Od Pożar (Pożarowej Łapy) CD. Barszczowej Łodygi

Dyskretnie wywróciła oczami. Nierudzi, phi! Leniwi zawsze skracali sobie zadania.

- No dobra - mruknęła. Wtedy kocur zaczął ją oprowadzać po obozie. Nie słuchała go, bo i tak wiedziała, gdzie wszystko było. Myślała tylko o minie na pysku Rudzika, kiedy dowie się, że udało jej się znaleźć sługusa. Kiedy wrócili, z gracją zeszłą z grzbietu kocura i od razu pobiegła do brata.

- Widzisz! Wygrałam!

***

Wstała rano. W legowisku uczniów czuła się dziwnie. Tyle kotów, które od dawna powinny być wojownikami. Niektóre z nich były nawet rodzeństwem mentorki Rudzika. I to z jednego miotu! Na początku cieszyła się, że w legowisku będą sami rudzi lub półrudzi. Jednak teraz rozumiała, jakimi niedojdami musieli być. Była zawiedziona. Modliszkowa Łapa i Szafirkowa Łapa byli nawet na poziomie jej brata! To oznaczało, że szybko musiała go nadgonić. Kiedy tak rozmyślała, przypomniała sobie, że została wyznaczona z mentorem (a raczej tą kupą futra, która otrzymała ten tytuł od Obłąkanej Gwiazdy) i paroma innymi wojownikami na patrol łowiecki. Wyszła więc z legowiska. W pysk uderzył ją lekki chłód. W takich momentach lubiła swoje długie, gęste futro, które nie przepuszczało mrozu. Wzięła ze stosu zwierzyny zająca i szybko go zjadła, zanim nie została zawołana. Grupka kotów zebrała się przy wyjściu z obozu. Był tam jej pomylony mentor, Nagietkowy Wschód i Barszczowa Łodyga. Przynajmniej jeden rudy. Wujek posłał jej spojrzenie, którego nie potrafiła określić. Wyższość? Duma? Aprobata? Niestety nie miała czasu na dłuższe rozmyślanie, bo musieli wyjść. Patrol szybko się rozdzielił, by polować w różnych miejscach. Ona i Szepczący Pusty Łeb poszli polować na króliki. Nie uczyła się tego wcześniej. Szli tak w poszukiwaniu kicacza, kiedy liliowy nagle stanął.

- Co to za zapach? - zapytał.

- Jakaś zwierzyna - odparła znudzona. Mieli się uczyć polowania, a nie wąchania. Wtedy srebrny wskazał królika.

- Ostrożnie trochę się podkradnij, a kiedy będzie zaalarmowany, zacznij biec.

Tak więc zrobiła. Skradała się trochę, aż jakiś suchy liść pod nią nie zaszeleścił. Momentalnie rozwinęła prędkość godną prawdziwego burzaka. Kiedy była już prawie przy króliku zobaczyła czekoladową sylwetkę, która ukradła jej zwierzynę! Był to Barszczowa Łodyga. Spojrzała na niego zirytowanym spojrzeniem.

<Kradzieju królików?>

[338 słów + polowanie na króliki]

[przyznano 7% + 5%]

Od Barszczowej Łodygi CD. Pożar

Czekoladowy słyszał w tle kocięce krzyki.
— Jeżeli mi nie wierzysz, że mam więcej krwi Piaskowej Gwiazdy, to patrz na to! — wykrzyknęła i podbiegła do Barszczowej Łodygi.
Kocur nie miał pojęcia, o co im chodzi. Kto to Piaskowa Gwiazda? Na pewno była liderką, tylko gdzie? Kiedy? U nich w Klanie Burzy, skoro kocięta ją znały?
Nagle ruda podeszła do niego, patrząc wielkimi oczami.
— Zabierzesz mnie na borsuczą przejażdżkę? — zapytała wojownika i spojrzała prosząco na matkę, mając nadzieję, że pozwoli jej wyjść ze żłobka.
Barszcz się zaskoczył.
— Co to takiego?
— Nie wiesz?! — Kotka była zszokowana. — Schyl się.
Kocur posłusznie wykonała polecenie młodzianki. Następnie Pożar wskoczyła mu na grzbiet.
— A teraz do góry! — miauknęła z dumą. — I na zewnątrz, mój borsuku!
— C-cooo? — Barszcz nie nadążał.
Spojrzał na matkę kociaka, a ta roześmiana w najlepsze, pyszczkiem wskazała mu, by wyszedł z jej córką. Czyli dostali pozwolenie?
— Nie będzie Ci zimno, Pożar?
— Nigdy! Mam w sobie Krew Piaskowej Gwiazdy, jestem niepokonana!
Barszcz westchnął głośno. Ah te dzieci…
Wyszedł z kotką na zewnątrz, a chłodny wiatr natychmiast zaczął muskać ich pyszczki. Było mroźno, ale nie padało, na ich szczęście. Ostatnie czego chciał wojownik, to przeziębić cudzego kociaka.
— I jak Ci się podoba, Pożar? — zapytał pogodnie.
— No ładnie — mruknęła. Chyba bardziej obchodziło ją to, że mentalnie pokonała rodzeństwo. Barszcz domyślał się, iż chodziło o samo wyjście ze żłobka, jako że kocięta mają zakaz.
Ale cóż, skoro koteczce się nie spodobało, to chciał wracać. Pożar natychmiast złapała go za sierść na grzbiecie.
— Auć! To boli! — pisnął wojownik.
— Możemy jeszcze nie wracać? — zapytała.
— Myślałem, że Ci się nie podoba… — mruknął czekoladowy. — Jeśli chcesz, to możemy zrobić spacer po obozie i od razu po nim będziemy wracać! Dobrze?

<Pożar? Szybka rundka, bo zmarzniesz>

Od Pożar CD. Barszczowej Łodygi

Krótko mówiąc, nie była zadowolona z tego, że ten króliko-plebs chciał się z nimi bawić. Nie był za stary? Ale mama go lubiła... mama lubiła każdego. Ale tata... W sumie nie było go tu i nie mówił jej, że tego konkretnie ma się wystrzegać. Eh... chyba może się z nimi bawić. Zawołała Aksamitkę do zabawy, a ta jak tylko przybiegła, rzuciła jej pytające spojrzenie. Nie odpowiedziała. Poturlała już dość dużą kulkę w stronę siostry. Ta za to poturlała ją do gościa. Chyba zrozumiała. Turlali. Ona, Aksamitka i Barszcz. Trzy łapy różnego koloru raz po raz pchały zieloną kulkę.

***

Kilka dni później ten kocur znowu tu przyszedł. Nie wiedziała, czy na ploteczki z jej mamą, czy co tak właściwie tu robił... a nie. Jednak przyniósł jedzenie. Nie była głodna, więc nie podbiegła do piszczki. Poza tym właśnie przy skarbcu dyskutowali o Piaskowej Gwieździe, kogo ojciec bardziej lubi i ogólnie o rudzielcowych sprawach.
- Daj mi wkładać moje dary do skarbca! - dyskutował.
- Nie ma szans! To mi Płomienny Ryk o nim powiedział! Ja jestem ta bardziej ruda i lepsza!
Jej brat aż się zapowietrzył.
- Odszczekaj to!
Pożar zachichotała. Od zawsze kłócili się o to, kto z nich jest bardziej rudy. Oczywiście nie Aksamitka. Ona to nie miała podjazdu. Argumentem Rudzika było zawsze to, że ma wykręcone uszy jak ojciec. Za to ona utrzymywała, że ma bardziej pomarańczowe oczy, a te Rudzika są żółtawe.
- Jeżeli mi nie wierzysz, że mam więcej krwi Piaskowej Gwiazdy, to patrz na to! - wykrzyknęła i podbiegła do Barszczowej Łodygi.
- Zabierzesz mnie na borsuczą przejażdżkę? - zapytała wojownika i spojrzała prosząco na matkę, mając nadzieję, że pozwoli jej wyjść ze żłobka.

<Barszcz?>

Od Barszczowej Łodygi CD. Pożar

Ukłonił się malutkiej, rudej kotce, jakby była prawdziwą księżniczką. Niedźwiedzi Miód uczył go, że samice właśnie tak lubią być traktowane. Barszcz chciał, by wszyscy czuli się dobrze w jego obecności, tak więc postanowił traktować kotki w sposób księżniczkowy i elegancki, żeby było im miło oraz by poprawiać im nastroje.
Zapytany o mech podniósł wysoko brwi. Zapomniał jej dać! No ale przecież Królowa ma pierwszeństwo, dlatego najpierw dostała Ognista Piękność. Oderwał córce kotki trochę mchu i podał.
-Jasne, proszę. - Oznajmił grzecznie.
- Dziękuję. - Odparła.
- Jaka z Ciebie uprzejma dama! - Pochwaliła ją jej matka. Widać było, iż Pożar napuszyła się z dumy. Barszczyk uśmiechnął się pod nosem.
- Twoja mama ma rację, jesteś piękną kotką i wyrośniesz na elegancką damę. - Skomplementował Pożar.
Spojrzała na niego ognistymi oczami. Czuł, jakby paliła w nim dziurę. Chyba kotka nie życzyła sobie od niego komplementów, czego nie powiedziała głośno. Jej oczy zrobiły to za nią.
-Hej, chętnie sie do Ciebie dołączę w zabawie! - Powiedział, ponawiając próbę nawiązania kontaktu.
Podszedł do małej kotki i pomógł jej ukulać kulkę z mchu. Była większa niż poprzednia, lepsza do zabawy. Barszczyk przejął inicjatywę i zaczął turlać ją po żłobku, zachęcając kociaki do zabawy. Po chwili łapą podrzucił kulkę ku Pożar, bo w końcu to była jej własność.
-Pobawmy się razem! - Miauknął wesoło wojownik.

<Pożar?>

Od Pożar CD. Barszczowej Łodygi

Akurat turlała sobie kulkę z mchu razem z Aksamitką dla odmiany od warowania przy skarbcu. Raz w jedną, raz w drugą. Ktoś wszedł do kociarni. Miała nadzieję że to ojciec, ale to tylko kolejny nierudy. Turlały więc dalej. Do Aksamitki, do Pożar i z powrotem. Rudzik rozmawiał z tym przybyłym. Czemu? Tylko Klan Gwiazdy to wiedział. Podanie do rudej i podanie do kremowej. Zacięta gra. Żadna jeszcze nie ominęła podania. Wtedy usłyszała:
- Pożar! Podejdź tutaj!
Przeprosiła więc Aksamitkę i podeszła do matki, która aktualnie uśmiechała się do gościa.
- Przedstaw się ładnie
- Dzień dobry, nazywam się Pożar - przedstawiła się, specjalnie nie dodając końcówki “miło mi pana poznać”. Te słowa były zarezerwowane dla rudzielców. Ewentualnie dla kotów szylkretowych.
- Cześć! Nazywam się Barszczowa Łodyga!- odparł entuzjastycznie wojownik. Najwyraźniej musiała teraz odbyć z nim krótką rozmowę. Tata na pewno by na to nie pozwolił.
- Czemu ma pan krótki ogonek? - zapytała zauważając dziwny wygląd kocura. Ten się tylko zaśmiał.
- Sam nie wiem ale myślę że to od tych wszystkich królików które ganiam!- zażartował. Mhm… Widać że nierudy. Brakowało mu piątej klepki. Siedziała jeszcze tak chwilę, nie wiedząc co powiedzieć, po czym zobaczyła że kocur przyniósł trochę mchu.
- Mogę trochę mchu?- zapytała z nadzieją na możliwość zrobienia większej kulki do turlania.

<Barszcz? Daj mech>

Od Barszczowej Łodygi do Pożar

Barszcz wylizał dokładnie swoje futro po śniadaniu. Był gotowy by rozpocząć nowy, ekscytujący dzień!
Od rana było mroźno, jak to w zimę, a Barszcz mimo krótkiego futra był rozgrzany od środka! Od samego ranka biegał po obozie wykonując coraz to kolejne obowiązki. Poszedł na patrol, który mu zajął najwięcej czasu, jednak dostarczył wiele wrażeń. Czuł się jak spełniony wojownik!
Jakoś koło południa Gradowy Sztorm zapytał go czy wymieniłby mech kociakom i ich matce w żłobku. Poza tym mógłby przynieść im świeżo upolowane jedzenie. Niewiele tego było; zima nie ułatwiała. Zwierzęta się pochowały, ptaki odleciały i wojownicy mieli problem podczas polowań.
Mimo to zgodził się bezzwłocznie. Poszedł po świeży mech, chociaż był zimny i nieco wilgotnawy. Wziął go w pysk, wyruszając do żłobka. Pogoda była ładna, acz mroźna. Chłód szczypał w go w nos, a śnieg kleił się do łap. Cieszył się z jednej strony z krótkiego futra - dzięki niemu nie miał kołtunów od śniegu ani brył lodu.
Tuptał ochoczo, a drobinki białego puchu rozsypywały się w trakcie chodzenia. W obozie śnieg był ładnie ubity, co innego na terenach dookoła. Koty chodziły prawie tymi samymi, wydeptanymi drogami.
Dotarł w końcu do żłobka, wchodząc do jego ciepła. Poczuł kocięcy zapach, otuliła go senność. Taka beztroska jaka tutaj zawsze panowała. Dzieci niczym się nie martwią i taką atmosferę roztaczały dookoła.
- Przyniosłem wam świeżutki mech! - Oznajmił Ognistej Piękności oraz jej dzieciom.
- Jest zimny, postarałbyś się trochę - usłyszał obok siebie.
Dostrzegł małego rudego kotka. Chyba kocurka, Rudzika.
- Tylko taki teraz jest - odparł Barszcz. - Mamy Porę Nagich Drzew.
Kocurek nie wydawał się zbytnio zadowolony z odpowiedzi. Prychnął i pozwolił Barszczowi zmienić swój mech.
Po chwili podszedł usłyszał za sobą miły głos.
- A mi też dasz nowy mech? - Zapytała Matka kociąt.
- Oczywiście! - Odparł natychmiast. Powinien był dać jej w pierwszej kolejności, wszak jest karmicielką. - Najmocniej przepraszam, Ognista Piękności, Twój syn mnie zagadał…
- Nie szkodzi - miauknęła, biorąc świeży mech i pomagając mu zabrać stary. - Poznałeś wszystkie moje maluchy?
- Oh, chyba nie - miauknął zaskoczony tym pytaniem. Wiedział, że kotka lubiła się chwalić swoimi dziećmi, ale nie że aż tak…
- Więc najwyższa pora poznać! Pożar, podejdź tutaj - zawołała córkę. Natychmiast obok zjawiła się ruda kotka. - Przedstaw się ładnie.

<Pożar? :D >