Od Krzemienia

- Idź sobie. Nie będę mu nic tłumaczyć - powiedziała do niego machając ogonem. - Sam się baw w kalambury. 

Jedyne co zrobiła, to pokręciła głową, wskazując na Krzemienia i patrząc się na Bza. 

Co takiego? Więc taka była jej odpowiedź? Nie chciała mu pomóc? Ogarnął go gniew. Pierwszy raz coś takiego odczuwał. Zawsze był spokojnym kotem, stronił od tych negatywnych emocji. życie bardzo dało mu w kość, więc starał się teraz nadrobić stracone miłe chwilę. Ale... coś takiego? To było tak nagłe, że aż go zdziwiło. 

Czy tak czuł się ojciec, gdy robił coś nie po jego myśli? 

Wbił wzrok w kotkę, rzucając jej naprawdę dość wrogie spojrzenie. Teraz mógł straszyć kociaki z tym wyrazem pyska i masą blizn. 

- Nic dziwnego, że Bez szuka ojca. Skoro ma taką matkę. Matkę, która nie chce mu nic zdradzić, która się odwraca dupą do przyjaciół  - prychnął i wyszedł zostawiając tą dwójkę samą sobie. 

***

Po tej akcji odbiegł w las. Daleko, najdalej od obozu. Musiał pozbyć się gniewu. Zięba nie mogła go zobaczyć w takim stanie. Wkurzony walnął łapą w drzewo, pozostawiając na korze rysy. Dyszał, próbując opanować tą nową emocję. Czy naprawdę tak dużo wymagał? Chciał tylko, aby ten kociak zrozumiał! Zrozumiał, że nie był jego ojcem! 

To było takie trudne? 

Wiedział jak zareagowałaby Zięba, gdyby ktoś zaczął o tym plotkować. Zostawiłaby go. W końcu nie powiedział jej o kociętach! Które de facto nie były jego! Nie ma to, jak znaleźć raj na ziemi, a później go stracić. Nie chciał tego. Nie chciał już tracić nikogo, a zwłaszcza Zięby. Kochał ją, kochał szczerą miłością. To było cudowne uczucie. Chciał się w nim zatracić, założyć rodzinę... 

Ale najwidoczniej, nie to było mu pisane. 

Spojrzał w swoje odbicie w beczce, do której zebrała się deszczówka. Czermień - Krzemień. Matka go ostrzegała. Mógł zamienić się w ojca... czuł to. Dopiero teraz to zrozumiał. Nie chciał jednak podążyć jego śladem. Zamordować i zostać wygnany z Owocowego Lasu jak niegdyś on. Musiał się opanować. Musiał... 

***

Nadeszła Pora Nowych Liści, a wraz z tym pytanie. Zięba chciała posunąć się o krok dalej w ich relacji. Słysząc to, przełknął gule w gardle. Czy spełni się w roli ojca? Nie miał dobrego wzorca. Jednak... chciał tego. Chciał ustabilizować swoje życie jeszcze bardziej. 

Siedział i zastanawiał się co robić. Kotka dała mu czas do namysłu, a on... on czuł się pusty. A co jeśli potraktuje swoje kocięta jak Bza? Chyba to nie była dobra opcja... 

Widząc jak Brzoskwinka wraca z polowania, rzucił jej tylko obrażone spojrzenie. Nadal pamiętał o tamtej sytuacji i nie wybaczył tego kotce. Ona mu pewnie też nie, tych słów. Ale nie żałował. Powiedział prawdę i czuł się z tym naprawdę dobrze. 

<Brzoskwinko?>

Od Brzoskwinki Cd Krzemienia

Syknęła z niedowierzaniem. Ta, po wytłumaczenie głuchemu dzieciakowi jego drzewa genealogicznego było zarąbiście proste! Szczerze, miała ochotę powiedzieć Krzemieniowi by się wypchał i sam się tym zajął, ale czarny był całkiem znośny. Teraz coś go tylko nagle wzięło. Jak ona miała to niby zrobić? To było nie do wykonania. Czy serio był aż takim głupkiem? 
-Nie- wyraziła się zwięźle. Podniosła jedną brew. 
- Czemu? Co ci stoi na przeszkodzie? - nalegał kocur.
- To, że nie potrafię. Niech sobie cokolwiek myśli, mnie to mało obchodzi. Nikomu i tak nie powie. To tylko i wyłącznie twój problem. Mi w niczym to nie przeszkadza NAWET jeżeli próbował e… Wiesz o co chodzi. Po prostu daj spokój i go olewaj- mruknęła, zwijając się w kłębek. To była dość żenująca sytuacja, ale Bzu tego nie wytłumaczy! Niech się Krzemień z tym pogodzi. 

***

Grad sypał się obficie z góry, racząc ich połamanymi gałęziami, siniakami i nie wiadomo czym jeszcze. Z pewnością nie było to fajne. Siedziała skulona tuż przy jakimś krzaku.
Nie chciała z nikim rozmawiać. Miała zły nastrój. Pewnie każdego od razu by uraczyła warknięciem w mordę czy czym innym. Może od razu lekkim trzepnięciem łapą. 
Obok niej dosiadł się Bez. Była z niego całkiem dumna, ale nie potrafiła tego okazać. Odwróciła głowę w jego stronę, a on przytulił się do niej mocno. Na chwile świat się zatrzymał. Czemu nie potrafiła? 
Odsunęła się delikatnie i pokręciła głową sama do siebie. Zaniepokojony van, spojrzał na nią tymi swoimi oczętami. Polizała go szybko po głowie, ale zawiesiła się na chwilę. 
Krzemień. 
Kurna Krzemień. 
Dalej nic nie pokazała Bzowi. Niebieski od razu popędził do czarnego i popchnął go trochę bliżej. Warknęła cicho. To było takie głupie. Czemu miałaby być z takim kotem? Jeden raz się zawiodła a teraz jej syn stworzył sobie ship. 
-Idź sobie. Nie będę mu nic tłumaczyć- powiedziała do niego machając ogonem. - Sam się baw w kalambury. 

Jedyne co zrobiła, to pokręciła głową, wskazując na Krzemienia i patrząc się na Bza. Może coś zrozumie, może nie.

<Krzemień? >

Od Krzemienia cd Brzoskwinki

To nie tak miało być! Nie chciał być uznawany przez Bza za ojca! Musiał jak najszybciej pomówić o tym z Brzoskwinią. Ich spotkanie w żłobku było bardzo niezręczne. Minęło jednak od tamtej pory tyle księżyców, a jej kociak nadal uparcie w to wierzył! Dobrze, że nie potrafił mówić, bo pewnie cały klan by żył tą plotką. A na to nie mógł pozwolić. Chciał ułożyć sobie życie z Ziębą. Kotka była tym, co sprawia, że ma ochotę żyć. Jest cudowna... Bał się tego co mogło się stać, gdyby dowiedziała się, że ma "syna". Nie byłoby problemu, gdyby szylkretka od początku wyjawiła, kto był ojcem kociąt. Wtedy nie musiałby przychodzić i żądać od niej takich rzeczy.

Dowiedział się, że wojowniczka była u medyka. Od razu skierował tam swoje łapy. Nie mógł dłużej czekać. Nie jeśli chodziło tu o jego przyszłość.

- Hej, Krzemień! Co cię sprowadza do tej jakże cudownej jamy? - z ironią w głosie powitała kocura i spróbowała wstać. Syknęła, jak tylko poczuła ból oraz z powrotem położyła się na posłaniu. 

- Miałaś nie wstawać! - miauknął Wschód przerywając na chwilę pracę. - Coś się stało Krzemieniu? 

- Gdyby coś się stało to pewnie od razu by powiedział- powiedziała zniesmaczona. 

- Nie. Nic się nie stało. Znaczy... Muszę z tobą poważnie porozmawiać. - Spojrzał na Wschód. - Na osobności. 

- Nie mogę wstawać, słyszałeś go - odmiauknęła.

- Nic nie szkodzi. Możemy na chwilę wyjść - i tak też zrobili. 

Kiedy tylko Niezapominajka zniknęła wraz ze swoim mentorem, podszedł bliżej szylkretki, ściszając głos do szeptu. 

- Twój syn Bez, uważa mnie za swojego ojca. Wytłumacz mu, że nim nie jestem - przeszedł do rzeczy. Skoro była jego matką, to musiała umieć porozumiewać się ze swoim dzieckiem. Miał nadzieję, że wyjaśni sprawę, może nawet wyjawi kocurkowi kim był jego tata. Naprawdę nie chciał się tłumaczyć przed Ziębą, dlaczego uczeń za nim chodzi. Wiedział, że potrafił mniej więcej narysować na ziemi to, co chcę przekazać. I jak wtedy miałby tłumaczyć się przed kotką? Czy uwierzyłaby mu, że nigdy nie był z Brzoskwinką, a jej kocięta nie są z nim spokrewnione? Nie znał się na tym. Widział same czarne scenariusze. Nie wierzył, że jego przyszłość leżała w łapkach tego głuchego ucznia...

<Brzoskwinio?>

Od Brzoskwinki Cd Krzemienia

 Niepewnie na niego spojrzała. Miał po części rację. Może sam paść. Ale drzewa? Nie była pewna czy pomogą. Sądziła, że oni sami muszą sobie poradzić. To nie było takie hop siup, umrze sam z siebie i będzie dobrze! Tutaj dalej było niebezpieczeństwo. Wielkie… Nikt nie był na tyle chroniony. Bała się. Naprawdę. 
-Może masz rację… - wymamrotała speszona.- Ale jednak sądzę, że ktoś i tak jeszcze ucierpi przed jego śmiercią. Jesteśmy i tak skończeni. 

***

Jak brzo była jeszcze u medów po wypadku
Okej, okej, po części Krzemień miał rację. Drzewo pomogło ale to głównie Płomykówka. Tyle, że umarła a Szyszka była załamana. A do tego Leszczyna. Ukochana Leszczyna… Myślała, że może jeszcze porozmawiają, a tu klops. A do tego musiała gnić tutaj, jedynie grzejąc dupę i niczego nie robiąc. A do tego pozycja w której musiała leżeć, była tragiczna bo "wszystko musi się zagoić". Akurat! Wygoiłoby się nawet, gdyby się po prostu przesunęła. Do tego bandaże były strasznie niewygodne. Mruknęła coś pod nosem.
-Kiedy będę mogła w spokoju zacząć chodzić? - jęknęła zniecierpliwiona, zaczynając się wiercić. Wschód znowu westchnął. Zdażało mu się to zawsze, gdy na coś narzekala. Ale co poradzić? Była w podłym nastroju. 
- Musisz być całkowicie wyleczona. Nie pozwolę ci wcześniej wyjść- powtórzył to, co musiał chyba codziennie jej przypominać. Syknęła cicho wkurzona. Ile można! Lekko przebierając łapami, obróciła się, by móc obserwować wejście. Jak ona tam dawno nie była… 
- Mamo? - odezwał się głos gdzieś obok. Odwróciła głowę. 
- Hm? - mruknęła do Niezapominajki. 
- Wszystko okej? - zapytała się w razie czego. 
- Yhym. Tak. Raczej tak- odpowiedziała jej z goryczą. Mała szylkretka smutno oparła łebek na jej głowie. 
- Dlaczego? - szepnęła do niej cicho.
- Dlaczego co? 
- Już nic… - kotka wstała i poszła do reszty medyków. Brzoskwinka zaniepokojona spojrzała na córkę, jednak szybko obróciła się w stronę wejścia, gdzie pojawił się czarny kształt. Podniosła jedną brew. 
- Hej Krzemień! Co cię sprowadza do tej jakże cudownej jamy? - z ironią w głosie powitała kocura i spróbowała wstać. Syknęła, jak tylko poczuła ból oraz z powrotem położyła się na posłaniu. 
- Miałaś nie wstawać! - miauknął Wschód przerywając na chwilę pracę. - Coś się stało Krzemieniu? 
- Gdyby coś się stało to pewnie od razu by powiedział- powiedziała zniesmaczona. Chciała wrócić do obowiązków wojownika. Tu było strasznie nudno. 

<Krzemieniu? uznawany za ojca bza xd>

Od Krzemienia cd Brzoskwini

 - No dzieciaki! Wiesz, trudno mi to przechodzi przez gardło, ale ja się naprawdę boję. Mocno wątpie w plany Szyszki. Trzeba przecież od razu zeliminować zagrożenie! To coś będzie nas wybijać po kolei. 

Pokiwał głową. Rozumiał, że to było poważne zagrożenie dla Owocowego Lasu. Znał się nieco na drapieżnikach, sam w końcu był szkolony do zabijania, więc wiedział, że lis nie spocznie póki ich nie unicestwi. Ciekawe czym narazili się mu tutejsi mieszkańcy, że rozpoczął swoją zemstę...
- Ten lis nie był normalny. Uwierz mi. Ślina mu z pyska ciekła, wyglądał na chorego. Bardzo chorego. Przerażający widok.
Chory? Zaciekawił się tym tematem bardziej. Czyżby istniała choroba, która sprawia, że ktoś zamienia się w potwora? Od razu przed oczami stanął mu ojciec. Nie... on musiał być chory inaczej. Nie ślinił się w końcu i całkiem dobrze się trzymał. Mimo to wieść, że coś takiego jest możliwe sprawiła, że po ciele przebiegł mu nieprzyjemny dreszcz. Nie chciałby sam zostać tym zainfekowany. Starał się odciąć od przeszłości.
- Do tego obserwowanie jak ktoś umiera nie jest fajne! Obleśne raczej. Krew zawsze według mnie była czymś strasznym. A nie chcę widzieć jak wypływa z moich bliskich! Wiesz, za dużo jej oglądałam. Jestem ciekawa czy istnieje kot, któremu podoba się widok bólu. Raczej nie. Takie tematy w ogóle są niefajne.
Chciał już się wciąć w słowa kotki, ale stwierdził, że poczeka aż ta wyrzuci z siebie swoje żale. On również stracił bliskich. I to na swoich oczach... widział dużo krwi i czuł wiele bólu. Oraz oczywiście znał kota, któremu sprawiało to przyjemność.
- Sorka, że się rozgadałam ale to jest już durne! Czemu ten lis musiał nagle się wrąbać za siatkę??? Poziomka była w niebezpieczeństwie. A wolę nie myśleć, co by było, gdyby Bez nie usłyszał tego rudego demona i został pożarty. Niezapominajka jakby na chwilę poszła gdzieś i skończyła tak samo. Albo Kolendra poszła gdzieś sama. Oni wszyscy prędzej czy później pewnie umrą, o ile nie załatwi się tego od razu! - wypaplała wszystkie swoje obawy. Niepewnie zaszurała łapą o podłoże, pchając jakiś patyk.- Uh. Nigdy się tak nie działo. Nie poradzimy sobie tak dobrze jak zakładają. Pewnie połowa kotów będzie gryzła piach po takiej akcji.
Kiedy uznał, że nic więcej nie dopowie, odezwał się.
- Nie martw się. Tu potrzebny jest plan. Co nieco wiem o przetrwaniu w ekstremalnych warunkach. W Siedlisku Wyprostowanych byłem zdany tylko na siebie. Rodzice mną się nie opiekowali, sam musiałem zapracować na pokarm i sam musiałem bronić się przed niebezpieczeństwem. Ten lis... brzmi podobnie do psa. Psy atakowały samotne koty i rozszarpywały je na strzępy. Ja... też widziałem trochę śmierci. - Wziął głęboki oddech. - Wiem jaki to ból i co czujesz. Znałem też kota, który uwielbiał oglądać czyjeś cierpienie. Istnieją tacy, uwierz. Jedyne co możemy zrobić to zaufać liderce. Ale jak nie jesteś pewna co do jej planu to... Ukryj kocięta na drzewie. Wysoko. Jeżeli lis nawet by się pokusił i wspiął na nie, chociaż nie wiem czy one to potrafią, ale gdyby jednak... łatwo będzie go zrzucić... - miauknął wspominając walkę Kulułki z Czermieniem i drzewo... drzewo, które przesądziło o losach bitwy. Wbrew pozorą te dziwne obiekty miały nadzwyczajną siłę. Mogły chronić przed zagrożeniem, lecz również stanowić zaproszenie dla śmierci.
- Drzewa mogą okazać się naszym jedynym sprzymierzeńcem, gdy reszta zawiedzie. A jeśli widziałaś, że ten lis był chory... to raczej nie starczy mu sił, aby się dostać na górę. Może sam wkrótce padnie? Jeżeli jest zdany na siebie i nie ma wiedzy o ziołach, to jest taka możliwość - starał się pocieszyć kotkę.

<Brzoskwinio?>

Od Brzoskwinki Cd Krzemienia

    Krążyła w kółku, zaniepokojona do szpiku kości, z wkurzeniem wymalowanym na mordce. Dawno temu nie widziała takiego skandalu. A jednak! Był on niespodziewany, zresztą jak każdy inny. Głównym problemem był strach nie tylko o siebie. Bała się o Leszczynkę, która niedawno trafiła do starszyzny. Wraz z Pędrakiem grzała dupę, lecz nawet pomimo tej zmiany, całkiem zależało jej na matce. Zależało jej na Szyszce. Niby dalej niezbyt była dobrze nastawiona na te rzeczy które ustanowiła w sprawie tego lisa, ale dalej to była jej przybrana ciocia. Kochała ją mocno. Największym jej zmartwieniem, był strach o dzieci. Nie chciała, by coś im się stało. Były dla niej wszystkim. Czymś więcej niż zwykłymi bachorami (przynajmniej w tym momencie). Zawsze obawiała się, że coś im się stanie, jednak teraz chciałaby je mieć przy sobie, a w razie nagłej napaści, broniłaby ich kosztem swojej śmierci. Takie życie matki. 

    Ku niej zmierzał Krzemień. Dalej nie skończyli tej rozmowy o Nornicy. Widać było, że czuje się skrępowany, gdy próbuje do niego zagaić, czy to na pewno ją znał. Skrycie wierzyła w zwykłą pomyłkę. Przecież zabójczyni jej siostry, nie mogła sobie ot tak żyć! 
- Hej! Są jakieś wieści o tym lisie? Podobno ktoś zginął. To prawda?- miauknął do niej kocur, trochę zaciekawiony, jednak widać było, że te zdarzenia też mu się odbiły na samopoczuciu. 
- Szyszka już coś mówiła, że trzeba powstrzymać lisa. No i tak, zginął. Ale to nie jest w tym najgorsze!- warknęła zdenerwowana, po czym po prostu zwiesiła głowę i dalej krążyła w miejscu.
- Wszystko dobrze?- zapytał zdziwiony jej reakcją.
- Nie! A jak myślisz? Przecież… One mogą też umrzeć. Prawda?- odparła.
- Hm? Kto?

- No dzieciaki! Wiesz, trudno mi to przechodzi przez gardło, ale ja się naprawdę boję. Mocno wątpie w plany Szyszki. Trzeba przecież od razu zeliminować zagrożenie! To coś będzie nas wybijać po kolei. Ten lis nie był normalny. Uwierz mi. Ślina mu z pyska ciekła, wyglądał na chorego. Bardzo chorego. Przerażający widok. Do tego obserwowanie jak ktoś umiera nie jest fajne! Obleśne raczej. Krew zawsze według mnie była czymś strasznym. A nie chcę widzieć jak wypływa z moich bliskich! Wiesz, za dużo jej oglądałam. Jestem ciekawa czy istnieje kot, któremu podoba się widok bólu. Raczej nie. Takie tematy w ogóle są niefajne. Sorka, że się rozgadałam ale to jest już durne! Czemu ten lis musiał nagle się wrąbać za siatkę??? Poziomka była w niebezpieczeństwie. A wolę nie myśleć, co by było, gdyby Bez nie usłyszał tego rudego demona i został pożarty. Niezapominajka jakby na chwilę poszła gdzieś i skończyła tak samo. Albo Kolendra poszła gdzieś sama. Oni wszyscy prędzej czy później pewnie umrą, o ile nie załatwi się tego od razu!- wypaplała wszystkie swoje obawy. Niepewnie zaszurała łapą o podłoże, pchając jakiś patyk.- Uh. Nigdy się tak nie działo. Nie poradzimy sobie tak dobrze jak zakładają. Pewnie połowa kotów będzie gryzła piach po takiej akcji.

<Krzemień?>

Od Krzemienia cd Brzoskwinki

 - Tak tak, ale zbyt się obijałam. Od całkiem niedawna jestem wojowniczką. Ale przechodząc do rzeczy, raz po prostu wyszłam ze Wschodem po zioła. Jest całkiem ładny dzień. Rano rozmawiałam z Śliwką. A… Gdy wróciliśmy, zastaliśmy zwłoki. Oraz uciekającą kotkę, która to zrobiła. Nornica się nazywała. Byłam mega smutna, chciałam ją dopaść i ukatrupić na miejscu. Wiesz, niezbyt ciekawa historia, co? - stwierdziła idąc dalej. 

Niezbyt ciekawa? Po prostu go wmurowało. Stał tak i patrzył z szokiem na Brzoskwinie, niezdolny do ruchu. Nornica...? Ona... ona była mieszkanką Owocowego Lasu? Niemożliwe... Może kotka mówiła o jakiejś innej Nornicy? Może to zbieżność imion? Mimo to wizja, że ta wredna kotka, urodziła się w takim cudownym miejscu, była zaskakująca. Może dlatego nie opowiadała im o lesie? Bo... bo tam żyła. A czy jego ojciec... również? Nie... nie... Usiadł, czując niewyobrażalny ciężar. Brzoswkinie to zaskoczyło, bo zbliżyła się, pytając czy wszystko gra. Nie. Nie grało. Musiał się dowiedzieć więcej...
- Ta... Nornica... Jak wyglądała?
Wojowniczka zmarszczyła czoło, ale odpowiedziała na jego pytanie.
- Taka czarna, miała białe łapy, ogon i brzuch z szyją. A co? Znałeś ją? Żyje? - W jej oczach dojrzał płomień, który nadal w niej tkwił. Chęć zemsty za odebranie życia siostrze...
Wziął głęboki oddech. Czyli... to ona... Zamordowała i uciekła do siedliska Wyprostowanych. Nie chciała ponieść konsekwencji za swoje czyny. Może gdyby zostałaby schwytana... jego los potoczyłby się inaczej? Może żyłby wraz z siostrami pod opieką Kukułki? Nie doznałby tak wielkiego cierpienia? Teraz mógł tylko gdybać. Niestety nie dało się zmienić rzeczywistości.
Rozejrzał się po owocowych drzewach, wyobrażając sobie macochę, która chodziła tymi samymi drogami co on teraz. Chciało mu się śmiać i płakać jednocześnie. Nie zasługiwała na ten raj...
- Ja... tak... - przyznał się, kiwając głową. - Żyje. Daleko stąd. Spotkałem ją kilka razy. Bardzo niemiła z niej istota - Nie miał zamiaru przyznawać się do tego, że go wychowywała. Jeszcze by go wygnali, a polubił to miejsce. Bardzo.
- Przykro mi, że to spotkało twoją siostrę. Moje... też nie żyją. Dlatego nie chciałem o tym rozmawiać. To było straszne. Chciałbym o tym zapomnieć. - Odwrócił wzrok.
Nie dostrzegł tego, że te wiadomości mocno zaskoczyły wojowniczkę, a może nawet i zdenerwowały. W końcu zabójczyni jej siostry miała się dobrze, a ona nie mogła nic zrobić.
Zapadła pomiędzy nimi cisza. Wykorzystał ją do tego, aby coś upolować.

***

Lis. Lis wdarł się przez ogrodzenie i szerzył mord. Było to dla niego absurdalne. Żył już kilka księżyców w tym miejscu i uważał go za raj. Żadnego zagrożenia, spokój i cisza. To tu odetchnął od trosk i ciężaru jaki czuł będąc w Siedlisku Wyprostowanych. Znalazł swoje miejsce. Swój prawdziwy dom. A teraz był on zagrożony przez lisa.
Nigdy nie widział żadnego na oczy, więc musiał podsłuchać opisu krwawej masakry, która sprawiła, że dwójka wojowników straciła życie. Akurat wszyscy o tym plotkowali. Bali się. Czuł ich strach. Sam również powoli zaczął go odczuwać.
Skierował kroki w stronę Brzoskwinki, która była bardzo poddenerwowana.
- Hej! Są jakieś wieści o tym lisie? Podobno ktoś zginął. To prawda?

<Brzoskwinko?>

Od Brzoskwinki Cd Krzemienia

     Westchnęła ciężko spoglądając na Bza. Czasem było jej trudno zrozumieć, dlaczego akurat on, ten mały, biedny kociak, miał od urodzenia taką wielką niepełnosprawność. Niepewnie spojrzała na Krzemienia. Mocno zaniepokoiła się tą "bajką" kocura. Naprawdę ojciec go bił? To… było na pewno straszne. Tylko z jakiego powodu? W jakiej intencji rodzic, miałby zostawiać takie blizny na całe życie swojemu synowi? Na pewno to było straszliwe, ale… Aż taki zły ojciec? Ona sądziła, że ma złego. Wolał swojego syna od reszty jego rodzeństwa, jednak spędzał z nimi czas, starał się dobrze nimi opiekować. Oczywiście niestety musiał odejść. Do tej pory nie wierzyła, jak to się stało. Przynajmniej mieli mamę. Wspierającą na każdym kroku. 

- Jest głuchy po prostu- obojętnie wzruszyła ramionami, w duszy czując jednak smutek.- I… Naprawdę? Współczuję...
- Ale to była straszna historia… - niepewnie pisnęła Niezapominajka. Kolendra również zdziwiona pokiwała głową. 
- A nasz tata to co? - odezwała się liliowa, jednak została przez nią szybko sciszona. 
- Już nie zadręczajcie pytaniami. Idźcie się bawić- miauknęła do nich. Machnęła ogonem na znak, by Krzemień poszedł za nią. Przy wejściu do obozu ostro skręciła, by z niego wyjść. Ruszyli prosto w las. 
- Nie znają ojca? - zapytał ni z tego ni z owego czarny kocur. Przystanęła na chwilę. Nie chciała odpowiadać. Musiała jednak coś mu powiedzieć. Byłoby niegrzeczne, gdyby stała jak kołek. 
- Nie, są wpadką… - wyjaśniła powoli.- Dość takich tematów. Masz rodzeństwo? 
- Wolę o tym nie rozmawiać…- odpowiedział po chwili ciszy. To ją tylko jeszcze bardziej zaciekawiło. Nawet nie chciał uchylić rąbka tajemnicy! Zresztą, zauważyła już wcześniej, naznaczony bliznami uczeń, był po prostu inny. Wciąż nie zadomowił się w Owocowym Lesie, było to widać. Odznaczał się… Stylem bycia. Dokładnie nie potrafiła tego opisać, lecz było to zauważalne. Dlatego intrygował ją ten osobnik niezwykle. Co krył? O czym nie wiedział? Czy… Powinni mu ufać? Raczej tak, nie dopuścił się żadnego złego występku. Zachowuje się całkiem przyjaźnie, choć z niepewnością… Był chyba niezbyt do nich przekonany. Chciałaby mu poopowiadać o wszystkim co przeżyła, by zapoznał się z historiami rozgrywającymi się w tym niesamowitym miejscu, lecz pewnie byłaby zbyt stronnicza w pewnych kwestiach. 
- Ja jak już wiesz, mam siostrę oraz brata. Cicha uciekła, zaś Jabłko jest najbardziej wkurzającym futrzakiem o jakim słyszałam. Miałam jeszcze jedną siostrę… Śliwka się nazywała. Była małomówna, nieśmiała i puchata. Naprawdę! Szkoliłyśmy się razem na medyka. Wspólnie… 
- Szkoliłaś się na medyka?- trochę zaciekawiony Krzemień podniósł jedną brew. 
- Tak tak, ale zbyt się obijałam. Od całkiem niedawna jestem wojowniczką. Ale przechodząc do rzeczy, raz po prostu wyszłam ze Wschodem po zioła. Jest całkiem ładny dzień. Rano rozmawiałam z Śliwką. A… Gdy wróciliśmy, zastaliśmy zwłoki. Oraz uciekającą kotkę, która to zrobiła. Nornica się nazywała. Byłam mega smutna, chciałam ją dopaść i ukatrupić na miejscu. Wiesz, niezbyt ciekawa historia, co?- stwierdziła idąc dalej. Było jej żal po stracie kogoś bliskiego. To było dosyć bolesne, jak prawda uderzyła w jej serce ze zdwojoną siłą. Została wraz z tą częścią rodziny, która najwyraźniej niezbyt za nią przepadała. 

<Krzemieniu? uwu?>

Od Krzemienia cd Brzoskwinki

Obserwował jak kotka szybko znika w żłobku. Wizja poznania kociaków była... nieco straszna. A co jeśli przypadkiem coś sobie zrobią i wina spadnie na niego? Nie znał się na kociętach. Sam niedawno takim był, a jego życie wyglądało znacznie inaczej niż tych maluchów. Mama wyglądała jakby chciała się nimi zajmować, chociaż jego pierwszą myślą było, że jest zgoła inaczej. Nie czekał długo na powrót kocicy. Trójka maluchów kroczyła za nią, przyglądając mu się z zainteresowaniem. 

- Oto moje kociaki - powiedziała z dumą.- Bez, Niezapominajka, Kolendra. Są słodcy ale i psotliwi.

Psotliwi to na pewno. Każde kocię chyba takie było. No... Może on nie... Za bardzo się bał ojca, aby pozwolić sobie na jakieś harce. 

- Miło poznać. Jestem Krzemień - przywitał się z dziećmi. 

Zauważył, że Bez usilnie wpatruję się w jego pysk. To go nieco zdziwiło. Czemu tak robił? 

- Cześć! Ale masz dziwne futerko! Co ci się stało? - zadała te niekomfortowe pytania Kolendra.

- No... ja... To długa historia...

- O super! Bajka! Opowiedz! Opowiedz! - zażądała. 

Rzucił błagalne spojrzenie Brzoskwini. Dostrzegł jednak, że sama jest ciekawa jego blizn. Ech... mógł się spodziewać, że kiedyś będzie musiał uchylić rąbka tajemnicy. 

- Tata mnie bił... - miauknął nieco speszony. 

Kolendra nie spodziewała się takiego wyznania. Liczyła pewnie na porywające walki, potwory i co tam jeszcze, co siedziało w tej małej główce. Brzoskwinia chyba też była nieco w szoku tym wyznaniem. Nie chciał jednak dalej w to brnąć, więc skupił się na Bzie, który był bardzo dziwnie milczący, a jego wzrok przeszywał mu duszę. 

- Em... Coś z nim nie tak? - zapytał. 

Królowa zerknęła na swojego syna i westchnęła. Pewnie coś musiało być na rzeczy. Kociak wyglądał właśnie tak, jakby nie rozumiał co się dookoła niego dzieję. Może był na coś chory? Wschód go zbadał? Postanowił poczekać z tymi pytaniami. Najpierw Brzoskwinka musiała wypowiedzieć z siebie słowo. Może się wstydziła kociaka z problemami? Nornica pewnie takiego by zostawiła na śmierć. Cieszyła się w końcu z mniej pysków do wykarmienia. A taki zepsuty kociak, nie miałby szans na ulicy. 

<Brzoskwionko?>

Od Brzoskwinki Cd Krzemienia

  Niby wiedziała o tym, że musi przebywać w żłobku. Było to dość… Uciążliwe, jeżeli można to tak nazwać. Wszystko kręciło się wokół dzieciaków, chciała chwili dla siebie. Miała po prostu czasem dość, bo one były wszędzie. A ona jako ich matka, musiała się nimi zająć. Teraz nie. Reszta karmicielek i tak opiekowała się swoimi “pociechami”, więc wymknęła się z tego więzienia. Na świeże powietrze! Ku wolności! Raczej podczas takiej pogody nie wychodziło się z kociakami, w końcu deszcz, łatwo można złapać przeziębienie w chłód… Dlatego tak się ucieszyła, bo dawno nie miała okazji przyglądać się życiu całej grupy. Niestety, nic ciekawego się nie działo. Koty rozmawiały ze sobą, jadły to co było. Brzoskwinka stała i się po prostu patrzyła. Uśmiechnęła się lekko. Powinna zacząć liczyć księżyce do końca tej mortęgi. Będzie mogła wrócić do normalnego życia. Spokojnego, z dawką adrenaliny. Tęskniła do tego tak mocno, że mogłaby nawet błagać, by Niezapominajka, Bez oraz Kolendra zostali szybciej uczniami. To jednak było niemożliwe… Musiała czekać. Cierpliwie.

Gdy tak patrzyła się przed siebie, zauważyła Krzemienia. Do tej pory dziwiła się, skąd on może pochodzić, co się stało w jego dawnym życiu, że chodzi dość przygnębiony… Owocowy Las to przecież dobre miejsce, raczej nie z tego powodu był smutny. Chciałaby to odkryć, ale chyba nie wypadało. Z każdym pytaniem, kocur pewnie zmieniał o niej opinię. Może powinna się zapytać czy wszystko dobrze? Czy nie? Pewnie nie, ale teraz i tak chciała podejść. Zachowywał się dość dziwnie, należało to sprawdzić. Tylko... Jak podejść do tego odpowiednie? W końcu, owinie w bawełnę- będzie źle, zacznie wprost- również. A może... Jedno pytanie nie zaszkodzi? Kiedy usłyszy zbywanie, może przestać. To chyba była odpowiednia decyzja.

- Ej co ci?- zapytała podchodząc. Uczeń odwrócił się w jej stronę trochę zaskoczony. Siedział przy kałuży, zmąconej, jakby ktoś w nią uderzył łapą. Zrobił to? Z jakiej przyczyny?

- Nic takiego… Co robisz poza żłobkiem?- tu nastała chwilowa cisza, lecz dodał po chwili.- Znaczy… To nie jest złe… chyba? Idziesz na polowanie, aby dać im coś świeżego, czy dla siebie?

- Sama nie wiem…- odpowiedziała lekko speszona.- Może wyjdę, ale na razie pewnie muszę być w pobliżu. Nie wiadomo co wykombinują. Zresztą, przedstawię ci ich.

Nie czekając na reakcję, poszła szybko do żłobka. Raczej mogłaby to określić inaczej- wpadła do środka, przepraszająco wzruszając ramionami do zdumionych karmicielek. Aż chciała z sarkazmem powiedzieć “powróciłam!”, lecz odrzuciła od siebie ten pomysł. Podeszła do kociaków. Cała trójka wspólnie się bawiła, podrzucając kupkę mchu. W takim trójkącie. Jak tylko usiadła obok nich, przerwali zabawę. Dziwiło ją to, że zawsze gdy się gdzieś pojawiała, jakby atmosfera znikała. Była aż tak dziwną kotką? Niemiłą? Ciekawe co sądziły o niej jej potomkowie. Zła matka? Mysi móżdżek?

- Chcecie kogoś poznać?

- Tak!- pisnęły kotki, niecierpliwie kręcąc się już przy wyjściu. Rzadko ktoś do nich przychodził, więc raczej chciały zyskać czyjąś przyjaźń. Lub nawiązać relację. Bez również do nich podszedł. Teraz tylko wpatrywały w nią te swoje ślepia i czekały na wyruszenie. Ich cieszyło zwykłe zapoznanie kota. Ją… Coraz mniej rzeczy. Powinna brać przykład ze swoich kociąt? Skwaszona mina to coś niezbyt zachęcającego do rozmowy, a uśmiech... Wskazuje na dobre intencje.

- A dobrze wyglądam?- trochę przerażona tą wizją Kolendra, przerwała jej rozmyślania.

- Oczywiście, w końcu jesteś moją córką- zaśmiała się, jeszcze poprawiając jej futro na czubku głowy. Wymyła dodatkowo Bza i Niezapominajkę, po czym podbiegła z powrotem do Krzemienia.

- Oto moje kociaki- powiedziała z dumą.- Bez, Niezapominajka, Kolendra. Są słodcy ale i psotliwi.

<Krzemień? wena uciekła>

Od Krzemienia cd Brzoskwinki

- A co się stanie jeżeli wyjdziecie bez pozwolenia?

- Nie wiem. Coś strasznego. Ale tam gdzieś żyją lisy. Zabiły dwa koty a mojej siostrze odgryzły łapę.- mruknęła ponuro.- Po prostu, lepiej tam nie iść. Wiesz, to jest ryzyko. Ja tam wychodziłam kilka razy, lecz to dawne czasy.

To brzmiało... dość strasznie. Czyli dlatego mieszkali odgrodzeni od świata zewnętrznego. Szczerze, to był to dobry plan. Żadne dzikie zwierzę nie przejdzie przez ogrodzenie. Nie musieli się martwić lisami czy psami. One raczej nie umiały się wspinać. 

- Mogłaś wychodzić? Czy…

- Uczyłam się na medyka. To nie było po prostu dla mnie.- machnęła ogonem. Zwinnym ruchem wskoczyła na cienką krawędź Ogrodzenia.- Fajnie by było poznać coś więcej. Ale zasady to zasady. Choć… Może gdzieś tam jest więcej zwierzyny… Powiesz mi coś o sobie więcej? - nagle dodała. - Na przykład o swojej rodzinie?

Zamarł. Za bardzo nie miał ochoty opowiadać o "rodzinie". Pamięć o tych czasach chciał zostawić daleko za sobą. Kotka pewnie zauważyła jego wahanie i skrzywienie, bo z zaciekawieniem przysiadła obok, wlepiając w niego swoje oczy. 

- Nie lubię o tym rozmawiać. - w końcu odpowiedział jej. - Moja rodzina różniła się od tych, które są w Owocowym Lesie. To... zbyt okropna historia. - Skulił uszy, szurając łapą po ziemi. - Chciałbym żeby to zostało daleko za mną. Wybacz. - miauknął. 

- Dlaczego? Co takiego się stało? - zapytała najwyraźniej bardziej tym wszystkim zaciekawiona niż przedtem. 

Nie chciał być przymuszany do niczego, nawet do opowieści o swoim życiu, dlatego wstał i skierował się w stronę powrotną. Zaskoczona kotka, ruszyła za nim. Starał się odwrócić uwagę od wspomnień, które oczywiście musiały go zalać falą. Ojciec nadal śnił mu się po nocach, wywołując nieprzyjemne dreszcze. Budząc się, zawsze sprawdzał gdzie był i czy przypadkiem Owocowy Las, to nie tylko cudowny sen. 

- Lepiej idź zapolować. Niedługo Pora Nagich Drzew - miauknął do kotki, po czym zniknął w obozie. 

***

To stawało się uciążliwe. Śnieg, chlapa, to sprawiało, że wiele razy jego łapy rozjeżdżały się na wszystkie strony. Nie klnął jednak na to, jak co niektórzy. Szkolenie ojca nauczyło go, znosić gorszy ból niż upadek. Idąc po obozie, dostrzegł kałuże rozpuszczonego śniegu. Zainteresowała go z jednego powodu. Coś rzuciło mu się w oczy i chciał to sprawdzić. Ostrożnie zbliżył się i zerknął na równą taflę. Czermień spojrzał na niego, przez co sierść na jego karku stanęła dęba. Ewidentnie to był on. Ale... jak?! Przestraszony walnął łapą w odbicie, rozpryskując marę. Powierzchnia zafalowała, a on ostrożnie zerknął, czy on nadal tam był. Nie. Teraz widział siebie. Zielone oczy... Czyżby się pomylił i zaatakował własne odbicie? A może mu się w głowie mieszało? Przecież on nie żył! Po śmierci w końcu nie mógł go nawiedzać. Nie było życia po. 

- Ej co ci? - usłyszał obok znajomy głos. 

Drgnął, lecz odwrócił się, nadal poruszony widokiem w kałuży. 

- Nic takiego... Co robisz poza żłobkiem? - Co za pytanie! Przecież Nornica też ich zostawiała na wiele uderzeń serca samych. Może w Owocowym Lesie, matki też tak robiły? Chociaż po jego obserwacjach, wywnioskował, że zdarzało się to naprawdę rzadko, co go zawsze dziwiło.

- Znaczy... To nie jest złe... chyba? Idziesz na polowanie, aby dać im coś świeżego, czy dla siebie? 

<Brzoskwinko?>

Od Brzoskwinki Cd Krzemienia

 Ten osobnik zaczął ją coraz bardziej interesować. Nie rozumiała niczego z jego słów. Ani o jakichś Wyprostowanych, ani o potworach. Co mogło być tam tak złego? Jak wygląda takie życie? Jest ciekawe czy niebezpieczne. Tyle pytań, a tylko jeden kot który mógłby na to odpowiedzieć. Oczywiście, nie mogła ot tak zacząć trajkotać mu nad uchem. To byłoby niezbyt miłe oraz bez taktu, ona taka nie była. Przynajmniej miała nadzieję, że sprawiała milsze wrażenie. Odliczając jej brak nastroju… Może wypadałoby zapytać? Tak delikatnie. Albo nie! Miała idealny pomysł. Najpierw ona pokaże Krzemieniowi swoje otoczenie, potem poprosi o trochę więcej informacji o… miejscu gdzie są wielkie gniazda Wyprostowanych. Choć na wszystkie szyszki w lesie, ona NIGDY nie widziała tego przedziwnego zwierzęcia. Chodził na tylnych łapach? Najwyraźniej, bo inaczej by ich tak nie nazywali. - Mogę ci pokazać trochę Owocowego Lasu? Pewnie już widziałeś wiele… Ale proszę? - Dobrze…- odpowiedział tamten, po czym szybko wstała na łapy. Od czego zacząć? To miejsce było pełne… No… Wszystkiego? Bo JAK inaczej określić to niezwykłe miejsce? Tak więc ruszyła do wyjścia z obozu. - Po pierwsze…

***

- Niektórzy mogliby określić… Że trudno się troszkę zorientować. Każdy kot ma jednak jakieś zmysły które mu pokazują drogę, co nie? Ale moim zdaniem na północy jest więcej jabłoni, na wschodzie grusz, a na zachodzie śliwek.- miauczała. Czasy, gdy to czarny głównie mówił, chyba dawno miły. Teraz ona ciągle nawijała o tym co tu się dzieje. Zdążyła opowiedzieć o wojnie z Klanem Nocy, zamieszkaniu w bezpiecznym sadzie oraz wielu innych sytuacjach. Dawno się tak nie rozgadała. Dobry nastrój wrócił migiem. Co chwilę patrzyła na Krzemienia, by zobaczyć, czy nie zanudza kocura. Czarny był jednak zainteresowany otoczeniem, całe szczęście słuchał. Strasznie miło było mieć nadzieję, że to wszystko choć trochę ma sens. Bo gdyby nie miało, to dlaczego on obserwował tak to miejsce? Wydawało się być dla niego obce, ale przyjazne. Ptaki ćwierkały w tle, przeskakiwały z gałęzi na gałąź. To była codzienność. Niezwykła, pasjonująca codzienność. 

- Ogólnie, tutaj jest mega dużo takich drzew.- powiedziała. Krzemień przytaknął. Najwyraźniej się zgadzał. W końcu, w jego rodzinnych stronach nie było żadnych takich. Jak można tam było żyć?- A tutaj mamy Ogrodzenie.- miauknęła, wskazując lśniącą siatkę. Błyszczała w słońcu. Tak serio, dawno nie było takiej pogody. Trzeba było się nią cieszyć.- Nigdy za nie nie wychodzimy. Tylko czasem medycy oraz patrol zwiadowczy.

- A co się stanie jeżeli wyjdziecie bez pozwolenia?

- Nie wiem. Coś strasznego. Ale tam gdzieś żyją lisy. Zabiły dwa koty a mojej siostrze odgryzły łapę.- mruknęła ponuro.- Po prostu, lepiej tam nie iść. Wiesz, to jest ryzyko. Ja tam wychodziłam kilka razy, lecz to dawne czasy.

- Mogłaś wychodzić? Czy…

- Uczyłam się na medyka. To nie było po prostu dla mnie.- machnęła ogonem. Zwinnym ruchem wskoczyła na cienką krawędź Ogrodzenia.- Fajnie by było poznać coś więcej. Ale zasady to zasady. Choć… Może gdzieś tam jest więcej zwierzyny… Powiesz mi coś o sobie więcej?- nagle dodała. Była ciekawa co jej odpowie. Bo w końcu, pochodził z jakiegoś odległego miejsca.- Na przykład o swojej rodzinie?

<Krzemieniu? przepraszam za takiego gniota :mgieeczka:>

Od Krzemienia

 *Przed porodem Brzo, gdzieś pora opadających liści, bo naprawiamy czasoprzestrzeń*

Został przyjęty do Owocowego Lasu. To... Było dziwne doznanie. Kiedy tylko przekroczył próg tej magicznej krainy, poczuł się nieswojo. Nigdy nie widział takiej ilości kotów, prócz walk na arenie. Czuł się obco. W końcu nie pochodził stąd. Był na dodatek cały ponaznaczany przez ojca, przez co pewnie przypominał jakiegoś narwańca. Sam by siebie się bał. Jednak pomimo takich myśli lub też plotek, zachowywał się niczym kocię we mgle. Przez większość pierwszych dni nie odzywał się za dużo. Szok nadal go trzymał. Raz nawet polecono udać mu się do Wschodu, tutejszego medyka, aby go zbadał. Za bardzo nie chciał zabierać mu czasu, więc miauknął, że z nim w porządku i udał się w kąt, który obrał sobie za tymczasowe miejsce bytowania. Myślał, że śni. Wszyscy tu byli tacy mili i troszczyli się o siebie. Rodzice dbali o swoje kocięta, które wydawały nie piski bólu, lecz radości. Utopia nie życie. Prawdziwy raj dla tych, od których los się odwrócił. 

- A ty to kto? - usłyszał obok czyjś głos. 

Zerknął na Brzoskwinkę. Znał jej imię od Wschodu, który był miłym kompanem do rozmów. Niestety nie potrafił dać mu coś w zamian. Widział, że był ciekawy jego przeszłości, ale to było chyba dla niego za wcześnie. Wyjaśnił mu tylko, że jest w żałobie, przez co nawet nie próbował na niego naciskać, za to zajął jego myśli czymś innym. 

- Krzemień - przedstawił się. - Ja tu jestem od niedawna. Szyszka mnie przyjęła - wyjaśnił. - Nie pochodzę stąd. Jestem z daleka. 

- Jesteś samotnikiem? - miauknęła zaciekawiona.

Kiwnął łbem. 

- To jest tak pięknie. Nigdy nie widziałem tyle zieleni. No prócz lasu... - powiedział znów kierując wzrok na drzewa, które powoli zaczęły zabarwiać się na inne odcienie przez Porę Opadających Liści. Mimo to nadal było ich dość sporo. - Tam gdzie mieszkałem było mało drzew. 

- A gdzie mieszkałeś? - zadała kolejne pytanie.

Tak jak na rozmowy o swojej rodzinie i tym co go spotkało wolał milczeć, tak opowiadać o Siedlisku Wyprostowanych, było czymś co chętnie poruszał. Lubił obserwować jak zmieniają się im miny, gdy opisuje wygląd tego miejsca. Raz nawet zarzucono mu, że to wymyślił! Ale na słońce! To prawda! Żył tam prawie całe życie! 

- W miejscu, gdzie są wielkie gniazda Wyprostowanych. Nie ma trawy. No chyba, że za ogrodzeniem. Ziemia jest wydzielona przez czarną drogę, po której biegają się potwory. Bardzo trudno się tam porusza. Z każdej strony czai się niebezpieczeństwo. Psy, źli Wyprostowani, gangi, potwory... - wymieniał. - A tu? Tu słyszałem piękny śpiew ptaków. Prawdziwych, nie jakąś wronę, która kraczę nad resztkami z metalowego kubła. - przerwał na chwile. 

Ulga jaka w tym miejscu go zalała, była dziwna i przyjemna. Mógł wypocząć, nie martwić się o własne życie. Najdziwniejsze jednak było obok. Stos ze zwierzyną. Tylu piszczek nie widział na oczy! Nie chciał jednak posilać się, kradnąc tym sposobem pożywienie wojownikom, którzy ciężko na to pracowali. Czuł się nadal niegodny tego zaszczytu. Spojrzał ponownie na Brzoskwinkę, czekając na jej odpowiedź.

<Brzoskwinko?>