Od Diamenta CD. Krokus

 *kiedy Diament był małym kociakiem*

Bawił się w ogrodzie ze swoją ulubioną piłeczką. Usłyszał za sobą odgłos łap, odwrócił się i zobaczył burą kotkę, uśmiechającą się do niego.

- Krokus! – pisnął, obskakując ją dookoła. Cieszył się, że przyszła. Lubił ją. Pamiętał ten moment, kiedy pierwszy raz otworzył oczy i przed sobą widział właśnie nią. Cały czas przy nim była. Tuż po urodzeniu został niesiony przez kotkę, która pachniała tak samo jak ona. To nie mógł być przypadek. To na pewno była ona. Dlatego czuł się, jakby była jego ciocią, może nawet drugą mamą.

- Mam coś dla ciebie. – miauknęła i dała mu jakieś powyginane, pachnące drzewami coś. Zaciekawiony szturchnął to łapą, ale gdy to zaczęło się turlać, odskoczył przestraszony i schował się za Krokus. Kotka uśmiechnęła się rozbawiona. – Nie bój się, szyszka nic ci nie zrobi.

- „Szyszka”? Co to „szyszka”? – spytał zdziwiony. Bura znowu się do niego uśmiechnęła.

- Właśnie to. – wskazała ogonem na przedmiot, który chwilkę się toczył i potem zatrzymał.

***

Był już adeptem. Ale nie został uczniem Krokus, tylko Jeżyk. Szkoda? Trochę tak. Jeżyk często była jakaś podenerwowana, a Krokus znał bardziej, lubił ją, często się z nim bawiła i opowiadała mu historie. Ale Jeżyk nie była zła. Mogła być. Wracał z treningu z nią w podskokach. Wszedł do ogrodu i podbiegł do Krokus, gdy tylko ją zobaczył.

- Odwiedziłaś nas! – zawołał uszczęśliwiony.

- Oczywiście, dawno Cię nie widziałam. Jak Ci idzie trening? Jeżyk Cię dobrze uczy? – spytała z uśmiechem.

- Oczywiście, może być jako mentorka. Pokazała mi kilka ciekawych rzeczy. Słabo mi idzie tylko pozycja łowiecka, ale to nic. Nauczę się jej. – zapewnił kotkę, żeby się nie martwiła.

- Hmm… To pokaż mi swoją pozycję. – poleciła Krokus, więc Diament przykucnął przy ziemi. – Brzuch wyżej, nie możesz swoim futrem szurać po ziemi. – miauknęła.

- Oczywiście, że nie! Zabrudziłoby się! – na samą tą myśl aż się wzdrygnął.

- I spowodowałoby hałas. – dopowiedziała bura kotka. Tylne łapy wsuń głębiej pod brzuch. – Diament to zrobił, chociaż było mu niewygodnie.

- Może być? – jęknął, tkwiąc w pozycji bez ruchu.

[Trening woj. 328 słów]

<Krokus?>

[Przyznano 7%]

Od Krokus CD Diamenta

*prawie 7 ks temu, jak Diament był takim puci puci kociątkiem*

Tego dnia przyszła odwiedzić Błotniste Ziele. W sumie ta oto liliowa kocica była chyba jedynym kotem którego przydatności dla Sekty Krokus kompletnie nie oceniała. Było to spowodowane tym, że kocica była bardzo życzliwa do niej gdy ta była jeszcze kocięciem, przez co uformowała się między nimi porządna więź. Krokus była bardzo zaskoczona, gdy pewnego dnia przyszło jej kotki szukać, bo ta zniknęła, a później znaleźć ją z kociętami w pysku. Bardzo się jednak cieszyła z istnienia młodych członków Kamiennej Sekty, choć oczywiście bardzo tragiczne było to, że jedno z kociaków zgubili. Krokus nawet parę razy później wychodziła w tamtą okolicę by szukać młodego. Mimo, iż było mało prawdopodobne, że maluch przeżył sam, Krokus miała podejrzenia, że mógł przeżyć zostając zabranym przez kogoś, kto go znalazł i postanowił się nim zaopiekować. Szukała więc zapachu mleka, charakterystycznego dla karmiących kotek, ponieważ ktoś musiał kociaka karmić, a nowonarodzone kocięta na pewno nie mogły stałego pokarmu przyjmować. Nie były do tego po prostu przystosowane. Jednak mimo jej starań, szukanie spełzło na niczym, więc kotka po kilku dniach poddała się. W końcu nie może przeszukiwać całych terenów w pobliżu wszystkich klanów, zostawiając Sektę samą sobie. Krokus wiedziała, że jest potrzebna tutaj.
Minęło kilka dni od jej ostatniej wizyty. Z doświadczenia wiedziała, że kocięta bardzo szybko rosną, była więc ciekawa, co zastanie w szopie.
Wkroczyła do środka. Gdy tylko zatopiła się we wnętrzu dostrzegła mamkę, u której boku kocięta ssały mleko.
— Witaj, Błotniste Ziele. — przywitała się z kocicą.
— Jak się masz, Krokus? — spytała kocica.
— Dobrze, a ty? — Krokus nachyliła się do kociąt przyjaciółki. Dalej miały zamknięte oczy…
I wtedy stało się coś, czego w życiu by się nie spodziewała.
Jedno z kociąt, które miało główkę ustawioną w jej stronę… otworzyło oczy. Przed Krokus wymalował się obraz pięknych, niebieskich ślipek. Nigdy by nie przypuszczała, że przyjdzie jej być świadkiem tego, jak jedno z kociąt Błota otwiera oczy. Machnęła lekko ogonem, po czym miauknęła z radością w głosie:
— Zobacz, Diament otworzył oczy.
Błotniste Ziele spojrzała na synka, a gdy zobaczyła jego piękne patrzały, od razu uśmiechnęła się po czym polizała go po łebku.
— Cz-cze-cześć, Dia-diamencie — przywitała się z młodym kocica, trącając go lekko nosem.
— Uważaj, bo go zdezorientujesz — zasugerowała lekko Krokus, patrząca swymi miodowymi oczyma na malucha. Usiadła, zwijając się w pozycję bochenkową przy maluchu — opowiedzieć ci historię? — spytała.
Oczęta kociaka zabłysły, więc uznając to za zgodę, rozpoczęła opowieść.

***

*jak jeszcze Diament i Ametyst byli mali*

Znów odwiedzała Błotniste Ziele. Kocięta już nieco wyrosły i zaczęły brykać po całej szopie, czasami podobno nawet wymykając się nieco poza nią. Krokus starała się odwiedzać je regularnie, pomagając także Błotnistemu Zielu czasem w opiece nad nimi. Niedawno była w lesie na zbieraniu ziół i wtedy właśnie do głowy wpadł jej pomysł, by wziąć z niego coś dla kociąt. Wybrała szyszkę i tego dnia miała zamiar ją im podarować.
Droga spod obskurnej restauracji, przy której mieszkała wraz ze Sroką, do domu Cynamonki upłynęła jej szybko. Gdy tylko była odpowiednio blisko, wskoczyła na płot, następnie szybko zeskakując. Prędko dostrzegła jedno z kociąt, bawiące się na zewnątrz – nie wiedziała, czy z, czy bez zgody Błotnistego Ziela. Bura podeszła do niebieskookiego kocurka, trzymając w pysku nową zabawkę dla niego. Uśmiechnęła się, na tyle na ile było to możliwe z przedmiotem trzymanym w mordce.

<Diamencie?>

Od Diament do Krokus

Kocurek obudził się po długiej drzemce, podczas której był przytulony do jego dwójki rodzeństwa. Jego uszka zaczęły wyłapywać niewyraźne słowa na wietrze. Powoli zaczynał słyszeć. Wcześniej do uszu docierał tylko cichy szum. Skupił się na cichym miauknięciu, które zostało wypowiedziane blisko kociaka.

- Spójrz… Diament… obudził. – słyszał tylko niektóre fragmenty. Nie wiedział jeszcze, co oznaczają te słowa. Ale wiedział, że to miauknęła kotka, która wraz z jego mamą go tu przyniosła. Czuł jej zapach. Nie był taki mocny, jak inne, bo rzadko tu przychodziła.

Ciekawe, gdzie spędza resztę czasu. – pomyślał Diament, niezgrabnie przekręcając się. Lubił tą kotkę, chociaż znał ją tylko ze słuchu.

- Bazalt i… nie… - to była jego mama. – Wojownicy… - chętnie podsłuchałby rozmowę, ale nie rozumiał wielu słów i nadal słabo słyszał.

- Błotniste… - przyjaciółka jego rodzicielki.

Czemu sobie poświęcają uwagę, a mi nie? – gniewne myśli pojawiły się w główce kociaka. Pisnął cienko, żeby zainteresowały się nim. Szorstki język polizał go po główce, a ogon popchnął kocurka w kierunku brzucha, tam, gdzie czekało na niego mleko. Z rozkoszą ugniatał brzuch, ssąc i mlaskając.

***

Kilka wschodów słońca później Diament znowu wyczuł zapach tamtej kotki. Ucieszył się, że przyszła. Już dobrze słyszał, więc wiedział, co mówią mama i jej przyjaciółka. Mógł podsłuchiwać, przy okazji wylegując się na mchu, przytulając się i ssąc mleko.

- Witaj, Błotniste Ziele. – inne koty, jak mówiły do rodzicielki kociaka, często miauczały coś w stylu „Błotniste Ziele”.

- Jak się masz, Krokus? – powiedziała matka.

- Dobrze, a ty? – kotka nachyliła się nad kociakami. Diament czuł, jak jej oddech rusza jego futerkiem. Wtedy stało się coś dziwnego. Świat nabrał kolorów. Przestał być cały czarny. Kocurek widział rozmyty krajobraz, kilka razy zamrugał i pierwsze, co zobaczył, to żółto miodowe oczy. Potrzebował chwili, żeby reszta widoku się wyostrzyła, żeby rozróżniał poszczególne elementy i kolory. Za oczami zobaczył trochę niską sylwetkę o półdługiej sierści. Na burym futrze gdzieniegdzie występowały czarne kropki. Końcówka długiego ogona i jedna z tylnych łap były białe. Skupił się na głowie kotki. Miała wywinięte uszy, z czego jedno było nadgryzione. Futro na policzkach kręciło się i wyglądało na puszyste. Gdy machnęła ogonem, zobaczył pośród sierści cienką bliznę.

- Zobacz, Diament otworzył oczy. – miauknęła.

<Krokus?>