Szum wodospadu, miękkie promienie słońca wnikające do jaskini i gwar kocich rozmów — to była codzienność Pietruszkowej Błyskawicy. Niby przewidywalna, a jednak upragniona i ukochana. Ten dzień jednak zaczął się dla niej gorzej, niż planowała. Na patrolu z tuneli wyskoczył szczur — chudy jak szczypiorek, ale dzielny niczym dzik. Kotom udało się go upolować, lecz nie wyszli z akcji bez strat. Pietruszce trafiło się ugryzienie w bark; lekko utykała na przednią łapę i nie miała zamiaru tego zignorować. Szła przez jaskinię, witając się z każdym po drodze, a przy okazji piorunując spojrzeniem zastępczynię, która od dłuższego czasu wpatrywała się w czekoladowe futro Pietruszki. Machnęła ogonem, podniosła pyszczek i z gracją weszła do lecznicy. Rozejrzała się — z zadowoleniem zauważyła, że nigdzie nie ma Ćmiego Księżyca. To był idealny moment, by złapać swoją ukochaną i wreszcie z nią porozmawiać. Ostatnio Wieczne Zaćmienie w ogóle nie wychodziła — od tamtego, niefortunnego zdarzenia z Kornikową Korą. Pietruszka była tym mocno zmartwiona, ale nie potrafiła znaleźć wcześniej dogodnej chwili. Zmrużyła oczy i dostrzegła znajome rudo-czarne futro skulone w cieniu. Ruszyła w jej stronę powolnym krokiem, aż w końcu położyła pyszczek na jej boku. Wieczne Zaćmienie lekko drgnęła.
— Czuję krew… co się stało? — zapytała tak zmęczonym głosem, że w oczach Pietruszki natychmiast pojawiły się łzy. Wcisnęła pyszczek mocniej w jej futro.
— Ugryzł mnie szczur, pomożesz mi? — poprosiła cicho, przeciągając łapą po jej boku.
— Ja? — prychnęła oburzona Wieczne Zaćmienie. — Boję się tknąć mchu, by nie zrobić komuś krzywdy; poza tym możesz sobie pomóc sama.
Jej głos zabrzmiał chłodno, lecz Pietruszka wyczuła w nim żal.
— To… to nie była twoja wina. Co się dzieje? Powiedz mi — szepnęła Pietruszka, delikatnie liżąc ukochaną po grzbiecie.
— Jak nie moja? To ja pomyliłam zioła! — warknęła Wieczne Zaćmienie i wypuściła powietrze z pyska, jakby było ciężką trucizną.
Słowa padły ostre, a Pietruszka poczuła, jakby ktoś wrzucił kamień w jej wnętrze. Wstała powoli i poszła do magazynku. Szybko opatrzyła swoją ranę, po czym usiadła przed pyszczkiem ukochanej, odsuwając na bok nasiona maku. Dotknęła nosem jej nosa — nie dostała odwzajemnienia. Spotkała się tylko z pustym wzrokiem, który zawsze był dla niej jak światło w tunelu; teraz natomiast przyprawiał ją o tępy ból głowy. Patrzyły tak przez chwilę, aż w końcu w oczach Wiecznego Zaćmienia pojawiły się łzy bez siły. Zakryła oczy łapami i pozwoliła, by Pietruszka przytuliła się do niej.
— Koszmary — szeptała, kręcąc głową. — Nawiedzają mnie. Ciągle te same. Nie mogę spać, nie chcę zamykać oczu.
Pietruszka nie wiedziała, co powiedzieć. Nie miała lekarstwa na nocne widma, nie znała słów, które potrafiłyby odpędzić senne demony. Nie zdawała sobie nawet sprawy z tego, że jest jedną z przyczyn tych koszmarów. Kochała Zaćmienie całym sercem — ona była jej światłem — i widząc, jak cierpi, czuła, jakby szczur zagryzał jej serce. Chciałaby dla ukochanej wszystkiego, co najlepsze, a jednocześnie rozum wciąż szeptał ostrzeżenie. Zdrowy rozsądek dawno powinien jej przypomnieć, że czasami jedynym wyjściem jest zerwać — że ich więź, choć piękna, staje się niszcząca. Ale teraz było za późno; pomyślała o tym i poczuła gorzki smak bezsilności. Zerwanie mogłoby ich obie złamać — z żalu, z tęsknoty. Spotkania, choć rzadkie i ukrywane, dawały nadzieję: istniał ktoś, kto kocha mimo przeciwności. A jednak miłość, tak ciepła i ocalająca, w tej sytuacji była też siłą niszczącą. Pietruszka przytuliła mocniej Wieczne Zaćmienie, czując pod łapami ciepło i drżenie. W jaskini zapanowała cisza przerywana tylko oddechem i dalekim, ciągłym szumem wodospadu — jakby sama natura przypominała im, że rzeka życia nie zatrzymuje się dla nikogo.
Wyleczeni: Pietruszkowa Błyskawica
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkęW Klanie Klifu
Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?W Klanie Nocy
Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz