BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Wilka!
(brak wolnych miejsc!)

Znajdki w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 lutego, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

27 września 2025

Od Księżyca


Budowa fortecy dla ślimaków trwała i po czasie zdołali wraz ze starszą kotką stworzyć całkiem dostojny mur, którym nie pogardziłby więzień labiryntu. W dodatku stabilny! Wiedział to, bo mur nie przewalił się zaraz po dotknięciu i wybadaniu. Zostało teraz tylko udekorować, a po krótkim ,,Ja chcę" Księżyca, starsza jedynie siedziała z boku i go nakierowywała, mówiąc mniej więcej co i jak ma postawić, albo gdzie ma płotek i gdzie powinien uważać z kamyczkami, które, jak się okazało, czasem były zbyt ciężkie dla jego małego ciałka, przez co od czasu do czasu tracił balans. 
— Są jeszcze ślimaki? —  Spytał, czując powoli jak chłód mokrej ziemi przedziera mu się przez sierść. Miał wrażenie, że minęła dosłownie chwila odkąd zaczęli budować mieszkanie dla ślimaków, jednak w rzeczywistości mogło to być o wiele więcej czasu i kocurek zdawał sobie z tego sprawę. 
— Spokojnie, nawet jakby chciały to zbyt szybko się nie schowają — Zapewniła, a kierunek jej głosu świadczył, że patrzyła gdzieś ponad nim, w głębię obozu, najpewniej właśnie patrząc na poszczególne ślimaki. —  Najwięcej pewnie schowało się w krzewach —  Dodała śpiewnie, zmieniając kurs swojego wzroku. 
—  Ślimaki lubią się chować? —  Spytał zaciekawiony, podczas końcowego tworzenia małego wykopu pod "oczko wodne" dla ślimaków. Może wypełnić wgłębienie korą a dopiero potem wodą? Kora drzewa bardzo dobrze zatrzymywała wodę, a ziemia, nasiąknięta czy nie, szybko tą wodę wchłaniała. Jak gąbka! 
—  Oczywiście, gdyby nie lubiły, to by nie miały skorupek, jak ich kuzyni, którzy wolą czuć wiatr we... w śluzie? — Zdawała się być zmieszana. 
—  Też bym chciał mieć taką skorupkę —  Poinformował po chwili i krótkim zastanowieniu. Mieć coś na grzbiecie i schować się do środka kiedy tylko tego zapragnie twoja dusza. Przecież to brzmiało jak marzenie! Mógłby wtedy po kłótni schować się do środka i nikt a nikt nie będzie w stanie go wyciągnąć, a Śniak nie będzie miał możliwości się na nim zemścić. Tylko jak zdobyć taką skorupkę? 
— Jestem pewna, że możemy ci jakąś skombinować — Poinformowała starsza, po krótkim zastanowieniu. 
— Naprawdę? 
— Mhm... Tylko najpierw ślimaki... bo uciekają — Zdawało się, że podniosła jedną łapę z ziemi by wskazać owe bezkręgowce, jednak szybko ją z zawstydzeniem opuściła, gdy sobie zdała sprawę, że wskazywanie na rzeczy w przypadku Księżyca niezbyt działa. 
— A tak, już. Ale zbieramy tylko te ze skorupkami — Poinformował, wstając z ziemi. Te w skorupce mógł wziąć delikatnie w zęby, a te bez niej... cóż. Były o wiele bardziej przerażające i nie chciał mieć ich ohydnych ciał w pysku, w tym śluzu. Jeszcze by zwymiotował i na tym by się skończyło, a naprawdę nie lubił wymiotować. Mógłby co prawda poczekać aż wejdą na liść, ale już uznał że za dużo z tym pracy i woli jednak skorupiaki. Z pomocą, jak sobie potem przypomniał, kotki która miała coś w nazwie od Dryfującego, połapał część ślimaków która nie zdążyła uciec, a było ich całe trzy! Dwa duże winniczki i jeden mały o, jak został poinformowany, kolorowej muszelce. 
— Prawie jak rodzina! — Poinformował. Więcej ślimaków nie udało się już znaleźć. Znaczy, pewnie jeszcze gdzieś były, jednak nie został powiadomiony o ich obecności. — Mamy mamę, tatę i dziecko, bo tamten kolorowy jest najmniejszy. — Wymacał ostrożnie łapką gdzie jest kolorowe stworzenie, które schowało się w swojej skorupce.
— Możemy poszukać jeszcze trochę ślimaków potem i zebrać całą społeczność — Zaproponowała Fluoryt, której chyba podobał się pomysł zebrania małej społeczności i powrotu do dzieciństwa. 
— Dobsz... a będzie może padać...? 
— Kto wie — Mruknęła melancholicznie — Nawet jeśli nie, pewnie wieczorem albo rankiem ślimaki wyjdą by się kąpać w rosie. 
— To ja wyjdę z nimi! — Obwieścił. 
Nie wyszedł. 
Zaspał trzy razy. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz