał ani z logiki, ani z pamięci, lecz z czegoś głębszego, co zdawało się istnieć poza bólem i poza walką, jak echo znaczenia, którego nie dało się jeszcze w pełni zrozumieć.
Im bardziej próbował ją uchwycić, tym bardziej oddalała się w głąb światła, które nie zachowywało się jak przestrzeń, lecz jak żywy opór wobec jego obecności, rozciągając się i cofając jednocześnie, jakby sama wizja odmawiała kontaktu nie pozwalała się zamknąć w jednym punkcie uwagi. W końcu wrażenie ruchu zaczęło przypominać nie zbliżanie się, lecz nieustanne tracenie, jakby każdy krok był jednocześnie krokiem w stronę przybliżenia i oddalenia.
Miał wrażenie, że świetlista wizja na moment pęka, jakby coś niewidzialnego rozdzierało ją od środka z subtelnym, lecz nieodwracalnym oporem, ustępując miejsca rzeczywistości, która wracała gwałtownie i bezlitośnie, niosąc ze sobą deszcz uderzający o futro, ciężką wilgoć zawieszoną w powietrzu oraz szarość lasu rozmytego przez burzę, które nie tyle kontrastowały z wcześniejszym obrazem, co wręcz go unieważniały, jakby oba stany nie mogły istnieć równocześnie w jednym umyśle.
Przez ułamek czasu, trudny do uchwycenia i jeszcze trudniejszy do zrozumienia, te dwie rzeczywistości nakładały się na siebie, tworząc niestabilną granicę pomiędzy bólem a lekkością, pomiędzy ciężarem ciała a zawieszeniem bez grawitacji, aż w końcu, równie nagle jak wcześniej, łąka powróciła, zalewając jego wizję światłem tak intensywnym, że wszystko inne zdawało się jedynie bladym echem czegoś odległego i chwilowo zapomnianego.
Parę uderzeń serca później znów znajdował się w tej przestrzeni, gdzie żółć pulsowała własnym rytmem, a błękit nieba otwierał się bez końca nad nim, jednak coś było inne. Brakowało tej jednej obecności, która wcześniej przyciągała jego uwagę niczym punkt odniesienia w nieokreślonej przestrzeni. Dopiero wtedy, gdy zaczął rozglądać się uważniej, z narastającym niepokojem i pustką, uświadomił sobie, że sylwetka, której tak uporczywie szukał, zniknęła całkowicie, jakby nigdy nie należała do tej łąki ani do żadnej wizji, którą mógłby zatrzymać choćby na moment.
Ponownie otworzył oczy, a świat wrócił do niego nagle i bez uprzedzenia, jakby przerwany sen.
Rozejrzał się wokół, a jego spojrzenie, jeszcze przed chwilą rozproszone i niestabilne, zaczęło ponownie łapać ostrość. Choć była to ostrość nie wynikająca z jasności myśli, lecz z gwałtownego przypływu adrenaliny, który wdarł się do jego ciała jak uderzenie, wypierając resztki wizji i pustki, aż w końcu jedynym realnym punktem w przestrzeni stał się oddalający się Tawułowa Bryza.
Wojownik nie był daleko, lecz wystarczająco, by jego sylwetka poruszała się w rytmie nierównego, kuśtykającego biegu, co sprawiało, że każdy jego krok zdawał się jednocześnie ucieczką i próbą przetrwania. Jednak dla Lśniącej Gwiazdy nie istniała już interpretacja tych ruchów — rzeczywistość skurczyła się do jednego, prostego faktu, który wymagał natychmiastowej reakcji.
Podniósł się gwałtownie, a jego ciało, mimo ran i narastającego wyczerpania, odpowiedziało szybciej niż myśl, jakby instynkt przejął całkowitą kontrolę nad ruchem, wypychając go w stronę wojownika bez jakiejkolwiek przestrzeni na wahanie. Błoto rozpryskiwało się pod łapami, a deszcz spływał po jego futrze w ciężkich strugach, nie mających już znaczenia dla tego, co miało się wydarzyć.
Dystans między nimi zamknął się gwałtownie, niemal nienaturalnie szybko, jakby las sam skracał przestrzeń, by doprowadzić ich do kolejnego zderzenia. W momencie, gdy Lśniąca Gwiazda znalazł się tuż za Tawułową Bryzą, jego pazury ponownie wysunęły się w mokrą przestrzeń i zatopiły w jego plecach, przerywając rytm ucieczki i przywracając walkę do jej najostrzejszej formy.
Serce biło mu tak szybko, że każdy jego puls zdawał się uderzać nie tylko w ciało, lecz także w świadomość, rozszerzając ją i jednocześnie zawężając. Jego źrenice pozostawały szeroko otwarte, jakby próbowały pochłonąć całą scenę naraz.
W jego pazury przecinały ciało Tawułowej Bryzy z uporczywą, niemal mechaniczną konsekwencją, jakby każdy ruch był już nie decyzją, lecz kontynuacją rozpędzonego procesu, który nie znał zatrzymania. Nie zważał na ciosy, które biały wojownik próbował jeszcze desperacko wyprowadzać, choć stawały się one coraz bardziej chaotyczne, coraz słabsze, jak echo wcześniejszej walki rozbijające się o ciężar nieuchronnego końca.
Nagle, w sposób nie tyle nagły co nieodwracalny, strony zaczęły się odwracać, jakby sama struktura starcia traciła stabilność. Lśniąca Gwiazda przez chwilę poruszał się już nie w odpowiedzi na zagrożenie, lecz w stanie całkowitej dominacji, w którym kolejne uderzenia spadały jedno po drugim — w gardło, w pysk, w nogi. Były precyzyjne tylko na tyle, na ile pozwalał mu chaos, i konsekwentne tylko na tyle, na ile wymagało tego jego własne wewnętrzne napięcie. Z każdą chwilą Tawułowa Bryza coraz bardziej przestawał być przeciwnikiem, a coraz bardziej stawał się ciałem tracącym zdolność dalszego oporu. Mgła zaczęła zasnuwać jego spojrzenie, odbierając mu możliwość dalszej walki, aż w końcu nawet próby obrony zaczęły przypominać jedynie odruchy pozbawione dawnej siły.
Dopiero wtedy jego organizm pozwolił sobie na powrót świadomości. Lśniąca Gwiazda poczuł, że oddech zaczyna zwalniać, że chaos w klatce piersiowej przestaje narzucać rytm, a zamiast tego pojawia się coś na kształt kontroli, kruchej i spóźnionej, ale jednak kontroli, która pozwoliła mu wziąć kilka głębszych haustów powietrza, ciężkich i drżących, zanim opadł na ziemię, pozwalając mięśniom rozlać się w zmęczeniu, a umysłowi choć na chwilę wyjść z trybu przetrwania.
Leżąc pośród mokrej ziemi i deszczu, który spływał po jego futrze niczym obojętna zasłona oddzielająca go od reszty świata, zaczął odczuwać nie tyle ulgę, co narastającą, trudną do nazwania pustkę. Nie przypominała ona jednak żalu ani strachu. Było to raczej nieprzyjemne wrażenie odrealnienia, które powoli rozlewało się po jego umyśle, gdy próbował uporządkować wydarzenia ostatnich chwil. To, co jeszcze przed momentem wydawało się tak intensywne, tak namacalne i gwałtowne, zaczynało rozpadać się w pamięci na luźne, niespójne fragmenty. Obrazy mieszały się ze sobą, dźwięki traciły swoje źródło, a poszczególne chwile zdawały się odrywać od siebie nawzajem, jakby nie należały do jednej historii.
Nie wiedział, co właściwie zrobił, ani jak dokładnie do tego doszło — cała sytuacja wydawała się jedną wielką anomalią, której nie potrafił nawet opisać. Zwłaszcza ta łąka, która powracała do niego jak nieprzyjemne echo, nie pasujące do żadnej logiki ani żadnego porządku świata, ponieważ przecież nie mogła istnieć w tym samym ciągu zdarzeń co deszcz, ból i walka, a jednak jej obraz był tak wyraźny, tak intensywny, że nie dawał się zignorować, jakby jego własny umysł stworzył coś, co wymykało się jego spod jego łap i teraz odmawiało zniknięcia.
W tym powolnym powrocie świadomości poczuł, jak coś w jego wnętrzu zaciska się nieprzyjemnie, jakby dopiero teraz, w ciszy po walce, docierało do niego znaczenie tego, co się stało, i fakt, który nie wymagał już interpretacji, ponieważ był prosty i nieodwołalny — stracił jedno z żyć.
A jednak ta myśl nie przyniosła natychmiastowego przerażenia. Raczej dziwną, chłodną racjonalizację, w której Tawułowa Bryza przestał być zagrożeniem, a stał się jedynie przeszkodą usuniętą z równania, jednym mniej problemem w strukturze klanu, co pozwalało umysłowi Lśniącej Gwiazdy natychmiast przesunąć ciężar na inne kwestie, jakby porządkowanie świata mogło zastąpić znaczenie tego, co właśnie się wydarzyło.
„Więc… Jest całkiem nieźle” — ta myśl pojawiła się w nim niemal naturalnie, pozbawiona emocjonalnego ciężaru, jakby była logicznym wnioskiem, a nie oceną moralną, przecież jeden wróg Klanu Klifu mniej oznaczał stabilność, a stabilność oznaczała porządek.
Gdzieś na krawędzi tej myśli pojawiło się również przekonanie, że Gwiezdni Przodkowie z pewnością byliby z niego zadowoleni, nawet jeśli cena, jaką przyszło zapłacić, miała formę jednego z dziewięciu żyć, które teraz istniało już tylko jako abstrakcyjna strata, a nie coś, co można było naprawdę poczuć w pełni.
Uśmiech, który pojawił się na jego pysku, był lekki i niemal odruchowy, pozbawiony ciężaru chwili. Deszcz nadal padał, obmywając jego rany z obojętną konsekwencją natury, a ziemia pod nim pozostawała zimna i stabilna, oferując jedyny rodzaj odpoczynku, jaki był teraz dostępny. Pozwolił sobie na tę chwilę bezruchu, z myślą, że wkrótce wróci do obozowiska, kiedy tylko ciało odzyska wystarczającą siłę, by znów stać się narzędziem.
Gdzieś na skraju tej myśli pojawił się jeszcze Gąsienicowy Ogryzek, imię, które na moment zabrzmiało w jego głowie jak coś odległego i niemal zabawnego w swojej banalności, przypominając mu, że świat nie kończy się na tej jednej walce. Że istnieją kolejne decyzje, kolejne obowiązki i kolejne ruchy do wykonania…
Och, to życie lidera…

Od Lśniącej Gwiazdy

Niebo przykrywała ciężka warstwa szarych chmur, rozciągających się od jednego krańca horyzontu po drugi niczym nierówna zasłona rozwieszona nad światem przez łapę, której nikt nie był w stanie dostrzec. Nie przypominały lekkich, srebrzystych obłoków zdobiących letnie dni; ich obecność była bardziej stanowcza, niemal nachalna, jak gdyby sam widok błękitu został uznany za coś zbędnego i usunięty bez słowa wyjaśnienia. Nad obozowiskiem zawisło coś ciężkiego, trudnego do nazwania, choć wystarczająco wyraźnego, by odcisnąć ślad na każdym podmuchu wiatru i każdym cieniu przesuwającym się po kamiennym podłożu. Wiatr nie był silny, a mimo to niósł w sobie uporczywość, której trudno było nie zauważyć. Przeciskał się pomiędzy skałami, muskał futra wojowników i poruszał źdźbła trawy z cierpliwością kogoś, kto nie musi się spieszyć, by osiągnąć zamierzony cel. Wszystko wydawało się funkcjonować tak jak zawsze, a jednak pod powierzchnią codzienności kryło się subtelne napięcie, przypominające drżenie skały na chwilę przed osunięciem się niewielkiego odłamka. Większość kotów zdawała się tego nie dostrzegać albo zwyczajnie nie przywiązywała do tego wagi, lecz Lśniąca Gwiazda od dawna nauczył się zwracać uwagę na rzeczy, które inni pomijali.

Jego wąsy poruszyły się lekko, gdy siedział w pobliżu mównicy i obserwował obozowisko z pozornie spokojnym zainteresowaniem. Na pierwszy rzut oka wyglądał jak przywódca korzystający z chwili wytchnienia, kot zadowolony z możliwości przyglądania się własnemu klanowi podczas zwyczajnego dnia. W rzeczywistości jego uwaga nie była skierowana ku obozowi jako całości. Skupiała się na szczegółach. Na krótkich spojrzeniach wymienianych pomiędzy wojownikami. Na tym, kto siadał obok kogo. Kto unikał rozmów. Kto milczał odrobinę dłużej, niż powinien.

Od czasu rozmowy z Tawułową Bryzą coraz rzadziej pozostawał zamknięty w swoim legowisku. Dla większości mogło to wyglądać jak przejaw troski o klan albo zwyczajna chęć bycia bliżej wojowników, lecz prawda była znacznie mniej wzniosła. Obserwacja zawsze dostarczała więcej informacji niż pytania, a informacje były znacznie cenniejsze od słów. Słowa można było kontrolować. Można było je wygładzać, ukrywać za nimi intencje albo świadomie kierować je w odpowiednią stronę. Zachowania były znacznie bardziej szczere.

Nazwy i twarze przesuwały się przez jego myśli niczym znaczniki na mapie, której granice zmieniały się każdego dnia. Nie szukał dowodów zdrady ani oznak buntu. Szukał wzorców. Powtarzalności. Niewielkich odchyleń od normy, które same w sobie nie znaczyły nic, lecz odpowiednio zestawione zaczynały tworzyć znacznie ciekawszy obraz.

Najbardziej drażniące było jednak to, że źródłem całego tego procesu pozostawał Tawułowa Bryza.

Sama myśl o nim wywoływała w Lśniącej Gwieździe uczucie przypominające drobny kamień uwięziony pomiędzy zębami — nie na tyle bolesne, by uniemożliwić funkcjonowanie, lecz wystarczająco irytujące, by nie dało się o nim zapomnieć. Nie potrafił wskazać jednego konkretnego powodu.

A jednak coś w nim budziło dyskomfort.

Być może chodziło o sposób, w jaki mówił. Być może o to, że sprawiał wrażenie kota dostrzegającego więcej, niż powinien. A może problem był jeszcze prostszy i przez to bardziej irytujący — być może sama jego obecność stanowiła przypomnienie, że nie wszystkie elementy klanu pozostają pod pełną kontrolą.

Wspomnieniami sięgnął do ostatniej rozmowy z białym kocurem, która mimo upływu czasu nie straciła nic ze swojej ostrości, a wręcz przeciwnie — zdawała się wracać do niego coraz wyraźniej, za każdym razem odsłaniając szczegóły, których wcześniej nie uważał za warte uwagi. Nie chodziło nawet o same słowa, ponieważ te były jedynie powierzchnią czegoś znacznie bardziej irytującego. Pamiętał sposób, w jaki Tawułowa Bryza mówił, pamiętał gniew, ale też i tę dziwną nutę cierpliwości kryjącą się pod jego tonem oraz to szczególne przekonanie o własnej racji, które nie potrzebowało podnoszenia głosu ani ostentacyjnego sprzeciwu, aby stać się widoczne.

To właśnie ono drażniło go najbardziej, ponieważ przypominało nie otwarty bunt, lecz coś znacznie bardziej nieuchwytnego, a przez to również trudniejszego do kontrolowania. Tawułowa Bryza sprawiał wrażenie kota, który nie tylko kwestionował innych, ale też zwyczajnie uważał swoje spojrzenie za trafniejsze, jakby gdzieś głęboko doszedł już do wniosku, że rozumie rzeczywistość lepiej od tych, którzy powinni ją kształtować.

I właśnie dlatego nie potrafił całkowicie odrzucić tej myśli, ponieważ coraz wyraźniej uświadamiał sobie, że gdyby Tawułowa Bryza naprawdę postanowił zebrać wokół siebie niezadowolonych wojowników, prawdopodobnie nie zabrakłoby kotów gotowych go wysłuchać.

Lśniąca Gwiazda zastrzygł lekko uszami, podczas gdy jego spojrzenie przesuwało się po obozowisku bez konkretnego celu, jakby próbował odnaleźć odpowiedź pomiędzy sylwetkami wojowników zajętych własnymi sprawami. Przez chwilę zastanawiał się, czego właściwie oczekuje od całej tej sytuacji, lecz im dłużej szukał odpowiedzi, tym bardziej dochodził do wniosku, że nie chodziło ani o fakty, ani o dowody, ani nawet o potwierdzenie własnych podejrzeń.

Nie zależało mu na prawdzie.

Nie zależało mu również na uspokojeniu własnych obaw.

Znaczenie miało wyłącznie to, jakie miejsce zajmuje pośród nich wszystkich — i każda kolejna myśl nieuchronnie prowadziła go do tego samego punktu. Wszystkie rozmowy, wszystkie plotki, wszystkie ukryte napięcia oraz wszystkie relacje istniejące pomiędzy wojownikami interesowały go tylko o tyle, o ile mogły wpłynąć na jego pozycję.

Świadomość ta nie pojawiła się nagle, lecz raczej wynurzyła się z jego wnętrza z naturalnością, jak coś, co istniało tam od dawna i dopiero teraz zostało nazwane.

Nie chciał odpowiedzi, ponieważ odpowiedzi mogły okazać się niewygodne.

Nie chciał nowych pytań, ponieważ pytania oznaczały niepewność.

Nie chciał nawet spokoju, gdyż spokój często usypiał czujność.

Chciał jedynie pozostać ponad nimi wszystkimi, ponad ich ambicjami, urazami, frustracjami oraz przekonaniami o własnej racji — bo właśnie tam znajdowało się miejsce, które przez tak długi czas budował dla siebie z niezwykłą starannością.

I wiedział, że to zrobi — zbyt wiele razy obserwował już, jak rzeczywistość powoli dostosowuje się do woli tych, którzy potrafią cierpliwie czekać, odpowiednio dobierać słowa i przesuwać innych dokładnie tam, gdzie chcą ich widzieć. Nie była to nawet kwestia wiary we własne możliwości, lecz coś znacznie chłodniejszego, bardziej niepokojącego, przypominającego pewność kogoś stojącego nad przepaścią i wiedzącego, że kamień wypuszczony z łapy nie zatrzyma się w połowie drogi.

Że mu się uda.

Widział już zbyt wiele zależności, zbyt wiele słabości ukrytych pod pozorami lojalności i zbyt wiele pęknięć biegnących przez serca kotów, które z zewnątrz wydawały się niewzruszone.

Każdy miał jakiś punkt nacisku.

Każdy nosił w sobie lęki, urazy, ambicje albo potrzebę uznania, a wszystkie te rzeczy były znacznie bardziej przewidywalne, niż większość chciałaby przyznać.

I właśnie dlatego żaden kot nie będzie mógł go powstrzymać, niezależnie od tego, jak bardzo uparty, pewny siebie albo przekonany o własnej racji mógłby być.

Przez krótką chwilę jego spojrzenie zatrzymało się na obozowisku, a wśród poruszających się sylwetek nie dostrzegał już żyjących kotów. Widział układ zależności, sieć drobnych słabości oraz niewidzialnych więzi, które można było wzmacniać, rozciągać albo zrywać, jeśli wymagała tego sytuacja.

To właśnie było najbardziej satysfakcjonujące.

Świadomość, że większość kotów nawet nie zauważy chwili, w której utraci wpływ na własny los, ponieważ wszystko wydarzy się wystarczająco powoli, wystarczająco subtelnie i wystarczająco elegancko, aby mogli uwierzyć, że wszystko jest w porządku, pod kontrolą, że nic złego się nie dzieje.

Więc kiedy już w końcu zrozumieją, co się stało, nie pozostanie już nic do zatrzymania. Pozostanie jedynie świadomość, że proces rozpoczął się znacznie wcześniej, niż ktokolwiek zwrócił na niego uwagę, i że od samego początku był skazany na powodzenie.

A początek tego procesu przypieczętuje sam Tawułowa Bryza.