Od Jeżyny CD. Topoli

Zamrugała parę razy, obserwując zbierające się w oczach brata łzy z ciążącym sercem. Szturchnęła go lekko w bark i usiadła obok z nieśmiałym uśmiechem na pyszczku, ogonem otulając go od tyłu.
— Nie masz za co przepraszać — wydedukowała w końcu — Oboje czujemy się winni, oboje chyba nie zawiniliśmy, tak więc odpowiedź jest prosta. Żadne z nas nie jest winne, po prostu tak się jakoś stało. 
— N- nie jestem pewien, że to tak działa... — Topola podniósł brwi i otarł ślipia łapą.
— Taka prawda — wzruszyła ramionami i wbiła wzrok w jego pyszczek, nie przykuwając większej uwagi do cienia żalu, który po nim przebiegł — A teraz, trzeba się zająć twoim futrem. Niby Żagnica przestał cię targać po lesie, ale nadal wyglądasz, jakbyś został przeciągnięty przez co najmniej trzy dziury z błotem.
Łaciaty zachichotał cicho, ale nie rozpogodził się za bardzo. Jeżyna wstała i wyciągnęła łapę w jego stronę.
— Gdzie idziesz? — jego głos załamał się pod koniec, co próbował ukryć odkaszlnięciem, zanim podniósł się z ziemi. Bura posłała mu smutne spojrzenie, nie lubić widzieć go w złym humorze.
— Do twojego legowiska, trochę stęskniłam się za przeszkadzaniem ci w środku nocy — bąknęła — Poza tym, u mnie nadal nie ma miejsca. Ledwo mieszczę się tam z tymi liśćmi. Jak Czereśnia rozwali się z każdą łapą w innym kierunku świata i ogonem u mnie, to też jest trochę ciasno. Poza tym, nie wiem czy było by ci komfortowo z nim obok, bo akurat tam siedzi — zmarszczyła brwi, przerywając tylko po to, aby wziąć oddech — Nie jestem pewna, gdzie stoicie miedzy sobą. Starałam się wkraść jakieś dobre słowa na twój temat, ale jego trudno jest przekonać do kogokolwiek...
— Trudny z niego kot — westchnął w końcu Topola — Ale nie martw się, rozumiem. Ale proszę, jeśli kiedykolwiek cię zrani, powiedz mi od razu.

Pokiwała głową i posłała pratu uśmiech. Rzuciła spojrzenie na czekoladowe futro zwiadowcy z jednej z gałęzi, zanim odwróciła się z powrotem w stronę brata.

— Wracając, bo nie o niego będziemy się teraz martwić — przystanęła pod pniem drzewa — Prowadź, nie wiem, które dokładnie jest twoje. A twoje futro aż prosi się o mycie — wykrzywiła pyszczek w żarcie.
— Nie musisz tego robić — mruknął Topola.
— Ale chcę — westchnęła i uśmiechnęła się pod nosem — Dalej, hop do góry.

<Topola?>

Od Topoli CD. Jeżyny

Topola zamilkł. Nie żeby sam cieszył się z nowego statusu mentora, nie obchodziło go zbytnio jego życie intymne, jednak nie marudził, iż srebrny stał się nieco spokojniejszy. Z dużym naciskiem na nieco. Wciąż był okropny, lecz teraz kochankowi poświęcał większość czasu i uwagi zamiast pastwić się nad swoim uczniem. 

Położył uszy, widząc, że siostra czeka na jego odpowiedź. 

— J-ja... nie marudzę. Szczęśliwy jest bardziej do zniesienia. — miauknął cicho, lekko się niepokojąc o to by mentor go nie usłyszał. 

Jeżynka uniosła brwi i posłała bratu zadowolone spojrzenie. 

— To może zamiast stercząc tutaj jak wbity kij w ziemię potowarzysz mi? Dawno nie spędzaliśmy dłużej czasu. — zaproponowała, unosząc radośnie ogon. 

Topola uciekł spojrzeniem na własne łapy. Bura miała rację. I zdecydowanie też chętniej by z nią spędził czas. W końcu przez jego treningi, które zdawały się ciągnąć w nieskończoność, ich wspólny czas uległ zaniedbaniu. Głównie to z jego winy. Tęsknił za beztroskim kocięcym czasem zabaw i wygłupów. Już niemal zapomniał o swoim czekoladowym bracie. Listek ułożył sobie znakomicie życie bez nich.
Ale z drugiej strony bał się zbiec z patrolu. Żagnica gdy już oderwie się od swojego kochanka, na pewno nie będzie zadowolony. A swoją frustrację jak zwykle wyżyje na nim. Niepewność narastała w serduszku niezbyt odważnego kocura. Bardzo chciał czasu z siostrą, lecz nie wiedział, czy lęk przed mentorem nie jest większy. 
— Dobrze, ale wróćmy tu przed szczytowaniem słońca. — miauknął w końcu, wstając.
Jeżyna z uśmiechem kiwnęła łbem i pobiegła w stronę wyjścia z obozowiska. 
— Myślę, że nie będzie zły, że ja porwałam cię na patrol. — puściła mu oczko. — W końcu on tutaj się spóźnia. — krzyknęła nieco głośniej.
Topola spanikował odwracając się szybko w stronę kasztanowca. 
— Ciii! Cicho. — pouczył siostrę. 
Bura jedynie pokazała mu język i przyspieszyła. 
— Złap mnie jeśli potrafisz! — zawołała radośnie. 
Jej zwinna sylwetka zaczęła przemieszczać się po drzewach. Niczym rude stworzonko skakała pomiędzy gałęziami. Topola, z mizernym skutkiem, próbował ją do gonić biegnąc po zamarzniętej ziemi. Zwiadowczyni jednak nie była przewidywalna w swej wędrówce. Nie raz musiał hamować, co zwykle kończyło się zaryciem pyskiem w śnieg, gdy ta zmieniła kierunek swej ucieczki. Zdyszany padł w końcu na ziemię. Dysząc ciężko, obserwował szumiące gałęzie, próbując, choć jakże nieskutecznie, odnaleźć w nich burą sylwetkę siostry. 
— Musisz w końcu opanować wspinaczkę. — skwitowała go. 
Odwrócił łeb zaskoczony. 
— Skąd się tu wzięłaś? — miauknął zdziwiony. 
Jeżyna zaśmiała się cicho. 
— Tajemnica!

Topola zmarszczył brwi. Kotka podeszła do niego i podała mu łapę. Wstał i otrzepał się ze śniegu. Czyste futro przestało być takowym po szalonym wyścigu z siostrą. Westchnął zrezygnowany. 
— Bardzo śmieszne. Zobaczysz. W końcu się nauczę. 
— Wiernie ci kibicuję w tym, braciszku. — otarła się o jego bok. — Patrz. Upadła Gwiazda. W śniegu jest niemal niewidoczna. 
Uczeń spojrzał na tajemnicze zjawisko. Zmrużył ślepia, starając się lepiej dojrzeć kontury obiektu. 
— Fajnie, że tu przyszliśmy, co? — poczuł, jak siostra się o niego opiera.
Uśmiechnął się lekko. 
— Tak. 

* * *

Obserwował kątem oka zwiadowczynię. Obozowisko pogrążyło się w żałobie. Tragedia jaka na nich spadła przyćmiła nadejście Pory Zielonych Liści. Wiele pytań kłębiło się w głowach Owocniaków. Pytań, na które odpowiedzi nie otrzymają. Sowa była osaczana przez wojowników żądających dalszych zaleceń. Ogłoszenia nowego ładu. Nikt jednak nie był gotowy na nadejście tej sytuacji. Nie dało się do tego przygotować. Strach i terror niewiedzy rósł w sercach kotów. 
Każdy szukał pocieszenia w gronie najbliższych. 
Topola stał sam. Brudne, zmierzchnie futro, niewyspane spojrzenie. Nie docierało to wszystko do niego. Śmierć uwielbianej liderki wydawała się być absurdem. Koszmarem rozgrywającym się na jawie. Nie chciał się z tym pogodzić. Nie mógł. Czuł się taki zagubiony. 
Chciał wtulić się w bok siostry. Wypłakać jej ten cały koszmar. Ale nie mógł. Nie po tym co jej zrobił. Nie rozmawiali od tylu wschodów słońca. Od jego kłamstwa. Kłamstwie o urazie ucha. Kotka zdawała się mu przestać ufać. Żagnica go zniszczył. Zniszczył jego rodzinę. Był potworem. 
Teraz nawet on go porzucił. Zakończył swoją misję. Mógł teraz już siać terror u innych kotów. A pogrążony w chaosie klan był idealną do tego predyspozycją. 
— Topolo? — cichy głos wyrwał go z jego rozmyśleń.
Mało nie pisnął widząc przed sobą pysk siostry. Jeżynka. Nie rozumiał co tu robiła. Dlaczego się do niego odzywała. W końcu tak ją zranił. Tak ją okłamał. Był paskudny, zupełnie jak jego mentor. 
— Nie wiem co się stało i dlaczego teraz tak jest pomiędzy nami, jeśli zrobiłam coś nie tak to przepraszam. Proszę nie ciągnijmy tego dalej. — te słowa zdawały się fantazją. 
Fikcją. A jednak padły z jej pyska. Nie przesłyszał się. Oszołomiony wpatrywał się w burą. Zwiadowczyni zdawała się być zmieszana. Skruszona. To nie ona powinna taka być. Przecież to on zawinił.
— Nie. — miauknął, zaciskając ślepia. Bał się ujrzeć wyraz pyska siostry. — To... to ja przepraszam! Tak strasznie cię przepraszam... 

<Jeżyna?>

Od Jeżyny CD. Topoli

Otarła ostatnie łezki z oczu. Na Cmentarz Potworów?
— Skąd w ogóle taki pomysł? — przechyliła głowę — Nie myślisz, że... No nie wiem.
— Boisz się? — podniósł jedną z brwi, a kąciki jego pyszczka uniosły się.
— Ja? Oczywiście że nie!
Zmierzyła go uważnym wzrokiem. Kocur przełknął nerwowo, patrząc jej w oczy.
— Myślę, że to ty się boisz — miauknęła — co nie?
— Ja też się nie boję! 
— Na pewno? Wiesz, z tego co wiem, to można się tam zgubić... Co, jeżeli nie wrócimy?
Topola położył uszy do tyłu.
— No... Nie zgubimy się. 
— No to chodź! Byle szybko, bo jeszcze się zaczną pytać, gdzie jesteśmy. Jak coś się stanie, to wina spada na ciebie.
— No ej! — wbił w nią spojrzenie z wyrzutem — To nie fair!
Uśmiechnęła się szerzej, zapominając już o wcześniejszych smutkach.
— Taki żarcik — zachichotała — ale to w końcu twój pomysł!

*teraz*

Ziewnęła, spoglądając w dół ze swojego posłania. Rzuciła kątem oka spojrzenie na śpiącego niedaleko Czereśnię, który wykończony po późnym treningu z Figą pochrapywał na sąsiedniej gałęzi. Postawiła uszy na poirytowane fuknięcie usłyszane z niedaleka i rozejrzała się. Stojąca pod drzewem uczennica jej "przyjaciela" nie wykazywała za to oznak zmęczenia, tylko prędzej znudzenia. Złapała z nią kontakt wzrokowy i uśmiechnęła się, po czym odwróciła się do czekoladowego kocura. 
— Czereśnio? — pochyliła się nad jego zgrabnym pyszczkiem, a on uchylił jedno oko — Wstawaj. Nie wymęczyłeś Figi wystarczająco, czeka na ciebie na dole.
Zwiadowca parsknął z irytacją. Podniósł głowę i spojrzał na podopieczną. W tym czasie Jeżyna odsunęła się dalej i przeciągnęła się, przygotowując do zejścia na ziemię.
— Idziesz gdzieś?
— Tak — miauknęła, odwracając głowę — Zobaczę, czy mam jakiś patrol. Chciałeś czegoś?
— Nie — westchnął, kładąc się z powrotem na posłaniu.
Skinęła głową i zamruczała coś na pożegnanie, schodząc z pnia głową do dołu. Stanęła obok Figi i uśmiechnęła się grzecznie.
— Zaraz do ciebie zejdzie — oznajmiła, zyskując poirytowane westchnięcie. 
Wzruszyła barkami i ruszyła dalej, rozglądając się po obozowisku. Jej spojrzenie utknęło na Topoli, siedzącym pod uczniowskim kasztanowcem. Żwawym krokiem podeszła do brata, witając się otarciem policzka o policzek.
— Na co czekasz?
— Na Żagnicę — odmruknął — Mieliśmy iść na patrol.
— To chyba sobie trochę poczekasz...

Łaciaty wbił w nią pytające spojrzenie

— Dlaczego?

— Jak na razie, to wraz z Rokitnikiem obsciskują się w legowisku wojowników. Ochyda. Nie umieją trzymać łap przy sobie, a poza tym, wymiotować mi się już chce od ich słodkich słówek. Ciesz się, że tego nie widzisz.

Topolek wyglądał na lekko zmieszanego, ale nic nie powiedział. Przesunął łapą po warstwie bielutkiego śniegu i podniósł w wzrok w kierunku, w którym powinna znajdować się nowa para. Gdzieś tam na drzewie.

— Naprawdę tak przeszkadzają?

— W sensie... — teraz to ona zabrzmiała na niepewną — Może nie aż tak. Ale chyba wolę starego Żagnicę. Komplementy, które prawi swojemi kochasiowi, brzmią nienaturalnie. On zawsze innych wyzywał, a nie całował po pysku! 

<Braciszku? Co myślisz o romansach mentora?>

Od Topoli CD. Jeżyny

System operacyjny Topolka zaciął się na chwilę. Długo zajęło mu przetrawienie tej informacji. Nie miał wgranego oprogramowania na taką ewentualność. Jego zaskoczona mina i puste spojrzenie wbite w przestrzeń musiało być na tyle niepokojące, że zamiast on pocieszać siostre, teraz ona martwiła się o niego.

— Ale... Przecież on wygląda jak Listek.

Teraz Jeżynka się zawiesiła.

— Co...? — wydusiła w końcu, ocierając łzy. — Wcale nie. Nie... No może trochę.

Topola uniósł brew.

— Są całkowicie podobni! Bliźniaki. Wasze dzieci wyglądałyby jak Listek.

Dostał ogonem w pysk.

— Wcale nie.

Topola zdjął ogon siostry z pyska. Przybrał poważną minę. Choć trochę uśmiech wkradł się mu na mordkę.

— Nie wyprzesz tego. Przyznaj. Sama to widzisz.

Znowu dostał ogonem w pysk. Zniósł to dzielnie. Bura mordka lekko rozpromieniała. Zgarbił się ponownie uciekając przed kitą kotki. Przybrał przyczajoną pozycje i sprawnie skoczył przed siebie.

— Poza tym... Nie wiem czy wiesz, ale Czereśnia jak nikt nie patrzy dłubie w nosie.

Jeżyna spojrzała na niego zszokowana. Zmrużyła ślepia.

— Zmyślasz. Nie musisz go tak oczerniać.

Topola wyprostował się, chcąc dodać swoim słową wiarygodności. Miał nadzieję, że nikt ich nie słyszał. Syn Traszki by go wypatroszył.

— Nie zmyślam. Poza tym to jeszcze nic. — urwał dramatycznie, zbierając się na odwagę. — Zjada je.

— Co.

— Co wydłubie...

Jeżyna potrzebowała dłuższej chwili na przetrawienie tego, a Topola na podniesienie się moralnie. Źle czuł się zdradzając wstydliwe zachowania kocura, ale nie mógł nic innego poradzić. To on pierwszy zawinił. Zranił Jeżynke.

— Nie, nie nie... Fuj... Fuj!

Topola uśmiechnął sie krzywo. Przynajmniej już nie płakała. To było najważniejsze. Wstał, rozglądając się wokół. Czy powinien iść dalej. Nie chciał by siostra zatraciła się w smutku. A czuł, że żal, który odczuwała jeszcze do niej powróci. Będzie jeszcze jej ciążył. Chciał, jak najbardziej w tym ulżyć. Ryzykując nawet z własnymi zasadami.

— Może... Wymknęlibyśmy się wspólnie. Na Cmentarz Potworów. Podobno tam straszy.

<Jeżynka? cykasz się?>

[Trening 301 słów]

[przyznano 6%]

Od Jeżyny CD. Topoli

Pisnęła podekscytowana. No i to była dobra zabawa!
— Dobra! No to może… Weźmiemy jakiś patyk – oznajmiła, sięgając po leżącą obok gałązkę. Wzięła ją w pysk i zanurzyła w żywicowej kałuży, uważając, aby nie ubrudzić żadnego z nich – Wrócimy do obozu. Listek chyba śpi, to nie będzie niczego się spodziewał. Weźmiesz z mojego legowisk jakieś liście, może też łodyżki. I zrobimy mu skrzydła!

Oczy łaciatego zabłysły, i zapominając o swojej oklejonej żywicą łapie, ruszył żwawo w drogę powrotną, a Jeżyna za nim. Gdy dotarli na miejsce, szybko wspięli się na uczniowskie drzewo, a Topola zanurkował głową w jej posłaniu. Po chwili wynurzył się, trzymając w pyszczku parę liści dzikiej wiśni oraz łodyżek wyschniętej gwiazdnicy. Posyłając sobie rozbawione spojrzenia podeszli po gałęzi do legowiska czekoladowego, uważając, aby go nie obudzić. Uczennica delikatnie posmarowała parę kępek futra na bokach śpiącego klejącą mazią, z trudem odrywając patyk z powrotem. Schowała go pod jego posłanie, odbierając od łaciatego parę liści i przystępując do pracy. Już po chwili Listek wyglądał jak upierzony ptak.

— Patrz jak pięknie! – pisnęła Jeżyna, odsuwając się odrobinę, aby zobaczyć ich dzieło z daleka.
— Wygląda jakby zaraz miał odlecieć – parsknął uczeń – Dobra, spadajmy stąd, zanim się obudzi.
— Dobry pomysł…
Rodzeństwo zsunęło się na ziemię jedno po drugim, nadal chichocząc. Stanęli pod uczniowskim kasztanowcem, a przechodzący obok Mróz spojrzał na nich dziwnie.
— No co się gapisz – parsknęla pod nosem, ale jej brat to usłyszał i zaniósł się jeszcze głośniejszym śmiechem.
Zatkała mu pyszczek ogonem, przytrzymując go łapą do ziemi.
— Cicho! Zaraz go obudzisz! – miauknęła – Myślisz, że na nas naskarży?

*pierwsze dni wiosny*

Wiatr szeleścił gałązkami i drobnymi liśćmi krzewów, między którymi siedziała wraz z mentorką. Pieczarka zabrała ją na zbieranie materiałów do tworzenia legowisk, a później rzeczywiste ich splecenie. Próbowała tak połączyć ze sobą wyschniętą trawę i kawałki mchu, aby trzymały się kupy. Wciskała pazurami jedno między drugie, co powoli sprawiało, że twór przypominał legowiska robione przez stróżów. Dorzuciła jeszcze do środka warstwę trochę zbrązowiałego mchu i spojrzała z dumą na swoje dzieło.
— Gotowe! – oznajmiła, a biała podniosła głowę znad własnego posłania – Chyba nie wyszło najgorzej.
Zwiadowczyni podeszła bliżej, łapą przysuwając legowisko Jeżyny do siebie.
— Wygląda dobrze! – odparła, poprawiając to i owo – Jeszcze tylko to wciśniemy bardziej… O, teraz nie powinno się rozpaść. Dobra robota!
Uczennica wyprężyła się dumnie, mrużąc oczy pod ostrymi promieniami słońca.
— Dobrze, to teraz musimy je wnieść na drzewo, co nie?

*teraz*

Słońce przenikało przez korony drzew, tworząc na mokrej trawie jasne wzorki. Jeżyna szła parę kroków przed bratem, przeskakując cienie rzucane przez drzewa.
— Myślisz, że mamie chodzi o Listka? – mruknął jej brat, wyciągając pyszczek w stronę słońca. Zanim wymknęli się z obozu, zatrzymała ich Sówka i powiedziała, że jak wrócą, to musi z nimi pogadać.
— Chyba tak – westchnęła, zwalniając trochę i spoglądając na brata – Takie coś chyba nie nam nie ujdzie.
Listek dopiero po paru wschodach słońca pozbył się całkowicie żywicznych plam na jego sierści, co nie obyło się bez pomocy Kaczki oraz paru wyrwanych, brązowych kłębków futra. Do tego czasu chodził wściekły, a Jeżyna śmiała się do Topoli, że zaraz odleci z tej złości.
— No trudno… Może przynajmniej później będzie spokój.
Rodzeństwo przeskoczyło jedno po drugim po jakiejś kłodzie, leżącej na ich drodze. Łaciaty potrzebował trochę pomocy, ale w końcu doszli tam, gdzie chcieli.
— Jeju, zmęczyłem się już – westchnął uczeń, siadając nad rzeczką, dzielącą ich od drogi potworów – Po co musimy iść tak daleko? Równie dobrze mogliśmy siedzieć obok obozu.
Bura spojrzała na niego kręcąc głową.
— Nie rozumiesz! – miauknęła – Tu jest ładniej! Poza tym, chciałam zebrać jakieś ładne kamyczki.
Przesunęła łapką po brzegu, odsłaniając leżące pod piaskiem odłamki skał. Niektóre były okrąglutkie, niektóre ostre. Miały bardzo dużo kolorów, od zwykłej szarości po pomarańczowy brąz czy siny róż.
— Patrz! – oznajmiła, podnosząc łaciaty, czarno-biały kamyszek – Wygląda jak ty!
Kocurek parsknął, przyglądając się znalezisku.
— Rzeczywiście – mruknął, porównując do niego swoją własną łapę. Sam zaczął szukać jakiś innych, po chwili podsuwając jej pod nos dwa inne – Ten przypomina Kaczkę! A drugi… Może Czereśnię?
Na słowo o czekoladowym uczniu spuściła głowę. Mimo, iż nie czuła do niego nic mocnego, to fakt, że ignoruje ją nadal ją boli. Obiecała sobie, że miejsce w serduszku zostawi dla kogoś lepszego, ale co miała poradzić! Po rozmowie z mamą na zgromadzeniu czuła się lepiej, ale zauroczenie chyba nadal jej nie opuściło.
— Co się stało? – zapytał zaalarmowany Topola, przysuwając główkę bliżej siostry – Coś nie tak?
Łezki napłynęły jej do oczu, zupełnie tak, jak ostatnim razem. To nie miało tak być! Czemu za każdym razem płakała?
— No już, raz dwa, co się dzieje – mruknął łaciaty, otulając kotkę ogonem.
— No bo- bo – załkała, przestępując z łapy na łapę – Bo on mi się- się trochę podoba! A on mnie nie lubi… W- Wyśmiał mnie ostatnio… I ja nie chcę go lubić! Ale nie mogę przestać – wyjęczała, pociągając nosem.

<Topola? Siostra ci płacze>

[788 słów + tworzenie legowisk na drzewach]

[przyznano 16% + 5%]

Od Topoli CD. Jeżyny

Topola położył uszy. Coraz więcej osób to zauważyło. A przecież Żagnica kazał mu nic nie mówić nikomu. Przez co nie wiedział jak zachowywać się w ciągłe powtarzającej się sytuacji. Zmarszczył brwi, próbując wysilić się na jakieś mądre wytłumaczenie tego wszystkiego. Dwie szare komórki w jego głowie szukały się, ale wciąż coś stawało im na drodze.
— On ma takie poczucie humoru — mruknął w końcu.
Jeżyna podniosła brew. Nie zdawała się być przekonana. Wyglądała prawie jak druga mama. Kiedy nie dowierzała w jego historie. Dopiero teraz uzmysłowił sobie jak podobne są kotki.
— Naprawdę. To ja jestem za sztywny. Serio.
Jeżyna wydała z siebie niezadowolony pomruk. Jej ogon znajdował się sztywno w powietrzu. Niczym drzewo pośród gęstwiny krzewów. Albo wiewiórka. One miały takie puchate ogonki. I sztywne. Ciekawe jak silny była kita siostry. Czy byłaby zdolna wytrzymać jego ciężar?
— Wcale nie jesteś. Twój mentor musi przestać z tymi żartami. Wcale nie jest zabawny.
Topola pokiwał głową, nie wiedząc za bardzo co innego mógł zrobić. Możliwe, że zbyt długo nią kiwał, bo zaskoczony wzrok kotki spoczął na nim. Otrząsnął się i wyprostował.
— Porozmawiam z nim. — miauknął nieśmiało. — Powiem, że jak nie przestanie to obudzi się z dżdżownicą w buzi.
Bura uśmiechnęła się w końcu. Lekko pacnęła to ogonem rozbawiona i zrobiła parę kroków do przodu.
— Ja nie żartuje. Wiesz, że jestem do tego zdolna. — przybrała pozycję łowiecką.
Topola zaśmiał się cicho i podszedł bliżej siostry.
— Listek ledwo uszedł z życiem. — stwierdził.
Jeżyna wyprostowała się dumnie i tupnęła łapką o ziemie.
— Właśnie. A dżdżownic nam nie brakuje. — rozejrzała się wokół, jakby szukała już jakiś na zapas. — Właśnie Listek. Prawie o nim zapomnieliśmy. Za dobrze mu, nie uważasz?
Kocurek przekręcił łebek, zastanawiając się. Czekoladowy zdawał się być dość zmęczony po treningach. Ale za to zawsze spał dłużej niż on czy Jeżyna. Ale czy można byłoby uznać to za dobrostan.
— Halo? Topola? To moment, w którym mówisz tak. — uzmysłowiła mu, śmiejąc się pogodnie.
Brat uśmiechał się lekko. Pokiwał łbem zrezygnowany. Może Listek faktycznie za nimi tęsknił i potrzebował trochę ich uwagi. Nie mogli go zaniedbywać.
— No dobra.
Jeżyna podskoczyła radośnie i zaczęła się rozglądać. Zdawała się szukać inspiracji. Topola do niej dołączył. Musieli zrobić coś co uświadomi Listkowi jak ważny jest dla nich i jednocześnie będzie dobrą zabawą. Rozdzielili się, sprawdzając każdy kąt obozowiska. Na pewno coś tu znajdą. W końcu koty często przynosiły ciekawe przedmioty do obozowiska. Kocurek podszedł do stosu gałęzi. Zaskoczony odkrył, że wdepnął w coś lepkiego. Klejącego się. Skrzywił się nie mogąc się pozbyć substancji. Skądś znał jej zapach. I nie kojarzyła mu się pozytywnie.
— Topola? Co tak tutaj utknąłeś?
Słyszał siostrę, więc zawołał ją, nie mogąc sobie samodzielnie poradzić z ów breją. Nieważne jak się siłował, lekko żółtawa maź nie chciała zostawić jego łapy. Nie pomagało ani szuranie, ani lizanie, ani modlitwy do wszelakich bóstw.
— Topola? O tu jesteś. Co jest?
Pokazał niezadowolony swoją łapę. Kotka powąchała niepewnie. Jej oczy zabłysły.
— Jesteś genialny. Mam już idealny pomysł. Musimy tylko znaleźć parę gałązek i liści.— zarządziła.
Kocurek kiwnął głową. Zaczął rozmyślać nad potencjałem znaleziska. Cierń była tu dobrą inspiracją. Tylko musieli zebrać żywice tak by nie posklejać siebie nawzajem po drodze.
— Możemy mu zrobić rogi. Albo wąsy z liści. Szyszki na ogonie?
Jeżynka pisnęła podekscytowana. Topoli udzielił się jej nastrój. Obydwoje wymyślili coraz dziwniejsze pomysły.

[ilość słów 542]

[przyznano 11%]

Od Jeżyny CD. Topoli

Siedziała wraz z mentorką na bielutkim śniegu. Troszeczkę już jej dupsko odmarzło, ale uparcie czekała, aż Topola wróci z treningu. Sama skończyła go już chwilę temu, zdążyła zjeść i przywitać się z mamami. Teraz rozmawiała z Pieczarką odnośnie następnego treningu.

- Czyli jutro rano? - upewniła się - No dobra. W tym śniegu to ja cię chyba nie znajdę. Praktycznie wtapiasz się w tło!

- Dlatego będziesz musiała skupiać się na śladach! Musisz mnie wytropić - zachichotała starsza - Jak Ci dobrze pójdzie, to potem dla zabawy zamienimy się miejscami i to ty będziesz musiała się schować i mnie zmylić. 

Jeżyna wyszczerzyła ząbki.

- Nigdy mnie nie znajdziesz. Jestem mistrzem chowanego!

- O tym się jeszcze przekonamy… O, patrz, tam idzie twój brat!

Odwróciła się gwałtownie i poderwała z ziemi, otrzepując futro.

- Topola!! - zawołała wesoło, po czym zwróciła się do mentorki - Ja już pójdę, do zobaczenia!

Bura podbiegła do brata, skinieniem głowy witając Żagnicę. Młodszego kocurka za to trąciła głową w bark.

- Co tak późno? - zapytała zdziwiona. Z tego co pamiętała, to wyszli z rana, a już było długo po szczytowaniu słońca.

Topola usiadł i z zakłopotanie strzepnęła uszami. 

- To moja wina. Za wolno się ruszam - odparł niechętnie, unikając spojrzenia kocura - A jak twój trening? Co dziś robiłaś?

Starszy wojownik po tym pytaniu bąknął coś o obowiązkach i odszedł w drugą stronę.

- Dzisiaj… Dzisiaj byłam na patrolu. Razem z Mgiełką, Kruchą i kimś jeszcze. Nie pamiętam - mruknęła, patrząc na zmierzwioną sierść brata - Kiedy ty zdążyłeś się tak rozczochrać? Chodź do twojego legowiska, to pomogę Ci ją trochę ułożyć. Jesteś cały poplątany!

Kocurek westchnął z ulgą, rozluźniając obolałą szyję.

- No dobra. Ale czemu do mnie - zapytał z iskierką w oku - Ty też masz posłanie, a zawsze siedzimy u mnie!

- No bo moje jest całe zawalone liści I kwiatami… Ledwo ja sama się tam mieszczę. A teraz, chodź i nie marudź!

***

- No chodź - zawołała do niej Pieczarka - Obiecałaś mi że się obudzisz wcześnie! A pierwszy patrol właśnie wrócił.
Bura otworzyła jedno oko, a potem drugie. Mentorka pochylając się nad nią, stojącej na jej gałęzi.
- Mhm… Już idę - mruknęła, powoli wstając i przeciągając się - Co robimy?
Zwiadowczyni zeskoczyła na ziemię, a Jeżyna zsunęła się niezgrabnie za nią.
- Musimy poćwiczyć wspinaczkę na drzewa - odpowiedziała - Samo skakanie po gałęziach idzie Ci nawet dobrze, ale wchodzenie i schodzenie…. już gorzej. Tym bardziej, że musisz umieć wchodzić na nie także, gdy są mokre lub śliskie. A ta pora jest do tego idealna, bo gdy spadniesz, to raczej śnieg sprawi, że nie będzie to bolesny upadek.
Uczennica z ociąganiem ruszyła za mentorką, mrużąc oczy. Strasznie bolała ją głowa, mimo tego, że katar już zdążył jej minąć. Światło odbijające się od śniegu strasznie ją raziło.
- Coś nie tak? - zapytała Pieczarka, oglądając się za młodszą kotką - Nie nadążasz?
Strzepnęła uszami I podniosła wzrok.
- Nie no, idę - odpowiedziała - Nic mi nie jest, nie obudziłam się jeszcze do końca…
Nie chciała, aby mentorka odesłała ją z powrotem do obozu. Obiecała jej, że pójdą poćwiczyć. Nie może się przecież lenić. Musi przykładać się do treningów, aby dawać innym dobry przykład.
- Dobrze, zostaniemy tutaj - oznajmiła po chwili zwiadowczyni - Spróbuj wejść na to drzewo, ale zrób to powoli. Chcę widzieć, jak do tego podchodzisz.
Potrząsnęła głową I wzięła głęboki oddech. Da radę. Stanęła pod drzewem i wskoczyła na jego pień, trzymając się pazurami w miejscu. Starała się uważnie wchodzić do góry łapa za łapą, ale pod koniec jednym susem wskoczyła na pokrytą śniegiem gałąź.
- No dobrze. A teraz zejdź, ale też powoli.
Poczekała, aż jej wzrok się wyostrzy i głową w dół zdrapała się z drzewa, ślizgając się i prawie spadając.

***

- Ej. Wiem! Chodźmy na spacer, bo muszę z tobą o czymś pogadać - mruknęła do Topoli - Nawet nikt nie zauważy że nas nie ma.
Łaciaty spojrzał na nią i strzepnął uchem.
- Dopiero co wróciłaś - odpowiedział - Skąd ty masz tyle energii? Ale no dobra.
Bura zerwała się z ziemi i pacnęła go ogonem w grzbiet.
- No to chodź, teraz nikt nie patrzy!
Rodzeństwo przemknęło między drzewami, chichotając pod nosem. Oddalili się na tyle, że dotarli prawie do Owocowego Lasku. Jeżyna jednym susem wskoczyła na pień jakiegoś drzewa, wspinając się do góry I chwiejnie przeskakując na kolejne.
- Patrz!! - zawołała, machając ogonem - Nawet już nie spadam! - z tymi słowy zeskoczyła na ziemię i stanęła obok Topoli.
Spojrzała kocurkowi w oczy, szukając oznak obawy. Ale zobaczyła tylko jego duże, pomarańczowe ślepka spoglądające uparcie na nią.

- Wracając, czy wiesz o czym chciałam pogadać? - zapytała, podnosząc brew.
Pokręcił głową, przestępując z łapy na łapę.
- A mi się wydaje, że wiesz. Nieważne, bo już Ci mówię - oznajmiła, siadając na ośnieżonej trawie - Musisz mi powiedzieć, co się dzieje między tobą a Żagnicą. Chodzisz, jakby on miał Ci zaraz uszy odgryźć! Nie mówiąc o tym poniżaniu ciebie. Czy on Ci dokucza??? Jeżeli tak, to to ma u mnie prze- przekichane!!

<Topola? Siostra się martwi>

[791 słów, wspinaczka na drzewa]

[przyznano 16% + 5%]

Od Topoli CD. Jeżyny

Był zmęczony. Ślepia same zamykały się pod własnym ciężarem. Cieszył się, że Jeżyna nie miała zamiaru rozmawiać o ich treningach. Nie żeby coś, lubił rozmowy z burą, ale teraz miał ochotę zasnąć na długie godziny zanim znowu będzie musiał wybrać się na trening.

Kocurek przysunął się bliżej kotki, wtulając w mniejsze rodzeństwo. Zamknął ślepia gotowy już zasnąć, ale dostał pacnięcie w pysk. Zaskoczony spojrzał na siostrę.

— Gnieciesz mi ogon. — miauknęła z pretensjami.

Topola uniósł się, choć dość niechętnie, kotka wyjęła ogon i ponownie zajęli tą samą pozycję. Znów zdążył zamknąć oczy, ale coś ponownie stanęło na przeszkodzie jego snu.

— Powiem ci, że treningi z Pieczarką są naprawdę niesamowite. Gdybyś tylko widział jak porusza się po drzewach. Zium. Siup. I już jej nie ma. Pomimo że ma takie jasne futro. Jejku. Mam nadzieję, że też niedługo to opanuje...

— Yhm... — wydobył z siebie coraz trudniej utrzymując przytomność.

— A jej ruchy. Jejku, niejedna wiewiórka zazdrości jej zwinności...

— Yhm...

Coś musiało się zmienić, bo znowu dostał łapką w mordkę. Zaskoczony oprzytomniał i rozejrzał się wokół.

— Coś... Coś się dzieje? — miauknął zaspany.

Bura zmrużyła oczy.

— Dokonałeś poważnego wykroczenia.

Topola położył uszy. Nawet nie zdawał sobie sprawy z przestępstwa jakie popełnił. Pobudzony tym wszystkim przyglądał się w ciszy siostrze. Aż wyda akt oskarżenia.

— Nie słuchałeś mnie. Nieważne co mówiłam odpowiadałeś "yhm" — zaczęła naśladować jego zaspany głos. — I właśnie przed uderzeniem serca potwierdziłeś mi, że śnisz o Daglezjowej Igle każdej nocy!

Uczeń speszył się. Wcale nie każdej nocy. Poza tym nie było to nic dziwnego, że czasem śniła mu się liderka. Przecież była jednym z ważniejszych kotów w ich klanie. To nic złego, że mu się śniła.

— Wcale... Ciszej. — jęknął do burej.

Kotka zaśmiała się. Machnęła łapką, lekko go uderzając w bark. 

— Czyli nie zaprzeczasz. — podpuszczała go z rozbawionym spojrzeniem.

Topola napuszył się lekko. Czuł, jak zrobiło mu się trochę za ciepło. A dzisiejsza noc wcale nie należała do ciepłych. 

— Zaprzeczam. Zaprzeczam. Bardzo zaprzeczam. Wcale nie śnie o niej każdej nocy. — mruknął lekko pogniewany tą przebiegłą taktyką.

Jeżyna uniosła zaskoczona brwi po czym uśmiechnęła się szerzej. Jej oczy błyszczały. Zdecydowanie za bardzo nakręcała się tą rozmową. W przeciwieństwie do brata, który coraz bardziej gubił się w zeznaniach. 

— Czyli czasem tak. — łapała go za słowa.

Topolek już naprawdę nie wiedział jak się z tego wykaraskać. Z każdym słowem tylko gorzej. Próbował skleić jakikolwiek kontrargument dla kotki, nie było to takie proste zadanie.

— Możecie się już uciszyć. — jęknął ktoś z sąsiedniego legowiska. — Niektórzy próbują tu spać.

Kocurkowi było wstyd się nawet odwrócić. Zakrył pyszczek siostry łapą i spojrzał na nią poważnie.

— Niech już ci będzie. Ale idźmy spać, dobrze? Pogadamy rano.

* * *

Niewyspany szedł przed siebie. A przynajmniej tak mu się wydawało. Możliwe, że trochę się zataczał na jedną stronę. Wszystko go bolało. Był strasznie poobijany i wykończony.

— Szybciej. — ponaglił go mentor.

Topola starał się przyspieszyć, ale czuł się coraz gorzej. Mieli już niedaleko do obozowiska. Zaraz sobie odpocznie, jeszcze tylko parę kroków. Powtarzał sobie w głowie. Czuł na sobie palący wzrok mentora. Starał się. Nie wiedział, jak starać się jeszcze bardziej. Mentor nigdy nie zdawał się być wystarczająco zadowolony.

— Topola! — wesoły głos siostry powitał go po przekroczeniu obozowiska.

Zwrócił łebek w jej stronę. Bura miauknęła coś do Pieczarki i pobiegła do niego. Otarła się na powitanie i spojrzała na brata zdziwiona.

— Co dzisiaj tak późno?

Kocurek zakłopotany usiadł.

— To moja wina. Za wolno się ruszam. — odparł niechętnie, unikając spojrzenia kocura. — A jak twój trening? Co dziś robiłaś?

<Jeżynko?>

[ilość słów 568]

[przyznano 11%]

Od Jeżyny CD. Topoli

- Macie przeprosić Listka.
No chyba nie. Mama sobie chyba żartowała! Nie miała zamiaru nikogo przepraszać. Topola już prawie otworzył pyszczek, ale prędko zasłoniła mu go łapą i posłała karcące spojrzenie. Nie mogli się poddać!
- To on powinien przeprosić! Cały czas się zachowuje, jakby był królem świata! - zawołała. - I kopnął mnie! Z premedy- premedytacją! - wykrztusiła w końcu.
To akurat nie było prawdą. Ale mama o tym nie wiedziała.
- Nie kopnąłem cię! Zmyślasz!
Sówka spojrzała na dwójkę z zawodem.
- Przestańcie się kłócić! Przeproście go i koniec!
Bura przewróciła oczami.
- No dobra, PRZEPRASZAM CIĘ NAJMOCNIEJ KRÓLEWICZU - zawołała z niesmakiem, po czym złapała Topolę za ogon i odciągnęła go od nich. - Chodź, idziemy stąd. Głupi Listek.

***

Jeżyna kroczyła dumnie z mentorką u boku.
- Bardzo dobrze Ci idzie! W takim tempie załapiesz jak się skradać w dosłownie chwilę! - pochwaliła ją Pieczarka.
Wraz z białą wracały powoli do obozu, rozmawiając o wszystkim i o niczym. Zwiadowczyni dawała jej mnóstwo porad w różnych dziedzinach (Bura widziała, że chce ona dla uczennicy jak najlepiej; starała się te chęci odwzajemniać) oraz opowiada jej historie z czasów własnego uczniostwa. Uczennica za to narzekała na rodzeństwo i silny wiatr. Jesień zbliżała się ku końcowi, a temperatury spadały. Nierzadkim widokiem były koty skulone w dwójkę w swoich posłaniach, dzieląc się ciepłem. Jej chłodne noce aż tak nie przeszkadzały, ale od czasu do czasu również wpychała się do posłania Topoli i wylizywała mu futerko do czysta.
O wilku mówiąc - w pewnym momencie kotki natknęły się właśnie na łaciatego wraz z Żagnicą trenujących na polanie. Jeżyna spojrzała na mentorkę, a ta z rozbawieniem skinęła głową. Bura w moment znalazła się za kocurkiem i wskoczyła mu na plecy.
- AAA! - zawołał zaskoczony
Kotka zaniosła się śmiechem.
- Wyluzuj! - odparła, gdy odwrócił się do niej. - Jak tam Ci idzie twój NUDNY trening wojownika?
- Bardzo dobrze! I wcale nie jest nudny!
- A mi się wydaje, że jest! - zachichotała. - Ja będę skakać po drzewach, a ty co?
- A ja mogę z łatwością cię powalić! - zawarczał z iskierką w oku, po czym rzucił się na siostrę. Oboje zaczęli się głośno śmiać.

***

Słońce zdążyło już zajść, barwiąc niebo na wiele kolorów. Ostatni patrol wrócił tuż przed zmrokiem, a teraz obok powoli spowijała ciemność. Ona też już wróciła z treningu, który i ją i Pieczarkę zostawił wykończoną. Zaczęły dzisiaj podstawy samoobrony, gdyż ataki nie szły Jeżynie. Biała powiedziała, że nawet lepiej jest nauczyć się uniknąć ataków przeciwnika i zgubić go niż atakować. W przyszłości nadal miała się jednak nauczyć walki, gdyż może być ona czasami nieunikniona.
Na razie jednak się tym nie przejmowała. Zdążyła już zjeść i pogadać i z jedną, i z drugą mamą. Od momentu zostania uczennicą upewniała się, że przynajmniej przez chwilę pogadała z Sówką i raz dziennie dała jej wielkiego przytulasa. Nie chciała, żeby mama myślała, że o niej zapomina. Bo wcale tak nie było! Podczas wolnego czasu na treningach opowiadała Pieczarce historie z życia w żłobku z mamą, a czasem nawet pytała się, co może zrobić, aby ta poczuła się lepiej. Zawsze przynosiła mamie najsmaczniejszą zwierzynę do zjedzenia, a nawet przypominała Listkowi i Topoli, żeby spędzili z nią czas.
Co do Topoli, to właśnie próbowała go znaleźć. Desperacko chciała z nim pogadać, bo z Listkiem spędziła zdecydowanie zbyt dużo czasu (trenowali praktycznie obok siebie, aby Jeżyna mogła podpatrzeć od wojowników parę ruchów). Nie mogła znaleźć łaciatego nigdzie na ziemi, więc musiał już siedzieć na drzewie. Niezgrabnie wskoczyła na pień kasztanowca i wskoczyła na odpowiednią gałąź. Legowisko brata znajdowało się dosłownie na przeciwnej gałęzi, bo akurat tam było miejsce. I miała rację! Kocurek leżał już zwinięty na posłaniu, wpatrując się w jakąś kłótnię kotów na dole. Ostatnio każdy się na siebie darł. Od razu na myśl przyszedł jej wybuch Daglezjowej Igły.
Potrząsnęła głową i podeszła do brata.
- Hejka - miauknęła, zwracając jego uwagę na siebie. - Suń się trochę, zajmujesz całe posłanie.
Topola przesunął się trochę na bok, a ona wsunęła się na wygodne legowisko, przyciskając swój bok do tego łaciatego. Polizała jego pyszczek, po czym oparła głowę o skraj posłania.

<Topola?>
[660 słów]

[przyznano 13%]

Od Topoli CD. Jeżyny

 Wybiegli z kociarni, śmiejąc się. Bezskutecznie próbowali się na wzajem uciszyć, ale wystarczyło, że tylko któreś z nich spojrzało na pyszczek drugiego i znów wybuchali śmiechem. Stąd też wskazanie winnych nie było trudne. Sędzia przybył na salę rozpraw. Surowy wzrok mierzył dwójkę młodzików. Tacy mali, a dopuścili się takiej zbrodni.
— Topolo, Jeżynko. — niski głosie matki mówił więcej niż tysiąc słów.
Oba kociaki położyły po sobie uszka. Konfident wyszedł przed szereg. Ledwo się człapał. Zupełnie jakby z cudem przeżył ten zamach na swoje życie. Nikt by nie przepuszczał, że za sprawą różowego robaka ten osobnik prawie opuścił ten świat.
— Skarżypyta. — zaryzykowała kotka.
Miała wiele do stracenia, ale uraza wygrała nad zdrowym rozsądkiem. Poza tym była jedyną córką. Może liczyła na przychylność sędzi ze względu na swą wyjątkowość. Pomarańczowe ślepia nie zdawały się jednak brać tego przypadku pod uwagę. Zbrodnia została dokonana, więc i wyrok musiał paść.
— Nie możecie dokuczać bratu. — pouczony ich, ale efekt był odwrotny.
W obu młodych kotach jeszcze bardziej paliła się żądza dokuczeniu konfidentowi.
— Macie przeprosić Listka.
Topolek już prawie otworzył pysk, by spełnić warunki wyroku w zawiasach, ale Jeżyna go powstrzymała. Jej łapka zasłoniła jego mordkę. Wypełnione gamą emocji ciemne oczy spoglądały w jego. Tak głęboko, że niemal miał wrażenie, że słyszał jej myśli. Nie zamierzała stracić honoru. Polec w tej bitwie. To byłaby ujma. Porażka.

<Jeżyna?>

Od Jeżyny CD. Topoli

Pył i kurz unosiły się w powietrze, a rodzeństwo zaczęło psikać.

- Topola, Jeżyna - rozległ się niezadowolony głos Sówki.

Buraska zatrzymała się w miejscu, oglądając się w stronę żłobka. Ich osłona zaczęła powoli opadać, a oboje wynurzyli się cali obsypani piaskiem.

- Nie skaczcie tak! Przeszkadzacie wszystkim dookoła!

***

- Patrz! Patrz co mam! - krzyczała Jeżyna, ciągnąc za sobą Topolę i trzymając go za ogon.

- NO IDĘ! Możesz mnie puścić!!!

Bura spojrzała na niego z kąta oka, po czym z głośnym kichnięciem wypuściła ogon łaciatego, plując białym futrem.

- No to dalej! Chodź! - zawołała, odbiegając skocznym krokiem do żłobka.

Po chwili kocur dołączył do niej, zaglądając jej przez ramię.

- Patrz - szepnęła do niego, pochylając się. - Tylko cicho!

Topola śledził jej ruchy, gdy podniosła długą dżdżownicę wijącą się po ziemi. Kotka podeszła cicho do smacznie chrapiącego Listka. Oglądając się na łaciatego, ledwo powstrzymywała śmiech. W końcu, delikatnie położyła stworzonko na pyszczku czekoladowego, który nieświadomy niczego leżał na plecach z otwartym pyszczkiem.

Jeżyna szybko odwróciła się i odbiegła kawałek, po czym przycupnęła nerwowo obok brata.

- Myślisz że się obudzi? - szepnął do niej Topola.

W tym samym czasie Listek zaczął się ruszać, a biedna dżdżownica wpadła mu do pyszczka.

Rodzeństwo spojrzało na siebie i ruszyli pędem na zewnątrz, a za nimi rozległ się przerażony krzyk czekoladowego.

<Topola?>

Od Topoli CD. Jeżyny

Może i bolało. Może i stracił parę kłębków futra. Ale było warto. Przyglądał się zaskoczony w kałuży. Teraz niemal idealnie wtapiał się w otoczenie. Mama i mama pewnie by koło niego przeszły i nawet nie zauważyły. Był totalnie niewidzialny. 

— I jak? — zapytała, uśmiechająca się Jeżyna. 

Topola oderwał wzrok od swojego, jakże zacnego, odbicia. 

— Cudownie!! — pisnął podekscytowany. — Dziękuję.

Bura mruknęła zadowolona z siebie. Nie wiedziała, jak niezwykłe zdolności teraz posiadał. Stworzyła istotę, na którą ten świat nie był gotowy. Całkowitego mistrza chowanego. 
— Patrz. Patrz. — miauczał do siostry, przylegając do ziemi. — Nie widzisz mnie, prawda?
Kotka zmarszczyła się lekko. Albo zamyśliła. 
— Jeszcze troszkę cię widzę. Jak zmrużę oczy to mniej. Już wiem. 

Zaczęła skakać. Uderzać łapkami o glebę. Sucha ziemia wzbiła się w powietrzę. Topola kichnął. Piach nieprzyjemnie gryzł go w nos. 
— Co robisz? — nie rozumiał zachowania siostry.
Odpowiedział mu uśmiech burej. 
— Zasłona dymna! 
Kocurek rozejrzał się wokół. Faktycznie. Ukryci w pyle byli całkowicie niewidoczni dla pozostałych mieszkańców kociarni. Zaczął także skakać także, by wspomóc rodzeństwo w owych działaniach. Dość szybko mało co dało się zobaczyć we żłobku. Oprócz nich wszyscy zdawali się skryć w ich zasłonie dymnej. Brzmiało to super, ale pył niesfornie kręcił go w nosie. 
— Topola, Jeżyna. — głos matki nie brzmiał na zadowolony z tej zabawy. 

<Jeżyna?>

Od Jeżyny do Topoli

Siedziała przed żłobkiem, przesuwając łapą po suchym piasku. Od pierwszych momentów na świecie powitał ją skwar i mocne promienie słońca. Aż odechciewa się wychodzić gdzieś dalej! Znudzona do bólu rozejrzała się po okolicy, a jej wzrok przykuły drobne roślinki rosnące obok wydeptanej ścieżki. Wyciągnęła łapę i przyciągnęła do siebie parę listków, przyglądając się ich kolorom i kształtom. Przekręciła głowę na bok, sortując je od największego do najmniejszego. Bardzo podobał się jej fakt, że wszystkie były inne. Ciekawe ile innych miała jeszcze do zobaczenia!
Jej uwagę przykuł głos dochodzący ze żłobka. Obejrzała się przez ramię i jej wzrok padł na braciszka, Topolę. Wyglądało na to, że nie zajmował się niczym konkretnym, więc uznała, że wyciągnie go do zabawy.
- Topola!!! - krzyknęła, zwracając na siebie uwagę nie tylko niego, ale też i ich mamy - Idzies się pobafić?
Kocurek spojrzał na Jeżynę, po czym zerwał się na łapy i popędził w jej kierunku. Zatrzymał się dosłownie przed jej nosem, ryjąc łapkami w piachu.
- A f co się bafić? - zapytał, patrząc się na nią z podekscytowaniem. Oboje od rana siedzieli z niewielka ilością rzeczy do robienia, więc każde zajęcie było wizją ekscytującą.
No właśnie. Nie pomyślała wcześniej, co mogli by robić. Nie zraziło ją to, i zaczęła krążyć wokół kocurka, próbując coś wymyślić.
- No nje fiem. - na bieganie było zdecydowanie za gorąco, i mimo, że rozpierała ją energia, to wizja pocenia się pod grubym futrem nie wydawała się przyjemna. Zastrzygła uszami i nagle podniosła głowę - FIEM!! Patz, mogę udekolowac ci sierść tymi lisfkami!!
Topola spojrzał na nią z niepewnością, ale po chwili przekonywania bura zaczęła wtykać w jego futro różne liście i patyki.
- Alaaa - miałknął kocur - Ale nje ciągnij mnje!!
- No to nie ruszaj się tak! - odparła, teraz delikatniej manewrując patykiem za jego uszami.

<Topola?>