BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Wilka!
(brak wolnych miejsc!)

Znajdki w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 lutego, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

20 września 2025

Od Księżyca CD. Wieleniej Łapy (Wieleniego Szlaku)

Kotka chciała zobaczyć, ale przecież widziała. To jak chciała zobaczyć, skoro widziała? Masło maślane, w głowie pustka i marmolada a na wierzchu zmieszane kocię. 
— A nie widzisz normalnie? — Zdziwił się, chociaż niezbyt oponował, po prostu spytał z czystego zaciekawienia. 
— Widzę... Ale chciałabym zobaczyć.
— Dobsz — Rzucił luźno, czekając spokojnie. Wymaca jego pysk, czy czyjś inny? A może swój? To by było wtedy śmiesznie się nastawiać i czekać a jednak twój pysk nie zostanie zbadany. To trochę jak machanie do kogoś kto macha do ciebie… ale jednak nie do ciebie tylko do osoby za tobą. Albo coś mówi a ty odpowiadasz ale nie mówił do ciebie. Na samą myśl po grzbiecie kocurka przeszły ciarki żenady. AAAH! Nie chciał o tym myśleć, nie, nie.
A tu jednak! Łapa kotki trafiła na puchaty policzek kociaka, co przyjął z ulgą. Nie musiał udawać, że się tylko przeciągał. Gdy natomiast natrafiła na jego wilgotny nosek, cofnęła łapę. I co, to koniec? On długo badał pyski kotów. No, czasami. Czasami po prostu nie było co badać bo już zbadał czyjś pysk kilka razy. To jak oglądanie tego samego filmu po raz setny: znasz każdy zwrot akcji. W sumie, gdyby czyjś pysk uległ zmianie, dla przykładu, przez bliznę, to czy byłby to fanfik? 
— Rzeczywiście... Interesujące.
— No, ale za dużo to nie zobaczyłaś — stwierdził — A można też zobaczyć inne rzeczy łapami, jak owady! Albo szyszki, ale szyszki są straszne.
— Hmm... Domyślam się — mruknęła. Jej głos jakby na moment się oddalił. — Szyszki? Mam parę szyszek w swojej kolekcji. I dużo innych rzeczy.
— Po co — spytał jakby zbolały — Szyszki są dziwne w dotyku, nie lubię ich jak się pojawiają nagle bo wtedy bolą w łapki. — wyjaśnił — Ale co masz innego? Masz coś do zabawy?
— Coś na pewno by się znalazło... Tylko co byś dał w zamian?
Zgłupiał na moment. Ale że co miał dać, nic nie miał. 
— Mogę ci oddać Śniaka — powiedział po chwili, wskazując miejsce gdzie prawdopodobnie był jego brat. I tak nic nie robił cały dzień, można go było wymienić na coś zabawnego.
— Nie mogę przyjąć innej duszy w zamian — mruknęła po chwili, co przyjął z rozczarowaniem. Nie mógł wymienić na nic Śniaka? To po co mu był? Nie chciał się bawić, nie mógł być zamieniony na zabawkę… — Jednak... Coś się dla ciebie znajdzie.
— Duszy? — spytał, przekrzywiając głowę — A co to? — dziwne słowo, dziwne uczucie w nim wywołało, znajome i niekomfortowe. 
— Oh- Miałam na myśli... Innego kota — wymamrotała. — Dusza... Dusza to coś, co żyje w tobie. Nie widać jej, nie słychać. Ale tam jest. Według wierzeń klanu, duża żyje nawet po śmierci.
— Mam w sobie jakąś duszę?! — nagle spanikował, czując jak uderza w niego ciepło — O nie, wyjmij ją! Nie chce mieć nic w sobie, to strasznee…. — jęknął, dotykając opuszkami swojej drugiej łapy. Nie podobało mu się to dziwne uczucie pod skórą. Może słowo dusza brzmiało ładnie, ale coś w nim było dziwnego. 
— Nie mogę. Dusza to twoje myśli. Jeśli masz myśli, mówisz z sensem, to ją masz. Nie mogę ci jej zabrać.
— Czyli dusza kontroluje moimi myślami? — był jednocześnie ciekawy i bliski płaczu. Nie chciał być przez nic kontrolowany, to po prostu brzmiało... źle. Sam chciał się kontrolować, czemu coś innego miało to za niego robić? Coś próbowało oszukać jego wolę? Nie potrafił tego zrozumieć. 

<Wielenia?>
Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)