Od Księżyca do Zawilcowej Korony

Został przyprowadzony na klasyczne badania do medyka, które odbywały się raz na jakiś czas. Chyba chcieli wybadać co się stało, że mu zniknął wzrok, skoro podobno wszystko było dobrze, kiedy pierwszy raz otworzył oczy, czego kompletnie nie pamiętał. Chociaż podobno było z nim jeszcze więcej problemów, ale żaden dorosły nie chciał mu powiedzieć co to było. No, ale już wszystko było dobrze, a to najważniejsze! Naprawdę nie chciał zajmować umysłu jakimiś problemami, które same starały się od niego uciec.

— Zostawię cię tu z wujkiem skarbie, dobrze? — został postawiony na ziemię w wieży — Ja pójdę zamienić słowo z Wdzięczną Firletką, będę zaraz obok, po twojej prawej stronie — Szanta dotknęła łapą policzka srebrnego, dając mu znać która to prawa strona, chwilę później znikając, zostawiając ślepy puszek z... z podobno kimś. Wujek? Z żadnym się nie "widział". 

— Halo...? — Odezwał się niepewnie, nieporadnie się czując, siedząc tak w jednym miejscu, bez czegoś stabilnego obok siebie. Gdzieś z kąta dobiegło go ciche prychnięcie. 

— Siedź tam gdzie jesteś, a nic Ci się nie stanie — rzucił niechętny głos. — Szanta zaraz wróci do Ciebie.
— Mhm.... — kociak wydał z siebie dźwięk, nieco przestraszony, zaczynając bawić się łapami, wgniatając je w ziemię. Siedział przez chwilę grzecznie cicho, aż w końcu nie otworzył pyszczka. To na pewno był jego wujek? On? A może ktoś inny się odezwał? Nigdy tego głosu nie słyszał. — A co może mi się stać?
— Nie wiem, możesz upaść i zrobić sobie krzywdę. Jeśli wyjdziesz poza legowisko, to może porwać Cię jakiś ptak —– zaczął wymieniać niechętnie. — A co najgorsze możesz wpaść pod łapy Norniczego Śladu, czego nie chcesz. I z jakiegoś powodu to ja będę zmuszony z tłumaczenia się Szancie, czego nie chcę. Dlatego siedź i się nie ruszaj.

Wujek się nieco rozgadał, a to tylko Księżyca zachęciło, żeby się nieco rozluźnić, chociaż wciąż bardzo niezręcznie ubijał ziemię. No i nie spyta od razu z mostu, czy to akurat jego wujo czy nie... chociaż? 

— Nie upadnę, umiem cho-chodzić — poprawił go kociak nieśmiało — A kto to Ślad? Czemu mam wpadać pod łapy? Jest pan moim wujkiem? 
— To jest kotka, którą nie chcesz poznać. Chociaż muszę przyznać, że bardziej zaliczyłbym ją do drapieżników niż kotów, patrząc tylko na jej czyny. Kociaki z jakiegoś powodu kochają biegać pod łapami, więc założyłem, że ty też byś się pod nie rzucił. Z jakiegoś nieznanego powodu kochacie wkładać swój nos wszędzie, co staje się szybko irytujące. I tak, jestem, można to tak nazwać. 
— A czemu? — kolejne pytanie. Nie odnośnie czemu jest jego wujkiem, tylko czemu nie chciał poznać Norniczego czegoś. Bo może chciał, ale nie wiedział? Nie miał pojęcia, czemu rozmawiają o jakiejś kotce. Jest z rodziny? W sumie bardzo miło ze strony wujka, że go ostrzegał. — Jest to tesz ktoś z rodziny? — spytał, nadając swoim myślom wydźwięk. — No i ja nie biegam bo obóz jest jeszcze bardzo obcy... chodzę z ogonem brata albo mamy w pysku, albo Wróżki! O tak... — tu spróbował zademonstrować, ale jedyne co mu się udało to zakręcić w kółko i upaść znów na zad.
— Na szczęście nie. Gdyby była w tej rodzinie, to osobiście ja już bym w niej nie był. Po prostu trzymaj się od niej z daleka, dobrze? — przerwał na chwilę, aby zaobserwować nieudaną próbę Księżyca. – A mówiłeś, że nie upadniesz, huh? No cóż, nie ważne. Jesteś i tak dopiero kociakiem.
— Nie upadam podczas biegu — naprostował speszony, otrzepując ogon z pyłu, troszkę zawstydzony. Nie podobało mu się to uczucie. Trochę, jakby wystawił się na pośmiewisko i teraz wujek nie będzie na niego patrzeć tak, jak Księżyc chciałby, żeby patrzył. — A to da się wyjść z rodziny?
— Da się od niej odciąć. To prawie jak wyjście z niej. Ignorowanie faktu jej istnienia aż do momentu, w którym cała wasza relacja się nie rozpadnie, to mogę nazwać wyjściem z rodziny. Jednak nie jest to łatwe ani przyjemne.
— Ale po co wychodzić z rodziny? Wtedy mamie by było smutno, jakbym wyszedł i się o-o-odciął. I Śniakowi pewnie też i Kołysankowi... byłoby im przykro. Chociaż czasem chce uciec z obozu wiesz? Jak mnie z-zdenerwują. Ale zawsze wtedy na kogoś wpadam...
— Czasem najlepszym rozwiązaniem jest właśnie ten krok. Rodziny niestety nie da się wybrać. — na wspominkę o ucieczce z obozu, jego ogon drgnął nerwowo, chociaż Księżyc nie mógł tego zauważyć. Chociaż nawet jeśli, to co by to zmieniło? — Nie. Myśl. O. Tym. Ponownie. Najlepiej wybij sobie ten pomysł z głowy, aż do momentu, kiedy ktoś nauczy Cię podstaw walki. 
— Umiem się bić — stwierdził znów kociak — Wystarczy napluć w przeciwnika i zazwyczaj ucieka — podzielił się swoim szerokim zakresem wiedzy. — A medycy umieją walczyć? — kolejne pytanie wypadło z jego pyska. W sumie był ciekawy jaki był zakres wiedzy takiego medyka. Może znał tajemne techniki walki przy pomocy wiązki jakiegoś ziela? 

<Zawilec?>