Od Bastet CD. Jafara

 Przez przebieg całej rozmowy Jafara i Białozora uważnie dreptała po dachach, cicho i bezszelestnie, przysłuchując się każdemu słowu. Nie podobało jej się to. Jafar nie był głupi, ale jego zamiłowanie do romansów i niezobowiązujących spotkań... cóż, potrafiły zawrócić mu w głowie. Ona już dawno wyrzekła się miłości, która, wedle niej, była powodem ogłupienia umysłu. To z miłości koty posuwały się do najgłupszych, najbardziej ryzykownych działań. Tylko jednego kota wpuściła do swojego serca, i to właśnie jej szef nim był - ale jemu ufała. 

On Białozorowi zaufać nie mógł.

Wiedziała jednak, że Jafar miał silną wolę. Mogłaby tłuc mu do głowy, że to co robi jest lekkomyślne i ryzykowne, ale koniec końców nie zdołałaby go powstrzymać. Dlatego jedyne, co jej pozostało, to mieć się na baczności i zachować czujność. To ona była jego uszami i oczami. I to ona dopilnuje, żeby romantyczne igraszki nie skończyły się tragedią.

Gdy Białozór odszedł, dopiero wtedy mogła pozwolić sobie na zejście na dół. Szybko przeskoczyła przez płot i bez większych problemów dogoniła ukochanego.

— Co o tym sądzisz? Myślisz, że jest tak zdesperowany, że naprawdę wykona zadanie? — uśmiechnął się zadowolony pod nosem, a arlekinka zmrużyła niechętnie oczy. Znów się zapominał.

— Myślę, Jafar, że powinieneś być z nim ostrożny — odparła, wodząc wzrokiem po pustej teraz ulicy, wzdłuż której jeszcze chwilę temu odchodził Białozór. — To, że wykona zadanie nie znaczy jeszcze, że możemy mu ufać... ale podejrzewam, że o tym wiesz. Białozór spełni twoje zadanie, bo pewnie uzna, że to przekona cię bardziej do tego, by odnowić relację. Ale ma nas za głupców, jeśli sądzi, że taka tania sztuczka zadziała.

* * *

Nierównomierny oddech rozrywał jej klatkę piersiową. Ledwo była w stanie złapać trochę życiodajnego tlenu w swoje nozdrza i napełnić nim płuca. Przez ostatnie kilka minut w szaleńczej pogoni uciekała za bandą samotników, którzy otoczyli ją praktycznie zewsząd, bardzo mądrze skupiając się wokół różnych budynków i nie dając jej żadnej szansy, żeby się wydostać.

Odsapnąć mogła dopiero wtedy, gdy wparowała przez dziurę w dachu do jakiegoś zakurzonego, pokrytego pajęczynami strychu. Z dołu dochodziły jakieś dźwięki, ale nawet się nimi nie przejęła. Sądząc po stanie tego miejsca, było nieodwiedzane, więc nie miała powodów, by się martwić, że jakiś Dwunożny ją tu zobaczy. Zwinęła się w kłębek i zaczęła wylizywać powoli rany, których nabyła się w czasie ucieczki. Gdy tak przemierzała dachy z zatrważającą prędkością, łatwo było o zaczepienie się o ostre krawędzi dachówki, a nieraz zdarzało się też, że w pędzie spadała z wyższego dachu na niższy, co również skutkowało bolesnymi ranami.

Nie miała wiedzy medycznej, a wszyscy chcieli ją zabić, więc musiała radzić sobie sama. Czasem wychodziło jej to gorzej, a czasem lepiej. W większości sama opatrywała swoje rany, choć robiła to dość koślawo i nieumiejętnie, bo nigdy się w tym zakresie nie szkoliła. Gdy tylko miała taką możliwość, w zamian za towar lub przysługi szukała w mieście uzdrowicieli, który mogliby się nią zająć, ale tylko takich odseparowanych od tego, co działo się w Betonowym Świecie. Gdyby się pomyliła i ruszyła do nieodpowiedniego kota, mogłaby przypłacić życiem. A do grobu jeszcze się nie wybierała. Nie teraz. Musiała być pewna, że nawet jeśli przyjdzie jej umrzeć, nie musiała się martwić o przyszłość Jafara i tego wszystkiego, co udało jej się zbudować. Musiała liczyć, że córka dobrze wykorzystała jej wskazówki i razem ze swoim rodzeństwem uda im się uratować ojca i przejąć biznes Białozora. 

Ona pogodziła się już z myślą, że nie doczeka się pewnie zobaczenia ukochanego wolnego, nie doczeka się powrotu do swojej dawnej świetności. Szanse na to, że uda jej się przeżyć w tym zamęcie były niewielkie. Śmierć pewnego dnia po nią przyjdzie, a kwestią nie było "czy", tylko "kiedy". Chciała, rzecz jasna, aby było to jak najpóźniej, ale nie mogła się wiecznie oszukiwać.

Nie mogła stale uciekać. Kiedyś siły jej się wyczerpią. Pierwsze dni pogoni były znośne, a ona bez problemu zrzucała z dachów tych, którzy ośmielili się ją zaatakować. Ale teraz potrzebowała regenerować swoje siły, a nie miała jak i gdzie. Nie mogła zostawać nigdzie na dłużej, bo w przeciwnym wypadku mogłaby zostać zabita. Ci, którzy chcieli nagrodę za jej łeb jako pojedyncze jednostki byli łatwi do pokonania, ale jako cała grupa - osłabiali ją. A gdy była słaba, była jeszcze łatwiejszym celem dla Poligończyka, który śledził każdy jej ruch. 

Odczekała w ponurym, ciemnym strychu trochę czasu - nie miała zielonego pojęcia, ile. Czy minęła godzina, czy cały dzień. Każda sekunda dłużyła się niemiłosiernie, ale była przecież twarda. Gorszych rzeczy już w swoim życiu doświadczyła.

Wspominała te daremne, odległe dni, które zatarły się jej głęboko w pamięci dawno temu. Gdy była młodą kotką na mokrej, brudnej ulicy, pozbawionej czegokolwiek, do czego mogłaby wracać. Bez domu, bez schronienia, bez żadnych perspektyw na dalsze życie. 

Ilość niefortunnych zdarzeń, które wydarzyły się w jej życiu, gdy była zaledwie nastolatką sprawiły, że nie miała czasu myśleć o przeszłości. Musiała skupić się na tym, co było wtedy, żeby przeżyć w miejscu, gdzie nikogo nie obchodzi twój los. Jafar i Jago wyciągnęli do niej łapę w momencie, gdy była najbardziej zdesperowana, gdy straciła przybranego ojca i gang, w którym się wychowała. Gdy była sama jak palec i godziny dzieliły ją od śmierci głodowej. Rzadko kiedy wracała myślami do swojej rodziny, którą pozostawiła dawno temu. A raczej która to pozostawiła ją. Do matki, która opowiadała jej o tym, że gdzieś tam na południu jest trawa, barwne lasy, gdzie nie sięga smród zwłok i stęchlizny Potworów. Gdy była mała, chciała się tam wybrać. Ale teraz... wcale nie zamierzała. Miasto było jej domem. Było jej matką. Okrutną, pozbawioną litości dla swych dzieci, ale matką. Matką, która ją wychowała, która nauczyła ją, jak żyć. To jej zawdzięczała swoją siłę.

Nagle coś zastukotało. Bastet poderwała się, natychmiast wracając do rzeczywistości. Postawiła czujnie uszy i przestawiła się na tryb ducha, nie wydając nawet najmniejszego dźwięku. Podejrzewała jednak, że jeśli ktoś tu był, już dawno zarejestrował jej obecność.

Cholera. Powinna była zachować większą ostrożność. Nawet na strychu nie mogła być bezpieczna. Może jednak ci, którzy ją ścigali, przyszli tu za nią?

— Bastet? — usłyszała jakiś męski głos.

Nie odpowiedziała, a zamiast tego przywarła do ziemi i gdy tylko zobaczyła malującą się przed nią posturę - jakiegoś czarno-białego kocura - od razu rzuciła się na niego i przygniotła go do ziemi, chyląc pysk niebezpiecznie blisko jego gardła.

— Wiesz, z czego zasłynęłam w mieście? Potrafię rozbić o ścianę kocią czaszkę — syknęła. — Więc jeśli jesteś jednym z łowców nagród, odpuść sobie, jeśli ci życie miłe.

Legendy, które wokół niej krążyły nie zawsze były prawdziwe, ale zawsze używała ich do tego, by przerazić swoich wrogów. Jednak gdy zmrużyła oczy, w półmroku dostrzegła, że kocur, którego przyszpiliła do ziemi, wcale się nie bronił - wysunął przed siebie łapy, a gdy zacisnął powieki, dzwonek na jego obroży zadzwonił dźwięcznie. Przecież to był pieszczoch!

Może miała w sobie jakieś ostatki litości, a może uznała, że nie chciała dodatkowo tracić sił na zabijanie jakiegoś piecucha. Zeszła z niego i zgromiła go spojrzeniem.

— Jeśli komukolwiek powiesz, to...

Kocur wstał i otrzepał się ślamazarnie z kurzu, który osadził się na jego sierści. Klatka piersiowa unosiła mu się do góry tak pospiesznie, jakby jego serce chciało przebiec maraton. Był wyraźnie przerażony, ale próbował uspokoić się.

— C-czy mogę c-coś p-powiedzieć? — wyjąkał.

— Nie mam czasu na pogaduszki, gdybyś jeszcze nie zauważył — syknęła. 

— P-proszę, w-wysłuchaj... — ciągnął pieszczoch na jednym tchu. — G-gdy twoje imię stało się znane w mieście... N-nie wierzyłem. W końcu niejedna jeszcze kotka nosi to samo imię, co t-ty. A-ale gdy cię zobaczyłem... — przerwał, by gwałtownie zaczerpnąć oddechu. — Myślałem, że nie żyjesz.

Arlekinka wytrzeszczyła oczy, spoglądając na niego skonfundowana. Ta bezwzględna morderczyni wyglądała teraz dość niegroźnie, gdyż słowa pieszczocha wprawiły ją w prawdziwe zakłopotanie.

— Co ty bredzisz? — powiedziała i zaraz pokręciła głową. — Nie rób sobie ze mnie żartów, pieszczochu. Oszczędziłam ci życie, ale zawsze mogę zmienić decyzję.

Kocur cofnął się o krok, jakby się jej bał, ale zaraz przełknął głośno ślinę. Bastet tymczasem mrużyła oczy, przyglądając mu się dokładnie, ale nie widziała w nim nikogo znajomego. Kto to był? Jakiś klient Jafara? Włóczęga, którego przypadkowo mijała w Kasztelanie?

— Wiem, że nie jestem tak znany jak ty i możesz mnie nie pamiętać, ale... — przerwał, spoglądając na nią niepewnie, jakby ze strachem w oczach. Bał się jej. — ...Siostro?

Bastet była tak zdezorientowana, że prawie parsknęłaby śmiechem. Uroił sobie, że był jej bratem? Brata miała jednego. Śmierć. Nie byli ze sobą spokrewnieni, ale byli sobie bliscy. Był dla niej jak brat i tego nikt nie mógł zmienić. Obróciła się i mruknęła przez ramię:

— Mam tylko jednego brata i nie jesteś nim ty. Nie zmarnujesz więcej mojego czasu.

Miała już opuścić strych, gdy kocur zawołał:

— Zaczekaj!

Sama nie wiedziała, czemu to zrobiła, ale zatrzymała się i znów zwróciła w jego stronę. Może jakaś jej cząstka naprawdę chciała go wysłuchać. 

— Pamiętasz, jak matka opowiadała nam o lesie? — spytał niepewnie, a na pysku zajaśniał delikatny uśmiech. Drżał, dobierał każde słowo powoli i wybiórczo, jakby w strachu, że mogłaby zrobić mu krzywdę. — Borsuk. Mówi ci coś to imię?

Bastet wysunęła pazury i wsunęła je nerwowo z powrotem. Niemożliwe. Przypomniała sobie o tym, że kiedyś miała brata - tak, bardzo dawno temu. Wyrzuciła to z pamięci pod wpływem traumy straty bliskich i późniejszym życiu na ulicy. Nie miała ani chwili  wspominać dzieciństwo, które już dawno temu całkowicie zatarło się w jej pamięci, zastąpione przez przykre wydarzenia i służbę u boku Jafara.

— Borsuk? — powtórzyła, marszcząc brwi, jakby uporczywie starała się odnaleźć głęboko w pamięci obraz z wczesnego dzieciństwa.

— Teraz już Plaga. Tak nazwali mnie moi Wyprostowani.

Rozluźniła mięśnie i usiadła z długim, zmęczonym westchnięciem. Pieszczoch zdawał się być zmartwiony, ale nie podszedł bliżej, dając jej przestrzeń.

— Gdy matka... wiesz... sprzedała nas — zaczął, przerywając co chwilę, jakby nie wiedział, jak ugryźć temat. — Trafiłem do gangu, ale nie czułem się tam dobrze. Gdybym został na ulicy... Pewnie skończyłbym jak ty — zaraz ugryzł się w język, gdy Bastet zmordowała go wzrokiem. — Mam na myśli, że pewnie zabijałbym na potęgę... I może dorobiłbym się jakiejś sławy. Ale to nie jest to, czego bym chciał. Przygarnęła mnie miła para Wyprostowanych. Słuchaj, wiem, że nie widzieliśmy się całe życie i jesteśmy dla siebie bardziej obcy niż niebo z ziemią, ale... Wiem, co się dzieje w mieście. Ścigają cię. Gdybyś chciała, mogłabyś zamieszkać ze mną. Nikt nie włamałby się do domu Wyprostowanych. Byłabyś bezpieczna, daleko od całego tego bagna.

Bastet prychnęła, spoglądając na niego krzywo.

— Nie potrzebuję twojej pomocy.

Pieszczoch uniósł brwi, wodząc wzrokiem po jej ranach.

— Nie wyglądasz, jakbyś nie potrzebowała pomocy.

Podniosła się i wysunęła pazury, a Plaga cofnął się, zaraz jednak dodając:

— Spokojnie. Nie chcę cię do niczego namawiać. Sama podejmiesz decyzję.

Kotka przez długą chwilę milczała, jakby rozważając jego słowa. Porzucić gangsterkę i stać się pieszczochem? Być może wyglądała, jakby poważnie się nad tym zastanawiała, ale w rzeczywistości znała odpowiedź zanim kocur w ogóle zadał to pytanie.

— Nie. Ulica to mój dom. Dachy to mój żywioł. A gangsterka to to, co mnie wychowało. Nie porzucę tego dla wygody i bezpieczeństwa. Poza tym... Jestem komuś coś winna — ściszyła głos na wspomnienie o Jafarze. Nie mogła zostawić go w potrzebie. Znów spojrzała na zaginionego brata. 

Plaga wyglądał na rozczarowanego, ale pokiwał głową i uśmiechnął się krzepiąco.

— Nie ma co trzymać ptaka w złotej klatce. Wciąż będzie nieszczęśliwy — zamruczał. — Dobrze było wymienić z tobą choć kilka zdań. Przykro mi, że nie mogę ci pomóc.

Bastet zmierzyła go chłodnym spojrzeniem.

— Właściwie... Jest coś, co możesz dla mnie zrobić — powiedziała cierpko i beznamiętnie. Wciąż starała się utrzymać maskę niewzruszenia, choć coś tliło się w jej sercu na myśl o tym, że spotkała kogoś, o kim zapomniała na tak wiele księżyców. — Nie zostało mi wiele życia. To kwestia czasu, nim umrę. A umrę na pewno. Jeśli nie zabiją mnie ci, którzy mnie ścigają, to zrobią to rany czy zmęczenie. Powoli tracę siły, a wieczna ucieczka wpędza mnie do grobu. Będę się starać, jak mogę, by przeżyć, ale nie będę się łudzić. Z tak dużymi siłami, z tak dużym arsenałem kotów nie jestem w stanie wygrać, nawet z renomą Czaszki i umiejętnościami zjawy. Ale tam, w Kołowrocie, jest mój partner i dzieci. Proszę, chroń ich. Jeśli przyjdzie mi umrzeć zbyt wcześnie, obiecaj, że się nimi zajmiesz.

Nigdy nie kochała swoich dzieci. Nigdy nie łączyła jej z nimi żadna więź - były dla niej tylko zabezpieczeniem majątku, przedmiotem, który mogła zabić i zapomnieć o nim na całe wieki. I nic się nie zmieniło - wciąż byłaby w stanie je zabić, gdyby okazały się słabe. Ale w głębi duszy chciała, żeby miały szansę pożyć dłużej niż ona. By coś osiągnęły, kontynuowały dziedzictwo jej i ich ojca, a przede wszystkim zbudowały coś, z czego będą dumne. A kto wie, może pewnego dnia postawią swoje łapy w tej mistycznej krainie pozbawionej smrodu ulic, wypełnionej żywą zielenią i drzewami, o której opowiadała im matka?

Czarno-biały kocur pokiwał głową ze śmiertelną powagą.

— Chociaż tyle mi po tobie zostanie. Żegnaj, Bastet. I pamiętaj, że zawsze możesz tu wrócić. 

Posłała mu ostatnie wdzięczne spojrzenie, gdy kocur obrócił się i zszedł na dół po schodach. Pewnie czekali tam na niego jego Wyprostowani i świeża, ciepła kolacja.

Nie musiał się martwić o jakieś gangi czy uliczne bójki. Był bezpieczny, zdrowy i pod stałą opieką. To brzmiało jak życie prosto z marzeń, ale nie dla niej. Nigdy nie byłaby tam szczęśliwa, podobnie jak jej brat nigdy nie byłby szczęśliwy na ulicy. Ich drogi musiały się rozejść, tak jak rozeszły się dawno temu, gdy byli kociętami. To spotkanie było dla niej błogim przypomnieniem o przeszłości, ale niczym więcej. Plaga nie był dla niej bliski, choć więzy krwi starały się wmówić jej, że tak było. Nie znali siebie, byli dla siebie obcy. I teraz ich spotkanie dobiegło końca, a oni już nigdy nie powrócą do siebie myślami. Każdy z nich miał własne życia i własne problemy. Ufała, że będzie miał w opiece jej dzieci i pojmanego ukochanego. Tylko tyle wystarczyło jej, by z ulgą, która pochłonęła jej ciało, opuścić strych. Na zewnątrz czekało na nią chłodne powietrze, brudny dach i swąd zgnilizny i oparów z głębi Potworów przejeżdżających przez ulicę. To był jej świat. Urodziła się tu i tu też chciała umrzeć. Nie porzuciłaby go dla żadnych wygód.

ostatni odpisik, żegnaj mężu

Od Jafara CD. Bastet

 Uśmiech zalśnił na jego pysku, gdy tylko Bastet zdała mu raport. Białozór został wspaniale powitany w Betonowym Świecie. Cieszył się, że jego lewa łapa wyszła bez szwanku z walki, ale czego się spodziewał po ukochanym wrogu? Skoro wciąż popełniał te same błędy, niczym kociak, to nie było co liczyć na to, że sprawnościowo się poprawił. 

— Nawet jeśli się nie wycofał, jestem na to przygotowany — wymruczał, owijając ogon o swoje łapy. 

Zadarł łeb w niebo, wpatrując się w wolno płynące chmury. O tak... Azorek jeszcze pożałuje, że wyszedł ze swojej nory. Był... problematycznym owadem. Ciągle mącił i sprawiał, że na mieście miał znacznie więcej roboty. A przecież zasługiwał na odpoczynek jak każdy. 

— Dzisiaj masz wolne — zwrócił się do kotki, ocierając się o nią łbem. — Zasługujesz na trochę wytchnienia. Jago wyda ci dzisiaj przepyszną porcję jedzenia. Tobie i każdemu kto z tobą był na akcji — sypnął dobrą wolą. 

Kocica skinęła głową, dziękując, po czym oddaliła się i zniknęła za płotem. Uśmiech pojawił się na jego pysku. Szkoda, że nie mógł ujrzeć na własne oczy jak Białozór się upokarza. Ale... Może jeszcze nie wszystko stracone? Zaczął w głowie układać pewien plan... 

***

*Porą Opadających Liści*

Przysiadł oczekując na pojawienie się jednookiego kocura. Miał nadzieję, że jego wiadomość została przekazana i Azorek się zjawi. Był ciekaw jak zareagował na jego prezent. Co pomyślał i czy go miło zaskoczył. Na spotkanie wymył się porządnie, ocierając się o świeże kwiaty, które rosły w ogrodzie, a jego niewolnica nałożyła mu pomarańczowy niczym opadające liście sweterek. Był zadbany, czysty oraz błyszczący. Wiedział, że przyćmi swojego wroga wyglądem. Wszak dobra prezentacja ukazywała status społeczny. A on tu był panem i szefem... I każdy powinien o tym wiedzieć.

Szelest poinformował go o tym, że ktoś się zbliżał. Białozór wysunął się z cienia. Na jego pysku nie widniały żadne konkretne emocje, ale szedł z wysoko uniesionym podbródkiem. 

Jafar dostrzegając pokaźną sylwetkę kocura, zeskoczył z płotu, uśmiechając się promiennie. Jego wzrok prześledził dość szczegółowo jego osobę, dostrzegając zmianę. Akurat miał oko do wyłapywania szczegółów w sierści, jeżeli chodziło o czyjś wygląd. 

— Przyszedłeś... i się... umyłeś? No, no, no... Jeszcze trochę i powiem, że mi imponujesz. Jak podobał ci się prezent powitalny od mojego gangu? No i oczywiście ode mnie. Mam nadzieję, że Modrowronka przekazała ozdobę — wymruczał z uśmieszkiem.

— Oczywiście, że przekazała. — Miał tylko jedno oko, ale mimo to jego źrenice rozglądały się uważnie dookoła, zapoznając się z otoczeniem i możliwym niebezpieczeństwem. — A prezent? Doceniam, że się pofatygowałeś, by ubrudzić sobie łapy. Może cię to zasmuci, ale martwych ciał widziałem już zbyt dużo, by była to dla mnie niespodzianka.  W końcu... żyjemy w Betonowym Świecie, prawda? — zamruczał. — Pełnym krwi i smrodu. Nie przywiązuję się do kotów, bo ich istnienie jest kruche i śmiertelne.

Z gardła Jafara wydobył się ni to pomruk, ni to śmiech. Podszedł do Białozora, ocierając się o niego łbem i swym ogonem, zaraz wracając na swoje poprzednie miejsce, tuż przed jego pyskiem. 

— Cieszy mnie niezmiernie, że ci się podobał. Musiałem się napracować, aby go dla ciebie zdobyć — powiedział, a jego zadowolony i pełen dumy uśmiech, nie schodził z jego pyska nawet na moment. — Widziałem, że wyniosłeś się ze swojej kryjówki. Wielka szkoda, bardzo ładny to był dom. Pasował do ciebie i twojej dziewczyny. Idealny do założenia rodziny.

Jednooki samotnik uniósł brew w konsternacji. Zwycięski uśmiech pchał mu się na pysk widząc, jak ten robi tą swoją minę. Czyżby trafił? 

— Nie jestem nią zainteresowany w ten sposób, Jafar — odparł van, lustrując go wzrokiem. — Nie flirtuję ze wszystkim, co się rusza. O kryjówkę nie musisz się martwić. Schronienia nigdzie nie uciekną. W mieście jest ich wiele. Nie przywiązuję się do kotów, ale również do miejsc.

No, no, no. Nie był nią zainteresowany? To dlaczego współpracowali? Raczej nie widział powodu, dlaczego tych dwoje miałoby sobie pomagać, jeśli nie ponosiliby z tego jakichś korzyści. Na ten moment Modrowronka traciła. A skoro traciła to nic prócz przywiązania nie trzymało ją przy kocurze. Ciekawiło go czy kłamał, aby przypadkiem nie wkopać ukochanej, której by się pozbył, czy może rzeczywiście mówił prawdę. Cóż... Był jeden sposób, aby się o tym przekonać. 

— Rozumiem... Jednak takie twoje podróże sprawiają, że ciężko cię znaleźć. Chociaż... To raczej ty lubisz za mną podążać... Tak mnie obserwować z ukrycia, nieładnie, nieładnie Azorku. Zamiast tych twoich podchodów, powinieneś powiedzieć mi w pysk prawdę. Podobam ci się? — Jego uśmieszek tylko się poszerzył.

Pysk Białozora był poważny i kamienny, jakby wręcz niemo szydził z dziecinnego podejścia Jafara. 

— Oczywiście. Zupełnie jak mnóstwo innych kotów w mieście. Podejrzewam, że i ty z niejednym kotem randkowałeś. — Przekręcił łeb. — I, że działa to w obie strony, bo odkąd tylko mnie zobaczyłeś, mówisz ciągle o tym samym.

Azorek przyznał mu rację? Na moment aż go zatkało, ponieważ sądził, że zacznie znów marszczyć swój nosek i się zapierać, że miał coś nie tak z głową. No, no... Co za miła odmiana... Może w końcu szydło wyszło z worka i oto wyznał prawdę, którą ukrywał pod warstwą swej niedostępnej natury. 

— Cóż... Każdy kto jest miły dla oka i ucha ma moją uwagę — mruknął tylko na to, kręcąc zaraz na resztę jego słów głową. — Czy ja wiem... — Przeleciał po nim wzrokiem. — To zależy... Od wielu czynników mój drogi. Nie jest mnie łatwo uwieść. A ty... cóż... Zwróciłeś na siebie moją uwagę, ale żebym zaprosił cię na randkę lub podzielał twe uczucia? Oj, Azorku, Azorku... Sądziłem, że mnie znasz. — Dał mu łapą po nosie, jak niesfornemu kocięciu. — Mówię o tym, ponieważ nie potrafisz zaakceptować faktu, że mnie pragniesz. Robisz jakieś końskie zaloty, co aż mi schlebia. Ale to za mało, aby zdobyć me serce. 

Kocur uśmiechnął się paskudnie. Odwracając się do niego widzącą stroną, obserwował go uważnym spojrzeniem, zanim skoczył na niego ze schowanymi w łapach pazurami. Przesunął pazurem pod brodą pieszczoszka, w charakterystyczny sposób wykręcając głowę tak, by widzieć go w całości.

— Dobrze, mój drogi. Lubię wyzwania. Być może warto przemyśleć danie mi szansy, hm? — powiedział.

Atak był niespodziewany. Upadł na ziemię, a zaraz poczuł ostrze pazura na gardle. Czy on zwariował?! Przecież wybrudzi jego czystą sierść tym syfem z ziemi! Nie mówiąc o brudnym sweterku, którego językiem nie dało się wymyć. Nie będzie w końcu chodził po swoim terenie jak jakiś brudas! Zmarszczył brwi, mrużąc oczy. Łapą odsunął od siebie jego pysk, z którego capiło jak nie wiem. Z takim to całować się to byłby grzech. No i... Złapał go lekki strach, że ten wziął to wszystko na poważnie. Gdzie podział się Białozór, który czuł względem niego obrzydzenie? 

— Za takie coś to mogę dać ci jedynie w pysk — prychnął, posyłając mu karcące spojrzenie. — Przewróciłeś mnie! Złaź — rzekł władczym głosem, próbując się wysunąć spod jego łap.

— Czyli jednak nie chcesz bawić się w romanse? Niepodobne do ciebie — stwierdził z aktorskim westchnieniem rezygnacji, schodząc z czarnego. — Sądziłem, że nie będziesz chętny do delikatnych czułostek. Nie jesteś w końcu kotką... o ile się nie mylę.

Gdy tylko odzyskał dech, a szpony wroga znalazły się w bezpiecznej odległości od jego szyi, od razu podniósł się na łapy, otrzepując się z kurzu, a następnie wysunął dumnie do przodu pierś. 

— Jak już wspomniałem Azorku, nie jestem łatwy. I nie. Nie jestem kotką — prychnął, bo to w końcu było oczywiste. — Wybrudziłeś mnie. I tak nie traktuje się twojego idola, chociaż muszę przyznać, że mnie zaskoczyłeś. Myliłem się co do ciebie. — Spojrzał mu głęboko w oczy. — Jednak na mnie lecisz. — Uśmiechnął się z satysfakcją.

Dziwne to było nawet jak na niego. Ich pierwsze spotkanie pokazywało mu, że takie porównania go irytowały, a tu nagle sam zaczął go podrywać. Coś mu tu nie pasowało. 

— Jeśli takie wyjaśnienie cię satysfakcjonuje, nie będę go podważać — odparł spokojnie samotnik. — Gdy mam jakiś cel, poświęcam wszystko dla jego zdobycia. Zatem możesz się spodziewać, że się nie zawiedziesz — miauknął, a jego jedyne oko obserwowało go uważnie.

To było niespodziewane wyznanie. Nigdy nie przypuszczałby, że to padnie z jego pyska. Zwęszył jednak w tym okazję. Mógł sprawdzić czystość zamiarów niebieskiego i upewnić się czy rzeczywiście nie stanowił względem niego zagrożenia. 

— W sumie... — wymruczał zastanawiając się nad tą jego propozycją. — Chętnie zobaczę jak się starasz... Udowodnij mi, że jesteś wart mojego czasu, a pomyśle o nagrodzie. — Machnął ogonem, przysiadając i patrząc na niego władczym okiem, chociaż kocur był od niego o wiele bardziej rosły i większy. To jedyne na co mógł sobie pozwolić przez ograniczenia we wzroście.

— Wiem, że doceniasz talent i użyteczność — Białozór nie przestawał go badawczo obserwować. — Więc sądzę, że przydałby ci się kolejny użyteczny sojusznik. Modrowronka ma wiele talentów, które mógłbyś dobrze spożytkować. O ile jesteś zainteresowany, rzecz jasna. — Odwrócił głowę z uśmiechem, czekając na odpowiedź.

Przysłuchiwał się jego słowom z zadowolonym uśmiechem na pysku. No, no... Patrzcie. A jeszcze niedawno wręcz nie chciał na niego patrzeć. Jak to nie podstęp to nie wiedział co, ale zamierzał zagrać w tą grę, by oczywiście ją wygrać, tak jak zawsze. 

— A co sprawiło, że teraz zamiast szkodzić pragniesz mnie wspomóc, hm? I to swoją najcenniejszą sojuszniczką, która za mną nie przepada. — Przesunął się do niego bliżej, zadzierając łeb, aby spojrzeć mu w oko. — Co knujesz?

— Ja zadam inne pytanie, Jafar. Co sprawiło, że trzymasz się z Entelodonem? — Przekręcił głowę. Chytry uśmiech nie znikał z jego pyska, a źrenice jego zdrowego oka bez obaw patrzyły wprost na czarnego kocura.— Albo dlaczego koty uciekają od ognia, zamiast go gasić? Dlaczego zostają pieszczochami, zamiast zmierzyć się z Dwunożnymi? Walka z tobą nie ma sensu. Masz więcej kotów i więcej wsparcia. Przeciwników trzeba wybierać rozsądnie, a skoro dajesz mi szansę, jakże miałbym jej nie przyjąć? Nic nie kombinuję, Księżniczko.

Czy był łasy na komplementy? A owszem. Słysząc takie słowa z pyska kogoś, kto niegdyś życzył mu śmierci było... wspaniałe. Nawet nie zwrócił uwagi na to, że samotnik znów zaczynał mu tu rzucać księżniczkami. Teraz był za bardzo zaciekawiony jego osobą, aby w jakiś sposób na to zareagować. 

— Czyli... zauważyłeś, że nie masz ze mną szans. Pojąłeś moją potęgę... — wymruczał szczerząc się bardziej. — Schlebiasz mi używając tych porównań. A więc mam rozumieć, że wolisz po tych księżycach walki być już grzecznym kotkiem? Odstąpisz od swojej walki o Kasztelana i moje wpływy?

— A jak myślisz?  Czy nie dałem ci wystarczających powodów, by tak sądzić? — odparł Białozór. — Zero walki, Księżniczko. Jestem może kanciarzem, ale mam granice. Nie kłamię w pysk kotom bardziej wpływowym ode mnie.

— Dałeś właśnie powody... Ta twoja Mordowronka szerzyła o mnie plotki. Podkopywała moją opinię na ulicach, tak samo jak ty. — Dźgnął go pazurem w pierś. — Chcesz, abym ci dał szansę? Udowodnij mi, że rzeczywiście ci przykro. Odkręć to wszystko co nawarzyłeś, a przemyśle twoją ofertę... Tylko... Zamiast twojej ukochanej, wolałbym ciebie — wyznał, bo w końcu ta sprawa tyczyła się ich dwojga. Tej jego pannicy nie ufał za grosz. Mogła coś kręcić. A on... On to inna sprawa. W końcu pragnął go zwabić i uwięzić, aby mieć pewność, że już nigdy nie będzie mu szkodził.

— Nie wziąłeś pod uwagę faktu, że tworzenie plotek jest znacznie łatwiejsze, niż mówienie o kimś czegoś dobrego. Bo wszyscy zdają sobie sprawę z twoich plusów, Księżniczko. Tylko to trzyma ich przy tobie. Świadomość, że coś dzięki temu zyskają. Nikogo bym nie oświecił, mówiąc, że masz świetne mieszanki lub że nie warto być twoim wrogiem. To tylko słowa. Zobaczyłbyś znikomy efekt. Za to zakładam, że masz wielu przeciwników w mieście. Ich śmierć mogłaby być zdecydowanie bardziej korzystna — Uśmiechnął się Białozór. — Co o tym sądzisz?

— Rzeczywiście... Twoje kocięcę zagrywki mało co dały. Cieszę się, że to pojąłeś Azorku. — Udał zastanowienie, oplatając ogonem swoje łapy. — Hm... Będziesz dla mnie zabijał? W takim razie pokaż na co cię stać. Zabij Antoniusza... Szukam go od wielu księżyców... Ale zniknął jak kamień w wodę. Oszukał mnie i skradł moją cenną dostawę... Przynieś mi jego głowę... 

Białozór zaśmiał się.

— Więc chcesz głowę? Zatem będziesz musiał użyczyć mi swoich kotów. Nawet silny samotnik będzie mieć problem z oderwaniem głowy drugiemu — zamrugał dwukrotnie. — Potrzebuję tylko jego opisu i będzie po nim. O ile jesteś pewien, że nie chcesz go żywego. Wiesz... mógłby się przydać. Z doświadczenia wiem, że najlepiej pracować w grupie. Ci, którzy za plecami sprzedają fałszywe informacje na twój temat, kradną twój dobytek lub w inny sposób ci szkodzą, mają często znajomości. Wszystko by ci wyćwierkał pod odpowiednim naciskiem. Z kim współpracował, gdzie przechowywał mieszanki.

— Chcesz go torturować? — Dotknął jego mięśni. — No stal w nich masz... Może by udało ci się urwać i łeb. Nie wierzysz w siebie Azorku. Ale nie martw się. Ja w ciebie wierzę. Wierzę, że mnie uszczęśliwisz... — mruknął, ocierając się o jego bok. — Antoniusz to szczur kanałowy. Ostatni raz widziano go właśnie tam, ale nigdy z nich nie wyszedł. Ma burą sierść i ciągle kaszle. Podobno zdechł, ale ja w to nie wierzę. Znajdź go, wyciągnij informacje i przynieś głowę. Musze mieć dowód na to, że się zmieniłeś i pragniesz walczyć o me względy. — Dał mu ogonem po nosie. — Ale jak wiesz... Lub słyszałeś. Jestem bezlitosny dla wrogów. Zawsze kończą martwi. Wole nie ryzykować, że mnie zdradzą. — Spojrzał na niego. — A ty? Myślisz o wbiciu mi kłów w gardło? Moglibyśmy... być kimś... Gdyby nie te twoje foszki...

Samotnik niemal przewrócił oczami. 

— Nie oczekuj ode mnie, że chcę to zrobić ze względu na nich. Wszystkie te podmioty są mi całkowicie obojętne, podobnie jak ich życie. Znajdę go, o ile żyje. Ale radzę ci przemyśleć moją małą propozycję. Oczywiście, trzymanie ich przy życiu to ryzyko, ale każda inwestycja wiąże się z ryzykiem. Miasto już wie, do czego jesteś zdolny. Nie myśl o tym, co możesz stracić, ale o tym, co możesz zyskać. Zresztą, niewielkie są szanse, że poraniony kot przeżyje w mieście długo. Nawet tym w pełni zdrowym nie zawsze się to udaje — miauknął. — Skoro sądzisz, że jestem w stanie pozbawić go głowy w pojedynkę, nie będę temu zaprzeczać.

— Sądzę, że jest to możliwe. A jak naprawdę potrzebujesz pomocy, weź ze sobą Modrowronke. Przynajmniej i ona na coś się przyda. Pokaż mi, że jesteś w stanie mi dać to czego pragnę, a przemyśle wszystko odnośnie nas i naszej... relacji. Nie możesz mnie tylko zawieść, bo drugiej takiej szansy nie dostaniesz — i to powiedziawszy ostatni raz się o niego otarł, kierując kroki ku domostwu. — Gdy wykonasz zadanie czekaj w tym samym miejscu co dzisiaj. Udanych łowów...

— Udane będą z pewnością. O to nie musisz się martwić — Białozór mruknął jedynie i zniknął w cieniu.

Kiedy Jafar przekroczył próg swojego domostwa, będąc pewny, że samotnik go nie śledzi, odczekał chwilę, by Bastet mogła go dogonić. Kotka bezszelestnie znalazła się tuż obok niego, przeskakując przez płot i posyłając mu pytające spojrzenie. W końcu nie wybrałby się na spotkanie z wrogiem bez pleców, a kotce ufał jak nikomu innemu i wierzył, że nie byłaby w stanie zdradzić jego małych sekretów. A to co działo się na ulicy można byłoby pod to podpiąć. 

— Co o tym sądzisz? Myślisz, że jest tak zdesperowany, że naprawdę wykona zadanie? — Uśmiechnął się zadowolony pod nosem, ponieważ igraszki z Azorkiem bardzo mu się spodobały. Być może aż za bardzo. 

<Bastet?>

Od Bastet CD. Jafara

 Chociaż skrywając się na szczycie dachu, nie mogła usłyszeć wszystkich zdań, jakie wymienili między sobą Jafar i Białozór, udawało jej się wyłapać kilka przerywanych słów. Wpatrywała się w nich i zwracała uwagę na szczegóły w zachowaniu, mimice, uczuciach widniejących na pyskach. Widziała, co Jafar kombinował, przymilając się do swojego wroga i łasząc się o jego futro. Cóż, specyficzny sposób na okazanie dominacji, ale zrozumiała, o co chodziło czarnemu. Wkrótce dojrzała speszenie na pysku niebiesko-białego, dużego kocura, gdy odchodząc, zdał sobie sprawę, że dał się sprowokować.

Nie spuszczała go z oczu. Nie mogła pozwolić, by brązowe, okrągłe ślepia choć na moment spuściły fokus z celu. Mógł ławo zlać się z otoczeniem lub innymi kotami przemierzającymi ulice Betonowego Świata.

Nie chciała do tego dopuścić.

Skoczyła na sąsiedni dach. Jego krańce niemalże stykały się z krańcami tego, na którym była wcześniej. Budynki poustawiane były w niewielkich odległościach od siebie, chociaż zależało to od miejsca. 

Zobaczyła, że postawny i umięśniony kocur skręca w jedną z mniejszych odnóg głównej ulicy i ruszyła za nim. Potruchtała do krańca dachu i spojrzała na odległość między nim, a kolejnym domem. Sapnęła głośno. Tym razem nikt jej nie pomoże, gdyby miała otrzeć się o śmierć.

A potem zwróciła wzrok na Białozora, który zbliżał się do końca uliczki, gdzie wąskie brukowe ścieżki tworzyły rozdroże.

Odbiła się od samej krawędzi i złapała ciężko blaszanego zadaszenia, łapiąc się go pazurami i sprowadzając ciężar ciała na przednie łapy i barki, by nie obciążać zwisającego tyłu. Udało jej się wdrapać na dach koloru zardzewiałego brązu. Przylgnęła do ziemi, kryjąc się za wystającym ceglanym kominem, gdy kocur spojrzał za własne ramię. Mruknął coś pod nosem i ruszył dalej, a odczekała chwilę, aż znajdzie się za rogiem i dopiero wtedy przyspieszyła, przeskakując z dachu na dach. 

Miał kryjówkę dość daleko od posiadłości Jafara, co było dość logicznym zagraniem. A mimo to nie na tyle daleko, by dotarcie tam stanowiło jakiś większy problem. 

Jego baza znajdowała się w jednej z mniejszych uliczek, gdzie nie było już nawet tradycyjnej małej drogi grzmotu, a brukowo-piaszczysta wąska ścieżka prowadząca go między budynkami wyglądającymi na zamieszkane. Gdy dotarł na sam koniec, rozpostarło się przed nimi coś na kształt małego dziedzińca. Widziała nieco zaniedbany i zakurzony budynek z dziurą w drzwiach - ale nie taką, jaką posiadał Jafar - bardziej... Wyglądała, jakby kocięta Dwunożnych zbyt mocno kopały piłkę w kierunku drewnianego wejścia. Jedna z szyb była wybita. Bastet wiedziała, że Białozór mógł wiedzieć o jej obecności i wprowadzić ją w błąd, ale ta kryjówka wyglądała rzetelnie. Dla pewności czarno-biała samotniczka skryła się na dachu, zamierzając obserwować to miejsce jeszcze przez jakiś czas, zanim wróci po resztę.

* * *

Przemieszczała się przez widziane wcześniej uliczki, tak jak wcześniej po dachach budynków. Dla pewności spojrzała pod siebie, gdzie widziała postury innych członków gangu, jakich Jafar dla niej przygotował. Wiedzieli, co mają robić. Nie byli głupi i zdawali sobie sprawę, że powinni iść w cieniu i w każdej chwili być przygotowani na zasadzkę. Zaczekała chwilę, aż przejdą kawałek drogi, po czym ruszyła do przodu, odbijając się łapami od listew, dachów czy balustrad. Dotarła na to miejsce pierwsza. Usadowiła się w takim miejscu, by dokładnie wiedzieć, co działo się na dole. Pozostawało tylko czekać na resztę.

Położyła uszy i przyległa do nawierzchni dachu, gdy usłyszała zgiełk rozmowy. W środku kryjówki nie było raczej więcej niż dwa koty. Podejrzewała jednak, że jej grupa i tak miałaby przewagę liczebną. 

Wkrótce umięśniony i dość wysoki biało-niebieski kocur wyszedł ze swojej nory, rozmawiając ze swoją sojuszniczką. Pasowali do siebie. Oboje byli wysocy jak cholera i oboje mieli dość puchate futro. Z tej wysokości ciężko było usłyszeć konkretne słowa, ale Bastet wytężyła zmysły i postawiła uszy, zachowując jednak ostrożność.

— Pozwala sobie na zbyt dużo. Nie ugnę się przed samcem, który stracił własną godność dla władzy już dawno temu — burknął Białozór.

— Trzeba było być ostrożniejszym w słowach.

— Poniosły mnie emocje. Zbyt skupiłem się na odbijaniu argumentów, by zauważyć przekręt.

Wzrok jednookiego samotnika na moment przelotnie skierował się na dachy, a Bastet wczepiła się mocno pazurami w dachówkę, przylegając do niej jak rozpłaszczony pies, który właśnie wyleciał z balkonu. Zaraz jednak powrócił wzrokiem do swojej sojuszniczki. 

— Nie popełnimy więcej tego błędu, Modrowronko. Dopilnujemy, by żadne wścibskie spojrzenia nie były kierowane w naszą stronę. Prawda, Czaszko?

Bastet zastygła w bezruchu. Dostrzegła uśmiech na kantach pyska Białozora, jakby wyłapanie jej było dla niego kolejnym osiągnięciem do kolekcji. Bastet wydała z siebie donośny okrzyk, a już wkrótce zza rogów budynków, zaułków i zakamarków wybiegły inne koty. Zanim zeskoczyła, zdążyła tylko usłyszeć:

— Zajmij się dziewczyną Księżniczki.

Czarna arlekinka zdążyła tylko przewrócić oczami, zanim poczuła na sobie ciężar niemal w tej samej chwili, co zeskoczyła na ziemię. Ale posłane przez Jafara koty radziły sobie dobrze - Białozór się bronił, ale musiał się liczyć z większą od siebie grupą. Zrzuciła z siebie Modrowronkę, znając już jej imię. Kocica nie straciła równowagi, ale kurz wzbił się w powietrze, gdy jej łapy otarły się o nierówną powierzchnię gruntu, gdy starała się wyhamować. Rzuciła jej ostre spojrzenie. Bastet mogła niemal widzieć furię w jej oczach.

— Dlaczego pracujesz dla niego? — czarna arlekinka skinęła głową w kierunku Białozora, który ostatkiem sił odpychał od siebie napastników. — Jafar mógłby ci zapewnić wiele więcej.

Bastet omal nie dostała w łeb od Wrony, ale w odpowiednim momencie zrobiła unik i przetoczyła się nieco w bok, aranżując kolejny atak.

— Myślisz, że tutaj chodzi o materialne zaspokojenie potrzeb? Nie, nie jestem na tyle prymitywna — fuknęła szylkretka. — W przeciwieństwie do was, szczury, zależy mi na godności i wierności. Nie na tym, kto da mi więcej.

Omal się nie zakrztusiła.

— Nie wierzę, że typowa miejska samotniczka ma w sobie jakąkolwiek godność i wierność. 

Modrowronka wzruszyła ramionami, a Bastet mogłaby niemal przyrzec, że widziała speszenie na jej pysku.

— Być może to dobrze, że nie wierzysz — odparła, biorąc zamach. Wzbiła się w powietrze i poleciała całym ciężarem na kotkę. Potoczyły się przez zakrwawione pole bitwy jak zlepione ze sobą kulki. W końcu Bastet objęła łapami głowę napastniczki i wbijając tylną łapę w jej podbrzusze, napięła mięśnie, zamierzając przydzwonić jej łbem w mur budynku. W tym samym momencie kolejny kot zepchnął ją z Wrony, a Bastet zdążyła tylko dostrzec, że szylkretka kiwa głową w kierunku napastnika i kieruje się na dachy, zaczepiana przez koty gangu Jafara. Widząc, jak ci próbują się dostać na dach, krzyknęła:

— Zostawcie ją! Stracicie tylko siły.

Coś oplotło jej szyję i już niedługo dostrzegła białe łapy, przed którymi przestrzegał ją Jafar. Podwinęła nogi i kopnęła Białozora prosto w pysk. Dopiero wtedy miała szansę zobaczyć, jak wyglądał - standardowo, nie miał jednego oka, ale niemal całe jego futro było pozlepiane i zakrwawione. Miał sporo krwawiących ran, ale nie śmiertelnych. Wiedziała, że Jafar nie chciał jego śmierci. Byłaby łaską. 

Widząc, jak przygląda mu się badawczym wzrokiem, Białozór podniósł łapę z wysuniętymi pazurami. W tym samym momencie cała zgraja gangsterów od Jafara ustała po obu jej bokach, gotowa do ataku. Bastet uśmiechnęła się lekko, podnosząc podbródek.

— Jafar kazał cię pozdrowić — zamruczała donośnym głosem, słysząc, jak dyszał. Ku jej zdziwieniu, nie kierował w jej stronę nienawistnego spojrzenia. Był spokojny, jakby zaakceptował swój błąd. Ale nie udało mu się ukryć bólu, jaki krył się na jego twarzy. — Witamy w mieście.

Widziała, jak bardzo powstrzymywał się od przywalenia jej w pysk. Korzystając z tego, podeszła bliżej i zadarła nos. Była wysoka, ale mimo to kocur nad nią górował - nad Jafarem zresztą również. 

— Dla twojego dobra, radzę ci wycofać się z tej gry, póki masz taką możliwość. Jafar potrafi być okrutny. 

— Więc przekaż swojej Księżniczce, że jestem gotowy.

Bastet parsknęła.

— To głupota.

— Nie mam nic do stracenia.

— Przekonamy się — odparła i odwróciła się. Zanim jednak odeszła, obróciła się na piętach i napinając mięśnie, posłała kocurowi bolesny policzek, aż zakrztusił się i splunął krwią.

Dołączyła do kotów Jafara.

— Wracamy. 

Na pożegnanie usłyszała już tylko niezbyt cenzuralne przekleństwo kierowane w jej stronę z ust kocura. Nie przejęła się nim - ostatni raz spojrzała tylko na zakrwawioną kryjówkę i odeszła wraz z innymi, tym razem już tradycyjnie idąc przez ulicę. 

— Zmieni kryjówkę — zauważył ktoś z grupy. Bastet skinęła głową. 

— Jafar mówił, że nie jest zbyt mądry, ale nawet głupiec nie zostałby już w raz osaczonej kryjówce. Poczekamy. Jeśli zależy mu na zemście, to sam się pojawi, prędzej czy później.

— Tym razem śledzenie go może nie być takie łatwe. Będzie bardziej zwracać uwagę na dachy.

— Nie tylko na dachach jestem niewidzialna. Znajdę inny sposób, by odnaleźć, gdzie się przemieścili.

— A ja sądzę, że może przyjść z własnej woli — dodał kolejny z kotów. 

To miało duży sens. Ale była przygotowana, że Białozór i Wrona zaostrzą środki ostrożności. Będą musieli wymyśleć coś innego. Miała nadzieję, że Jafar wiedział, co robi.

Zbliżyli się do znajomego osiedla. Grupa kotów, które zostały za nią posłane została przy wejściu. Ona skoczyła na płot, a potem przedostała się na drugą stronę, skacząc z gracją. Siedzący nieopodal Jafar od razu zwrócił się w jej stronę, czekając na informacje.

— Misja się powiodła — złożyła raport. — Dostał solidnie po tyłku, ale nie wycofał się z gry. Myślę, że może zmienić swoją kryjówkę, ale na pewno jeszcze się zjawi, jeśli zależy mu na zemście.

<Szefie?>

[przyznano 5%]

Od Jafara CD. Bastet

Zaniepokoiły go wieści jakie dostarczyła mu Bastet. Białozór wrócił... I to nie sam, a z jakąś silną sojuszniczką, która dorównywała umiejętnościami jego lewej łapie. Musiał przyznać, że nie wierzył, że jeszcze kiedykolwiek o nim usłyszy lub ten naśle kogoś na jego koty. Sądził, że on to temat zamknięty, a tu proszę. Mylił się. Musiał ustalić gdzie ten robak się ukrywał. Skoro żył i miał się dobrze, to oznaczało, że niedługo mógł spodziewać się tego, że zacznie działać już jawnie. Wszak ta jego towarzyszka przekazała Bastet jego słowa. Przestał się ukrywać, wyszedł i znów rzucał mu wyzwanie. Pff... Był głupi... I po części też uroczy. 

Upał sprawiał, że topił się i dzisiaj nie posiadał swojego charakterystycznego sweterka. Dwunożna słusznie zauważyła, że w taką pogodę nie potrzebował kolejnego futra. A było... koszmarnie. Aż żałował, że w ogóle wyszedł. Duchota, skwar bijący z betonowej drogi... Ale być może dopadła go desperacja. Musiał wiedzieć czy jego wróg rzeczywiście powrócił. Za nim szli jego wierni towarzysze, którzy znali już cały plan. Jeżeli Białozór się pojawi, pewnie będzie zaskoczony niespodzianką, którą dla niego naszykował. 

Przysiadł na płocie na granicy swego terenu, przyglądając się pustym uliczkom przed swoimi oczami. Widział jak Bastet zajmuje pozycję na dachu, zamierając niczym posąg. Gdzieś tam... przed nim. Był on. Czekał. Miał nadzieję, że połknie haczyk i słysząc, że opuścił swoją posiadłość, wyjdzie mu na spotkanie. Wyprostował się dumnie, strzepując z łap kurz, który na nich osiadł. Obroża na jego szyi rzucała czerwonawo-złote refleksy na płoty, co wyglądałoby dość pięknie, gdyby nie fakt, że był tu brud, smród i ubóstwo. Odrażające miejsce. Że też kiedyś tak żył. 

— Witaj, Jafarze. Choć może trafniejszym określeniem byłoby księżniczko? — odezwał się najpierw głos, a dopiero później ukazał się jego właściciel - chociaż Białozór głupi nie był i nie zbliżył się do płotu odgradzającego ulicę od terenów czarnego kocura.

— Azorku, jakże miło mi cię widzieć. Co to za nasyłanie swoich panienek na moje koty, hm? Sądziłem, że te twe kocięce wybryki mamy już za sobą — powiedział siląc się na miły ton, chociaż końcówka jego ogona majtała wrogo. Czyli jednak... Okazało się to prawdą. Białozór rzeczywiście skorzystał z zaproszenia i się zjawił. Nie szczędził słów i tego swojego głupiego gadania. Ależ miał ochotę dać mu w pysk, byle tylko zrozumiał, gdzie było jego miejsce.

Samotnik zignorował to, jakie określenie zostało względem niego użyte. Jak dla jakiegoś psa myślącego wyłącznie kłami. Kocur zadarł jednak podbródek, by spojrzeć na siedzącego na ogrodzeniu wroga.

— Twoje koty powinny dwa razy zastanowić się, z kim się trzymają. Mając do wyboru zniewieściałego pieszczoszka, stwierdziłbym, że byłby raczej ostatnim przywódcą, jakiemu chciałbym służyć. Jeśli zaś jestem w posiadaniu "panienek" stwarzających jakiekolwiek zagrożenie dla twojej Czaszki, na twoim miejscu uznałbym to za znak, że daleko temu od kocięcych wybryków — pogroził.

— Czyli... Stęskniłeś się — podsumował jego paplanie Jafar. — Ale szkoda twoich sił. Tyle razy próbowałeś mi zaszkodzić i widzisz gdzie cię to doprowadziło, a gdzie jestem ja? Na wyżynach. Moje koty są mi wierne, Azorku. Nie słuchają plotek, a tym bardziej nie spoufalają się z obcymi, którzy ich atakują. Jednakże... Musze powiedzieć, że mnie zaskoczyłeś. Wróciłeś. Niesamowite. — Zeskoczył z płotu, po czym podszedł do niego śmiało, uśmiechając się chytrze niczym lis. — Dostałem informacje, że chcesz mnie zabić. To jednak rezygnujesz ze swoich poprzednich planów? Trochę się zawiodłem na tobie. Liczyłem, że chcesz się zabawić jak za dawnych lat. — Musnął go ogonem pod brodą.

O tak... Brakowało mu tego droczenia się z kocurem. Był ciekaw jak zareaguje na tak jawne naruszenie jego nietykalności. Ciekawiło go czy będzie krzyczał. Może od razu zaatakuje? Wtedy nie musiałby silić się na podstęp, a jedynie wyjaśnić go na miejscu. 

— W ten sposób możesz to sobie tłumaczyć, jeśli prościej jest ci wybierać powierzchowne wyjaśnienia sytuacji i stale okłamywać samego siebie, że wszyscy cię uwielbiają. — Samotnik zachował spokój, odnosząc się do pierwszej części wypowiedzi, następnie wyprostował się i napiął mięśnie, by nad nim górować. Van mierzył go chłodnym wzrokiem, uważnie obserwując każdy jego ruch. Skrzywił się nieznacznie, gdy poczuł dotyk ogona na swojej brodzie. — Jestem w podziwie, Księżniczko, że na tyle ci na mnie zależy, że aż wyszedłeś zza granic swojego siedliska i postawiłeś zniewieściałe i czyściutkie łapki na brudnej ulicy. Muszę jednak cię rozczarować, bo nie jestem zainteresowany klejeniem się do ciebie jak ostatnia baba. Chociaż podejrzewam, że w takiej relacji to ty odgrywałbyś tą rolę. Tak jak to jest z Dumą... Urocze, że jeden z najbardziej rozpoznawalnych w mieście kotów zyskał swoją pozycję tylko dzięki przymilaniu się do Entelodona i jego synów. Doprawdy... straciłeś godność w pogoni za władzą. 

Ah, zapomniał jak potrafił go w kilka chwil zdenerwować. Liczył na ciekawą rozrywkę, ale najwyraźniej przemoc pójdzie w ruch szybciej niż zakładał. Jego łapa uniosła się, po czym wymierzył mu solidne uderzenie w pysk. 

— Zważaj na słowa! — zasyczał wrogo, a jego przyjazne nastawienie ulotniło się czym prędzej, pozostawiając jedynie wściekłość spowodowaną jego słowami. — Nie zdobyłem władzy przez krzaki jak to sobie dopowiadasz, a tym bardziej nie jestem żadną babą. Jednak dobrze, że wiesz z kim się zadaje, bowiem przypomnę ci, że jeżeli tylko włos spadnie mi z głowy, zdechniesz rozszarpany przez Dumę i samego Entelodona. I to nie z racji tego, że się do nich kleje. To parszywe plotki. Doceniają mnie jako wpływowego sojusznika, a ty... Nie doceniasz mnie. Tak jak wcześniej. I to było twoją zgubą, twoją i twoich poprzedników, którzy śmiali się ze mnie wyśmiewać! — zawarczał, strosząc swoją sierść. — Sądziłem, że zmądrzałeś, ale ty znów popełniasz te same błędy, psie! 

Samotnik syknął, gdy poczuł przejściowy ból na swoim pysku. Na moment zatoczył się do tyłu, ale to nie wyprowadziło go z równowagi. 

— Widzę, że najechałem tobie na ego. Tak łatwo cię zdenerwować. To nie przystoi Księżniczce — zamruczał z nienawiścią przesączoną w tonie głosu. — Więc to Entelodon lub Duma muszą załatwiać za ciebie konflikty? No dalej, pokaż pazurki. Zabij mnie, jeśli potrafisz. A może wolisz się wyręczyć? Doceniam silne koty, Jafarze, a ty do nich nie należysz. Istnieje różnica między siłą, a dobrym ustawieniem. Pomyśl, czy dałbyś radę przetrwać bez swojej obstawy i sojuszy. Bo ja dałem. I nie potrzebowałem, tak jak ty, kryć się za kimś znacznie silniejszym. — Zbliżył się do niego, naprężając mięśnie, gotowy by oddać mu z nawiązką policzek, jaki został wymierzony  w jego pysk. I po chwili zrobił to, nie ważąc na konsekwencje. — Spanikujesz, gdy kropelka krwi ubrudzi twój pyszczek?

Zasyczał na niego wrogo, zaraz czując jak ból rozchodzi się po jego pysku. Zachwiał się do tyłu, krzywiąc się, lecz nie rzucił się na Białozora, tak jak ten tego oczekiwał. Zamiast tego wyprostował się dumnie. Nie mógł dać mu się sprowokować. Wiedział co chciał ugrać, ale musiał wziąć się w garść. Zresztą już czuł gdzieś nad sobą uważny wzrok Bastet, która była gotowa wkroczyć do akcji i oskórować kocura za ten czyn. Walka byłaby błędem. Nie oznaczało to jednak, że nie był na nią gotów. Był, lecz to nie byłoby mądre posunięcie. 

— Nie. Nie zamierzam cię uszczęśliwiać walką, której pragniesz. — Oblizał pysk. — Nie jestem zdziczałym kotem, który myśli przez kły, tak jak ty. A dobrze wiemy, że chciałbyś poczuć moje "pazurki" na swoim ciele. Inaczej byś się o nie tak nie dopraszał, próbując wytrącić mnie z równowagi... — przerwał, jakby nagle sobie coś uświadomił. — Och, a więc to, to? Wróciłeś, ponieważ chcesz sobie coś udowodnić? Że jesteś zdolny mnie pokonać i upokorzyć przed światem? Oj, Azorku... Zatańczyłbym z tobą, ale nie na twoich warunkach. A co do tych poprzednich słów, to owszem. Wyręczam się kotami, ponieważ umiem wykorzystywać każdą przewagę, nawet jeśli są to metody niehonorowe. Takie jest życie w Betonowym Świecie — zaśmiał się. — To wszystko. — Obrócił się, robiąc okrąg łapą za sobą. — Jest moje. A ty. — Podszedł do niego i dźgnął go łapą w pierś. — Myśląc tak powierzchownie nigdy ze mną nie wygrasz. Nie wstydzę się tego, że jestem kanciarzem w tej grze, mój miły. Zdaje sobie sprawę jak przebiega rozłożenie talii. Dlatego powtórzę. Naśle na ciebie wszystko co mam. Całą moją potęgę. Będę obserwował to z tyłu. To jak cię rozszarpują... I nawet mnie nie dotkniesz. No chyba, że... Zmądrzejesz i przestaniesz mnie umoralniać i gderać coś o sile, bo ja... Wyznaję inną siłę. Nie pochodzącą z łap, którą ty wyznajesz. Nazywa się... Inteligencja. Czy jeszcze ją posiadasz? Czy może utraciłeś ją bezpowrotnie, hm? 

— Bardzo spłaszczasz moją osobę stwierdzeniem, że nie mam rozumu poza kłami i pazurami. A to ponoć ja ciebie nie doceniam? — zaśmiał się. — Gdyby zależało mi wyłącznie na walce, byłbyś już martwy, ale nie będę ci okazywał litości.  Zasługujesz na coś po stokroć gorszego od śmierci — miauknął, wpatrując się w niego chłodno. — Nie interesuje mnie jakakolwiek relacja romantyczna, a tym bardziej cielesna z twoją osobą, ale widzę, że ty masz bardzo ciekawe fantazje na ten temat, bo tylko o tym mówisz, utwierdzając mnie w przekonaniu, że to tobie zależy. Wyręczasz się kotami, co jest choć logicznym zagraniem, to niezwykle ryzykownym. Bo przyjdzie taki dzień, gdzie będziesz zdany na siebie, ale przyzwyczajony do tego, że wszyscy podają ci do łapki to, co zechcesz, nie będziesz w stanie sobie poradzić. Gdzie jest ta twoja potęga, Księżniczko? Bo ja nie widzę przed sobą potężnego żołnierza z hordą gotowych do walki kotów. Widzę samotnego pieszczocha noszącego słodki aromat, chuchro z kolorowymi pazurkami i obróżką. Inni też to dostrzegają, bo w Betonowym Świecie nikt nie wierzy, że ktoś taki jak ty może wydawać rozkazy. Kanciarzem tutaj jest każdy, Księżniczko, ale żeby oszukiwać, trzeba wiedzieć, jak to robić. Stając pod łapą swoich sprzymierzeńców sam sobie budujesz krzywdzący obraz, który już teraz cię prześladuje. Miejscowe koty nie mają oporów w tym, by wierzyć w niszczące twoją reputację plotki, bo sam dzień za dniem udowadniasz im, że mają rację. Postępujesz pochopnie, na starcie myśląc, że jedyne, czym posługuję się w walce to prowizoryczne oszustwo i cztery umięśnione łapy. Nie przeżyłbym, gdybym miał posługiwać się tylko siłą fizyczną. Ale ty tego nie dostrzeżesz, bo widzisz siebie ponad innymi. Jesteś zbyt zapatrzony we własne osiągnięcia, żeby zważać na potencjalne ryzyko. Ale każde życie jest kruche i wisi na włosku, mój drogi. Można zniszczyć kota nie tylko za pomocą łap i pazurów.

Na gwiazdy na niebie, ale on się rozgadał. Naprawdę nie rozumiał skąd w nim tyle... weny twórczej na wyplucie z siebie takiej ilości słów. Czyżby się podekscytował? W zasadzie to dobrze... Kocur nieświadomie zdradzał mu wiele cennych informacji, które pozwolą mu naprawić błędy, które on dostrzegał. Było to z jego strony urocze, że tak mu pomagał, nawet o tym nie wiedząc. Musiał jednak udawać przed nim głupka, aby nie zorientował się, że robił go przez ten cały czas w konia. 

Ziewnął, po czym otarł łapą pysk teatralnie. 

— Och, coś mówiłeś? Myślałem, że to magiczne okno Dwunożnych tak nadaje. Mógłbyś powtórzyć? — zamruczał, uśmiechając się chytrze. — Albo nie... Raczej wyzionąłbym ducha, gdybym miał tego po raz kolejny słuchać. — Przysunął się do niego, po czym zmierzwił mu łapą sierść pod brodą. — Jedyną fantazje to masz ty, Azorku. Aż byłbym pełen podziwu, gdybyś sam nie udowadniał mi, czego tak naprawdę pragniesz. Czy znów będziesz wyglądał mnie co dnia z dachu? Chodził za mną niczym cień i rozpowiadał kolejne plotki, tylko po to, abym do ciebie przyszedł? Nie wiem czy wiesz, ale ten kto tak usilnie się zapiera, zwykle ma coś na sumieniu. A ty już kilkukrotnie to zrobiłeś podczas naszej jednej rozmowy. — Popatał go łapą po policzku.

Tym razem Białozór chyba się zirytował jego czynem, ponieważ splunął mu prosto w twarz. Obrzydlistwo. Jak tak było można?! Czy on miał jakieś resztki rozsądku? Aż zebrało mu się na mdłości. 

— Łapy precz ode mnie. Stale utrzymujesz, że szukam twojej uwagi i chcę z tobą bliższej relacji, ale to ty łasisz się do mnie, jakby nikt cię nigdy nie kochał — prychnął. — Pogląd, że zapieranie się to dowód na kłamstwo jest płytki jak całe twoje próby nawiązania ze mną relacji. Jesteś obrzydliwy... Nie starczy ci, że jesteś przedmiotem w łapach Dumy? Chcesz, żebym i ja cię zdominował w związku?

— I kto tu jest obrzydliwy? Prostak — skomentował ten czyn z obrzydzeniem wycierając ślinę ze swojego pyska łapą, aż dygocząc z odrazy. Od razu wytarł łapę z jego flegmą w sierść vana. Nadawała się idealnie do tego. — Widać, że mamusia nie nauczyła cię kulturalnego zachowania. Nie pluje się kotom w twarz, Azorku. — Zadarł łeb, aby nieco go przewyższyć wzrostem, ale nadaremno, bo on był oczywiście olbrzymem. — Nie jestem przedmiotem w niczyich łapach — odrzekł zimno. — A ty nie byłbyś nawet w stanie mnie zdominować. To ja zawsze jestem górą. Przekonałeś się już o tym skarbie. A to co insynuujesz pokazuje mi twój poziom inteligencji. — Posłał mu uśmieszek. — Bo to nie ja cię podrywam, lecz to ty nie możesz o mnie zapomnieć. Wróciłeś i stawiłeś się na spotkanie, o którym cię nie informowałem, czyli musiałeś mnie obserwować. Na dodatek nie zabiłeś mnie i tylko się puszysz gniewnie, rzucając obelgami. To raczej tobie zależy, nie mi na naszej... jak to powiedziałeś? Relacji?

— Nie ignoruje się kotów, gdy do ciebie mówią i nie dotyka się, gdy nie chcą. Zasady kultury też nie są tobie znane — Białozór spojrzał na niego rozbawionym spojrzeniem, gdy ten wysilił się, by go przewyższyć. — Ja w przeciwieństwie do ciebie nie brzydzę się pierwszym lepszym brudem i nie jestem snobem, który zdechłby bez dachu nad głową i zapachu kwiatków w legowisku. Przekonałem się? Nie potrafisz nawet słowami wywrzeć na mnie wrażenia, a podobno tak cenisz sobie inteligencję. Więc gdzie ona jest? Gdy ja cicho planowałem, ty nawet nie wiedziałeś, że wciąż żyję, a masz szpiegów. To ty zdenerwowałeś się pierwszy. Wbrew pozorom, to ciebie idzie niezwykle łatwo wyprowadzić z równowagi. Dlaczego miałbym cię zabijać? Miałbym okazać ci łaskę? Nie myślę pazurami, jak lubisz mówić. Nawet fizyczne tortury to zbyt mała kara dla kogoś takiego jak ty.

Ojoj... Ktoś tu się rozzłościł. Nie było to widoczne, lecz same słowa wypowiadane przez wroga, jasno wskazywały na to, że próbował go podłamać na duchu. Cóż... Nie takie z nim numery. Wręcz uważał to za zabawne, że tak starał się go za wszelką cenę obrazić i pokazać, że jest ponad nim, gdy tak naprawdę był zwykłą myszą kanałową, która nie miała nic do zaoferowania światu. 

— Ja robię... co tylko chcę. Ponieważ moja pozycja jest ponad twoją. Więc mogę naruszać twoją przestrzeń ile tylko zapragnę, bo wiem, że brakowało ci moich zaczepek. Inaczej byś nie wracał. I tak, owszem. Przekonałeś się. Przegrałeś walkę o Kasztelana. Nie masz sojuszników. A to, że ukryłeś się jak szczur w norze udowadnia, że nie masz przeciwko mnie siły zdolnej do tego, aby mnie pokonać — mruknął, owijając ogon o swoje łapy. — Inaczej zrobiłbyś już to dawno... A ta twoja kara... cóż. Nie nadchodzi — zaśmiał się. — Jak mam brać ciebie na poważnie, skoro nawet nie umiesz się bawić? Zachowujesz się jak przestraszony prawiczek.

— Nie mam sojuszników? — van zaśmiał się cicho, spoglądając na niego. — Długość mysiego ogona dzieliła twoją kochaną Czaszkę od śmierci. Zastanowiłbym się, co jest dla ciebie na tyle ważne, byś zaakceptował ryzyko stracenia tego. Sądzisz, że możesz dyrygować wszystkimi i bezkarnie rozstawiać koty po kątach, zabijać sobie tych niewygodnych, bez możliwości, że twoi poddani będą mieć dość takiego życia? Siedziałem w ukryciu. Czy to przejaw strachu czy braku siły? Bardziej faktu, że wolałem odzyskać potrzebne siły i zaczekać na odpowiedni moment. Gdybym chciał, już by cię nie było i sam widzisz, że jesteś przy mnie chuchrem. Ale dopilnuję, żeby ten koniec był spektakularny. Nie sprzedaję swojego ciała za pozycję, tak jak ty, Księżniczko. Mam do siebie szacunek, a ty zachowujesz się jak... Kocię. Nie jak dorosły kot, zwłaszcza na takim stanowisku.

Obserwował jego reakcje dosyć uważnie. Musiał mieć pewność, że mówił szczerze, a nie wciskał mu kit. Wychodziło na to, że kocur rzeczywiście miał sojuszników. Znali jednego, ale po sposobie wypowiedzi Białozora, można byłoby się spodziewać, że nieco poszerzył swoją działalność i mógł mieć ich i nawet kilku. 

Nie dał po sobie poznać, że te słowa wzbudziły w nim pewien niepokój. Uśmieszek nie schodził z jego pyska, gdy z politowaniem kiwał głową. 

— Ja ich nie trzymam. Oni sami do mnie przychodzą, ponieważ daje im coś, czego nikt inny nie potrafi. Nadzieję. Ty tego nie zrozumiesz. — Wstał. — W takim razie musisz czuć się bardzo upokorzony, skoro kocię cię przewyższyło i zdobyło wszystko o czym marzyłeś jedynie w snach. Spektakularny upadek — wziął głęboki oddech. — Cóż... To pasuje do mnie. W końcu jestem wspaniały, czyż nie? Jakież to zaplanowałeś atrakcje? — Przysunął się do niego specjalnie bliżej, aby się z nim jeszcze bardziej podroczyć i zmusić do cofnięcia. Gdyby udało mu się go przyprzeć do muru, mógłby wygrać tą potyczkę. Gorzej jednak było z faktem, że Białozór nie zamierzał mu się tak łatwo poddawać, a jego potężne ciało ani drgnęło. 

— Nie będę kłamać, że twoje starania są złe. Owszem, jesteś inteligentny, ale twoje zagrywki poziomowo nie dorównują noworodkowi. Nie czuję się źle faktem, że ci to mówię, bo to nie ja na tym tracę. Ty dajesz nadzieję? Na co? Na życie w posłudze jakiemuś panu w sweterku? Wszyscy wiedzą, że to Entelodon jest panem miasta. Ty tylko robisz za jego pupilka, bo tak ci wygodnie, dopóki trzymasz się na tej pozycji. Wszystko, co jest na świecie jest kruche i zniszczalne, tak jak to, co osiągnąłeś. Nie ma rzeczy niemożliwych do zaprzepaszczenia.

Wtulił się pyskiem w jego sierść, nieco zirytowany, że nie ustąpił. Przykleił się więc do jego boku, napierając, by skierować go bliżej kątowi ogrodzenia. Wyczuł jak dreszcz przebiegł po futrze niebieskiego, gdy ten zaczął się do niego tulić. Było to zabawne spostrzeżenie. Nie spodziewał się, aby kocur się bał bliskości... Wiele jego słów puszczał mimo uszu. Nie chciało mu się na nie odpowiadać i bronić się, gdy doskonale wiedział, że do Białozora nie dało się przemówić. 

— Nadzieje na przeżycie. — Zadarł mocno łeb w górę, by jego szept dotarł do jego ucha. — To im daję. A ty? Nic im nie zaoferujesz. Jeżeli zniknę, poczują ten ból i świadomość, że wracają do brutalności świata i walki o przeżycie. Ja dałem im spokój. Więc... Na kogo skierują swój gniew? A no na ciebie. Nie odpowiedziałeś jednak na moje pytanie — przypomniał mu to, zaraz jednak dodając. — Mmm... Aż się przypominają dawne czasy, nie sądzisz? Może nie chciałbyś odpuścić i porobić za mojego psa? Jesteś wszak taki duży. Mógłbyś mnie wozić na swoim grzbiecie... — rzekł zaczepnie. 

— Matka cię nie kochała? Wciąż jesteś myślami w dzieciństwie i tęsknisz za naszą relacją? Och, urocze. Trzeba było myśleć, zanim zdradziło się swoich pobratymców — warknął dawny przyjaciel, nie ustępując mu.  — Dałeś im szansę na przeżycie, ale jakim kosztem? Mordujesz bez opamiętania, a gdyby ktoś został skrócony o łapę, bez skrupułów wyrzuciłbyś ich w smród, błoto i biedę, bo nie byłby dłużej przydatny. Ja daję coś więcej i zapewniam bezpieczeństwo nie tylko młodym i sprawnym kotom. Z brutalnością mają do czynienia będąc w twoim gangu i poza nim. Ona zawsze istniała w Betonowym Świecie i będzie bez względu na pozycję. Znacznie bardziej wartościowe zamiast tego jest podarowanie im - owszem, brutalności i ryzyka śmierci - ale w grupie, gdzie stawiasz czoło niebezpieczeństwu z całą hordą u boku, bez strachu o to, że jest się pionkiem w grze wpływowego kocura. Czyli coś, czego nigdy nie będziesz w stanie osiągnąć. Nie odpowiem na to pytanie, Księżniczko. Nie użyczę ci tej satysfakcji. Nie dotrzesz na szczyt góry bez ciężkiej wspinaczki, tak jak nie zdobędziesz ode mnie łatwych odpowiedzi bez zasłużenia sobie na to.

— Oj nie bądź taki zgryźliwy, sztywniaku. Dalej rozpamiętujesz przeszłość... Dlatego taki jesteś cięty i uparty. Ale powiem ci, że to nawet miłe, że tak się o mnie troszczysz. Chociaż przyznaję, że cuchniesz gorzej od zdechłej ryby. — Otarł się o niego łbem, by następnie przejechać swoją głową od jego barku przez pierś, kończąc na jego drugiej stronie. Uśmiechnął się pod nosem, przyklejając się do jego drugiego boku. Musiał przyznać, że bawił się nieźle. Kocur nie zorientował się, że go oznaczał swoim zapachem. To dopiero dla niego hańba, że dał się tak omamić pieszczoszkowi. Ciekawe co powiedzą jego kompani, gdy wróci pachnąc świeżą różą. — Jakże mógłbym zasłużyć na takie podpowiedzi? Czego takiego pragniesz, Azorku? 

— Twojego cierpienia — van burknął lakonicznie. — Co, gdybyś umarł? Co z twoim majątkiem? Niektórzy potrafią budować coś, co ich przeżyje, ale ty do takich nie należysz.

To naprawdę było śmieszne jak starał się ruszyć jego sumienie i udowodnić mu, że był niczym marny pył, po którym nic nie zostanie. Tak jakby mu zależało, aby myśleć o tym.

— Gdybym umarł, to nie byłoby już na mojej głowie, nie sądzisz? — Odsunął się od niego, zadowolony z tego, że kocur niczego się nie domyślił. — Będę już wracał... Jednak jeśli znów się stęsknisz to wiesz gdzie mnie szukać. Nie rozrabiaj za bardzo, dobrze? Sprzątanie po tobie jest... uciążliwe.

Białozór skierował na niego nienawistne spojrzenie.

— Pozwalaj sobie, dopóki możesz. — Zwykłe obrzydzenie zmieniło się w gniew, jak gdyby właśnie dotarło do niego jak go upokorzył. — Lepiej nie śpij, jeśli nie chcesz umrzeć we śnie.

I odwrócił się, by jak najszybciej zniknąć z tego miejsca i obmyć się z obrzydliwego zapachu, jakim został oznaczony przez Jafara. 

Gdy odszedł za bezpieczne rejony ogrodzenia, dał znać Bastet czającej się na dachu, aby go śledziła. Innym, którzy czekali na jego rozkazy, wskazał pozycje, po czym wrócił do domu, oczekując na wieści, czy cała akcja się udała. Ah... Azorek jak zwykle go nie doceniał... Jaka szkoda... Miał nadzieję, że spodoba mu się powitalna niespodzianka i zrozumie, że nieważne jak się naprodukuje i ile gróźb pójdzie w ruch, nigdy z nim nie wygra. Bo on wiedział jak radzić sobie z takimi przeciwnościami losu... Jego najlepszym sprzymierzeńcem w takich chwilach był ból i strach. A co może być przerażającego, jak nie atak z zaskoczenia kilku kotów, gdy jest się samotnym jak palec? 

<Bastet? Do dzieła>

Od Bastet CD. Jafara

 Zeskoczyła z krzesła, zmierzając za Jafarem. Nigdy nie wchodziła po takich dziwacznych schodach - te na mieście były zazwyczaj niziutkie. Jednak z gracją wspinała się na górę.

— Co takiego się tam znajduje?

— Moje pokoje. — Zaprowadził ją do drzwi, w którym była klapa. Wszedł przez nie do niewielkiego pomieszczenia gdzie ziemia była miększa od trawy, a materiał pod łapami tak delikatny, że aż to było nieprawdopodobne.

— To jedwab — powiedział, omijając legowisko pełne piórek, a które musiało być tak miękkie jakby spało się na chmurze. — Tutaj wypoczywam. Podoba ci się? 

Poczuła dziwne uczucie, gdy ustała łapą na dziwnym materiale po przejściu przez klapę. Musiała przyznać, że spanie tutaj musiało być niezwykle wygodne i Jafar zdecydowanie musiał mieć świetne warunki do spania, jednak to nie dla niej. Była przyzwyczajona do ograniczonych wygód - była w końcu morderczynią, która wielokrotnie zbrukała swoje łapy krwistą posoką. Gardziła wygodami na rzecz pełnienia ochrony dla swojego pana.

— Nigdy wcześniej nie widziałam czegoś takiego — rzuciła zgodnie z prawdą. — To musi być niebywale wygodne.

— Jest. Możesz się położyć i sprawdzić jak to jest — zaproponował jej. — Pokaże ci jeszcze widok. Stamtąd widzę całą okolicę. Lecz będziemy musieli przejść do innego pomieszczenia.

Czyli mógł stąd obserwować najbliższą część miasta? Ona używała jako punktów widokowych dachów budynków, ale najwidoczniej Jafar miał wygodniejszy i mniej ryzykowny sposób. Usiadła, a potem położyła się na miękkim jedwabiu, mając niemal uczucie, jakby zapadała się pod siebie. 

— Dziwne uczucie — przyznała. —  Ale przyjemne —  odniosła się do jego ostatnich słów, unosząc zainteresowane uszy. — Jak dużo jesteś w stanie stamtąd zobaczyć? Ja zazwyczaj wspinam się na dachy lub wysokie drzewa, żeby wypatrzeć coś w dalszym zasięgu wzroku.

— Możliwe, że mniej niż z dachu, lecz jest to bardziej bezpieczniejsze. Ja przynajmniej nie chciałbym skręcić sobie karku spadając ze śliskich dachówek, — Podszedł do niej, ocierając się o nią łbem. — Ale ty urodziłaś się fruwając — zażartował. — Moja Bastet, mój cieniu, me oczy i uszy... — wymruczał.

Zamruczała głośno, wpatrując się w niego lekko przymrużonymi ciemnymi oczami.

— Och, Jafarze, czym bym była, gdybyś mi tych skrzydeł nie pozwolił rozwinąć? —  spytała z cieniem uśmiechu na pysku.

Z gardła wydobył mu się rozbawiony pomruk. 

— Ubłoconą Czaszką. A teraz ma piękna, lśnisz w blasku słońca, pachniesz świeżością, a twój pyszczek przeraża mych wrogów. — Zetknął się z nią nosem, kierując kroki ku wyjściu. Ogonem przesunął jej pod brodą, zachęcając ją do dalszej oprowadzki.

Uśmiechnęła się leciutko i ruszyła powoli za nim, rozglądając się przy okazji. Zaprowadził ją do innego, większego pokoju, gdzie był bujany fotel z kłębkami wełny. Ominął go jednak. Wejście na balkon było uchylone, więc przecisnął się przez szparę, robiąc miejsce Bastet. Następnie wskoczył na swój "tron", który był krzesłem i zaprosił Bastet, aby do niego dołączyła. 

— Stąd obserwuję okolice. O ile nie pada.

Bastet wskoczyła na krzesło, siadając tuż obok Jafara i spojrzała na widoki rozciągające się przed nimi. Niesamowite, siedzieć, widzieć i czuć się jednocześnie tak bezpiecznie. Ona jednak najbardziej lubiła wolność i niezależność, jaką czuła podczas samotnych wędrówek po krawędziach dachów. Nie mogła jednak nie zachwycić się nad pięknem uczucia wszystkowidzenia - po prostu spoglądasz w dół i czujesz się jak oko świata, przed którym nic się nie ukryje.

— To siedlisko jest umiejscowione idealnie, żeby rzucać dobry widok na cały Betonowy Świat. Niesamowite.

— Nie bez powodu je wybrałem — mruknął, ocierając się łbem o jej szyję, pozostawiając na niej swój świeży i słodki zapach. — Cieszy mnie, że jesteś tu ze mną — szepnął na jej ucho, kładąc głowę na jej ramieniu. Przypatrywali się otoczeniu jeszcze chwilę, by ostatecznie wrócić do środka. 

* * *

Słońce było piekielnie gorące i najchętniej nie wychodziłaby z cienia, ale miała na barku sprawę niecierpiącą zwłoki, która wymagała jak najszybszego obgadania z Jafarem. To, co się działo, było co najmniej dziwne, a ona musiała poinformować o tym szefa. Ktoś czaił się na jego życie i wiedziała, że była to grupa co najmniej dwóch kotów, choć nie wiadomo, ile wspomniany Białozór miał popleczników. 

Widząc znajomy płot, zgrabnie wskoczyła na niego i przeskoczyła na drugą stronę, przedostając się z brudnej ulicy do idealnie zachowanej posesji szefa. Widząc Jafara odpoczywającego jak zwykle na swoim miejscu, kotka dostrzegła, że gdy tylko usłyszał jej kroki, obrócił się w jej stronę i wyprostował. Widocznie nie spodziewał jej się o tej porze, i słusznie.

— Coś się stało, że o tej porze cię witam? — Bastet zauważyła, że ten powiódł wzrokiem po jej sylwetce, jakby próbując doszukać się ran.

Otaksowała go szybko spojrzeniem i bez zbędnych ceregieli, wzięła wdech, żeby złożyć mu raport.

— W nocy zostałam zaatakowana, gdy rozglądałam się po okolicy z dachu. Sądziłam, że to kolejna łatwa ofiara, ale kotka, z którą miałam sposobność walczyć była... Dobra. Nawet bardzo dobra. Dorównywała mi umiejętnościami. Próbowała przekonać mnie, żebym cię zdradziła i dołączyła do grupy niejakiego Białozora. Te imiona nic mi nie mówią, ale od razu pomyślałam, że coś jest na rzeczy, skoro dostałam od niej niebezpośrednio informacje, że planują zakończyć twoje życie. Nie wiem, co się dzieje, ale musimy być ostrożniejsi. Będę częściej patrolować miasto, jeśli tylko zajdzie taka potrzeba.

Słysząc imię kocura wzrok czarnego wyraźnie spoważniał, a napięcie zaczęło być wyczuwalne w powietrzu. Jego końcówka ogona zadrgała niespokojnie. 

— Tak, bądź ostrożna — mruknął do niej. — I ostrzeż wszystkich, aby mieli oczy dookoła głowy. Jeżeli jakiś samotnik zacznie im szeptać głupoty, niech go pogonią. Niech pod żadnych pozorem nie słuchają jego kłamliwych słów — zawarczał, po czym wstał i zaczął chodzić to w prawo, to w lewo, niczym rozjuszony lew. — Tak ci powiedziała? — prychnął. — Ojej... Najwidoczniej... Nie zna swojego szefa tak dobrze. Azorek nigdy by nie chciał mnie zabić, o nie. — Pokręcił łbem. — Kto by wtedy się za nim uganiał? Najwidoczniej się stęsknił i znów próbuje zwrócić na siebie moją uwagę.

Pokiwała głową, gdy wydawał jej rozkazy do wypełnienia.

— Przekażę twoje słowa — oznajmiła, wsłuchując się w jego kolejne zdania. Szczerze wątpiła, by chęć przekabacenia na swoją stronę członków gangu wroga miała podłoże wyłącznie w chęci zebrania jego atencji. Musiało chodzić o coś więcej, niż zwykła sympatia do Jafara. — Czyli go znasz. Sądząc po słowach jego pośredniczki, chce zrzucić cię z dobrej pozycji. Trzeba się dowiedzieć, gdzie mają kryjówkę. Mogłabym spróbować ich podsłuchać. Skoro są na etapie wdrażania kotów do swojego ruchu, muszą mieć już mniej lub bardziej zarysowany plan. Myślę, że gdyby... bezpośrednio chciał się z tobą związać, zwróciłby na siebie twoją uwagę w sposób mniej zachęcający cię do pozbawienia go kończyn, ale kto wie, co tacy jak oni mają w głowach.

— Znamy się od dziecka — uświadomił jej to, na moment przystając. — Zawsze pragnął atencji, to się nie zmieniło. Wie doskonale gdzie należy uderzyć, aby mnie rozzłościć. Ale owszem, dobrze mówisz, Bastet. Musimy dowiedzieć się gdzie się ukrywają i zdusić ten jego bunt w zarodku. Jeszcze tego mi brakowało na głowie, aby go ponownie niańczyć... No nic. Trzeba będzie go uwięzić. To nie będzie proste. Wyrósł na bydlę. To on odpowiada za to moje obraźliwe miano, które używają w mieście po dziś dzień. — Skrzywił się z odrazą. — Być może znów rozpuści swoje nici, podkopując mą reputację, tak jak ten robal Melasa. Nie wiadomo ile ma sojuszników. Trzeba się ich pozbyć. 

Skinęła głową z głośnym westchnięciem.

— Podejrzewam, że niedługo zacznie siać zamęt na ulicach. Jeśli znajdzie się w gronie innych niesympatyków twojej osoby, może zwiększyć swoją grupę i tym samym możliwości — miauknęła. — I zachował tą nienawiść przez tyle księżyców, zamiast odpuścić... — znała tylko jedną osobę równie zdeterminowaną i upartą  i był nią jej brat. — Nie widziałam go na własne oczy, więc nie wiem, na ile silna jest jego budowa ciała, ale będę mieć to na uwadze przy ewentualnej konfrontacji. Nie chcesz go zabić? — spytała lekko zaskoczona na fragment o uwięzieniu kocura.  Wypowiedź Jafara rozjaśniła jej jeszcze spojrzenie na osobliwe przezwisko, jakie nosiło się po mieście. Księżniczka. Mięśnie same prężyły jej się na wydźwięk tego słowa, jakby zakodowane miała we łbie, że należy dawać nauczkę tym, co go używają.

— Zabić... O nie... Lepszą satysfakcje mam z tego jak musi obserwować, że przegrał. Gdybym go uwięził, mógłbym go torturować tak do końca życia. To ciekawsze rozwiązanie. A on... cóż. Zasługuję na specjalne traktowanie. W końcu to mój pupilek. Gdy tylko wychodzę na spacer, on już mnie wygląda. Jego zachowanie jest urocze, chociaż przydałoby mu się uciąć język.

Pokiwała głową. Doskonale rozumiała uczucie, które pętało się w kocurze. Nie chciał śmierci, łaski i końca cierpienia dla wroga.

— Rozumiem. Lepszy jest widok porażki, niż śmierć uwalniająca kota od wszystkich cierpień — zamruczała cicho na dalsze słowa czarno-białego. — Nie ma nic niemożliwego. Jego gęby też można się pozbyć.

— Prawda — przytaknął jej. — Będę musiał się z nim skonfrontować. Być może uda mi się wybadać grunt. Nie jest zbyt mądry, chociaż stara się takiego zgrywać. Ciekawe czy się zmienił... Nie podoba mi się jednak to, że ma sojuszniczkę. Pozbądź się jej. Najlepiej weź kogoś do pomocy. Jeżeli Azorek chcę wojny, to ją dostanie. Pozbędziemy się jego najsilniejszej figury.

Skinęła głową, uśmiechając się cierpko.

— Jeśli tylko ją namierzę, spróbuję zapędzić ją w kozi róg. Pozbycie się wszystkich jego sojuszników może być trudne, ale postaram się wybadać sytuację. Z pewnością nie ma tyle do zaoferowania co ty, więc jeśli ma popleczników, bardzo łatwo będzie ich przekupić. Jak wygląda?

— Och... Łatwo go rozpoznasz. Jest niebieskim vanem o białym ogonie. Nie ma oka, drugie jest przecięte blizną i pomarańczowe. Ma długą sierść — wymruczał uśmiechając się pod nosem. — Mam nadzieję, że wyjął już ten kij ze swojego tyłka, bo naprawdę powiem ci Bastet, że z nim rozmowa jest jak obijanie się o kamień. Dlatego nawet, gdy go spotkasz, nie tocz z nim rozmów, a po prostu... działaj. Tak jak zawsze. — Przybliżył się do niej i otarł o nią swoim łbem.

Zamruczała cicho, a jej wibrysy zadrżały. Oczywiście zapamiętała informacje przekazane przez Jafara.

— Tak jak zawsze — powtórzyła, odwzajemniając gest. — Powinnam już iść. Będę mieć na baczności twoje słowa. Nieważne, czy zajmie nam to dzień czy księżyc, pozbędziemy się całego tego ścierwa.

— Dobrze. Idź i wracaj cała. Nie chciałbym cię stracić. Dużo dla mnie znaczysz — wyszeptał jej do ucha, po czym wrócił na swoje poprzednie miejsce, wpatrując się w leniwie płynąca wodę.

Kotka natomiast zniknęła niemalże w mgnieniu oka, tak jak miała w zwyczaju z krótkim tylko pożegnalnym uśmiechem, od razu torując sobie drogę na jeden z dachów.

<Jafar?>

[przyznano 5%]

Od Jafara CD. Bastet

 Zaśmiał się gardłowo, kręcąc łbem.

— Moje łapy służą do czego innego, Bastet. Starucha zajmuje się porządkami. Wręcz codziennie tu sprząta z mojego rozkazu — powiedział, prowadząc kocicę przez korytarz, w którym marmurowa podłoga wręcz lśniła tak, że można było się w niej przejrzeć. Minął jakiś antyczny wazon i popiersie dwunożnego, wkraczając do miejsca, gdzie jadał posiłki. Starał się być blisko samotniczki, ponieważ zdawał sobie sprawę z tego, że mogła nieswojo czuć się przepełniona ogromem tego miejsca. 

— Nie bój się. Nic ci tu nie grozi — zapewnił ją, czekając aż się zbliży.

— Zdążyłam już zobaczyć straszniejsze rzeczy, więc nie sądzę, abym się czegoś przestraszyła, ale muszę przyznać, że wielkość tego miejsca jest przytłaczająca. Nigdy nie byłam w środku legowiska Dwunożnych. Sądziłam, że urodzona w rzeczywistości Betonowego Świata widziałam wszystko, co stworzone przez dwunogich, ale jednak się myliłam. Niesamowite, a zarazem obce. Uważałam Dwunożnych za krwionośne istoty, ale widać... Da się ich sobie podporządkować. A przynajmniej tobie się to udało.

— Oczywiście. Jeszcze wiele cię tu zaskoczy, zobaczysz. — Posłał jej cwaniacki uśmieszek, po czym wskoczył na krzesło, a następnie na stół. Starsza Dwunożna właśnie krzątała się przy półce, która dawała ogień, nucąc pod nosem jakąś melodie. 

— Starucho gdzie ta pieczeń? Wyszedłem już kilka uderzeń serca temu, a dalej nie ma! — skarcił ją, owijając ogon wokół swoich łap. 

Bezwłosa odwróciła się słysząc jego miauki, po czym powiedziała coś co niezbyt zrozumiał. Po jej pysku jednak widział, że pewnie to miało oznaczać, że zaraz będzie wszystko gotowe. No. Tylko była jeszcze inna sprawa. 

— Bastet, chodź tu do mnie. Nie jadam na ziemi jak pospólstwo i ty również nie będziesz. 

— To zaszczyt — rzuciła tylko, nim sama zajęła miejsce na dziwnym ustrojstwie sporządzonym przez Dwunożnych. 

Obserwował jak starucha wyciągnęła z szafki złotą miskę, wykładając z gara zaraz potem pieczeń. Pokroiła ją na małe kawałki, które następnie wrzuciła do uszykowanego naczynia, na co aż mu ślinka naleciała do pyska. 

Siedział dumnie oczekując, aż niewolnica da mu jedzenie. Brzuch powoli upominał się o pokarm, a smakowity zapach w tym mu nie pomagał. Zaczął machając zniecierpliwiony ogonem, starając się znieść tą niedogodność ze spokojem.

Gdy Dwunożna miała już mu podawać posiłek, zauważyła Bastet. Na jej pysku pojawił się radosny uśmiech, a z jej gardła wydobył się śmiech, po czym szybko i jak na nią sprawnie, wyciągnęła kolejną z misek, dokrajając pożywienie jego gościowi. Kobieta dalej uradowana z nowego nabytku w tym pomieszczeniu, położyła im danie przed nos, jeszcze machając zaczepnie swoim pazurem w jego stronę. Nie odważyła się jednak pogłaskać Bastet, ponieważ zdawała sobie sprawę z tego, że kocica była jego gościem. W końcu nie raz przyprowadzał kogoś do środka. 

Kobieta coś tam do nich jeszcze powiedziała swoim dziwnym głosem, a następnie wróciła do gotowania. Sam w tym czasie nachylił się nad pożywieniem, zaciągając się aromatycznym zapachem. 

— Spróbuj. Łapy lizać — miauknął, po czym z gracją zaczął jeść.

Bastet z zachowaniem pełnej ostrożności, sięgnęła po pieczeń - aromatycznie pachnącą, ciepłą, inną niż to, co zwykła jeść. Ugryzła najpierw jeden mały kawałek  - a potem, rozkoszując się smakiem rozpływającym się jej w ustach, zaczęła jeść kolejne kęsy z typową dla siebie gracją. 

— Dwunodzy jednak są do czegoś przydatni... Masz szczęście, że u takiej mieszkasz — zamruczała.

Obserwował jak jadła, delikatnie i z uczuciem konsumując swój posiłek. O tak. Musiał przyznać jej rację. Dla takich dań mógł dawać się wciskać w sweterki i inne bibeloty, byle jadać niczym pan. Wątpił, aby sam władca miasta, mógł pochwalić się taką ucztą.

Gdy skończył swoją porcję, oblizał się, ocierając z gracją pysk łapą. 

— Owszem. Miałem szczęście, że trafiłem na taką uległą sługę. — Jego wibrysy zadrgały z rozbawienia. — Nie śpiesz się. Zjedz... Potem z chęcią pokaże ci całość mojego pałacu, moja droga Bastet.

Kocica dokończyła swój posiłek, oblizując pysk. Zamruczała i podniosła na niego wzrok.

— Mogłabym powiedzieć, że podziwiam to, jak żyjesz, ale w rzeczywistości to za mało powiedziane.

Uśmiechnął się pod nosem słysząc te słowa. Owszem. Było co podziwiać. Znalazł niezwykłą Dwunożną, która spełniała się idealnie w swojej roli służącej. Mało który łysolec był taki jak ona, a znał się na tym, bowiem infiltrował teren dość długo nim zdecydował się mieszkać wraz z tym stworzeniem. Inni byli dzicy, zamykali koty w środku, nie pozwalając nawet wyjść do ogrodu, karmiąc jakąś zatęchłą rybą. Nigdy nie dałby się tak poniżyć. To on tu rządził. Starucha to wiedziała i co najważniejsze, zaakceptowała jego wyższość nad swoją osobą. Dlatego też żadne gniazdo nie równało się temu. Żadne nie było otoczone przepychem, a jednocześnie taką czystością. Żadne nie miało w sobie tej iskry wolności, którą tu miał. 

Gdy Bastet skończyła się zajadać, służąca odebrała ich miski, a on zaskoczył na ziemię. 

— Chodź... Pokaże ci prawdziwy luksus, któremu pozazdrości nawet i niejeden pieszczoch — mruknął zadowolony, prowadząc spokojnym krokiem kocicę, po krętych schodach na piętro.

<Bastet?>

Od Bastet CD. Jafara

 — To lilia — wytłumaczył jej. — Jest trująca i niebezpieczna oraz biała niczym śmierć. Twój kwiat, Bastet. Ode mnie dla ciebie. Byś wiedziała jaką dzierżysz potęgę w swym ciele.
Niewątpliwie jako bękart zrodzony w Betonowym Świecie nie powątpiewała w swoje umiejętności kokieteryjne, ale kocur był w tym całkiem niezły. No cóż... Musiała przyznać, że takie słowa od kocura to nie lada komplement. Wsłuchując się w jego głos, założyła kwiat za ucho. Zaśmiała się gardłowo na to, co mówił Jafar.

— Jeśli ty tak mówisz, to jestem w stanie wybić całą hordę kotów dla udowodnienia twojej racji — zamruczała, patrząc mu w oczy. — Śmierć... Ciekawe zjawisko. Naprawdę sądzisz, że byłabym na tyle godna, by być jej ucieleśnieniem?... Ja robię to, co do mnie należy.

Robię to, co do mnie należy - w jej języku "To, co mi się opłaca".

— Oczywiście ma miła. Gdy ujrzałem cię w chwale, z tym mi się wpierw skojarzyłaś — wymruczał, posyłając jej uśmiech. — Moja piękna i zabójcza, Bastet. Czaszko, która niesie śmierć mym wrogom... — Musnął złotawym pazurem, delikatnie jej podbródek. — Nie wątp w siebie. Zasługujesz na takie wyróżnienie. Twa ciężka praca została doceniona.

Wydała z siebie gardłowy śmiech.

— Czuję się doprawdy zaszczycona, Jafarze... Żaden kot, jakiego w swoim życiu spotkałam nie miał w sobie takiej gracji jak ty — uśmiechnęła się i wysunęła teatralnie pazury. — Zabijać to jedno, ale drugie robić to z klasą.

Oczywiście, nie skłamała. Jafar przygarnął ją jako zapchloną przybłędę, uratował ją z brudnej ulicy. Była mu dłużna i zamierzała służyć mu tak długo, aż sama nie umrze. W jakikolwiek sposób.

Nie był jak pierwsi lepsi wpływowi mieszkańcy Betonowego Świata. Miał w sobie ducha arystokraty i Bastet sama nie wiedziała, czy powinna za to gardzić wygodami, czy wręcz przeciwnie.

Ale ona też lubiła być czysta, wyróżniająca się na tle innych kul futer, ciał zaprzątających ulice brudnego miasta.

— Cenię sobie dobre przedstawienie. Gdy już muszę brudzić sobie łapy, robię to szybko i dość niezwykle. — Obserwował jej broń, która na jego oko była dość zaniedbana. Przyłożył do jej łapy swoją, splatając ich pazury, by ocenić, które wyglądały lepiej. No i oczywiście wyszło, że jego. Chociaż ich stan... Był okupiony przez niego koszmarnymi zabiegami Dwunożnej, których nie znosił. Przeniósł wzrok na jej pysk, przyznając przed sobą, że lilia pięknie wkomponowała się w jej ocień futra. — Wyglądasz przepięknie — powtórzył być może już któryś raz.

Uśmiech nie znikał z jej twarzy. Zauważyła, że przez moment kierował spojrzenie na lilię za jej uchem.

— Będę ją nosić. Miałeś rację, odznacza się. Nikt z nami nie zadrze, wiedząc, jakie zbieramy za sobą żniwa. Cały świat mógłby być u naszych łap — przez moment milczała, by zaraz skomentować słowa, które wypowiedział na początku. — Można zabić kota, odgryzając mu szyję, ale można też odgryźć mu język i patrzeć, jak powoli umiera z odwodnienia. Można rozbić czaszkę czy wybić zęby, bez brudzenia się od stóp do głów.

Uwielbiała w nim każdy cal jego zabójczej kreatywności i to, jak na nią patrzył - jak był zaczarowany jej urokiem. Ona w nim również. Czuła dreszcz pozytywnych wibracji za każdym razem, gdy czuła jego zapach, słodki i elegancki aromat, jakim się odznaczał.

— Oczywiście. Wielka prawda w tych słowach — zamruczał. — Nie miałabyś ochoty zjeść coś lepszej jakości niż zdechła mysz? Jadłaś kiedyś pieczeń? — Przekrzywił łeb z zainteresowaniem, odkładając swoją łapę na ziemię. Nawet jego opuszki były pachnące i czyste, ponieważ dbał o nie równie pieszczotliwie co o swoją sierść. Teraz jednak zapragnął zabrać Bastet do siebie, by mogła zakosztować chociaż odrobinę luksusów, którymi się otaczał. Zasługiwała na to zwłaszcza, że miał dzisiejszego dnia istnie dobry humor, co rzadko się zdarzało.

— Pieczeń? Nie słyszałam o czymś takim — powtórzyła zaintrygowana. Czyżby wreszcie napełniła brzuch czymś o wiele lepszej jakości? — Wstyd byłoby odmówić takiej propozycji w twoim towarzystwie — dodała.

Musnął ją ogonem, po czym skinieniem głowy, zaprosił w kierunku swojego domostwa. Pierwszy raz kotka miała przekroczyć jego progi. Zasłużyła. 

Gdy zbliżyli się do drzwi, zatrzymał się i powiedział: 

— Chodź za mną i niczego się nie obawiaj. Za tą przeszkodą czeka cię moje sanktuarium. Jesteś mile widziana. — Po czym przeszedł przez klapę w drzwiach, czekając na nią po drugiej stronie.

Zdziwiło ją to ustrojstwo. Widziała chyba tysiąc razy, jak pieszczochy przez nie przechodziły, ale nigdy sama tego nie robiła. Z początkowym zawahaniem przekroczyła klapę, dołączając do towarzysza. Widok gniazda Dwunożnych od środka był dla niej nowością.

Nie była przekonana co do życia pieszczochów. Dla niej wolność była na pierwszym miejscu. Mieszkanie w domu zdawało się tak dziwne, bo okalały cię ściany zamiast otwartej przestrzeni. Mimo to widok domu był zdecydowanie niecodzienny, a porządek, jaki był w środku zdawał się idealnie odwzorowywać osobowość Jafara.

— Sądziłam, że ogród to twój najpiękniejszy dobytek, ale zmieniam zdanie. Pasuje do ciebie. Jest tak czysto i nienaruszalnie. Sam o to dbasz, czy to ta Dwunożna?

<Jafar skarbie?>

Od Jafara do Bastet

Obserwował leniwie przepływające po niebie chmury, leżąc na ławce, która znajdowała się na werandzie. Czas mijał tak spokojnie. Żadnych krzyków, żadnych pilnie naglących spraw. Był tylko on i ta wspaniała cisza. 

Przymknął oczy, relaksując się bardziej. I wtedy usłyszał czyjeś miękkie kroki. Westchnął, zwracając łeb w stronę Bastet, a jego oblicze się rozchmurzyło. Posłał jej uśmiech, zachęcając ruchem ogona, by się zbliżyła. 

— Witaj, Bastet — przywitał się z kocicą. — Co cię do mnie sprowadza? Chcesz mi potowarzyszyć na ławce? — Zaprosił ją gestem na miejsce tuż obok siebie. 

— Cóż... — Oblizała pysk. — Jaki byłby ze mnie pracownik, gdybym nie sprawdzała, co u szefa? — zamruczała na jego szczodrą propozycję, z której nie zamierzała nie skorzystać. Wskoczyła zgrabnie na miejsce u jego boku, unosząc głowę do góry i rozglądając się po terenie. O tej porze wyglądało to całkiem satysfakcjonująco. Ogród zdawał się być tak przestrzenny i czysty, w porównaniu z tym co czekało na zewnątrz. — Masz gust do miejsc, które wybierasz na swój dom.

Zamruczał zadowolony, sam również obserwując przez chwilę muskany wiatrem teren. Prawda. Miał gust. Nie zamieszkałby przecież przy jakimś śmietniku czy o zgrozo porcie. Tam śmierdziało i jakoś tak było brudno. Nie to co tutaj. Dzielnica ładna i zadbana, idealna dla kogoś takiego jak on.

— Oczywiście. Przepych i bogactwo to najlepsze połączenie dla kota o moim statusie. Niektórzy szefowie gangów mieszkają w rupieciarni, zgrywając twardzieli, chociaż cuchną gorzej niż stado szczurów. Są... żałośni, a nie wielcy. Wielkość to też idealna prezentacja. — Musnął ją ogonem pod brodą. — Widać to po tobie moja droga Bastet. Kiedyś zmokła kura, a teraz prawdziwa dama — mruknął, przypominając sobie te czasy, gdy ją znalazł w jednej z uliczek. 

Kotka zamruczała głośniej i się z tego nie dziwił. Nie chodziła już skulona, mokra i śmierdząca, a wyprostowana, dumna i przede wszystkim czysta. Niegdyś żebra wystawały z przylgniętego do skóry futra, teraz jej sierść była puszysta, a samotniczka nie miała niedowagi. A to wszystko dzięki jego zasłudze.

— Och, nie schlebiaj mi, Jafarze. Przecież wiesz, że dalej byłabym cuchnącym kleszczem, gdyby nie twoja pomocna łapa — spokojne spojrzenie przymrużonych oczu skierowało się powoli w jego kierunku.

— Prawda. Byłabyś — zgodził się z nią. Ile to już dusz wyrwał z rynsztoka takich jak ona? Wiele. Teraz byli jego wiernymi sługusami, mającymi dług, a co najważniejsze, potrafiącymi o siebie zadbać i nie wyglądać jak flejtuch. — Jednakże potrafię dostrzec piękno nawet w ubłoconych kleszczach. Dawno, bardzo dawno temu, też wiodłem takie życie — podzielił się z nią tą informacją. — Sam doszedłem do wielkości, co było ciężkie. Rozumiem ból głodnych i samotnych, którzy są przeganiani przez silniejszych. U mnie każdy ma szansę na nowe życie, o ile nie działa na moją szkodę.

— Zdążyłam tego doświadczyć — zauważyła. — Nikt, kto nigdy nie doznał prawdziwej rzeczywistości Betonowego Świata nie byłby w stanie osiągnąć tak dużo. Jak większość pieszczochów, co od urodzenia gościły się u Dwunożnych. Żeby dostać wygodę, trzeba na nią zapracować. Chyba wszyscy to wiemy. — Kąciki jej ust uniosły się w górę. — Tylko idiota szukałby wrogów wśród najsławniejszych kotów w mieście. To brzmi jak... Szybka droga do wykopania sobie grobu.

— Oczywiście. Idioci kończą rozsmarowani w brudnych uliczkach. Już kilku tego doświadczyło — przypomniał sobie tych co unikali płacenia mu haraczu, a których już nie było na tym świecie, dzięki pomocy takiej Bastet i Rogacza. 

Przesunął się do niej bliżej, bo uwielbiał obserwować jej futro. Było niezwykle interesujące. Białe w czarne łaty. Cenił sobie piękno, a kotka przypominała mu ucieleśnienie śmierci. No i te jej oczy... Dopełniały to wszystko czym sobą prezentowała. Jednak pomimo tego wszystkiego, nie podobał mu się jej zapach. Samotniczka nie miała dostępu do specyfików Dwunożnych, które wręcz były miłe dla nosa i zapewne kąpała się w jakichś stawach. Musiał jej pokazać co idealnie by ją dopełniło. 

— Masz urodę istnie śmiercionośną — stwierdził po chwili. — Ale czegoś ci brak o moja przepiękna. Chodź ze mną. — Zaskoczył z ławki, czekając aż ta do niego dołączy. 

Postawiła uszy zainteresowana. Po chwili podążyła jego śladem.

— Tak? A czegóż takiego, drogi panie? — zapytała z gardłowym pomrukiem. 

— Zobaczysz — Ruszył przez krótką, zieloną trawę w stronę rosnących nieopodal krzewów i kwiatów. Podszedł do krzaka lawendy, ułamując kawałek, którym następnie musnął sierść kocicy. Następnie odłożył roślinę, zaciągając się zapachem czarno-białej. 

— O właśnie tego. Wonności. Lawenda jest delikatna dla nosa i słodka. Bardzo przyjemna. — Posłał jej uśmiech, po czym sam otarł się o krzak.

Uniosła brwi, z lekka zaskoczona i zainteresowana tym, co wyprawiał.

Czarno-biała naprężyła się, pociągając nozdrzami.

— Ma nietypowy zapach — zauważyła. — Odróżniający się od tego, jak zazwyczaj pachną koty w tym otoczeniu. Sądzę, że gustu nie można ci odmówić, najdroższy panie. — Zniżyła lekko łeb, by znów zaczerpnąć charakterystycznego zapachu.

Podszedł do niej ponownie, gdy już przesiąknął zapachem rośliny dostatecznie. 

— Prawda, że pięknie pachnie? Nie jest gryzący czy też duszący. Ma w sobie pewną klasę. Gdy pachniesz miło dla nosa, każdy pragnie wtulić się w twą sierść. To przyciąga jak magnes. Przyjemniej mnie. — Przysiadł obok, trącając nosem jej policzek.

Czy z nią flirtował? Być może. Zdarzało się to często, zwłaszcza gdy jego wierni sługusi odznaczali się na tle innych swoimi dokonaniami. Można powiedzieć, że jego uwaga i miłe słowa, były niejako nagrodą za ich trud. No bo... Kto nie chciałby poprzytulać się chwilę z kimś takim jak on? Miał władzę, bogactwo i prestiż. Tylko głupiec nie skorzystałby z okazji, by żyć z nim w zgodzie i odtrącać jego łapę. 

Kocica odsunęła minimalnie policzek i zwróciła się pyskiem w stronę jego pyska, obmierzając go spojrzeniem zadziornych brązowych oczu. 

— Intrygujący jesteś — wyszeptała z przekorą.

— Jakżeby inaczej? — mruknął, po czym rozejrzał się po otoczeniu, wpadając na pewien pomysł. Skierował kroki ku wodospadowi, wskakując na kamienie, które ograniczały wypły wody. Przyjrzał się białej lilii, która rosła nieopodal i zerwał jej kwiat. Następnie wrócił do kotki, podając jej roślinę. 

— To lilia — wytłumaczył jej. — Jest trująca i niebezpieczna oraz biała niczym śmierć. Twój kwiat, Bastet. Ode mnie dla ciebie. Byś wiedziała jaką dzierżysz potęgę w swym ciele.

<Bastet?>