Od Plusk CD. Poranka

 *skip*

Wszystko było teraz zdecydowanie lepsze. Gdy tylko Wiatr zniknął, życie kotki znowu nabrało sensu. Czuła się o niebo lepiej. Czynności, które były wtedy dla niej okropną męczarnią, obecnie nie sprawiały jej już trudu. Kiedy tylko bury zniknął, poczuła się silna i ważna. Mniej się jąkała a komunikacja z innymi kotami przychodziła jej łatwiej. Niezwykle cieszyła się z tego powodu. Nawet mniej się jąkała. Na pysku rudej coraz częściej pojawiał się uśmiech. 

— Plusk — miauknęła nachodząca szylkretka. — Przyszłam do ciebie, bo boli mnie jeden punkt na szyi, jesteś w stanie sprawdzić co to? 

Płaskopyska wręcz od razu uśmiechnęła się na jej widok. Ważka była świetnym kotem. Bardzo ją lubiła. Była chyba jedynym kotem, który jeszcze przejmował się jej losem.

— Pewnie — skinęła głową, wstając i ruszając w jej kierunku. 

Niebieskooka usiadła i pacnęła łapą miejsce na swojej puchatej szyi. Pręgowana klasycznie zbliżyła się do niej i zamachała niepewnie ogonem. Czuła się dziwnie, będąc przy niej na tyle blisko. Gdy ich spojrzenia się spotkały, żołtooka szybko uciekła wzrokiem na bok. Przeglądnęła się miejscu na szyi i za moment spostrzegła kleszcza. Niestety, nie miała przy sobie mysiej żółci. Coś mówiło jej, żeby nie zostawiać Ważki samej. Rozglądnęła się więc i postanowiła zawołać jednego ze swoich uczniów, Poranka.

— Poranku — zawołała głośno. — Byłbyś w stanie przynieść mi mysią żółć?

< Poranku? >

[przyznano 5%]

Od Poranku CD Plusk

— Poranku, podasz naszej pacjentce kocimiętkę? Leży obok ciebie — poprosiła kotka.

- Proszę. - powiedział, podając zielsko.

— B-bardzo dobrze, brawo, to twój pierwszy pacjent — zamruczała.

— Wiem — przyznał z dumą - A może dzisiaj mi opowiesz o innych ziołach? Tamte już znam. — zaczął recytować nazwy znanych już ziół — Krwawnik, jagody jałowca...

— J-jest jakieś konkretne, które chciałbyś p-poznać? — miauknęła niepewnie. — Zerknij na stos, opowiem ci o nich.

— Może opowiesz mi o ziołach na jakieś rany? Albo na ugryzienie szczura? — zapytał, posiadając cichą nadzieję, że kotka zgodzi się opowiadać o akurat tych ziołach - Bo wiesz, może za niedługo ktoś nas zaatakuje...

— Albo sami sprowokujemy bitwę. — dodał w myślach

— Na ugryzienie szczura p-przyda się k-korzeń łopianu, wyczyszczony p-przeżuwa się n-na papkę — miauknęła.

— A-a cz-czemu nie możemy zjadać k-kocimiętki? — podsunął starszej kotce słodko pachnące zioło, które sprawiło, że aż głos mu się zatrzęsł — B-bo tak ładnie pachnie...

— Wiesz... — zaczęła zakłopotana — od jej nadmiaru m-możesz s-się ź-źle poczuć i dziwnie z-zachowywać...

— Dobrze. - stanowczo odsunął zioło na bok — To jak, jest jeszcze coś, o czym mogłabyś mi opowiedzieć?

— Umiesz rozróżniać trucizny od zwykłych ziół dobrze?

— Chyba tak, ale nie jestem pewien.

— Zaraz mogę cię w tym doszkolić, ale jeżeli możesz, n-nazbieraj mi t-trochę pajęczyn i pokrzyw.

—Mam iść teraz? — Zapytał mentorkę — A na pewno nie potrzebujesz niczego innego? I czy mam ze sobą wziąć wojownika? — Poranek zrozumiał, że zadaje bezsensowne pytania —  No wiesz, po prostu nie chcę zrobić czegoś źle.

— Tak, i-idź teraz — odpowiedziała. — Na pewno nie zrobisz n-nic źle.

Skierował się ku wyjściu z obozu i znalazł rzeczy, o które prosiła mentorka. Wrócił do domu i od razu się położył.

<Kochana mentorko i matko zarazem?>

[przyznano 5%]

Od Plusk CD. Poranku

Jeszcze w żłobku

Złapała małego kociaka za kremowy ogon. Nie mógł wyjść.

— P-Poranku, miałeś n-nie wychodzić-ć... T-tam jest n-niebezpiecznie... 

— Ale mamo! Tu jest duszno i głupio. Nic tu nie ma! Chyba nic nas tam nie zje, tak sądzę — miauknął. Mały van upierał się i nieustannie spoglądał w kierunku wyjścia ze żłobka.

— P-P-Poranku... Po prostu tam jest niebezpiecznie — westchnęła ciężko, a następnie oparła pysk na łapach. 

— To pobawmy się mchem! — zaproponował podekscytowany. 

— J-jestem z-zmęczona... Pobaw się z Miodunką i Lukrecją albo Mleczyk... 

— Ale... Oni mnie nie lubią — chlipnęło kocię.

— Na pewno cię lubią — powiedziała medyczka i popchnęła go nosem w stronę Miodunki.

Poranek natychmiast wrócił i wtulił się w jej brzuch. 

— A może pokażesz mi jakieś zioła...? —zaproponował cichutko. 

Interesowały go zioła? Właściwie, mogłaby mu je pokazać, ale... Inne kociaki by tu zostały. Nie mogła na to pozwolić. 

— Słoneczko, na razie n-nie — odmówiła z niezwykłym trudem.

— Ale tu jest tak nudnooo — zawodził kocurek.

***

obecnie

Nie mogła przyzwyczaić się do obecności jej syna w medycznym legowisku. Oprócz pacjentów zawsze była w nim sama. Teraz była w nim jeszcze Winogrono, cierpiąca na biały kaszel.

— N-nie ma żadnej poprawy od wczoraj? — spytała ruda, siadając blisko burej.

— Nie — miauknęła kotka o oklapnietych uszkach.

— W t-takim razie dam ci więcej ziół — stwierdziła medyczka.

— Dobrze — kaszlnęła Winogrono.

— Poranku, podasz naszej pacjentce kocimiętkę? Leży obok ciebie — poprosiła kotka.

wyleczeni: Winogrono

< Poranku? >

[przyznano 5%]

Od Poranku do Plusk

Rozciągnął się w wejściu do żłobka. Kolejny leniwy dzień. I kolejny dzień siedzenia w żłobku. Poranek wyczuwał, że coś jest nie tak. Jakoś odczuwał szczęście i tym podobne emocje emanujące ze współklanowiczów przebywających w obozie. Jednak Plusk czuwała, by nie wymknął się ze żłobka. Raz już wyszedł. Ale mama była przerażona. Przyniósł jej kwiatka. A ona, się nim nie interesowała. Do legowiska się wepchnęła Dola. Nie myślał o niej źle, tylko... Było ciaśniej w żłobku, w tym mniej miejsca do zabawy. Miał już tego po wąsiki. Żeby ruda nie zauważyła, przemknął się koło ściany żłobka. Bardzo szybko przebiegł do przejścia, i już wychodził. Jednak nie spodziewał się. Nie spodziewał, że poczuje zęby zaciskające się na jego ogonie.
– P-poranku... Miałeś n-nie wychodzić-ć... T-tam jest n-niebezpiecznie...
– Ale mamo...! Tu jest duszno. I głupio. Nic tu nie ma! Chyba nic nas tam nie zje... Tak sądzę. – mały van nie dawał za wygraną, coraz bardziej nerwowo patrzył w wejście do żłobka i wydawało mu się, że zrył całą ziemię legowiska.
– P-p-poranku... Po prostu tam jest niebezpiecznie. – Ruda westchnęła ciężko, i oparła pysk na łapach.
– To pobawmy się mchem! – zaproponował podekscytowany.
– J-jestem z-zmęczona... Pobaw się z Miodunką i Lukrecją albo Mleczyk... – kotka już nie miała siły na dalszą rozmowę.
– Ale... Oni mnie nie lubią. – chlipnął kremowy.
– Na pewno cię lubią. – powiedziała medyczka i popchnęła go w stronę Miodunki.
Kociak natychmiast wrócił, i wtulił się w jej brzuch.
– A może pokażesz mi jakieś zioła...? – zaproponował cichutko.

<Plusk? Nie chciałem cię zezłościć mamo.>