Od Postrzępionego Mrozu

Kotka każdego dnia doglądała swojego umierającego kociaka. Irys walczył o swoje życie, a od dziecka przypominał jej… Kosaćcową Grzywę. Pomimo nienawiści do kocura chciała utrzymać młodego przy życiu. Kochała swoje kocięta. Tak samo bardzo, jak te starsze… Dlatego właśnie chciała, aby Irys przetrwał. Usłyszała, jak do legowiska medyka, w którym spędzała teraz większość swojego życia, wchodzi jej brat.— Postrzępiony Mrozie. Naparstnica pytał o ciebie… Widział cię tylko kilka razy. On cię potrzebuje. — Na jego słowa kotka zjeżyła sierść. Potrzebuje jej? Może i tak, ale jej drugie kocię walczyło o życie. Naparstnica może zaczekać. Jednak… Nie był niczemu winien. Spojrzała na kociaka w swoich łapach. Ledwo dyszącego. Czuła, że tylko utrudnia mu odejścia z tego okrutnego świata. Polizała jego łebek i spojrzała znów na brata.

— Przyjdę do niego przed zachodem słońca. — odpowiedziała, przenosząc znów wzrok na Irysa. Jej brat westchnął tylko, po czym wyszedł z legowiska medyków.

— Mamo… — wychrypiał mały — Kto to Naparstnica..?

— To twój brat… On… Czeka na ciebie. Aż wyzdrowiejesz. Wtedy będziemy wszyscy szczęśliwi, wiesz? — odpowiedziała młodszemu ze słabym uśmiechem. Ten lekko pociągnął noskiem.

— Mamo..?

— Tak, Irysku? — polizała jego czoło czule.

— Nie chcę umierać. — wyszeptał do kotki. — Ja… Nie chcę jeszcze widzieć się ze Sreberkiem…

Kotka patrzyła na niego tępo. Nie wiedziała, co może powiedzieć. Jedynie zamknęła oczy, myśląc o kociaku. Nie tylko jednak o nim, ale i o Złotej Drodze. Byli do siebie tak podobni… Spojrzała znowu na syna. Na syna, który przypominał jej Kosaćcową Grzywę. Czyżby umierał, jak uczucie, które do siebie żywili..? Nie chciała o tym myśleć. Nie chciała już nawet znać kocura. Straciła wszystko. Miłość, rodziców… Jej dzieci zostały ukarane przez Klan Gwiazdy, a jedno zostało od niej brutalnie zabrane… Co jeśli i to jej zabiorą..?

***

Naparstnica ugniatał swoimi łapkami jej brzuch, sycąc się jej mlekiem. Wzrok Postrzępionego Mrozu był pusty, gdy tak leżała, patrząc na legowisko medyka, w którym znajdował się jej drugi syn. Stale był pod opieką medyczki, jak i jej byłej uczennicy. Spojrzała teraz na Naparstnicę, który szturchał jej ramię łapką.

— Mamo, skoro już jesteś, chcesz się ze mną pobawić? — zapytał z nadzieją w głosie.

— Chciałabym, ale powinnam wrócić zaraz do twojego brata. Może pobawisz się z Gąsienicowym Ogryzkiem? — na jej odpowiedź kociak posmutniał.

— Ale to nie to samo. Ja chcę ciebie… — odpowiedział cicho. Postrzępiony Mróz mogła jedynie patrzeć na niego, nie wiedząc, co ma powiedzieć. W końcu wstała, gdy zauważyła niedaleko Pietruszkową Błyskawicę. Koniuszkiem ogona zawołała ją do siebie, gdy zauważyła, że ta zerka na nią. Gdy już podeszła, poprosiła ją o popilnowanie syna, samej wychodząc bez zbędnych rozmów. Gdy znów znalazła się u boku Irysa, spojrzała na niego zmartwiona. Kocurek widocznie bardzo męczył się z każdym kolejnym wdechem. Ile już minęło jego życia..? Albo raczej… Ile mu zostało..? Położyła się, zasypiając ze zmęczenia.

***

Poczuła czyjąś obecność. Może to Aster, która przyszła zobaczyć, co u niej słychać? Albo jej brat? Wszelkie wątpliwości rozwiała postać. Postać, której jasne, prążkowane futro lśniło jak złoto w bladym blasku nocnej tarczy. Wojowniczka znała to futro. Jeszcze niedawno przecież jadała w jego obecności, jeszcze niedawno widziała je pokryte szkarłatem po bitwie z Klanem Wilka.

— Czy mnie oczy zwodzą, że widzisz mnie? — łagodny, acz zdziwiony głos rozlał się po legowisku wojowników, ale nikt nawet nie ruszył uchem. Szylkretka była jedyną, do której dotarł. — Czy wreszcie... Ktoś pomoże mi zaznać spokoju i ukoi nerwy w wędrówce, która, choć krótsza niż ta wielu... ciągnie się niczym samotna męczarnia..?

Pobladłe oczy Złotej Drogi rozjaśniły się nadzieją. Postrzępiony Mróz podniosła się z legowiska, nie dowierzając własnym oczom.

— Złota Drogo..? Czy to ty? Co ty tu robisz? — zapytała zaskoczona. Podniosła łapę, aby dotknąć kocura, jednak ten był jak przeźroczysty. Nie mogła go poczuć u swojego boku. Już nie. W kącikach jej oczu zebrały się łzy. Czy też nie mogła wybrać jego, zamiast Kosaćcowej Grzywy..?

— Tak, we własnej osobie. Postrzępiony Mrozie… Tak bardzo przykro mi, że straciłaś kocię. — spojrzał na Irysa, który nadal spał. — Oraz, że… Cóż, kolejne będzie musiało cierpieć.

— Co masz przez to na myśli..? — zapytała zbita z tropu.

— Postrzępiony Mrozie. Te kocięta nie powinny były przyjść na świat, a Klan Gwiazdy ukaże je tak jak tamte. Jednak w inny sposób. Ukaże też ciebie. — na jego słowa zjeżyło jej się futro na karku. Spojrzała na niego niepewnie.

— Dlaczego tu jesteś..? — zapytała w końcu.

— Potrzebuję twojej pomocy. Chcę odnaleźć spokój. Być w końcu częścią Klanu Gwiazdy, nie tułać się w zaświatach. Czy mogłabyś mi pomóc..? — Po chwili zastanowienia kotka skinęła.

— Tak. Czego potrzebujesz?

— Tego nie wiem. Może… Wyjdźmy stąd na chwilę. Dawno nie wyszłaś poza obóz, prawda?

— Tak, to prawda… — Gdy kocur odwrócił się, podążyła za nim. W ciszy opuścili obóz, choć ona na chwilę jeszcze odwróciła się w stronę legowiska medyków. Złota Droga jednak przejechał pod jej brodą swoim ogonem, więc podążyła znów za nim. Dotarli do łąki, na której odbyła się walka z Klanem Wilka. Na samą myśl przeszły jej ciarki. Gdyby wtedy nie siedziała z Kosaćcową Grzywą, ocaliłaby Złotą Drogę… Tak bardzo żałowała tej decyzji. Wybrała zdrajcę zamiast własnego przyjaciela. Spojrzała na niego kątem oka. W jego oczach była pustka, gdy patrzył na to miejsce. W końcu odezwał się.

— Nigdy nie pomyślałbym, że moje życie może skończyć się tak szybko. Tak łatwo. Że nie zdążę nawet mrugnąć, a wykrwawię się na łące. No i że znajdziesz mnie ty. To był okropny widok, Strzępko. Nawet po śmierci musiałem patrzeć na cierpienie swoich bliskich.

— Złota Drogo. Tak bardzo mi przykro… Ja… Chciałam cię ocalić, ale…

— Byłaś zajęta kimś innym. — dokończył za nią, na co ta jedynie przełknęła ślinę. Wstał, w końcu patrząc na nią. — Choć chciałbym, żebym to był ja, to rozumiem twój wybór. — Znów odwrócił wzrok. Kotka natomiast spojrzała na niego zdziwiona.

— Jak to? Co masz przez to na myśli? — Chciała przywrócić jego wzrok na siebie, jednak ten jedynie uśmiechnął się pod nosem.

— Nigdy tego nie zauważyłaś, prawda? — zapytał w końcu.

— Czego?

— Kochałem cię, Postrzępiony Mrozie. Byłem w tobie zakochany. Byłaś dla mnie wszystkim. Gwiazdami na Srebrnej Skórze, najpiękniejszą błyskotką… Wszystkim. — odpowiedział, patrząc w końcu na nią. W jego oku znów zobaczyła tę iskrę, którą obdarzał ją za życia. Postrzępiony Mróz poczuła, jak jej oczy zachodzą się znów łzami.

— Ja… Też cię kochałam. — odpowiedziała cicho, jednak kocur spojrzał na nią smutno.

— Wybrałaś Kosaćcową Grzywę. Sreberko umarł jak nasza miłość, a Irys… — odwrócił głowę — Być może będzie następny.

— Nie. Nie, Irys przeżyje, on po prostu… Urodził się słaby. Ja będę przy nim, uratuję go, ja… — Zaczęła panikować, zaprzeczając wszystkiemu.

— Nie możesz ocalić każdego, Postrzępiony Mrozie. Przykro mi… — Złota Droga podszedł do niej, liżąc jej czoło. Po chwili spojrzała na niego.

— Kiedyś opowiadałeś mi o życiu za bycia samotnika. Też chciałeś kogoś uratować. Też kogoś prawie straciłeś. — Spojrzała na swoje łapy. — Czy to nie tego potrzeba ci, aby wrócić? Poczucia, że ocaliłeś kogoś?

— Może i tak? Może tego właśnie było potrzeba..? — Złota Droga spojrzał na nią. Postrzępiony Mróz zaś spojrzała na swoje łapy, po czym na obóz. Skinęła do niego głową, aby poszedł za nią. Gdy dotarli, zwróciła się w stronę legowiska medyków. Stanęli nad kociakiem. Nad Irysem. Gdy tylko zobaczyła jego małe, ledwo pewnie ciepłe ciałko, zalała się łzami. Poczuła ogon Złotej Drogi na swoim barku. Gdy w końcu uspokoiła się, zerknęła na kocura.

— On nie może tak żyć, prawda..? On… Musi zginąć… Jak moja miłość do Kosaćcowej Grzywy… Masz rację. On nie zasługuje na takie cierpienie. — W końcu spojrzała na niego, a on odwzajemnił ten gest. — Proszę. Zabierz go ze sobą. Jeśli ma cierpieć mniej, zabierz go.

— Panienko… — Miał ją zwyczaj tak nazywać. W jej sercu rozlało się na to słowo ciepło. Złota Droga w końcu przeniósł wzrok na kociaka. Podszedł bliżej, schylając się nad nim. Przez chwilę zawahał się, jednak dotknął nosem jego czoła. Przez moment nic się nie stało, jednak po chwili zobaczyła, jak mała duszyczka opuszcza już teraz zapewne zimne ciało. Postrzępiony Mróz przeszył chłód. Kociak patrzył na nią teraz pomimo śmierci żywszy. Poczuła znów łzy. Tonę łez. Praktycznie dusiła się płaczem, w pewnym momencie padając na ziemię z rozpaczy. Poczuła jednak ostatni raz mały, ciepły nosek, który dotknął jej pyszczka. Uśmiech, jakim obdarzył ją Irys był dla niej wszystkim, czego potrzebowała. Zauważyła, że Złota Droga robi się bardziej rozmyty, z resztą jak i młodszy.

— Dziękuję, Postrzępiony Mrozie. Możesz mieć pewność, że zabiorę go do Klanu Gwiazdy. — wyszeptał Złota Droga. Kotka podniosła się gwałtownie, chcąc go złapać, jednak w tym momencie rozmył się w powietrzu.

***

Ze snu wyrwał ją zgiełk. Jakby ktoś panikował. Jej oczy powoli otworzyły się, a to, co zobaczyła, wolałaby odzobaczyć. Jej kocię było w desperacji ratowane przez medyczki. Od razu zerwała się na łapy, sen nadal był dla niej okropnie realny. Cóż, okazuje się, że chyba był. Ćmi Księżyc próbowała przywrócić Irysa do życia, ale bezskutecznie. W pewnym momencie medyczka wzdrygnęła się, patrząc na wojowniczkę. Słyszała krzyk, brzęczał w jej uszach, pełen desperacji i bólu. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę z tego, że wyszedł on z jej pyska. Jej łapy same ruszyły w stronę zimnego ciała syna. Przytuliła się do niego, łkając żałośnie. Ledwo mogła oddychać.

— Nie, proszę… Tylko nie to… — Pomimo tego, że wiedziała, że była to jej decyzja, nadal nie chciała wierzyć w to, że musiała ją podjąć. Podniosła głowę, w końcu patrząc w pełni na ciało. Pociągnęła nosem, mrugając kilka razy, aby pozbyć się łez. — Niech Klan Gwiazdy ma cię w opiece Irysku. Oraz Złota Droga. Zajmie się tobą. Obiecuje. — wyszeptała na tyle cicho, że medyczka nie usłyszała. Nie mogła już nic więcej zrobić dla Irysa. Mogła tylko modlić się, że razem ze Sreberkiem i Złotą Drogą będą szczęśliwi w Klanie Gwiazdy…

Od Mniszkowego Nektaru

Klan Klifu był ciemny, cichy... za cichy... Mrok wydawał się zbyt gęsty, a blask księżyca zbyt jasny... Jedna rzecz nie dawała Klifiakowi spokoju... dziwna obecność. Coś, co nie powinno być tak blisko, tak wyczuwalne. Niebo było bezchmurne, pełnie pięknych gwiazd. Nic się nie działo. Wszystko było spokojne, pozostawione w niemal całkowitym bezruchu. Mniszkowy Nektar czuwał przy wodospadzie, którego szum był niczym śpiew wody, niczym kołysanka. Coś jednak... jakieś dziwne uczucie sprawiało, że był w stanie całkowitej gotowości. I w końcu to ujrzał. "To", gdyż już po jednym spojrzeniu można było stwierdzić, że nie był to zwyczajny przybłęda, zwyczajny wrogi samotnik, który zabłądził za blisko obozu. Najgorsze jednak było to, że Mniszek znał te jasnoniebieskie, iskrzące oczy, to srebrne futro, ten miły uśmiech...
— Ile to księżyców się nie widzieliśmy? Znalazłeś więc miejsce w swoim klanie? Cieszy mnie to niezmiernie Mniszku — odpowiedziała, chociaż wojownik mógłby przysiąść, że jego pysk ani razu się nie otworzył. — Byłem ci pomocny kiedyś, więc... Czy chciałbyś pomóc i mi? Odnaleźć coś, czego nie udało mi się odnaleźć za życia? Czuję, że jestem bliżej niż kiedykolwiek… — szepnął. Postać wyłoniła się z półcienia: srebrzyste futro, jasnoniebieskie oczy, które wyglądały, jakby tęskniły za czymś bardzo bliskim. Mniszkowy Nektar nie miał wątpliwości. Diament. Dawny przyjaciel z czasów Betonowego Miasta. Kocur, którego znał, którego stracił z oczu wiele księżyców temu. Mniszkowy Nektar siedział nieruchomo, obserwując go. Słyszał w głosie dawnego przyjaciela tęsknotę, zagubienie, ciężar nieznanego. Wiedział, że nie chodziło tu o zwykłego wędrowca, który zabłądził w nocy.
— Diament… — zaczął w końcu Mniszkowy Nektar. — Jak mogę ci pomóc? — zapytał wojownik. Kocur przesunął się lekko, jakby próbował znaleźć stabilny grunt pod łapami, choć stał na miękkiej ziemi.
— Przyszedłem tutaj… — powiedział w końcu Diament, jego głos cichy, ledwo słyszalny ponad szumem wodospadu. — Pragnąłem… poznać swojego brata. — powiedział półszeptem. Mniszkowy Nektar wstrzymał oddech. Zielone oczy przyglądały się srebrnemu futru przyjaciela, przesuwając się powoli od końca ogona po uszy, po oczy. Czuł w nim niepewność, zagubienie, coś, czego nie dało się zmierzyć wzrokiem. Diament był zagubioną duszą, jakby niósł na sobie lata niewiedzy i tęsknoty.
— Brata? — powtórzył Mniszkowy Nektar, mrucząc cicho. — Pomogłeś mi, kiedy było mi ciężko, dlatego ja odwdzięczę się tobie — rzucił.
— Poczekaj tu na mnie, dobrze? — wymruczał. Diament kiwnął lekko głową, a Mniszkowy Nektar wstał. Skóra na jego poduszkach łap wrażliwie wyczuwała wilgotną ziemię i nierówną powierzchnię kamieni, gdy przemykał między skałami. Księżyc odbijał się od mokrej trawy, a szum wodospadu z tyłu przywoływał spokój. W głowie kocura krążyły wspomnienia z czasów, gdy sam był przybłędą, zanim znalazł swoje miejsce w Klanie Klifu. Gdy dotarł do Delikatnej Bryzy, staruszki wojowniczki, która siedziała przy wejściu do legowiska medyczek, dostrzegł ją w półcieniu. Jej futro miało srebrzysty połysk w blasku księżyca, a oczy, zmęczone latami służby, błyszczały nadal inteligencją.
— Delikatna Bryzo — zaczął Mniszkowy Nektar, powoli, ostrożnie, nie chcąc przestraszyć starszej wojowniczki. — Czy pamiętasz… koty, które przychodziły do Klanu jako przybłędy? — zapytał kotki. Delikatna Bryza uniosła powoli głowę. Jej oczy zamajaczyły w mroku, a potem wyłoniło się w nich wspomnienie.

— Mniszku, szybciej! Nie będę na ciebie czekać — krzyknęła Misty. Liliowy kociak pozbierał się z betonu i ruszył wprost na kotkę, przewracając ją. Samotniczka parsknęła śmiechem i zaczęła wić się po ziemi jak żmija. Kocurek zaciekawiony jej zabawą, również położył się na ziemi, czując wilgoć kropelek rosy.
— Chyba wygrałem — pisnął, próbując strzepnąć wodę z futra.
— Żartujesz sobie?! To ja pierwsza cię dotknęłam — krzyknęła miedziana. Jej zielone oczy powędrowały w stronę opon, na których leżało ogromne cielsko. Kot ze złocistym futrem zeskoczył z opon i ruszył w stronę kociąt. Przystanął na chwilę i łapą potargał czuprynę pieszczoszki.
— Lwie! Czemu… Wah! — rzuciła koteczka, przewracając się o ogon samotnika.

Starsza wojowniczka uniosła powoli głowę, a w jej oczach pojawił się cień wspomnień. 

— Mniszku… jeden… — wyszeptała, patrząc w ciemność. — Był taki, Bławatkowy Wschód. Cichy, samotny… nie mówił wiele o swojej przeszłości. Nikt nie wiedział, skąd przyszedł… Zdaje mi się, że go pamiętasz — wychrypiała. Słowa Delikatnej Bryzy wzbudziły w Mniszkowym Nektarze mieszankę uczuć. Obrazy z Betonowego Miasta przewijały się w jego głowie jak filmy: Lew wspinający się po murach, Misty chowająca się w wąskich zaułkach, ciepło ich futer w nocy, echo kroków po pustych ulicach. Te wspomnienia były jego własnym, tajemnym łącznikiem między przeszłością a teraźniejszością, który nikt poza nim nie znał.
— Dziękuję, Delikatna Bryzo — powiedział cicho, mrucząc. — To więcej, niż mogłem oczekiwać.
Wyszedł z legowiska, a myśli powoli prowadziły go do Mroźnego Wichru, syna Bławatkowego Wschodu. Kocur wędrował powoli, jego ciało pamiętało każdy zakręt ścieżki, każdy kamień i wilgotną trawę, a wspomnienia Betonowego Świata wciąż unosiły się w jego umyśle. Mroźny Wicher siedział na skraju legowiska, ogon opleciony wokół łap, oczy blade i czujne.
— Mroźny Wichrze — zaczął Mniszkowy Nektar, przysiadając ostrożnie — chciałbym porozmawiać o twoim ojcu… Bławatkowym Wschodzie.
Mroźny Wicher spojrzał na niego przez chwilę w milczeniu.
— Nie pamiętam wielu rzeczy — odpowiedział w końcu. — Ojciec mówił czasem, że trafił do Klanu Klifu jako włóczęga. Nie wspominał dokładnie, jak… tylko że musiał. — odparł. Mniszkowy Nektar wiedział, że Bławatkowy Wschód umarł, ale może wciąż jego bliscy pamiętali coś o nim. Jednak jego przeczucie go zawiodło, dlatego bezradny zaczął myśleć.
— Dziękuje Mroźny Wichrze — wymruczał Liliowy, skinając delikatnie łbem. Ze spuszczoną głową dotarł do wodospadu, myśląc, co powiedzieć Diamentowi. Skąd miał wiedzieć, że chodzi o Bławatkowy Wschód?
"Myśl Mniszkowy Nektarze… Ty zakuty łbie! Co powiedziałby Lew?" — Mniszek skarcił sam siebie. Usiadł i zasłonił łapą pysk, próbując przetworzyć w myślach jego poprzednie rozmowy. Jedyne co kojarzyło mu się z Bławatkowym Wschodem to… Kwiaty? Liliowy od razu zerwał się z miejsca, rozejrzał się za legowiskiem wojowników. Stanął u jego progu, próbując dostrzec swoje legowisko w półmroku. Wojownik przypomniał sobie, że ma swoją kolekcję kwiatów. A Bławatek to chaber… Czyż nie? Stawiał łapy delikatnie, próbując nie zrobić żadnego hałasu, ani nie zbudzić żadnego śpiącego kota. Kiedy dotarł do legowiska, chwycił je zębami i delikatnie odsunął. Tam znajdowało się lekkie wgłębienie, gdzie leżały lekko spłaszczone rośliny. Mniszkowy Nektar łapą zaczął rozgrzebywać kwiaty, a kiedy w końcu ujrzał jasnoniebieski kwiat, oczy mu się zaświeciły. Upuścił legowisko i powąchał bławatek. Będąc pewny, że znalazł to czego szukał, ułożył legowisko na swoim miejscu i zawrócił w stronę wyjścia z obozu. Kocur niepewnie przekroczył wodospad, gdzie ujrzał Diamenta, dalej czekającego w tym samym miejscu. Jednak musiał spytać go o coś innego, coś, co głowiło się w jego myślach od dawna.
— Diamencie… — zaczął, gdy stanął obok przyjaciela — Chciałem cię zapytać o jedną ważną rzecz. Byłeś w Betonowym Mieście po tym jak zniknąłem… Co się dzieje z Lwem i Misty, jak sobie radzą? — zapytał Liliowy. Diament zamknął oczy, głęboko wciągając
Duch kłopotliwie spojrzał się na przyjaciela.
— Pamiętam ich, lecz muszę cię zmartwić Mniszku. Złocistego kota już z nami nie ma. Przynajmniej tutaj, bo został zabrany przez wyprostowanych, a na to już nie ma rady — odpowiedział spokojnie. W jego oczach była pustka, lecz wojownik wiedział, że tli się w nich żal do samotnika. Kocur usiadł na kamieniu, czując zimno, które bolało go w zadek. Jednak Diament znowu powiedział mu coś cennego, dlatego pora na wyrównanie rachunków. Czując zimno, wyjął schowany dotąd za nim kwiat. Bławatek, z nieco pogiętymi płatkami. Mniszkowy Nektar położył go na skale, po czym przesunął go do samotnika. Diament przyjął się roślinie, a zaraz po tym zaszkliły mu się ślepia. Wciągnął powietrze przez nozdrza, a potem powoli je wypuścił. W jego oczach pojawił się spokój, jakby ciężar wielu księżyców troski został nieco zdjęty z jego duszy.
— Dziękuję, mój stary druhu — wymruczał w końcu, powoli odwracając wzrok w stronę wodospadu. — Dowiedziałem się tego, po co tu przyszedłem i kogo przez całe życie pragnąłem poznać — Uśmiechnął się, rozszerzając kąciki ust. Dotknął jego niebieskich płatków, po czym zamknął oczy, a z jego jasnego futra pozostał jedynie jasny proch, który zniknął w świetle księżyca. Mniszkowy Nektar przez chwilę próbował znaleźć Diamenta, lecz rozglądanie się poszło na próżno. Kto wie, może kiedyś go jeszcze spotka. Gdzie indziej, kiedy indziej.

Dusza Diamenta zaznała spokoju...

Od Mirtowego Lśnienia

Gwiazdy, rozciągające się po ciemnym niebie niczym srebrzyste klejnoty, błyszczały cicho, jakby czuwały nad światem z wysokości. Ich delikatny blask spływał na obozowisko Klanu Klifu, otulając je mlecznym światłem i nadając wszystkim konturom miękką poświatę. Cienie skał przybrały barwę popiołu, a wiatr — ten sam, który przez dzień był ostrym tchnieniem morza — teraz łagodnie muskał futra i gałęzie, niosąc w sobie zapach soli, mokrego mchu i odległego deszczu. W tym świetle wszystko zdawało się nierzeczywiste, jakby obóz tkwił zawieszony między snem a jawą, między światem żywych a królestwem Gwiezdnych Wojowników.
Noc płynęła powoli, ciężka od ciszy i tajemnic. Po niebie przesuwały się leniwie rozmyte chmury, które raz po raz przysłaniały gwiazdy, jakby próbowały skryć ich spojrzenia przed śmiertelnymi. W obozie panował spokój — z legowisk dobiegały ciche pomruki śpiących wojowników, a z kącika uczniów dało się słyszeć krótkie, nieświadome mruknięcia, gdy ktoś śnił o pogoni za myszą. Wszystko zdawało się harmonijne, tak spokojne, że aż nierealne. A jednak w powietrzu czaiło się coś więcej niż tylko cisza.
Na straży, tuż przy wejściu do obozu, siedział wojownik o futrze barwy płomienia. Mirtowe Lśnienie. Jego oczy, odbijające blask gwiazd, błyszczały jak bursztyny w ciemności. Od czasu do czasu drgał mu czubek ucha, gdy wiatr poruszał liśćmi lub gdy kamyk stoczył się z urwiska gdzieś w oddali. Mimo to jego spojrzenie nie błądziło — trwało utkwione w niebo, w srebrzysty bezkres, który wydawał się tak bliski, że wystarczyłoby unieść łapę, by dotknąć jednej z gwiazd.
Czym w końcu byłaby ta ciemność, gdyby wojownicy nie odpoczywali, gdyby nikt nie korzystał z chwili, by zaczerpnąć sił i przygotować się na nowy dzień — równie pracowity, równie pełen obowiązków jak ten miniony? Mirtowe Lśnienie znał ten rytm aż nazbyt dobrze. A jednak tej nocy nie potrafił odnaleźć w nim spokoju. Każdy jego oddech wydawał się za głośny, każdy ruch — zbyt ostry w zetknięciu z bezruchem świata.
Niepokój tlił się w nim jak ledwie widoczny żar pod warstwą popiołu. Nie dawał o sobie znać krzykiem ani strachem, lecz subtelnym napięciem, które oplatało jego serce niewidzialną nicią. Z każdym kolejnym uderzeniem serca wojownik czuł, że coś jest nie tak. Nie potrafił tego nazwać — może to wiatr przynosił mu echa dawnych głosów, a może cisza była po prostu zbyt doskonała, by mogła być prawdziwa.
Spojrzał w stronę nieba. Jedna z gwiazd zamigotała mocniej, po czym przygasła. W świetle jej krótkiego błysku Mirtowe Lśnienie miał wrażenie, że dostrzega w oddali kontury postaci — jakby przez ułamek sekundy ktoś stał na krawędzi urwiska, obserwując go. Futro na karku wojownika zjeżyło się, a powietrze nagle stało się gęstsze, cięższe, jakby morze wstrzymało oddech.
”Samotność” — pomyślał. Tak, to pewnie tylko ona. Ta sama, która czasem przychodzi do wartowników w środku nocy, gdy ich towarzysze śpią, a świat wydaje się pusty i obcy. A jednak w głębi duszy czuł, że to coś więcej. Że nie jest sam.
Najpierw poczuł to w powietrzu.
Wiatr, dotąd łagodny, nagle ucichł, jakby ktoś go odciął. Szum morza, tak znajomy i nieprzerwany, osłabł, aż wreszcie całkowicie zamarł. Ciemność zgęstniała — nie była już tylko tłem, ale czymś namacalnym, wdzierającym się pomiędzy kamienie, w futro, w sam oddech. Świat zamarł w bezruchu, jakby wstrzymał oddech przed tym, co miało się wydarzyć.
I wtedy ją zobaczył.
Z początku tylko cień, ledwo dostrzegalny wśród drgających smug księżycowego światła. Potem — sylwetka. Kocia, smukła, a jednak obca. Poruszała się powoli, z płynnością, która nie należała do żywych. Każdy krok nieznajomego był cichy, niemal nierealny, jakby jego łapy nie dotykały ziemi.
Mirtowe Lśnienie znieruchomiał. Serce zaczęło bić szybciej, mocniej, aż czuł jego puls w gardle. W pierwszej chwili chciał unieść ogon w ostrzeżeniu, wydać cichy syk, zawołać wartę — ale dźwięk uwiązł mu w gardle. Czuł, że nie powinien. Że jakikolwiek ruch mógłby zburzyć coś kruchego, coś, co nie należało do świata, który znał.
Z każdym uderzeniem serca postać przybliżała się, coraz wyraźniejsza w blasku księżyca. Rudemu wojownikowi zdawało się, że powietrze wokół niej drży — jak powietrze nad wodą w upalny dzień.
A potem poczuł to: zapach.
Nie ten znajomy, niosący sól i kamień, lecz inny — słodkawy, ciężki, niepokojąco znajomy. Zapach, jaki towarzyszył śmierci.
Ale pod jego warstwą tliło się coś jeszcze.
Coś, co sprawiło, że serce Mirtowego Lśnienia zadrżało.
Zapach Klanu Klifu.
Nieznajomy zatrzymał się w końcu tuż przed wejściem do obozowiska. Światło księżyca spłynęło po jego futrze, ukazując szczegóły, których Mirtowe Lśnienie wcale nie chciał dostrzec. Gęste, brązowe futro, w którym wiatr igrał jak w wyschniętej trawie. Pyszczek przecięty nieregularną smugą bieli, ciągnącą się aż po nos. Oczy — zielone, lecz matowe, jakby patrzyły z miejsca, gdzie nie istnieje dzień.
Mirtowe Lśnienie przełknął ślinę, lecz gardło miał suche.
Nie znał go. Nigdy wcześniej nie widział tej twarzy. A jednak jego serce rozpoznało coś, czego pamięć nie potrafiła nazwać. Echo wspomnienia jak cień po blasku.
Mirtowe Lśnienie poczuł, jak jego futro na karku staje dęba, lecz nim zdołał cokolwiek powiedzieć, duch uprzedził go:
— Pachniesz jak on... — rozpoczął tajemniczo, sucho, może nawet trochę wrogo — Że też mu się faktycznie udało... Że też muszę wracać tutaj i patrzeć, jak jego osoba zasiada w miejscu, w którym to ja powinienem grzać miejsce. Pachniesz jak on, ale nie wyglądasz... Może więc dasz radę mi pomóc, skoro krew jego w tobie nie krąży?
Mirtowe Lśnienie zamarł. Ciepło, które dotąd czuł w piersi, uleciało, ustępując miejsca lodowatemu dreszczowi. Nie mógł oderwać wzroku od postaci stojącej w świetle księżyca. Czy to był duch? Wojownik z Klanu Gwiazdy? A może coś... starszego, mroczniejszego, czego nawet Gwiezdni nie potrafili już nazwać?
Otworzył pysk, lecz słowa nie chciały przejść przez jego gardło. Czuł tylko drżenie w łapach i bezradne bicie serca, które zdawało się rozbrzmiewać głośniej niż oddech wśród cichych liści.
Nieznany kot trwał w milczeniu. Jego postać drżała lekko, jakby mgła, którą poruszył niewidzialny podmuch. Jego futro nie odbijało światła — raczej pochłaniało je, rozlewając wokół chłodny blask, który sprawiał, że sierść Mirtowego zjeżyła się na karku.

W końcu wyszeptał — niemal niedosłyszalnie, z niedowierzaniem i lękiem:
— Jak mam ci pomóc? — wyrwało się z niego po chwili. Głos zabrzmiał zbyt głośno w tej ciszy. — Kim ty… kim ty właściwie jesteś?
Zjawa uniosła wzrok, a w jej oczach błysnęło coś, co przypominało odbicie gwiazd — blade, odległe, lecz przepełnione dawnym żarem.
— Dawniej wszystko było dla mnie obiecujące — powiedział cicho duch, a jego głos przypominał szelest suchego liścia. — Byłem kimś więcej niż tylko wojownikiem. Myślałem, że moje imię zapisze się w pamięci Klanu, że gwiazdy spojrzą na mnie z dumą. Ale nigdy nie doczekałem się tego, o czym marzy każde kocię, każdy uczeń, każdy wojownik… — westchnął, a w tym westchnieniu pobrzmiewał żal wielu księżyców. — Nigdy nie zająłem najwyższego miejsca. Patrzyłem tylko, jak to, co było w zasięgu moich łap, wymyka mi się, rozmywa jak odbicie w wodzie, by zniknąć na zawsze.
— Ty… — Mirtowe Lśnienie przełknął ślinę. — Musiałeś pełnić funkcję zastępcy. Jeszcze zanim Liściasta Gwiazda została przywódczynią.
Zjawa przymknęła oczy.
— Teraz jedyne, co słyszę, to echo dawnego szczęścia — wyszeptała. — A co mi po nim, jeśli stoję tu jako wspomnienie tego, kim miałem być? — W głosie zjawy pojawiła się gorycz, ostra jak pazur. — Och, gdzie podziała się ta sprawiedliwość, którą nam obiecywano? Gdzie te kłamstwa, którymi karmiono nas, kiedy byliśmy jeszcze ślepymi kociętami? Los mnie oszukał. I ciebie też oszuka.
Rudzielec drgnął. Te słowa uderzyły w niego mocniej niż jakikolwiek cios. Wiedział, że duch ma rację. Zbyt dobrze znał ciężar niespełnionych marzeń i gorycz, jaką niesie przegrana z losem. Sprawiedliwość... słowo, które dawniej brzmiało jak przysięga, teraz zdawało się tylko pustym dźwiękiem, który zmienia kierunek, jak wiatr między drzewami.
I może… tylko może, gdyby los potoczył się inaczej, to on dziś byłby zastępcą. A Pikująca Jaskółka nigdy nie stałaby się osobą, której musiał zazdrościć.
— Chciałbym móc ci jakoś pomóc. — Głos Mirtowego Lśnienia był początkowo cichy, niepewny, lecz z każdą sylabą nabierał spokoju. — Jednak w mojej sytuacji… Cóż, nie wiem, co właściwie mógłbym dla ciebie zrobić. Sprawiedliwość czasem zmienia kierunek… — dodał po chwili, wpatrując się w mglistą postać ducha. — Chyba nie ma na to lekarstwa.
Zjawa zadrżała, jakby jej sylwetkę poruszył wiatr, choć w lesie panowała cisza.
— Zabierz mnie — odrzekła po chwili, a w jej głosie zabrzmiała niemal błagalna nuta. — Zabierz mnie w miejsce, w którym to zaledwie parę księżyców temu powinienem się znajdować… jako ktoś więcej niż tylko zastępca. To jedyna rzecz, jakiej pragnę. Jedyna, która pozwoli mi załatać pustkę, kołaczącą we mnie od tak dawna.
Mirtowe Lśnienie skinął głową. Cień współczucia przemknął mu przez oczy.
— Wezmę cię tam. — Jego ton był miękki, lecz stanowczy. — Jeśli to sprawi, że poczujesz się lepiej, nie będę kazał ci zwlekać. Ty… pragniesz stanąć na skale, z której przywódcy zwykle oddają przemówienia, prawda?
Zjawa prychnęła krótko, jakby sam pomysł wywołał w niej gorycz.
— Dość cierpienia sprowadziło na mnie zarówno to obozowisko, jak i same wasze tereny! — warknęła, a jej oczy rozbłysły jak dwa zimne płomyki. — Myśl, Mirtowe Lśnienie! Czy naprawdę sądzisz, że chciałbym znów oglądać miejsce, które mnie zdradziło i kazało uciekać niczym tchórzowi? To, czego pragnę, znajduje się niedaleko. Pokazuje się tylko, gdy jego powierzchnię muskają promienie okrągłego lica.
Rudzielec zamarł na moment, słuchając tych słów. Zrozumienie powoli wpełzło w jego spojrzenie niczym świt w dolinę.
— Bursztynowa Wyspa… — wyszeptał.
Zjawa skinęła głową, a przez jej półprzezroczystą postać przebiegł cień dawnej dumy.
Nie czekając dłużej, Mirtowe Lśnienie obrócił się i ruszył przed siebie. Nocny las był gęsty i cichy. Liście szeleściły pod łapami, a księżyc — pełen, złowrogo jasny — prowadził ich wśród drzew. Zjawa sunęła tuż za nim, jej ruchy były płynne, jakby nie dotykała ziemi.
Powietrze pachniało wilgocią i solą; gdzieś w oddali dało się słyszeć jednostajny szum fal. Rudzielec uniósł głowę, rozpoznając znajomy zapach — morze, granica terytorium, miejsce spotkań i wspomnień.
— Więc… jak wyobrażałeś sobie czas swoich rządów? — zapytał w końcu Mirtowy, łamiąc ciszę, która stawała się ciężka jak mgła.
Duch nie odpowiedział od razu. Szli jeszcze chwilę, a ich ścieżkę oświetlało migotliwe światło księżyca.
— Myślałem, że poprowadzę Klan ku wielkości — odrzekł w końcu zjawa, głosem, w którym słychać było echo dawnych marzeń. — Że zapamiętają mnie jako tego, który potrafił połączyć siłę z rozwagą. Że nikt nie będzie musiał żyć w cieniu dawnych błędów. — Zamilkł na chwilę, spoglądając na rudzielca. — A ty, Mirtowy Lśnienie? Czego ty pragniesz?
Kot drgnął, zaskoczony pytaniem.
— Ja… — urwał, szukając słów. — Kiedyś chciałem być kimś, kogo inni słuchają. Kto prowadzi, nie tylko podąża. Ale teraz… — westchnął — sam już nie wiem, czego chcę. Myślałem, że Judaszowcowa Gwiazda widzi we mnie kogoś wartego roli zastępcy! A teraz? Czuję się, jakby zaorał mi pazurami skórę! Myślałem, że to wszystko ma jakiś cel… Że może moje przybycie do Klanu Klifu miało większy sens! Że gwiazdy, na które tak uwielbiali patrzeć moi prawdziwi rodzice teraz popatrzały także i na mnie.
Wojownik o płomiennym futrze westchnął głęboko.
— Tymczasem… Moja jedyna siostra straciła oko, nogę i kawałek ucha. A ja sam nie czuję się szczególnie dobrze. Zwłaszcza, gdy patrzę na obecną zastępczynię! Bo powiedź mi, czy TO NIE JA zasługiwałem na coś więcej?! — Na moment przerwał, czerpiąc chwilę, by ochłonąć. — Przesadzam. Och, jak bardzo przesadzam! Pewnie powinienem być wdzięczny za to, że tu jestem. Że jestem synem przywódcy, że w sumie, to nie najgorzej mi się wiedzie, że jedzenia nie brakuje i że udało mi się po raz drugi zostać czyimś mentorem — spojrzał na ducha. — Ale ja po prostu nie umiem. Nie dostrzegam tych pozytywów, gdy patrzę na Pikującą Jaskółkę i… Każdego innego kota, który czuje się lepiej niż ja.
Zjawa nie odpowiedziała. Jej spojrzenie zdawało się błądzić gdzieś daleko, poza granicami świata żywych.
— Czy Judaszowiec mierzył się z czymś podobnym, nim został zastępcą? — spytał w końcu.
— Z tym, co opisałeś? Wątpię. Ale z pewnością spotkały go mniejsze czy większe wyboje po drodze do władzy… W którymś momencie wygarnął Srokoszowej Gwieździe to i owo, przez co stracił rangę wojownika oraz poprzednie imię. Stał się więźniem. W oczach wielu jedynie balastem. Czas przeleciał, a nagle kompletnie odbił się od dna. Ależ gorzka jest ta cała… Ironia.
— Czasem zastanawiam się, czy sam nie jestem sobie winien. Czy może to wszystko potoczyłoby się inaczej, gdybym był lepszym uczniem, lepszym wojownikiem, lepszym kotem. Często narzekałem, chodziłem ze skwaszoną miną. I często byłem skłonny podjąć decyzje, które nie są koniecznie właściwe.
— Za każdą decyzją się coś kryje. Może miałeś wtedy powód, ale nawet go nie pamiętasz? Pomyśl. Wszystko to, co robimy ma za sobą przyczynę. Pewnie moja ucieczka również ją miała. Rozważ moje słowa, młody.
— Może…
Wkrótce dotarli nad brzeg. Bursztynowa Wyspa spoczywała pośrodku jeziora jak klejnot zatopiony w czerni wody. Jej powierzchnię oblewało mleczne światło księżyca, które igrało w falach, tworząc tysiące srebrnych iskier.
Zjawa zatrzymała się na skraju wody.
— Tutaj… — wyszeptała. — Tutaj kiedyś miałem stanąć jako przywódca. Patrzeć na zebrane Klany z dumą, a nie z żalem. — Przymknął oczy. — Los mnie wyprzedził, ale może… dzięki tobie, choć przez chwilę, mogę poczuć, jakby czas się cofnął.
Mirtowe Lśnienie przytaknął bez słów.
Zjawa powoli ruszyła w stronę wyspy. Nie zostawiała śladów. Kiedy dotarła do brzegu, woda nie zmąciła się ani na moment — jedynie zamigotała jaśniej, jakby rozpoznając kogoś, kto niegdyś do niej należał.
Mirtowy patrzył, jak duch wchodzi coraz dalej, aż jego sylwetka rozpływa się w świetle księżyca. Przez chwilę wydawało się, że duch zatrzymuje się, odwracając ku niemu spojrzenie.
— Dziękuję… — szept przemknął przez powietrze i zniknął, nim zdążył dotrzeć do jego uszu.
Potem już nic. Zjawa rozwiała się w srebrzystej mgiełce, która uniosła się nad taflą wody, aż w końcu znikła zupełnie.
Mirtowe Lśnienie stał jeszcze chwilę w ciszy, wsłuchując się w łagodny szum jeziora. Jego serce biło wolno, równo, jakby samo przystosowało się do rytmu nocy.
— Obyś znalazł to, czego ja nigdy nie zdołałem — wyszeptał, po czym odwrócił się i ruszył w stronę lasu, gdzie wkrótce miał zniknąć między cieniami drzew.

Dusza Przyczajonej Kani zaznała spokoju...

Od Pietruszkowej Błyskawicy

Przeszłość, dni między końcem lata a początkiem jesieni

Granatowy nieboskłon rozciągał się niczym jedwabne prześcieradło na bezkresnym łożu świata. Usiany był drobnymi, białymi punkcikami; jedne migotały ledwie, inne jarzyły się niczym rozpalone iskry. Lecz najważniejszy spośród nich był ten, który lśnił najjaśniej; pan niebios, srebrzysty strażnik nocy. Księżyc. Wielki, a przecie tak odległy. Istoty ziemskie mogły jedynie spoglądać ku niemu z dołu, widzieć jego fragmenty, marzyć o dotknięciu jego szorstkiej, zimnej powierzchni. Lecz były to tylko sny głupiutkich kociąt, których łapy nigdy nie sięgną gwiazd. Gdy wzrok zsunął się z nieba ku ziemi, serce na nowo zamarło. Łąki, skąpane w srebrzystym blasku księżyca, falowały miękko, poruszane delikatnym tchnieniem wiatru. Trawy szeptały coś do siebie, jakby dzieliły się sekretami nocy. A pomiędzy nimi przemknął cień; zając, a może drobna mysz? Nie miało to znaczenia. Nad ich drobnymi sylwetkami wirowały świetliki, tańczące w rytm cichego wiatru; gwiazdy ziemi, tak bliskie, a tak niedoceniane. Rzadko kto mógł ujrzeć ich blask, bo pojawiały się tylko w określonym czasie. Ci, którym dane było je zobaczyć, nigdy nie zapominali tego widoku. Pragnęli znów ujrzeć to tańczące światło, niby senną obietnicę. Lecz spokój łąki przerwał nagły, ledwie słyszalny trzepot skrzydeł. Sowa przecięła powietrze niczym cień myśli i wylądowała na starej gałęzi z ofiarą w szponach. Chwilę później wiatr wzmógł się gwałtownie — nienaturalnie, jakby poruszony gniewem kogoś niewidzialnego. Niósł ze sobą ciężkie, ciemne chmury, które powoli zakrywały pana niebios. Powietrze zgęstniało, przyciskając trawy i gasząc blask świetlików. Wicher zatoczył krąg nad łąką, porwał sowę i trzasnął o gałęzie lasu. Cień, co go prowadził, wzbił się ku niebu i runął w ciemność drzew. Pędził między pniami, smagany wiatrem, jakby śpieszył się, jakby nie miał czasu. Zwolnił dopiero, gdy dotarł pod wodospad. Za srebrzystą ścianą spienionej wody kryła się jaskinia — miejsce dawno zapomniane, a przecież tak dobrze znane. Tej nocy coś w niej drżało, coś ożywało, choć pozostało martwe. Z chłodem i milczeniem kroczyło ku żywym, szukając ofiary.
W głębi jaskini, na półce skalnej, leżała kotka o czekoladowym futrze. Zwykle drgało ono od radości, teraz jednak dygotało z niepokoju. Przewracała się z boku na bok, nie mogąc zasnąć. Jak mogła spać Pietruszkowa Błyskawica, skoro w jej sercu szumiały wspomnienia rozmowy, która zmroziła krew w żyłach? Wciąż widziała pysk Wiecznego Zaćmienia, słyszała jej głos; cichy, a jednak rozrywający duszę: „Zabiłam.”
Słowo to odbijało się w jej głowie niczym krople deszczu o metalową rynnę. Czy mogła coś zrobić? Czy było już za późno? A może właśnie teraz nadarzała się ostatnia szansa, by odmienić bieg tej rzeki — postawić kamień, bądź zburzyć tamę? Nagle poczuła, że coś na nią patrzy. Zawsze miała dobre przeczucie; wyczuwała spojrzenia, nawet gdy były skryte w cieniu. Teraz jednak to uczucie było inne, głębsze, jakby samo powietrze zadrżało. Odwróciła pysk ku zejściu z półki. Stał tam ktoś… a może raczej coś. Wysoki niczym dąb, o sierści brązowej jak jesienne liście, kocur zdawał się nie z tego świata. Jego ciało było półprzezroczyste — wśród mgły, z której się składał, można było dostrzec kształty skał za nim. Oczy miał ciemne, pozbawione życia, jakby gasły w nieskończoności. Pietruszkowa Błyskawica cofnęła łapę, niepewna, czy ma do czynienia z żywym stworzeniem, czy ze snem. Niósł ze sobą zapach Betonowej Dżungli — ostry, duszący, obcy w tym miejscu.
— To był mój dom... — zaczął, chociaż jego pysk nie otworzył się nawet na długość robaka. — Żyłem tu, służyłem... Kochałem... Ale odszedłem, gdyż miłość moja została wyrzucona niczym resztki posiłku, a ja wraz z nią... Tęskno mi... Ona zapewne świeci na niebie…
Wojowniczka postawiła uszy na sztorc, a futro — muśnięte jakby iskrą elektryczności — wystrzeliło do góry. Głos nieznajomego brzmiał jak wiatr hulający w pustych jaskiniach, a chłód bijący od jego ciała mroził krew w żyłach. Z jego nozdrzy unosił się ledwo widoczny dym, cieniutki jak pajęcza nić, zanikający w powietrzu. Zdawało się jednak, że zjawa nawet go nie dostrzega. Pietruszkowa Błyskawica nie była pewna, czy to, co widzi, jest senną fatamorganą, czy też prawdą — namacalną jak mech, na którym leżała, i kamień, który chłodził jej łapy. Zjawa wypalała w niej dziurę swym ciężkim spojrzeniem, jakby zaglądała aż do samego serca. Czekoladowa kotka powoli uniosła się na łapy. W jej postawie nie było już strachu — jedynie napięcie, gotowość. Każdy mięsień drżał z determinacji. Nie zamierzała pozwolić, by coś nieznanego skrzywdziło śpiących pobratymców. Wysunęła łapę do przodu i lekko warknęła, dźwięk ten odbił się echem po ścianach jaskini. Duch jednak nie drgnął. Jego spojrzenie wciąż było puste, nieporuszone, jakby zawieszone pomiędzy światem a nicością. Lecz w chwili, gdy z pobliskiego gniazda uniósł łeb czarny kocur, zjawa rozpłynęła się w powietrzu — razem z echem jego głosu.
— Pietruszko? — mruknął Mysi Postrach, przecierając błękitne oczy łapą. — Coś nie tak? — zapytał, unosząc wzrok i prostując się, gotów do walki, gdy tylko dostrzegł bojową postawę przyjaciółki.
Kotka rzuciła mu krótkie spojrzenie, po czym odwróciła się w stronę, gdzie przed chwilą stała zjawa. Nie było po niej śladu — jedynie powietrze wciąż przesycone było zapachem metalu i płonącej gumy. Twardy, duszący aromat, który nie pasował do zapachu lasu, do miękkiej woni mchu i rosy. Pietruszkowa Błyskawica zacisnęła szczęki, czując, jak dym szczypie ją w płuca. Wiedziała, że to nie koniec. Ten zapach był obietnicą powrotu. Jej spojrzenie zmiękło, gdy zerknęła na młodszego kocura. Cofnęła się powoli i ułożyła znów na swoim posłaniu, z udawanym spokojem.
— Koszmar — wymamrotała, czując, jak drapie ją w gardle. Kaszel cisnął się do pyska, lecz powstrzymała go, oparła głowę na łapach. Udawała, że zasypia. Jeszcze przez chwilę czuła na sobie wzrok Mysiego Postrachu; czujny, zaniepokojony. Potem usłyszała tylko jego ciche westchnienie i szelest, gdy zwijał się w ciasny kłębek. Cisza powróciła, ale nie była to cisza spokojna. W powietrzu wciąż unosiło się coś nieuchwytnego; jakby echo tamtego głosu, zrodzonego z żalu. Czy dobrze zrobiła, strosząc sierść przed zjawą? Może powinna była jej wysłuchać? Nigdy wcześniej nie miała do czynienia z duchami. A jednak, czuła to w głębi serca, on jeszcze wróci. Nie była to nadzieja. Raczej pewność.

.ೃ࿐🌑࿐.ೃ

Granat nocy ustąpił pod naporem płomiennych barw świtu. Niebo, dotąd głębokie i ciężkie jak aksamit, rozjaśniło się do odcienia poranka; błękitu czystego niczym ocean, który rozlał się wysoko nad głowami. Po jego powierzchni płynęły białe obłoczki, lekkie jak morska piana, gnane przez wiatr ku dalekiemu horyzontowi. Nocni łowcy od dawna już spoczywali w swych norach. Ich czas minął — teraz to słabsi mogli znów wyjść spod kryjówek i odetchnąć światłem dnia. Mysz i zając kicały po łąkach, nieśpiesznie skubiąc młodą trawę. Lecz nawet w tej pozornej sielance uszy pozostawały czujne, drgające przy każdym szmerze. A jednak młody zając nie słuchał ostrzeżeń matki. Zbyt ufny, zbyt młody, by rozumieć niebezpieczeństwo, zbyt głupi, by drżeć przed cieniem. Nagle, świst. Poruszenie traw. Wszystko w rytmie, który zdawał się tańczyć z wiatrem i chmurami. Zając uniósł łeb z opóźnieniem, jakby zrozumiał dopiero teraz, że ziemia pod nim drży od cichych kroków. Za późno. Już serce zwolniło, oddech zgasł. Znad oceanu traw wyłoniła się czekoladowa kotka. W złotym blasku słońca jej futro lśniło jak rozgrzana miedź. Z dumą uniosła łeb, trzymając w zębach bezwładne ciało głupiego zająca. Uszy zastrzygły, a spojrzenie pomarańczowych oczu przesunęło się po horyzoncie. Cisza. Bezpiecznie. Nagle coś uderzyło w nią z boku — rudo-cynamonowa kula futra wtoczyła się w jej bok z dzikim okrzykiem. Obie kotki przeturlały się po trawie, zostawiając ciało ofiary daleko za sobą. Trawy gięły się i prostowały niczym fale pod naporem wiatru, aż w końcu zatrzymały się, leżąc brzuchami ku niebu, dysząc i parskając ze śmiechu.
— Przepiórko, powinnaś polować — wymruczała z czułością Pietruszkowa Błyskawica, przekręcając się na brzuch i liznęła córkę po policzku kilka razy.
— Poluję! — zaśmiała się Przepiórcza Wichura, unikając matczynego języka. — Nie sprecyzowałaś tylko, czy chodzi o zwierzynę, czy o koty!
Starsza kocica zaśmiała się cicho, obserwując, jak córka beztrosko tarza się w trawie, a promienie słońca igrają na jej rudym futrze. Jednak spokój nie trwał długo. Spojrzenie Pietruszkowej Błyskawicy znieruchomiało. Pomarańczowe oczy przestały śledzić córkę, kierując się w głąb zielonego oceanu traw. Tam, między drzewami, w cieniu mchów i paproci, coś stało. Zjawa. Znów ona. Ciemna sylwetka majaczyła pośród pni, nieruchoma, a jednak czujna. Wpatrywała się w wojowniczkę jak drapieżnik w ofiarę. Futro Pietruszkowej Błyskawicy uniosło się lekko, ogon drgnął, a nozdrza zadrżały. Wiatr uderzył w duchową postać, rozdzierając ją niczym dym, aż zniknęła w gęstwinie.
— Coś nie tak, mamo? — zapytała Przepiórcza Wichura, prostując się i bacznie lustrując teren. W powietrzu nie czuła niczego niezwykłego. Żadnego zapachu, który mógłby ją zaniepokoić. Żadnego śladu zimna, które przeszyło jej matkę do szpiku.
— Wszystko dobrze — odparła Pietruszkowa Błyskawica, z pozornym spokojem. — Zabierz zająca do obozu. Ja… pójdę jeszcze do lasu.
Jej głos był cichy, ale zdecydowany. Wąsy drgały lekko, zdradzając napięcie, którego nie potrafiła ukryć. Pochyliła się i liznęła córkę po głowie na pożegnanie. Przepiórcza Wichura obserwowała, jak matka rusza szybkim kłusem ku lasowi. Jej sylwetka znikała powoli pośród traw, aż w końcu rozpłynęła się w cieniu drzew. Wiatr cichł, jakby czekał. A w powietrzu, w miejscu, gdzie przed chwilą stała zjawa, unosił się wciąż ten sam zapach; metaliczny, duszący, nie z tego świata.
Przedzierała się przez gęste zarośla, tropiąc ślad, który tylko ona potrafiła wyczuć. Zapach Betonowej Dżungli był jak rana w powietrzu; obcy, ciężki, nienaturalny. Żadne inne stworzenie go nie czuło; ptaki śpiewały, rośliny trwały w spokoju, wiatr niósł zapach lasu. Tylko w jej sercu panował niepokój. Szła dalej, nasłuchując, węsząc, szukając śladów na ziemi — połamanych gałązek, wgniecionych źdźbeł, czegokolwiek, co wskazywałoby, że nie śni. Lecz wokół panowała cisza. Tylko ten zapach… coraz intensywniejszy, coraz bliższy. Prowadził ją w głąb lasu, tam, gdzie słońce nie śmiało sięgnąć nawet jednym promieniem. Cienie gęstniały, stając się niemal materialne. Pietruszkowej Błyskawicy zdawało się to niemożliwe, a jednak — była w części lasu, której łapy jej nigdy wcześniej nie tknęły. Nie było tu ścieżek, nie było znajomych zapachów. Trawy rosły wysokie, splątane niczym sieć. Wiatr milczał. Dawno nikt tu nie był. Rozsunęła łapą źdźbła traw i… serce podskoczyło jej do gardła. Futro stanęło dęba, a ona sama odskoczyła w tył jak spłoszony zając. Przed nią stał on. Zjawa. Te same puste oczy, ta sama masywna sylwetka. Futro miał brązowe jak kora dębu, lecz ciało przeświecało, jakby utkane było z mgły. Wydawał się namacalny, a jednak żaden żywy nie mógłby go dotknąć. Pietruszkowa Błyskawica poczuła, jak ciężar spojrzenia ducha przygniata jej pierś. To nie było spojrzenie wroga — raczej kogoś, kto od wieków dźwigał żal zbyt głęboki, by słowa mogły go unieść. Kotka czuła, jak w gardle rosną jej kamienie, jak żołądek ściska lodowata łapa. Cofnęła się o krok i spuściła wzrok, niezdolna wytrzymać ciężaru tej ciszy. Las wstrzymał oddech. Nawet powietrze zdawało się stać. Jedynie zapach Betonowej Dżungli sączył się w nozdrza, dławiony, lepki, nieznośny.
— Kim… — zdołała wydusić, lecz jej głos zginął wśród drzew. Głos zjawy był jak uderzenie w samo serce, głęboki i donośny, niosący się echem pośród konarów:
— Zwano mnie Niedźwiedzią Siłą. Pośród onych drzew i bestii dzikich bytowałem. Wszelako odszedłem z miłością mą świętą, która teraz między gwiazdami przebywa. Jam tu pozostał; niemy, w ziemi tej jak korzeń utkwiły. Ciężkać dola moja, przeto ratunku błagam, bo dusza ma w ogniu się roztapia i lekarstwa na mękę swą pragnie.
Słowa odbijały się w głowie Pietruszkowej Błyskawicy niczym echa dawno zgasłego grzmotu. Rozumiała sens, a jednak brzmiały obco, jakby wypowiedziane przez mgłę. Czyżby zjawa pochodziła z dalekich stron? A może to śmierć zmienia mowę tak, że żywi z trudem ją pojmują? „Pomieszkiwałem pośród drzew tych…” – powtarzała w myślach, z trudem układając w całość starodawne brzmienie jego słów. Klan Klifu… tak mówił. A więc był jednym z nich? Wojownikiem, który zginął dawno temu? Pietruszkowa Błyskawica spuściła wzrok na swoje łapy, chłodne i drżące. W głowie kłębiły się myśli. Ratunek. Lekarstwo. Bez względu na to, kim był, wiedziała jedno — jeśli ktoś błaga o pomoc, nie można odmówić. Nawet jeśli prosi o nią ten, którego serce już nie bije.
Cisza pomiędzy nimi gęstniała, a powietrze zdawało się drżeć. Wokół wiatr szarpał liście, jakby sam las nasłuchiwał rozmowy, której nikt z żywych słyszeć nie powinien. Pietruszkowa Błyskawica wzięła głęboki wdech, starając się, by głos jej nie zadrżał.
— Ja… — zaczęła ostrożnie. — Nazywam się Pietruszkowa Błyskawica. Jestem wojowniczką Klanu Klifu. A ty… jeśli mogę spytać… — jej uszy drgnęły — …nie żyjesz, prawda?
Zjawa uniosła łeb, a jego oczy zapłonęły bólem.
— Serce me już nie bije od wielu księżyców, — odpowiedział powoli, głosem jak powiew zimnego wiatru. — Wszelako niegdyś biło wiernie dla Klanu Klifu. Żywot mój płynął za dni Cętkowanej Gwiazdy, Lamparciej Gwiazdy, Aksamitkowej Gwiazdy i Srokoszowej Gwiazdy. Lecz kres mu położony został z dala od domu mego; w pośród murów zimnych, z betonu litych, gdzie echo jeno pamięć dawnych dni rozbrzmiewało.
Wojowniczka słyszała każde słowo wyraźnie, choć jego pysk nie drgał nawet o włos. Dźwięk zdawał się otaczać ją z każdej strony, jakby mówił sam wiatr.
— Srokoszowej Gwiazdy? — powtórzyła zdumiona. — Znałeś go? Umarłeś… poza terenami Klanu Klifu? Dlaczego?
Zrozumiała już, skąd brał się ten zapach, który ją prowadził — zapach obcego świata, betonu i rdzy. On był jednym z nich, wojownikiem. A jednak umarł tam, gdzie żaden kot z Klanu nie powinien się znaleźć.
Zjawa zwiesiła głowę. Gdy przemówił ponownie, jego głos zadrżał bólem.
— On był mi druhem serdecznym… lecz rychło w nieprzyjaciela się obrócił. Zwody, kłamstwa, zdrady i podstępy; oto dziedzictwo, jakie po nim zostało. Już przyjacielem nie bywa. Wyrzucił mię jako odpad nędzny, precz od znanych łąk i od wód, które mię znały. Tam, kędy słońce nie dochodzi, a warkot potworów przytłumia pieśń ptaszęcą.
Futro zjawy zadrżało, jakby nawiedzone wspomnieniem. W oczach błysnął żar gniewu, zaraz potem przygasł, ustępując żalowi.
Pietruszkowa Błyskawica uniosła wzrok.
— Srokoszowa Gwiazda cię wypędził? — zapytała, niedowierzając. — Ale dlaczego? Ja znałam go niewiele… mówiono jednak, że miewał kontakty z Mroczną Puszczą…
Jej słowa zawisły w powietrzu. Duch milczał chwilę, jakby wahał się, czy wspomnienia te mają prawo znów zabrzmieć. Wreszcie przemówił:
— Abyś pojąć mogła przyczynę zdrady onej, znać ci potrzeba dzieje me; historię żywota mego i tej, co wśród gwiazd jaśnieje blaskiem wiecznym.
Pietruszkowa Błyskawica skinęła łbem, siadając powoli na liściastym poszyciu. Czuła, jak chłód lasu wpełza jej pod futro. Czas zdawał się stanąć.
— Zatem opowiedz. Kim jest ta, o której wspominasz? — rzekła cicho. — Wysłucham cię… i może uda mi się pomóc.
Zjawa poruszyła się ledwie dostrzegalnie. Z jego pyska nie wydobywał się oddech, a mimo to powietrze wokół drżało.
— Z miasta pochodzi krew ma; z gangów srogich i bezlitosnych. Krew noszę na łapach swych, i winnych, i niewinnych zarazem; sarenek i wilków. Serce me w mroku ongi pogrążone było, słuchało rozkazów głupich, bez rozumu i litości. Takci mię wychowano, przeto i tak żywot mój prowadziłem.
Jego sylwetka przygasła na moment, jakby wspomnienia osłabiały go bardziej niż śmierć.
— Mrok duszy mej rozświecić pragnęła ona, szaleńczą zwana — ta, co z korony, z miłości i z czci odarta została. Zwała się Aksamitną Chmurką, a przez czas krótki także Gwiazdą. Zamiary miała szlachetne, lecz wykonanie ich marne było. Zdrój zdrady zrodził się w sercu onym, co przyjacielem mienion bywał — on mi rozkazał, bym żywot jej odjął.
Głos zadrżał, lecz nie zwolnił.
— Jam nie mógł. Wychowanie znaczenia już nie miało, gdy miłość w serce me się wkradła. Odszedłem tedy z nią tam, kędy beton w łapy parzył. Tamże i śmierć nagła nas dosięgła, jak cień bez ostrzeżenia. Nie pojmuję... tęsknota mię trawi, tęsknota za tą, za którą inni nie wzdychają. Dusza ma płonie jak pochodnia w wichrze. Azaliż słuszną była decyzja ma?
Pietruszkowa Błyskawica milczała, wpatrzona w niego szeroko otwartymi oczami. Słowa ducha brzmiały jak poezja, jak echo dawnej pieśni. Potrzebowała chwili, by je pojąć. W głowie kłębiły się obrazy — miasto, mury, zima, krew, miłość i zdrada. Jedno imię nie dawało jej spokoju. Aksamitna Chmurka. Słyszała o niej kiedyś, dawno temu — gdy była jeszcze uczennicą, ciekawą dawnych dziejów Klanu Klifu. Mówiono, że była przywódczynią, obaloną przez Srokoszową Gwiazdę. Jej rządy miały być słodko-gorzkie. Pietruszkowa Błyskawica przełknęła ślinę. Już wiedziała. Wiedziała, że ta historia nie skończyła się dobrze dla Klanu Klifu.
— Myślę… że to była słuszna decyzja, Niedźwiedzia Siło — wymruczała cicho, z pewnością w głosie, choć w sercu drżała. — Porzuciłeś czynienie zła i wybrałeś miłość. To musiała być dobra decyzja.
Zjawa milczała, a jedyną odpowiedzią był szept wiatru sunący po liściach jak oddech wspomnienia. Wtedy powiało mocniej, i Pietruszkowa Błyskawica uniosła łeb. Wiatr przyniósł znajome zapachy. Futro na karku jej zadrżało.
— Moi klanowicze… tu idą — szepnęła, odwracając głowę w stronę gęstwiny.
Zwróciła wzrok ku duchowi, lecz tam, gdzie przed chwilą stał, nie było już nic. Powietrze zgęstniało, jakby ktoś przed chwilą przeszedł przez zasłonę świata. Zjawa zniknęła bez śladu. Nawet zapach Betonowej Dżungli, który dotąd dusił płuca, rozpłynął się w powietrzu. Pietruszkowa Błyskawica zesztywniała, nie wiedząc, co czynić. Czy czekać? Czy zawołać go z powrotem? A może… wrócić jutro? Po chwili wahania wycofała się o kilka kroków. Las znów był tylko lasem. Żadnych cieni, żadnych oczu wpatrzonych w jej duszę. Zebrała oddech, by ruszyć ku obozowi, gdy nagle; z głębi drzew poniósł się głos, cichy jak echo, a jednak przeszywający serce:
— Studnia…
Kotka zamarła, obracając łeb w stronę dźwięku. Nikt tam nie stał. Tylko wiatr igrał z liśćmi. Uśmiechnęła się lekko, dając znać, że rozumie. Potem, nie oglądając się więcej, ruszyła szybkim kłusem w stronę obozu. O polowaniu, o obowiązkach. W głowie miała tylko jedno imię — Niedźwiedzia Siła — i jego historię, która jak mgła oplatała jej myśli. Z każdą chwilą rozumiała coraz więcej. A jednak wciąż nie znała odpowiedzi na dwa pytania. Dlaczego ją wybrał? I jak ma mu pomóc? Martwi nie potrzebują już niczego — a jednak jego oczy płonęły bólem, a dusza drżała, jakby coś wciąż trzymało ją wśród żywych. Czy można zwrócić duchowi jego ukochaną? Czy można posłać go wreszcie ku Klanowi Gwiazd? A może chodziło o coś prostego, o pamięć, o symbol, o gest, który przyniesie spokój? Czekoladowa wojowniczka wiedziała jedno — teraz nie mogła przestać myśleć. Musiała szukać. Zrozumieć. Bo jeśli duch Niedźwiedziej Siły powrócił do świata żywych… to znaczyło, że jego historia jeszcze się nie skończyła.

.ೃ࿐🌓࿐.ೃ

Gdy słońce wzeszło po raz kolejny w trakcie tego szalonego czasu, a ciężkie, ołowiane chmury zasnuły niebo, jaskrawe promienie gwiazdy zbladły, jakby ustępując miejsca nadchodzącej burzy. Ptaki ucichły, kryjąc się w gęstwinach, a wiatr niósł zapach mokrej ziemi i zwiędłych traw. Cały świat wstrzymał oddech, przygotowując się na pierwszy grzmot. Pietruszkowa Błyskawica siedziała przed jaskinią, wpatrzona to w srebrzysty wodospad, to w ścieżkę wiodącą ku rozległym łąkom, na których wiatr tańczył z ostatnimi źdźbłami lata. Musiała wkrótce ruszyć do studni, lecz obawiała się, że burza dopadnie ją w połowie drogi. Westchnęła cicho, a jej ogon poruszył się nerwowo po chłodnym kamieniu. Wtem, jak z mgły, obok niej pojawiła się ta, która od dawna rozpalała jej serce. Wieczne Zaćmienie wyglądała spokojniej — koszmary, które dotąd dręczyły jej sen, zdawały się ustępować, choć nadal zażywała nasiona maku, by móc zaznać wytchnienia. Przysiadła obok ukochanej, a krople z wodospadu spadały cicho między ich łapy. O ich miłości wiedziały tylko gwiazdy, i może rzeka, której nurt niósł ich sekrety w dal.
— Ostatnio zdajesz się czymś martwić — zaczęła spokojnie, przesuwając ogonem po kamiennej posadzce. W jej głosie pobrzmiewała troska, a w oczach tliło się ciepło, którego tak brakowało w tym ponurym dniu. Miała w życiu wiele zmartwień, dlatego z łatwością dostrzegała cień w spojrzeniu innych.
— To nic takiego. Mam po prostu zły czas — odparła Pietruszkowa Błyskawica, odwracając wzrok. Nie chciała opowiadać o zjawie. Coś ściskało ją w sercu, jakby każde słowo mogło sprowadzić na nią gniew duchów. Po chwili jednak, nie mogąc dłużej milczeć, dodała z wahaniem:
— Czy możliwe jest, by duchy przychodziły do niemedyczek? I skąd wiedzieć, skąd ów duch pochodzi?
Wieczne Zaćmienie uniosła łeb, wyraźnie zaskoczona pytaniem. Na moment zamilkła, jakby ważyła każde słowo, a szum wodospadu zagłuszył ich oddechy. Krople rozbijały się o kamienie niczym tysiące szeptów.
— Rzadko zdarza się, by duchy z Klanu Gwiazd nawiedzały niemedyczki — powiedziała w końcu, cicho, niemal z lękiem. — Co do ich rozpoznania... nie mam pojęcia. Dawno ich nie widziałam. A może nigdy? Może pamięć mnie już zawodzi. Zawsze jednak wyobrażałam je sobie jako istoty utkane z gwiazd i ciepła. Cóż za ironia, prawda? — mruknęła z goryczą, jakby wspominając przeszłość, w której Klan Gwiazd dawno odwrócił od niej wzrok.
— Rozumiem. Cóż, pójdę się przewietrzyć — odparła Pietruszkowa Błyskawica, podnosząc się z ziemi. Otarła się delikatnie o podbródek ukochanej, po czym ruszyła przed siebie. Wieczne Zaćmienie patrzyła za nią jeszcze przez chwilę. W jej oczach błysnęło coś na kształt niepokoju, który zaraz potem zgasł. Spuściła wzrok na własne łapy, jakby w nich próbowała odczytać przyszłość, której nikt już nie potrafił zrozumieć.
Pietruszkowa Błyskawica tymczasem szła z determinacją przez falujące łąki. Wiatr targał jej futrem, plątał wąsy, a niskie trawy uderzały w łapy. W oddali grzmiało; głucho, jakby ziemia budziła się z ciężkiego snu. Gdy błyskawica rozdarła niebo, kotka przyspieszyła kroku. By uniknąć gniewu burzy, wbiegła do lasu. Mknęła między pniami, muskając łapami miękki mech, aż na horyzoncie zamajaczyły Złote Kłosy; a raczej ich cień, porosły już chwastem i ciszą. Wtem, po lewej stronie, dostrzegła znajome, puste spojrzenie. Ciemność między drzewami drgnęła, a szerokie, brązowe barki zjawy zarysowały się w błysku pioruna. Zatrzymała się gwałtownie, serce zabiło jej szybciej. Po chwili jednak pobiegła w jego stronę. Wyskoczyła z lasu. Przy starej studni, na kamieniach pokrytych mchem, siedział on — Niedźwiedzia Siła. Jego niestabilne ciało drżało przy każdym podmuchu wiatru, jakby zaraz miało się rozwiać. A jednak trwał. Jakby sam wiatr chciał go zatrzymać, choć na krótką chwilę.
— Przyszłam, by dokończyć naszą ostatnią rozmowę. Zniknąłeś — mruknęła, siadając na wilgotnej trawie przed nim. Obawiała się wskakiwać na kamienny brzeg studni – była ona niestabilna, a ryzyko wpadnięcia do środka zbyt duże.
— Zniknąć mi przyszło, by nieprawem śmiertelnych spojrzeń nie dosięgła mej wątłej postaci. Pytaćbym cię mógł o rzeczy mnogie, wszelako serce me szepce, iż tyś jest tą, co pytania żarliwsze w piersi swej nosi — odparł duch. Jego spojrzenie powędrowało daleko, ku łąkom ginącym w mgle, jakby obecność rozmówczyni nie miała dla niego większego znaczenia.
— Masz rację. Dlaczego to właśnie do mnie przyszedłeś? — zapytała, wbijając pazury w glebę, jakby szukała w niej oparcia. — Mamy w klanie medyczkę. Ona zapewne lepiej zna się na duchowych sprawach — mruknęła szczerze, a w jej głosie pobrzmiewała niepewność. Obawiała się, że nie zdoła pomóc zjawie. Wiedziała jednak, że Ćmi Księżyc z pewnością potrafiłaby coś zdziałać.
— Medyczka klanu waszego strzeże woli tych, co wśród gwiazd mieszkają. Mniemam wszelako, iż serce jej nie wzruszyłoby się nad takim wędrownikiem jak ja; tym, którego mroczny bór i gwiezdne niwy w niełasce swej odtrąciły — odrzekł Niedźwiedzia Siła głosem głębokim jak echo w kamieniach studni. — Nie godzi mi się taić, iż sam w ich wolę wiarę utraciłem, przeto i sądy ich pojąć zdołam. Tyś wojowniczką, a serce twe, łaskawsze, snadź więcej zrozumienia w sobie nosi; niećmione wiarą ślepą. Wybór mój na cię padł, albowiem spraw mnogich więzy nas splatają. Tyś za miłością kroczy, która zda się cię w bezdroża wodzić. Jam także dla miłości mej wszystko poświęcił. Lecz azali godnaż ona ciężaru, co serca nasze ku przepaści ciąży?
Pietruszkowa Błyskawica drgnęła. Skąd duch wiedział o jej zakazanej miłości do Wiecznego Zaćmienia? Czyżby obserwował ją już od dawna, czekając tylko na właściwy moment? Serce zabiło jej szybciej. Nie wiedziała, co zrobić – czy powinna skłamać, czy może po raz pierwszy od dawna mówić szczerze.
— Może masz rację… — szepnęła po chwili. — Jednak myślę, że różnimy się od siebie. Ty dla swojej ukochanej zrobiłeś wiele dobrego, poświęciłeś się. Ja natomiast sprowadzam na moją ukochaną cierpienie. Straciła przeze mnie swoją rolę. Jej ból jest moją winą — zwiesiła głowę, a łzy zaczęły cisnąć jej się do oczu. — Gdyby nie ja, Wieczne Zaćmienie byłaby szczęśliwa. A teraz Klan Gwiazd zapewne nie przyjmie jej w swoje szeregi.
Niedźwiedzia Siła milczał dłuższą chwilę. Wiatr unosił wokół nich liście, jakby czas sam wstrzymał oddech, czekając na jego słowa.
— Czemuż całą winę na się zrzucasz? — rzekł w końcu cicho, a w jego tonie zabrzmiało coś między wyrzutem a smutkiem. — Skoro twa luba nie odstąpiła od uczucia, choć prawa złamane były, tedy znać, iż gotowa była na ofiarę. Miłość tego żąda, czyż nie tak?
Wojowniczka odwróciła wzrok i skrzywiła pysk. Może i duch miał rację. A jednak w jej sercu wciąż tliło się przekonanie, że gdyby nie pojawiła się w życiu Wiecznego Zaćmienia – gdyby pozostały jedynie przyjaciółkami – tamta byłaby szczęśliwą medyczką, szanowaną przez wszystkich. Mimo to musiała przyznać duchowi rację w niektórych kwestiach. W końcu miłość zawsze niosła w sobie zarówno światło, jak i cień.
— Miłość to uczucie, którego każdy pragnie… lecz czy jest ona naprawdę godna tylu poświęceń? — zapytała cicho, jakby bardziej samą siebie niż zjawę.
— A jak mniemasz? — odparł duch spokojnie. — Tyś serce czystsze nade mnie nosisz; może nauczysz mię, ile miłość waży? Jam ten, co w rozterce stoi, nie wiedząc, czy słusznie uczynił, nie kładąc śmierci na swą miłą. Tyś wszelako prawdę znasz, lecz skrywasz ją; i przed samą sobą ją w mrokach serca więzisz.
Siedziała chwilę w milczeniu, wpatrzona w trawy przed sobą. Powietrze pachniało burzą, a liście na pobliskich drzewach drżały, jakby w napięciu. Myśli wirowały jej w głowie. Czy mogła mu pomóc? Czy naprawdę to jemu, czy może samej sobie chciała dać odpowiedź?
— Zawsze wierzyłam, że miłość to coś świętego — zaczęła po chwili, unosząc wzrok ku niebu, gdzie błyskawice rozdzierały ciemność. — Coś ważniejszego od zasad czy wiary. Przekładałam ją ponad Klan Gwiazd i ich kodeksy, bo nie zgadzałam się z jednym ich punktem. Jak można odbierać coś tak cudownego jak miłość? — jej głos nabrał siły, drżał jednak od emocji. — Waham się nad wiarą w nich, nad zaufaniem. Czasami wydają się wielcy… ale też tacy, których mamy się bać, a nie kochać.
Zatrzymała się na moment, nabierając powietrza.
— Miłość nie musi być romantyczna — mówiła dalej. — Może łączyć rodzinę, przyjaciół, klan. Ale wciąż jest ważniejsza niż cokolwiek innego. Bo gdy tkwimy w mroku, to właśnie ona go rozświetla. Możliwość wtulenia się w znajome futro jest ważniejsza niż tysiąc słów. Czy przodkowie tego nie wiedzą?! — wbiła pazury głębiej w ziemię, a złość zawrzała w niej jak wulkan. — Są ślepi, czy co?!
Jej głos odbił się od kamieni, a duch milczał, patrząc na nią uważnie. Wiatr poruszył trawę wokół, jakby natura odpowiadała na jej gniew.
Po chwili znów się odezwała, tym razem spokojniej, ale z tą samą żarliwością:
— Może gdyby ci wszyscy medycy mieli możliwość kochać… może wtedy byliby silniejsi. Mniej zniszczeni. Mogliby po trudnym dniu, po ratowaniu rannych, znaleźć oparcie w ukochanym kocie. — Uniosła łeb, a w jej oczach błysnęło przekonanie. — Tak, Niedźwiedzia Siło – postąpiłeś dobrze. Sprzeciwiłeś się jednej z zasad gwiezdnych, nie uznałeś słowa lidera za święte. Dzięki temu uratowałeś życie tej, dla której twe serce biło szybciej. Bo to jest miłość.
Zrobiła krok w stronę zjawy.
— Miłość to poświęcenie. To ciepło i chłód jednocześnie. Daje szczęście, a gdy ją tracimy – cierpimy bardziej niż od ran zadanych przez borsuka. Miłość jest czymś ważniejszym niż wiara. Może gdyby wszyscy kierowali się miłością, a nie kodeksami, ten las byłby lepszy… i bezpieczniejszy. Nie sądzisz?
Zjawa słuchała jej z kamiennym wyrazem pyska, nieruchomo, jak posąg wyrzeźbiony z mgły. A jednak w jego oczach poruszyło się coś ledwie dostrzegalnego — delikatne, jasne światełko, jakby w samym sercu cienia zapłonął mały, ciepły ogień.
— A więc słusznie postąpiłem — rzekł w końcu cicho. — I ty także dobrze czynisz. Wieczne Zaćmienie umiłowała cię, a miłość swą poświęceniem własnym objawia. Tyś też w cierpieniu trwasz, wszelako przez miłość wzajemną rozświetlacie mrok ów, jako gwiazdy niebiosa nocne rozjaśniają. Boć dla miłości warto i własny puls w ofierze złożyć.
Wtem z ciemnych chmur, które od dawna górowały nad nimi, spadł deszcz. Krople uderzały o ziemię z cichym szeptem, rozpryskując się w błocie. Przeszywały zjawę na wylot, jakby chciały rozerwać jej mglistą formę, lecz on trwał niewzruszenie, mimo że każdy podmuch wiatru zdawał się rozmywać jego kształt. Oboje trwali w milczeniu, wpatrzeni w siebie. Czas jakby stanął w miejscu, a ich serca biły w tym samym rytmie — jednym, równym uderzeniem, które przebijało się przez szum deszczu. Zrozumieli. Wiedzieli już, czym naprawdę jest miłość. To, co wcześniej wydawało się przeszkodą, okazało się drogą, która prowadziła ich przez mrok. Może nie zawsze to dostrzegali, może nie chcieli tego widzieć — lecz teraz wiedzieli jedno: muszą wrócić do swoich ukochanych. Choćby wymagało to walki z losem, z samymi sobą, z gniewem przodków — muszą zrobić wszystko, by zatrzymać przy sobie miłość.
— Spotkajmy się jutro w nocy, na plaży. Chcę ci coś dać; coś, co może ci pomóc — powiedziała cicho, podnosząc się na łapy.
Po tej rozmowie wiedziała, że nie zdoła przenieść Niedźwiedziej Siły do gwiazd, ani sprowadzić z nich Aksamitkowej Chmury. Ale mogła dać duchowi coś, co przypomni mu o ukochanej. Coś, co stanie się jego światłem wśród ciemności. Kocur skinął łbem z godnością i powoli rozpłynął się w deszczu, jakby sam był częścią burzowych chmur. Jego sylwetka rozwiała się w powietrzu, a po chwili pozostała po nim tylko chłodna mgła. Pietruszkowa Błyskawica odwróciła się i spojrzała w niebo. Ciężkie chmury wciąż zasnuwały horyzont, ale wiedziała, że ponad nimi kryją się gwiazdy — i ci, którzy nimi władają. Czy bali się własnych czynów? Czy żałowali krzywd, które wyrządzili tylu kotom? Czekoladowa wojowniczka nie znała odpowiedzi. Jedno jednak wiedziała na pewno: nie chce wierzyć w tych, którzy zabraniają szczęścia. A mimo to — wciąż będzie przestrzegać ich zasad. Z szacunku, z przyzwyczajenia, a może ze strachu. Bo tak ją wychowano. Nawet jeśli pustka ją pochłonie. Nawet jeśli trafi do Mrocznej Puszczy — to nic nie szkodzi. Chce tylko być z Wiecznym Zaćmieniem. Lecz co, jeśli… jeśli Wieczne Zaćmienie trafi tam, gdzie spoczywają najgorsi? Jak Pietruszkowa Błyskawica miałaby dostać się tam, gdzie mieszkają mordercy? Jej oddech przyspieszył. W uszach zabrzmiało ostatnie echo słowa, które utkwiło w jej głowie niczym cierń.
Mordercy.

.ೃ࿐🌕࿐.ೃ

Nastał następny dzień — ostatni w tej historii. Słońce, schowane za ciemnymi chmurami, dawało znać o upływającym czasie. Ranek, zwykle kojarzony z ciężkim wstawaniem i dobrym śniadaniem, ustąpił miejsca popołudniu pełnemu patroli i rozmów. Potem niebo przybrało odcienie ognia; pomarańczowe, czerwone i czasami różowe. Słońce znikało za horyzontem, a na jego miejsce wychodził księżyc. Klan Gwiazd odsunął chmury, by dać każdemu znać, że dziś jest pełnia — czas zgromadzenia pięciu przynależności. Ocean cofnął się lekko, ukazując Bursztynową Wyspę i ścieżkę prowadzącą do niej. Jednak nie wszystkim było dane postawić łapy na jej śliskich kamieniach. Pietruszkowa Błyskawica tej nocy nie uczestniczyła w zgromadzeniu. I wyjątkowo — nie żałowała. Sama machnęła łapą na propozycję, by iść z resztą. Wolała pozostać w obozie, bo już na tę noc miała swoje własne plany. Gdy obozowisko opustoszało, a reszta kotów kładła się spać, czekoladowa wojowniczka zakradła się do lecznicy. Panowała tam chłodna cisza, gęsta i przytłaczająca — od czasu, gdy Wieczne Zaćmienie odeszła do legowiska starszych. Pietruszkowa Błyskawica dobrze wiedziała, gdzie znajdował się składzik ziół. Zajrzała do środka i niemal od razu dostrzegła to, czego szukała. Kwiat o zazwyczaj pomarańczowych płatkach, lecz ten konkretny był inny — wpadał w głęboką czerwień, przeplataną żółcią, jak płomień zamknięty w łodydze. Wyjątkowy, tak samo jak cała ta noc. Kotka delikatnie ujęła go w pysk. „Przepraszam, Ćmi Księżycu. Obiecuję, że nazbieram ci drugie tyle.” — przeprosiła w myślach uzdrowicielkę, która przebywała teraz na zgromadzeniu. Po chwili wyłoniła się z jaskini, udając spokój, i skierowała się ku wyjściu z obozu. Przed skałą, na straży, siedział Mysi Postrach. Pochrapywał lekko, lecz jego uszy, jak zawsze, były czujne. Gdy tylko usłyszał kroki za sobą, drgnął i natychmiast się wyprostował.
— Pietruszkowa Błyskawico? — wymamrotał, przecierając oczy. — Eee… ja nie śpię! I ty, jak widzę, też nie. Gdzie idziesz? — zapytał od razu, nie zwracając szczególnej uwagi na to, że wojowniczka coś ukrywa za plecami.
— Idę odwiedzić Pogorzelisko — odparła spokojnie. — Wiesz przecież, że lubię to robić w pełnię. Czuję wtedy, że zmarli naprawdę mnie słuchają.
Była to tylko półprawda, ale brzmiała wystarczająco wiarygodnie. Rzeczywiście, często wychodziła właśnie w pełnię, by odwiedzić groby dawnych towarzyszy. Jednak tej nocy miała inne plany. Takie, o których nikt nie musiał wiedzieć.
— Och, jasne… ale wracaj szybko — ziewnął przeciągle czarny kocur i zaraz znów przymknął oczy, pogrążając się w półśnie.
Pietruszkowa Błyskawica cicho czmychnęła w mrok, wciąż trzymając kwiat w pyszczku. Szła delikatnie, niemal bezszelestnie, a po drodze zebrała kilka liści, by przykryć nimi roślinę. Zerknęła na Bursztynową Wyspę — na horyzoncie majaczyły tam sylwetki kotów zebranych na zgromadzeniu. Patrzyła na nie chwilę, bez emocji, po czym odwróciła wzrok i ruszyła w dół, ku plaży. Piasek miękko muskał jej poduszki łap, a oceaniczny wiatr rozwiewał futro, połyskujące w blasku księżyca. Fale szemrały spokojnie, jakby szeptały tajemnice starych czasów. Kotka przysiadła na mokrym piasku i ostrożnie położyła pakunek przed sobą. Kiedy uniosła spojrzenie, niemal podskoczyła. Przed nią stał Niedźwiedzia Siła. Mrok jego sylwetki nie rozjaśniał nawet blask księżyca. Jak zwykle — z kamiennym wyrazem pyska — skłonił głowę w milczącym powitaniu.
— Witaj — szepnęła z lekkim uśmiechem. — Nie mogłam się ciebie doczekać. Mam coś dla ciebie. Coś, co, myślę, rozświetli twój mrok.
Zsunęła łapą pakunek w jego stronę. Duch poruszył uszami i nachylił się nad darem. Wiatr porwał kilka liści, odsłaniając ukryty kwiat. Jego płatki jarzyły się w blasku księżyca — czerwienią i złotem.
— To aksamitka — dodała cicho wojowniczka.
Zjawa drgnęła gwałtownie. A potem wydarzyło się coś, czego Pietruszkowa Błyskawica nigdy by się nie spodziewała. Po raz pierwszy Niedźwiedzia Siła uśmiechnął się.
Jego oczy, dotąd mroczne i puste, rozbłysły nowym światłem — ciemnokasztanowym, takim, jakie miał za życia. Spojrzał na nią z wdzięcznością, a przez jego sylwetkę przebiegł subtelny blask, jakby choć na chwilę znów stał się żywy.
— Ach… a więc takiż drobiazg poruszył serce me — wyszeptał głosem miękkim jak echo. — Łzy w oczach mi się kręcą. Kwiat ten ją mi wspomina; delikatny jest, wszelako jasny jako słońce w zenicie. Choć ujrzeć jej oblicza więcej mi nie będzie dano, wpatrywanie się w tę roślinę ból mój ukoi. Dziękuję ci z głębi duszy mojej… Lecz któżbym był, gdybym się nie odwdzięczył?
Powoli sięgnął za siebie i wyjął coś drobnego, lśniącego w świetle księżyca.
— Oto piórko — rzekł z cichym uśmiechem. — Zda się niczym, a przecie barwy jego osobliwe są i piękne. Niechaj przypominać ci będzie o twej ukochanej, jak echo wspomnień niesione przez wiatr.
Pietruszkowa Błyskawica pochyliła się nad darem. W jej oczach błysnęły łzy. Piórko było czarno-rude, duże, lecz kruche — tak kruche, jak jej ukochana. Wzięła je ostrożnie w łapy. Przez ułamek sekundy było zimne niczym lód, ale zaraz nabrało ciepła i stało się zupełnie realne, jakby duch tchnął w nie odrobinę życia. Z drżeniem przyczepiła je sobie za uchem, tak, by wystawało spośród innych piór, które nosiła. Potem otarła łapą łzy.
— Dziękuję. Wygląda na to, że pomogliśmy sobie nawzajem. Czy jeszcze kiedyś cię zobaczę? — zapytała z nadzieją w głosie.
Zjawa jednak westchnęła, a wokół nich rozlał się chłód, przeszywający aż po same kości.
— Żal mię to wyrzec, wszelako odpowiedź brzmi: nie. Odejść mi trzeba teraz, gdy dusza ma wreszcie spoczynku zaznała. Wszelako ty masz jeszcze szansę, byś z umiłowaną moją się zetknęła. A gdybyś ją ujrzała, rzec jej proszę, iż tęskno mi ku niej każdego dnia; jak gwiazdom za słońcem, gdy świt je rozprasza.
Po tych słowach silny powiew wiatru porwał duszę Niedźwiedziej Siły. Zniknął — może daleko, a może tak blisko, że wystarczyło zamknąć oczy, by go poczuć. Pietruszkowa Błyskawica patrzyła, jak jego kształt rozwiewa się w powietrzu niczym dym. Łzy spływały jej po policzkach. Choć znała go krótko, czuła, jakby straciła kogoś naprawdę ważnego. Zwiesiła głowę i przycisnęła do siebie ostatnie płatki aksamitki. Wiedziała, że nie zdoła spełnić jego prośby — nie mogła trafić tam, gdzie błyszczą gwiazdy. Bo jej serce należało gdzie indziej. Musiała być tam, gdzie Wieczne Zaćmienie. Jej uszy poruszyły się gwałtownie. I wtedy — jakby na samo wspomnienie — w powietrzu rozbrzmiał znajomy krok. Z ciemności wyszła szylkretowa kotka. Jej futro połyskiwało w księżycowym blasku niczym płomień, a w oczach odbijała się cała noc. Wieczne Zaćmienie przysiadła obok niej, spoglądając w stronę oceanu.
— Z kim rozmawiałaś? — zapytała cicho, rozglądając się wokół, jakby szukała niewidzialnego towarzysza.
— Sama ze sobą — odparła łagodnie Pietruszkowa Błyskawica, obracając się w jej stronę. — Uświadomiłam sobie coś ważnego.
Złapała ukochaną za łapę. Jej dotyk był ciepły, drżący od emocji.
— Kocham cię, Wieczne Zaćmienie. I chcę być z tobą — czy to za życia, czy po śmierci. Nie ważne, dokąd nas to zaprowadzi, ani co będę musiała zrobić. Bo kocham cię, a miłość do ciebie dodaje mi sił. Choćbym miała iść na koniec świata, na nowe tereny, czy w samą Mroczną Puszczę — pójdę tam z tobą. Jeśli pustka ma mnie pochłonąć, niech pochłonie mnie z tobą u boku. Nie ważne, ile przodkowie zrobią. W ich wolę już nie wierzę. Wierzę w miłość. I to jej tylko chcę być oddana.
Wieczne Zaćmienie z każdym jej słowem miękła coraz bardziej. Jej pysk drżał, a w żółtych oczach zalśniły łzy. Dla Pietruszkowej Błyskawicy te oczy były światłem w mroku — jedynym, jakie kiedykolwiek pragnęła widzieć.
— Ja też cię kocham — wyszeptała drżącym głosem. — I nigdy nie przestałam. Nie ważne, ile krzywd przodkowie na mnie zrzucili — nigdy nawet nie pomyślałam, by się poddać. Nie chcę, byś kończyła w miejscu, gdzie brak gwiazd. Nie zasługujesz na to, nigdy nie zasługiwałaś. Ale wiem, że dla mnie nadziei już nie ma. Skoro jednak chcesz iść ze mną… zaakceptuję to. Bo i mnie będzie łatwiej, mając cię u boku.
Kotki długo patrzyły sobie w oczy. Księżyc w pełni świecił nad nimi, srebrząc fale i ich futra. Gdzieś daleko zawył wiatr, a morze uderzało o skały. A przodkowie? Ci milczeli. Niektórzy odwracali wzrok z obrzydzeniem. Inni z niemym zdumieniem. Bo oto dwoje serc śmiertelnych, odrzuconych przez boskie prawa, udowodniło, że ich moc jest niczym wobec miłości. Bo nic nigdy nie będzie silniejsze od niej. Będą trwać — za życia i po śmierci. Bo Pietruszkowa Błyskawica zrobi wszystko, by być ze swoją ukochaną. Wszystko.

Dusza Niedźwiedziej Siły zaznała spokoju...

Od Judaszowcowej Gwiazdy

Noc wdarła się już we wszystkie zakamarki ciemnej jaskini. Przykryła czarną szatą skały, legowiska i sylwetki pogrążonych we śnie kotów, których umysły były już hen, hen daleko. Nastała cisza, wręcz grobowa, przerywana tylko odległymi odgłosami buszujących zwierząt.
Wśród tych sennych marzeń i mar był jeden kot, który jeszcze nie zdążył zasnąć.
I jego nieoczekiwany towarzysz…
Judaszowcowa Gwiazda przetarł oczy. Czyżby znów brało go jakieś choróbsko? Czy nie zabrało mu już, psiakrew, wystarczająco? Jeszcze sępiło o kolejne z żyć i kolejne wschody słońca spędzone razem w tej dziurze? Po tym, jak prawie wykasłał sobie gardło i płuca, miał już dość chwil przybicia do legowiska. A ich powoli w jego życiu robiło się coraz więcej…
Coś ponownie błysnęło, upewniając kocura w przekonaniu, że to nie było tylko przywidzenie. Bez żadnego dźwięku z powietrza wyrosła kocia sylwetka lśniąca tysiącem małych, migoczących gwiazd. Otworzył gwałtownie oczy i zerwał się na łapy. Widział kogoś, kogo już kiedyś znał. I choć wspomnienie tej osoby było wciśnięte głęboko w zakamarki jego pamięci, nie było takiej rzeczy, o której Judaszowiec by tak po prostu zapomniał. Chwila, czy stała przed nim Aksamitna Gwiazda? Nie, ta liderka nigdy nie skrzywiłaby pyska w takim wyrazie grymasu…
— Nieważne jaki staruszek leży na tym mchu, samo legowisko wcale się nie zmienia — przemówiła, robiąc do przodu krok bez mącenia powietrza. Posuwała się przed siebie bezgłośnie jak… Zjawa. — Spodziewałam się mimo wszystko, że zastanę Klan Klifu w lepszym humorze pod inną łapą, wiesz Judaszowcu? Chyba że nie widzę tego, co faktycznie się zmieniło, poprawiło. To smutne. — Rozejrzała się i dodała jeszcze na koniec: — Jestem rozczarowana, nie tego się spodziewałam... Czy Klan Klifu wzrósł choć odrobinę?
Judaszowiec cofnął pysk z widoczną odrazą tym pytaniem. Jakby uraził go sam fakt, że ktoś miał czelność mu je zadać.
— Oczywiście, że wzrósł! — wypalił, natychmiast przechodząc do rozmowy. Nie zważał na fakt, że stał przed nim duch zmarłego. Jeśli ktoś obrażał Klan Klifu, to mógłby wyjść naprzeciw nawet sforze wściekłych psów, by udowodnić swoją rację. Nikt nie będzie mówił źle o jego ziemi i jego kotach! — Czy wiesz, jaka długa droga musiała zostać przebyta, by uwolnić klan spod rządów twojego ojca? Czy wiesz, ile musiałem ścierpieć, by móc leżeć teraz na jego miejscu?
Kocica westchnęła głęboko, przemykając na lewą stronę. Wraz z ruchem zostawiła po sobie świetlisty ślad, który zaraz opadł na ziemię jak pył i rozbił się o nią, tracąc swe właściwości.
— Trudno było się tego dowiedzieć, połowę życia spędzając za granicami klanów. Tak daleko, że pogłoski o klanach cichły, cichły, aż nie ucichły całkowicie.
— I przybyłaś do mnie, by uzupełnić te braki?
— Różne przysługi są w stanie ukoić niepokój zbłąkanej duszy…
Uśmiechnął się delikatnie, całkowicie zwlekając z mszystego posłania.
— Więc trafiłaś do odpowiedniego kota — mruknął, podchodząc do Rozczarowanego Pyska. Z tyłu głowy miał tę myśl, że rozmawiał z byłą zdrajczynią, która nagle porzuciła klan bez słowa… Z drugiej strony trudno było jednak nie zrozumieć takiej postawy, gdy żyło się w klanie pod rządami takiej wroniej strawy. — Uciekłaś w idealnym momencie, by uniknąć momentu, gdy naprzeciw Srokoszowej Gwieździe wyszli wszyscy – nawet ci, co zwykle tylko doglądają nas z góry.
Kocica nie odpowiedziała. Przyglądała się tylko przywódcy z zainteresowaniem.
— Zaczęło się od znaków. Epidemia kaszlu zebrała pierwsze żniwo. Za nią poszły następne… Odłamki skał przygniotły nie tylko wylegującą się spokojnie starszyznę, ale i zbiory ziół, odcinając dostęp nam do własnych leków. Śmierci młodych wojowników. Przerażające przepowiednie, które nękały w snach medyczki. To wszystko, bo twój ojciec pokusił się o konszachty z tymi, o których historia klanów wolałaby zapomnieć… — wyjaśnił. Wzrok Judaszowca powędrował w stronę wyjścia z legowiska, szumiącego wodospadu i migoczących za nim gwiazd. Musiały przeżyć wtedy takie rozczarowanie. — Odkąd tylko doznałem przeczucia, że winą za całe zło był on, głosiłem to naszym współklanowcom. Głośno i wyraźnie, by doszło do jego uszu, a sam się zawstydził za wyrządzanie swoim takich okropieństw. Chciał mnie uciszyć. Bezskutecznie.
— Brzmi typowo. Nigdy się nie słuchał tych, którzy mieli mu najwięcej do powiedzenia — powiedziała gorzko, jak gdyby przywoływała wspomnienie.
— Nadeszło w końcu apogeum. Nasza… Ówczesna uczennica medyka została brutalnie zaatakowana przez uczennicę Klanu Burzy. Srokoszowa Gwiazda nic z tego nie zrobił. Zignorował święte prawo nietykalności medyka. Pogłaskał Klan Burzy po główce. Tego nie można było już znieść. Ktoś musiał powiedzieć mu to wszystko prosto w pysk. Wszystkie klany usłyszały winę naszego przywódcy. Wszystkie klany poznały jego prawdziwe oblicze. A ja za prawdę zostałem wtrącony do samotnej, zimnej groty i zmuszony do najpodlejszych zadań jak posługacz. Nie był w stanie tego przeboleć. Nawet jego imię go już szczypało w język – zamienił człon mojego imienia na Zdradę, żebym to ja się wstydził. Lecz ja czekałem na dzień, gdy los ponownie się do mnie uśmiechnie. Gdy Klan Gwiazdy w końcu mnie wydostanie. I co? Teraz to on przemierza bezkres Mrocznej Puszczy, a ja mogę nosić miano “Gwiazdy”.
Rozczarowany Pysk słuchała wszystkiego dokładnie, lecz trudno było po jej pysku zrozumieć, jakie miała przemyślenia i odczucia. Z pewnością była nimi zaskoczona. Może zawiedziona. Znała przecież swojego ojca zanim ściągnął na siebie gniew nieba i ziemi.
— Więc powiadasz, że teraz Klan Klifu w końcu może mówić o swoim przywódcy z dumą?
— Oczywiście! — wypalił natychmiast. — Tak, jak na to zasługiwał od samego początku.
Odmruknęła coś w odpowiedzi, czy wydała inny niekoniecznie zrozumiały dźwięk, który wyrażał przyjęcie jego słów. Łapy srebrzystej powędrowąły w stronę wyjścia z legowiska, w stronę centrum obozu. Podążył za nią.
— Czy to miejsce kryje jeszcze coś nowego? Lepszego? — miauknęła, wiodąc wzrokiem po znajomym miejscu, w którym jej łapa już dawno nie stanęła.
— Gwiezdni mogli nam odebrać wiele w formie kary, lecz dali coś znacznie piękniejszego, o co żaden inny klan nie mógł poprosić. Moja droga siostrzenica, która zawsze miała wyjątkową więź z przodkami, otrzymała od nich moc. Przez nią przemawiają teraz duchy przeszłości, dając nam najczystsze znaki, jakie tylko są w stanie podarować. Żaden inny kot nie dostąpił takiego daru. Ćmi Księżyc prowadzi nas w najlepszy czas — mówił dumnie, mogąc się podzielić z kimś swoją miłością i zaufaniem, które miał do siostrzenicy. W pełni wierzył w to, co mówił. Szkoda tylko, że teraz kotka z pewnością głęboko spała i nie mogła tych pochwał usłyszeć…
— Niesamowite… — wyszło z pyska Czar cicho jak szept, jakby chciała powiedzieć to do siebie.
— Pamiętasz te skały? — zapytał nagle, wskazując na legowisko wojowników.
— Oczywiście, że pamiętam. Spałam na nich jak każdy inny wojownik. Widzę nawet dokładne miejsce — odparła. Wyglądała na zdziwioną tą nagłą zmianą tematu.
— I czy widzisz, ile leży wśród nich wojowników, którzy w końcu mogą służyć klanowi, który jest tej służby warty? Teraz już w ich sercach nie ma żadnego konfliktu stron. Nie ma buntu przeciwko niesprawiedliwości. Teraz drzemie tylko siła! Siła, która tylko czeka, aż przyjdzie stosowna chwila na jej uwolnienie… — wypowiedział gromko ze szczerym przekonaniem. Nagle jego głowa wypełniła się setką pomysłów, a pierś odwagą. Coraz więcej dzielnych, młodych kotów zasilało te szeregi. Może klęska w starciu z Nikłą Gwiazdą była pierwszą i ostatnią? Nadchodził dzień, gdy wrócą po swoje… Ach, jak to pięknie dźwięczało w uszach. Aż prawie zapomniał, że mówił to wszystko nie dla siebie, a dla duszy, która wciąż stała u jego boku.
— Dobrze jest w końcu zobaczyć ten klan w lepszym stanie — odetchnęła z ulgą, spoglądając z powrotem w stronę kocura. — Dziękuję, Judaszowcowa Gwiazdo. Wierzę, że uczyniłeś Klan Klifu dobrym miejscem. I ufam, że to nie jest koniec — miauknęła, a wraz z tym miał wrażenie, że mógł dojrzeć na jej mordce… Uśmiech? Zanim jednak zdążył się przypatrzeć temu widokowi dokładniej, w przeciągu mrugnięcia sylwetka Rozczarowanego Pyska rozmyła się w powietrzu. Został po niej tylko jasny ślad pyłu, który widział już wcześniej.
Rozglądał się przez chwilę, poszukując jeszcze przez chwilę ducha, nim zrozumiał, że już odszedł na drugą stronę. W pokoju, z odpowiedzią na pytanie, które musiało dręczyć od dawna jego umysł.
Już miał odchodzić, by na dobre zakończyć ten wystarczająco dziwną noc, gdy spostrzegł mały przedmiot na skale w miejscu, gdzie przed chwilą stała dusza Rozczarowanego Pyska. Był to kwiat, lecz nie taki, który był mu lepiej znany. Podniósł jedną brew, nachylając się nad podarunkiem. Wyglądał na pęk, jakby ktoś go oderwał od reszty krzewu. Każda główka miała pięć szpiczastych płatków. Razem formowały kształt jasnoczerwonych gwiazd.
Złapał pentas w zęby i odszedł do swojego legowiska.
Wzrokiem odprowadziła go Gołębi Puch, która stała na straży obozowiska i której przypadło oglądanie tego niecodziennego zajścia. Zamrugała kilkakrotnie, zadając sobie w głowie ciche pytanie, czy to co widziała było prawdziwym spotkaniem dwóch światów, czy może tylko wymysłem podstarzałego, tracącego kontakt z rzeczywistością lidera.
A kto wie, może nawet jej samej…

Dusza Rozczarowanego Pyska zaznała spokoju...

Od Źródlanej Łuny

 Noc była zimna i cicha. Nadzwyczaj cicha. Szum wodospadu, który zazwyczaj zagłuszał jej myśli i usypiał swoją rytmiczną melodią, wydawał się delikatniejszy, jak gdyby odchodził na drugi plan, zmuszając ją do skupienia się na czymś innym.

Uchyliła ślepia, obrzucając zmęczonym wzrokiem wnętrze jaskini. Blada poświata księżyca wdzierała się do środka. Wszystkie koty zdawały się już spać, otulone mrokiem, tylko nie…. Tylko nie pojedyncza, skrząca sylwetka, majacząca na środku obozowiska. Przemknęła spojrzeniem dalej, zatrzymując się na okrytym cieniem futrze brata, śpiącego obok, opierając podbródek o posłanie… Wróć. Jaka skrząca sylwetka?
Raptownie podniosła głowę i wbiła spojrzenie w postać.
— Co do…
Życie jej nie oszczędzało. Nie oszczędzało całego Klanu Klifu, ale to... Czy to nie było już zbyt wiele? Wszyscy spali, wszystkich już dawno zmorzył głęboki sen, a ona... A Łuna musiała zmagać się z przewidzeniami? Czy tego właśnie chciał dla niej Klan Gwiazdy?
Przetarła łapą oko. To się nie działo.
Jasna, okrągła sylwetka sprawiła, że na myśl pierwsza przyszła jej Półślepy Świstak. Czy opiekunka jej się śniła, nawiedzała ją?

Pochylając głowę nad udekorowanym kopczykiem, odłożyła na nim wiązkę marnych kwiatów. Słońce chyliło się ku zachodowi, oświetlając grób wiecznej karmicielki ciepłym blaskiem.
— Niech mi Pani wybaczy — szepnęła, mrużąc ślipię. Jej gardło ścisnęło się z żalem, ze wstydem? Czemu tak długo czekała? Czemu nie spędzała z nią więcej czasu?
Przysiadła obok kopczyka, po paru uderzeniach serca pozwalając sobie osunąć się na ziemię. Oparła głowę na łapach, czując, jak po jej policzku spływają łzy. Dlaczego jej umysł był tak zaprzątnięty innymi rzeczami, że tego nie przewidziała?

Czy to dlatego, że nie spędziła z nią wystarczająco czasu przed jej odejściem? Nadal żałowała, że była zbyt… Zajęta własnymi sprawami, aby przejąć się jej śmiercią, i dopiero po paru wschodach słońca zdobyła się na odwiedzenie jej grobu… Ale Pani Świstak na pewno nie miałaby jej tego za złe, prawda?
Jednak na futerku zjawy rozmazywały się inne barwy niż zapamiętała. Po chwili doszła do wniosku, że nigdy takiego kota na oczy nie widziała, nawet… Nawet kiedy żył. Przełknęła ślinę, jeszcze raz rozglądając się po obozowisku. Wszyscy dookoła pozostali w krainie snów, nie uchylając nawet jednej powieki – kimkolwiek była dusza, którą widziała w okolicach stosu na zwierzynę, ukazała się wyłącznie jej. Czy więc była też całkowicie jej odpowiedzialnością?
Debatowała nad powrotem do snu. Obecność zjawy nie dawała jej jednak spokoju, i oka zmrużyć już nie potrafiła. Zrezygnowana, ale i nieco… Zaciekawiona podniosła się z posłania, niezgrabnie wyciągając wszystkie łapy z gniazda i stając obok. Potrząsnęła głową, odwracając od siebie resztki zmęczenia. Ze swojego miejsca na półce skalnej nie była w stanie dojrzeć mordki postaci; postąpiła parę kroków do przodu, starając się jak najciszej zeskoczyć po kamiennych schodkach. Przystanęła na ostatnim, odwracając wzrok na wodospad. Nie widziała kota, który miał tego wieczora pełnić przy wejściu wartę. Może i lepiej — pomyślała, zwracając się z powrotem w stronę duszy, pochylonej teraz nad czymś.
Zmrużyła ślipię. Zjawa zdawała być się zajęta lekko zranioną myszą, próbując włożyć w nią łapę. Mimo że rana nie stawała się większa, tak na białej, migoczącej łapce pozostała krew. Otworzyła pyszczek, marszcząc przy tym nos ze zmieszaniem – które tylko spotęgowało się, gdy dusza podniosła kończynę do pyska i zaczęła smarować się nią, tworząc wymyślne kształty.
Opuściła łapę na wyściełaną trawą posadzkę, robiąc krok do przodu… W momencie, w którym nadepnęła na gałązkę, żółte ślepia zjawy zwróciły się w jej kierunku.
Zastygła w miejscu. To zdecydowanie nie była Półślepy Świstak. Przedziwne zachowanie przypominało jej jednak kogoś; kogoś, kogo znała jedynie z historii przekazanych jej ponurymi wieczorami. W końcu Judaszowcowa Gwiazda opowiedział kiedyś dzieciom o swojej zaginionej, przedziwnej siostrze, Czyśćcowej Łapie…
Zmarła nie wyglądała na wystraszoną. Odwróciła się jedynie w stronę Łuny, bez słowa przyglądając się jej na moment. Wojowniczka przełknęła ślinę. Czy ona śniła? Czyściec wyciągnęła do przodu czerwoną łapę, machając lekko paluszkami, jak gdyby chciała zaproponować kocicy ten sam zabieg, który wykonała na sobie.
— Oh, nie — szepnęła, odruchowo cofając głowę do tyłu. Niechętnie spojrzała na zakrwawione paliczki, a później na pyszczek duszy. — Co… Co tu robisz?
Czyściec nie odpowiedziała. Przekręciła jedynie główkę w bok, jeszcze bardziej wyciągając łapkę do przodu, próbując gonić za wojowniczką, która odeszła parę kroków do tyłu.
— Czegoś potrzebujesz? — spróbowała jeszcze raz, bez skutku. Czy zmarła w ogóle ją słyszała? A może nie mogła jej odpowiedzieć? Nie była pewna, czy ojciec akurat przy tej opowieści wspominał o niemej kotce, czy mowa była o kimś innym…
Dusza, zdeterminowana, podeszła bliżej. Być może przytaknęła, potwierdzając słowa Łuny; może jednak była to jedynie gra światła i cieni na jej przezroczystej mordce? Jej łapy bezszelestnie poruszały się po podłożu, a iskierki z jej sierści mrugały pod światłem księżyca. Łuna pokręciła głową. Najpierw ciemna zjawa na zgromadzeniu, teraz to… Naderwane ucho zapiekło ją. Wchodzenie w interakcje ze zmarłymi nie było dobrym pomysłem. Nie potrzebowała kolejnego kazania od ojca, gdyby coś się stało.
Dlaczego Czyściec się jej pokazała? Czego od niej chciała? Zawsze wmawiano jej, że zmarli ukazują się kotom tylko, gdy mają coś ważnego do przekazania. A zmarła uczennica nie dość, że nie zdawała się mieć nic do powiedzenia, to jeszcze nie miała jak jej czegokolwiek powiedzieć. Czego, w takim razie, mogła potrzebować?
Odsunęła się jeszcze bardziej. Jej łapy napotkały krawędź skalnej półki; rzuciła spojrzenie do tyłu. Mogłaby czmychnąć do góry, do swojego posłania. Zostawić kotkę samą sobie. Może nie goniłaby za nią?
Jednak gdy oczy Czyśćcowej Łapy posmutniały, nie była w stanie postąpić kolejnego kroku. Nie wiedziała, kogo przypominało jej to spojrzenie – być może strachliwą Pchełkę, czy jeszcze innego kota – ale nie pozostawiło jej niewzruszonej. Niepewnie wychyliła pyszczek nieco do przodu, wychodząc duszy naprzeciw. Może nic złego się nie stanie? Ojciec nie mówił o Czyściec wielu dobrych słów, ale nie umiała sobie przypomnieć żadnego jej przewinienia. Poza tym, kiedy w ostatnim czasie tak naprawdę się go słuchała?
Czy jeżeli dałaby koteczce to, co chciała, ta pozostawiłaby ją w spokoju?
— No dobrze — wymamrotała, przyciskając ogon ciasno do swojego boku. Uspokajało ją to. — Możesz… Możesz zrobić, co chcesz.
Dusza nie czekała długo. Na jej okrągłą mordkę wstąpił osobliwy uśmiech, a łapa zbliżyła się do oblicza Łuny. Mokre paluszki poczuła najpierw na swoim policzku, później na czole; walcząc z obrzydzeniem, spuściła głowę nieco w dół, aby ułatwić Czyściec… Pracę. Nie przepadała za widokiem krwi – tym bardziej, jeśli wyobrażała sobie jej smugi zdobiące srebrzyste, nieskazitelne futro. Zmarła malowała wzory starannie, nie spiesząc się – i po chwili cisza wydawała się wojowniczce nie do zniesienia.
— Mój ojciec mi o tobie opowiadał — szepnęła w końcu, zwracając uwagę towarzyszki. Ta przekręciła lekko głowę, jak gdyby z zaciekawieniem, ale nie przerwała zajęcia. — Ale… Dużo nie wiem. Myślałam, że jeszcze- um, że jeszcze żyjesz. Gdzieś.
Czyśćcowa Łapa przerwała. Podniosła na nią wzrok, jednak w jej spojrzeniu nie była w stanie dojrzeć żadnej konkretnej emocji. Ponownie zanurzyła paluszki w mysiej krwi, aby ponownie unieść je do czoła Źródlanej Łuny i namalować ostatni, niewyraźny znaczek na jej czole.
Powoli uniosła głowę, czując, jak dotyk zniknął z jej pyszczka. Czyściec wydawała się zadowolona; wyszczerzyła ząbki w niezręcznym uśmiechu, a zanim wojowniczka zdążyła odwzajemnić gest, jak gdyby znikąd wyciągnęła pęczek jakiegoś ziela, pozostawiając je przed nią.
Gdy jej spojrzenie padło na zioło, zamarła. Parę zmarzniętych, niepozornych łodyżek szałwii spoczęło na kamiennej posadzce, skropione niemałą ilością krwi. Otworzyła pyszczek, jednak nie umiała wydusić z siebie żadnego słowa. Czy to miał być jakiś znak? Dobry, czy zły? Podniosła wzrok na Czyściec, jednak od niej wyjaśnienia nie dostała – dusza w ciszy odwróciła się, kierując swoje kroki w stronę wodospadu, aż jej sylwetka nie rozpłynęła się gdzieś w drodze na zewnątrz, mieszając z rozbryzgującymi się kropelkami wody.

Dusza Czyśćcowej Łapy zaznała spokoju...

Od Drobnej Łapy

Nad Klanem Klifu zapadła noc, księżyc wspiął się po czarnym jak smoła nieboskłonie, a gwiazdy pojawiły się wraz z wędrówką bladej tafli. Niebo było dobrze widoczne, nie było ciężkich, burzowych chmur, jedynie kilka lichych obłoczków, sunących leniwie, gnanych przez wiatr. Sam obóz był podejrzanie cichy… aż może trochę za cichy, nie słychać było nocnych stworzeń, nie hukały sowy, nie cykały świerszcze, nawet sam wodospad zdawał się szumieć z mniejszym natężeniem, jakby las wiedział, że obecna noc nie należy do tych zwyczajnych. Pierwsza noc w legowisku była przedziwna. Nikt nie powiedział Drobnej, że pojawi się przed nią migotliwa kotka, której nigdy wcześniej nie widziała. Może to była próba? Czy każdy uczeń przez coś takiego przechodził? A może to był jakiś żart spłatany przez resztę uczniów? Chociaż jeżeli byłby to figiel, to pewnie sprawcy czaili się gdzieś w pobliżu, żeby zobaczyć jej reakcję, a wszyscy uczniowie spali. Kotka uniosła łepek, aby lepiej się przyjrzeć gdzieniegdzie rozmytej postaci. Była wysoka, o czarno-białym, krótkim futerku i świecących ślepkach. Sierść miała połyskliwą i była, ku zdziwieniu Drobnej Łapy, lekko przezroczysta, w niektórych miejscach, jakby nie do końca należała do tego świata.
"Czy to byli ci cali Gwiezdni, o których mówiła jej mama i reszta kotów? To oni serio istnieli? ONA MYŚLAŁA, ŻE TO TAKA BAJKA JAKAŚ???"
Stojąca przed nią kotka nie wydawała się mieć złych zamiarów, wyglądała dość... przyjaźnie, może nawet niepewnie. Prawdę mówiąc, niewiele co robiła. A kiedy w końcu się odezwała, niebieska uczennica wybałuszyła oczy, bo… usłyszała jej głos, ale starsza nie otworzyła pyszczka.
— Dawno mnie tu nie było... Znaczy... wokół kotów, którym kiedyś też byłam... Ja nie znam tej jaskini, ale znam ten klan — zaczęła tajemniczo, niezdecydowanie pobrzmiewało w jej cichym głosie... jakby bała się bardziej niż mała uczennica. — A-ale poczułam, że możesz mi pomóc, b-bo... bo coś nas łączy… — To było dziwne. Słyszeć czyjś głos jedynie w swojej własnej głowie, ale skoro kotka była częścią tych nieśmiertelnych kocich dusz, to raczej nie mogła mieć złych zamiarów. Nie?
— Yyyyyy, no tak, ten… — Drobnej, szczerze mówiąc, trochę zabrakło elokwencji, nie często rozmawiała z mistycznymi gwiezdnymi bytami, a tak właściwie to nigdy. — Uhm… to… jak masz na imię? I pomóc?... z czym dokładnie..? — dopytała zaraz, może gwiezdne koty objawiały się protektorom, żeby zobaczyć czy nadają się do tej roli? Z tego, co wiedziała, ich zadaniem było pomagać kotom z ich klanu, może to była próba? Nawet jeśli nie, nie zamierzała tego zawalić!
— Zguba — odpowiedziała cicho jej rozmówczyni, Drobna dalej nie przywykła do faktu, że czarno-biała odzywała się w jej głowie. — Należałam do tego klanu… jakiś czas temu… zapewne, wszystko wygląda inaczej. — No tak, kotka wspomniała, że otoczenie jest inne, a jej imię wydawało się adekwatne, wyglądała na zagubioną trochę, szczerze mówiąc. Może potrzebowała coś odnaleźć?
— To... z czym potrzebujesz pomocy? Powiedziałaś, też, że coś nas łączy? — dopytała, trochę pewniej się czując, lubiła pomagać.
Dusza Klifiaczki zawahała się przez moment, ale po chwili zaczęła snuć swoją opowieść, zacinała się, wracała do poprzednich zdań, żeby coś poprawić albo dodać.
— M-Miałam za rodzica jedynie mamę, nigdy nie poznałam swojego ojca i bardzo mnie ta myśl gnębiła. — To zdecydowanie wyjaśniało, co wspólnego miały kotki. — W przeciwieństwie do mojego rodzeństwa nie potrafiłam się pogodzić z tym, że nie… że nie wiem, kim on jest. Jak widzisz… nawet po śmierci nie mogę do końca odpuścić, wracam po tylu księżycach na tereny. Moja mama nigdy nie wyjawiła mi jego imienia, pomimo tego, że próbowałam to z niej wyciągnąć… Po pewnym czasie nie mogłam już tego znieść i opuściłam klan… mając nadzieję, że go znajdę. Nie udało mi się to… więc opuściłam swoją rodzinę na darmo i.. i mam żal do siebie o to, że ich zostawiłam. Bo moja cała wyprawa okazała się fiaskiem… m-może to było z mojej winy? Może nie włożyłam w to odpowiednio dużo wysiłku? J-jakbym postarała się bardziej, to może nawet poznałabym go i wróciła do swojego klanu, do rodziny. Ja… ja chciałam tylko go poznać…
Oooo… to była, smutna historia, Drobną Łapę bolało serduszko na samą myśl o czymś takim. Sama może nie rozumiała potrzeby odnalezienia koniecznie, kim jest jej drugi rodzic, ale postanowiła za wszelką cenę pomóc kotce.

—⊱༒︎ ✦ ༒︎⊰—

Okazało się, że znalezienie kota, który nie należał do jej klanu i w dodatku żył strasznie dużo księżyców temu, było trudne. No kto by się spodziewał, naprawdę.
Jej pierwszą myślą było popytać się starszych. Najstarsza była Nocny Kwiat, ale niestety nawet ona nie była w stanie pomóc uczennicy, spytała się też reszty, ale otrzymała taką samą odpowiedź, co nie usatysfakcjonowało kotki w żadnym stopniu. Myślała też nad podejściem do lidera, bo wyglądał dość wiekowo... a w dodatku był liderem, więc może wiedział coś więcej o różnych sprawach, ale wąsaty kocur dalej był dla Drobnej zbyt straszną osobistością, więc koniec końców nie spytała go o nic, ba, nawet do niego nie podeszła. Usprawiedliwiając tę decyzję myśleniem, że przecież raczej na pewno o tym nic nie wie.
Zguba raczej przychodziła w nocy, co zabierało czas na sen, którego kotka i tak nie miała dużo, przez to jakie tempo sobie narzucała. Dużo też myślała o tej zabłąkanej duszy i czuła… dość spory ciężar obowiązku spoczywający na niej, ale nie miała najmniejszego zamiaru się poddać. Bardzo chciała pomóc dawnej Klifiaczce, szczególnie że rozumiała ją do pewnego stopnia, gdyż ona sama była odrobinę ciekawa, kim był jej ojciec, ale nie do tego stopnia, żeby porzucić klan, by go szukać. Szczerze mówiąc, uważała, że rodzina, która jest obecna, jest dużo ważniejsza od tej, której nie ma. Nawet jeśli tego powodem jest fakt, że drugi rodzic jest z innego klanu i wyjawienie tego na pewno wywołałoby skandal.
Kolejnym krokiem w jej poszukiwaniach było podpytanie Ćmiego Księżyca o dusze zmarłych kotów, próbując zrozumieć… co dokładnie ma znaleźć, skoro jej pomysły się skończyły porażką. Ślepa medyczka zdołała podnieść trochę Drobną Łapę na duchu, mówiąc, że dusze często czują inaczej, niż faktycznie żywe koty i mogą poczuć coś, co dla stąpającego po ziemi klanowicza jest niemożliwe. Czasami takie rzeczy mogą być związane z tym, czego szukają.
To poprowadziło kotkę do pomysłu, aby posnuć się po terytorium Klanu Klifu. Nawet jeśli kiedyś wyglądało ono inaczej, to jeśli przejdą obok miejsca, w którym matka i ojciec Zguby się spotykali… to może czarno-biała to poczuje? I jakoś się dowie? W sumie nie rozumiała do końca tej części. Jednak zdecydowała się zostawić ten problem na później i skupić się na znalezieniu… tego nieoczywistego czegoś.
Próbowała porozmawiać ze Zgubą trochę więcej, ale odniosła wrażenie, że ona też jest tym wszystkim zmartwiona i zestresowana, co trochę nie miało sensu, ale niebieska nie zamierzała tego kwestionować, przecież, nie po to tutaj była. A Zguba twierdziła, że powiedziała jej już wszystko, co mogłoby jej pomóc w odkryciu tożsamości jej ojca, więc postanowiła nie męczyć jej kolejnymi pytaniami. Co możliwe, że przedłużyło jej poszukiwania, ale zdecydowanie sprawiło, że Drobna Łapa czuła się mniej winna słabemu samopoczuciu duszy.

—⊱༒︎ ✦ ༒︎⊰—

Była to już enta wycieczka poprzez terytorium jej klanu. Mówiła, że chodzi na spacery i szuka ziół, co nie było kłamstwem, bo w tym okresie ziół było mało i każda roślinka i liść się liczyła. A jako, że szkoliła się na protektora, to mogła z tym pomagać. Pomocny Wróbelek zdążył nauczyć ja trochę o ziołach, przez te księżyce treningu.
Wlekła się dość leniwie, z winy zmęczenia i ogólnego wyczerpania, trochę się martwiła, że tak długo nie może pomóc potrzebującej kotce, ale wierzyła całym serduszkiem, że to już wkrótce i w końcu ich problemy zakończą się wielkim sukcesem albo chociaż satysfakcjonującym sukcesem. Przebierała łapami przez mokry śnieg, który nie był ani trochę przyjemny, jej futro było jeszcze mniej przyjemne, przez to, że się ciągnęło po tym smutnym, topiącym się opadzie, dodając jej dodatkowej wagi, która absolutnie nie była mile widziana.
Wiatr zahuczał dookoła, a z gałęzi nad nimi zerwał się jastrząb, Drobna czym prędzej wcisnęła się pod wystający korzeń drzewa, wpatrując się w niebo ze strachem… Ptak na szczęście nie wrócił, ale i tak nie była specjalnie chętna do pozostania w tym miejscu dłużej, gdyby nie fakt, że Zguba stała jak wryta, przed powoli opadającym w dół prążkowanym piórkiem, które opadło powoli na wilgotną ziemię.
— Już wiem… — szepnęła cicho, głos jej się trząsł z emocji… jakich emocji? Drobna nie była do końca pewna. — Wiem, kim on był… — dopowiedziała, a Drobna uśmiechnęła się lekko, ale ze zmęczeniem. — Dziękuję ci, Drobna Łapo. Za twoją pomoc, zostawiłam ci małą nagrodę w twoim legowisku. Bez ciebie na pewno bym nie dała rady.
A wraz z tym rozpłynęła się w powietrzu, zostawiając niebieską kotkę samą… Drobna Łapa westchnęła cicho, choć… była widocznie zadowolona i w jej oczach czaiła się ulga oraz radość… cieszyła się, że Zguba znalazła to, czego potrzebowała, że w końcu mogła odnaleźć spokój. Kiedy niebieska kotka wróciła do obozowiska, znalazła na swoim legowisku, dość sporą, bardzo puchatą ćmę w szaro-białych kolorach, nawet całkiem podobną do tego, jak wyglądała sama uczennica. Córka Strzępki uśmiechnęła się lekko, podziwiając mały upominek.

Dusza Zguby zaznała spokoju...

[1465 słów]