Od Gąbczastej Łapy

Gąbczasta Łapa siedziała skulona w cieniu lecznicy. Była skąpana w mroku, a cierpka woń ziół unosiła się w powietrzu. Obok niej spała Różana Woń, która najwyraźniej postanowiła uciąć sobie drzemkę w ciągu dnia. Jej spokojny oddech kontrastował z niepokojem, który odczuwała uczennica. Dymna nie potrafiła zmrużyć oka. Ostatnio koszmary męczyły ją co noc – te wstrętne oczy, które wpatrywały się w nią, jak w ofiarę, dołączenie do klanu Szeptu i Kropiatki, a do tego wizje powodzi i śmierci Mątwiego Marzenia. Gąbka czuła, że wszyscy zbyt szybko zapomnieli o tej stracie, a przecież jej siostra nie była byle kim! Była jedną z księżniczek, była z miotu sojuszniczego! “Czy Klan Wilka w ogóle wie, że tylko ja im zostałam?” – przemknęło jej przez głowę, a futro na jej karku zjeżyło się z poddenerwowania. To przecież nie tak miało wyglądać. Mątwa miała odwiedzać Wilczaków, miała budować z nimi więzi… a teraz? Teraz nie miał już kto robić tego za nią. Czy Nikła Gwiazda i Spieniona Gwiazda zdecydują się na kolejny miot sojuszniczy? Czy może machną na to wszystko łapą i pozwolą, by sojusz się rozpadł?

Ogon uczennicy nerwowo drgał, gdy myślała o tym wszystkim – aż nagle w progu ujawnił się inny kot. Wszystkie te przemyślenia rozproszyły się w jednej chwili, a Gąbka prychnęła pod nosem, podnosząc się powoli z miejsca. Już z daleka widziała, kto do niej przyszedł.

Siwa Czapla, a niby kto inny?

— To znowu ty! — wycedziła, przewracając oczami. — Widać, że brak jednego oka ci nie służy. Ciągle tu przychodzisz, częściej niż inni. Dziwne, prawda? — dodała. Łaciaty kocur nic na to nie odparł. Po prostu usiadł na posadzce, jakby sam miał już dosyć przebywania w lecznicy. “Dobrze mu tak!” – stwierdziła.

— Chyba kolec wbił mi się w łapę — wymamrotał w końcu przez zęby, gdy zauważył, że Gąbczasta Łapa nie zamierza odezwać się pierwsza. Uczennica, zamiast odpowiedzieć normalnie, zmarszczyła nosek i uniosła brwi.

— To chyba, czy wbił? — burknęła, choć już zaczęła szukać pajęczyn i odrobiny skrzypu, żeby zapobiec infekcji.

— Wbił, wbił — mruknął, wyciągając bolącą łapę w jej stronę. Dymna nachyliła się nad poduszką, a gdy dostrzegła kolec, sprawnie wyciągnęła go ząbkami i wypluła gdzieś w kąt. “Ech, nic trudnego. Nie rozumiem, czemu sami nie potrafią sobie takich rzeczy załatwić!” – pomyślała lekko zirytowana. Chwyciła skrzyp w zęby i przeżuła go na gęstą, lepką papkę. Wiedziała dobrze, że w dużych ilościach mogłaby ją okaleczyć, więc starała się to robić ostrożnie. Papkę przyłożyła do łapy łaciatego, a potem sprawnie owinęła ją pajęczyną, by trzymała się w miejscu.

— Gotowe! Potrzeba czegoś jeszcze? — spytała, starając się wymusić na pysku uśmiech, choć w jej głosie pobrzmiewała nutka ironii. Siwa Czapla zmrużył swoje jedyne oko, przyjrzał się opatrunkowi, a potem stwierdził:

— Nie. — Odwrócił się i wyszedł z legowiska, nie mówiąc ani słowa więcej. Za jego plecami Gąbczasta Łapa wystawiła mu język. “Zero kultury! Żadnego ‘dziękuję’, nic! Tak właśnie szanują medyków!” – burknęła pod nosem. Potem westchnęła ciężko, wróciła na swoje miejsce i zwinęła się w kłębek. Przymknęła oczy, ale po jej głowie natychmiast zaczęły krążyć te przeklęte oczy.

***

Układała właśnie zioła w składziku wraz z Różaną Wonią. Stosy ususzonych łodyżek i liści piętrzyły się gdzieś w kącie lecznicy, a dookoła unosił się zapach kurzu. Musieli wyrzucić wszystkie zioła, które były już zbyt wyschnięte, kruche i niezdatne do użytku. Nie było to łatwe – zapasy wciąż się kurczyły, a teraz, kiedy panowała Pora Nagich Drzew, nie prędko będzie można je na nowo uzupełnić. Dymna czuła ścisk w żołądku na samą myśl, że to, co im zostanie, może nie wystarczyć do końca zimy.

Praca trochę ją uspokajała, choć w głowie wciąż czaił się ten sen, który nie dawał jej spokoju. Przypominał jej się nagle, wywołując dreszcze na karku, jednak mimo to, musiała wciąż wypełniać swoje obowiązki. “Ciekawe, kiedy nadadzą mi imię medyczki… ile można przedstawiać się jako Gąbczasta Łapa!” – przemknęło jej przez myśl. Zerknęła na Różaną Woń, ale natychmiast poczuła się tak, jakby została przyłapana na czymś złym. Chłodne spojrzenie mentorki przeszyło ją na wskroś.

— Dlaczego nie pracujesz? — zapytała, unosząc jedną brew. Dymna otworzyła szerzej oczy, zakłopotana, i natychmiast pochyliła głowę z powrotem nad ziołami, zaczynając pospiesznie przekładać liście i korzenie. Nie zdążyła jednak długo przy nich posiedzieć, bo nagle do lecznicy wkroczyła szylkretowa kotka – Kuni Strumyczek. Gąbka nawiązała krótki kontakt wzrokowy z Różą, która tylko skinęła głową i bez słowa wycofała się od składziku, zostawiając uczennicy więcej przestrzeni. Dymna wróciła do pracy, starając się udawać, że wcale nie ciekawi jej, z czym do nich przyszła wojowniczka.

— Wydaję mi się, że zwichnęłam sobie ogon. — Te słowa usłyszała od szylkretki, która opadła ciężko na posadzkę. Potem natychmiast podniosła uszy. Różana Woń mruknęła coś pod nosem, a następnie wróciła do składziku, rozpychając nosem ułożone wcześniej kupki. Uczennica miała ochotę prychnąć, zirytowana tym, że wszystko znów się rozsypało, ale zacisnęła szczęki. Nie chciała wywołać tu żadnej kłótni.

— Gdzie korzeń żywokostu? Albo liście bzu? — mruknęła w końcu Róża, patrząc ostro na swoją podopieczną. Brązowooka szybko wygrzebała roślinę ze stosiku nieopodal i podała ją mentorce. Ta wyrwała ją z jej pyszczka i odwróciła się na pięcie, wracając do Kuniego Strumyka. Gąbczasta Łapa kątem oka obserwowała, jak czarnofutra zajmuje się ranną. “Co ona taka rozdrażniona? Może coś się stało? Nie… pewnie tylko wstała lewą łapą” – pomyślała, kręcąc lekko głową.

— Dziękuję! — odezwała się w końcu szylkretka, co oznaczało, że Róży udało się przywrócić jej ogon do porządku. Kroki wojowniczki rozległy się po lecznicy, aż wreszcie ucichły w oddali. W legowisku znów zostały tylko Gąbka i jej mentorka.

— Dobra, zostaw to już — poinstruowała ją zielonooka, spokojniej niż wcześniej. — Idź i wyrzuć te niezdatne zioła.

Dymna skinęła głową, po czym zgarnęła zepsute liście i łodygi w pysk. Kilka z nich rozkruszyło się od razu pod naciskiem jej szczęk, pozostawiając gorzki pył na języku. Skrzywiła się lekko, ale ruszyła w stronę wyjścia, wdzięczna za chwilę na świeżym powietrzu.

***

Gąbczasta Łapa obudziła się wczesnym rankiem, cała zlana zimnym potem. Jej futro było nastroszone i zmierzwione, a ogon nerwowo drgał. Źrenice w jej oczach były wręcz nienaturalnie zwężone, wciąż czujnie i niespokojnie śledząc teren dookoła, jakby coś złego miało zaraz wyskoczyć z cienia. Wspomnienie snu rozpłynęło się niczym mgła o świcie, ale pozostał po nim strach i te dziwne, nieswoje uczucie. Kojarzyła tylko jedno: oczy. Te potworne oczy! Czuła je gdzieś w pobliżu, jakby wciąż ją obserwowały, śledziły każdy jej ruch. Potem – po kilku uderzeniach serca, dymna zaczęła wylizywać swoje kosmyki futra, doprowadzając je do porządku, a przy okazji uspokajając własne myśli. Wyluzowanie się jednak nie było takie proste, bo każdy ruch jej języka był drżący i niepewny.

Nagle do lecznicy wkroczyła Świteziankowe Jezioro. Jej kroki były miękkie, niemal bezgłośne, a spojrzenie nieobecne i puste. Nieopodal wciąż drzemała Różana Woń, której bok miarowo unosił się i opadał.

— Cześć — rzuciła Gąbka, podnosząc się z miejsca i podchodząc do wojowniczki. Miała nadzieję, że krótka konwersacja z rówieśniczką sprawi, że zapomni o koszmarze. — Coś się stało? Dlaczego tak wcześnie tu przyszłaś? — spytała, przechylając głowę z ciekawości. Świtezianka spuściła wzrok na swoje łapy, milcząc. To było dla niej typowe, bo nieczęsto się odzywała, a przynajmniej nie w obecności uczennicy medyczki. Dopiero po chwili, stłumionym głosem, wymamrotała:

— Zimno.

Dymna zmarszczyła brwi. “Zimno? Wielkie mi halo! Wystarczy, że zwinie się w kłębek na swoim posłaniu, nic trudnego” – pomyślała zirytowana, ale w ostatniej chwili ugryzła się w język, by nie powiedzieć tego na głos.

— Jak bardzo? — zapytała, starając się wyciągnąć od kotki nieco więcej informacji. Może to coś poważniejszego, skoro z tym przyszła?

— Wczoraj byłam długo poza obozem… za długo — odparła powoli, kładąc po sobie uszy. Gąbka domyśliła się, że wojowniczka musiała przemarznąć.

— To nic. Musisz się tylko ogrzać — odpowiedziała i usiadła obok niej. Ich futra lekko się dotknęły, przez co bura wojowniczka lekko drgnęła, jakby się tego nie spodziewała. — Cieplej? — spytała Gąbka. Nie wiedziała, jak inaczej mogłaby pomóc Świteziance się ogrzać. Pręgowana skinęła głową, mrucząc pod nosem krótkie “mhm”. — Co tam u ciebie? Podoba ci się w Klanie Nocy? — zagadnęła, próbując przełamać ciszę.

— Nie wiem — odparła bura, wzruszając ramionami. Dymna czuła, że Świtezianka miała coś do powiedzenia, tylko po prostu… się bała? Nieważne, jeśli nie chciała, nie musiała nic mówić.

— Masz już jakichś znajomych? — spróbowała jeszcze raz, nie będąc w stanie wytrzymać w tym niezręcznym milczeniu. Wojowniczka zawahała się, jakby naprawdę musiała się nad tym zastanowić, po czym odpowiedziała krótko:

— Nie.

Jej spojrzenie błądziło po ścianach lecznicy, dokładnie analizując każdą wnękę i każdą półkę w składziku, jakby szukała tam odpowiedzi.

— To chyba niefajnie, co? Nie masz z kim rozmawiać — mruknęła, ale odpowiedzi się nie doczekała. Bura kotka pokiwała jedynie głową, jakby zabrakło jej języka w buzi. Jednak wreszcie, po wielu uderzeniach serca, zdobyła się na miauknięcie:

— Już lepiej. — Gąbka skinęła głową, a zaraz potem odsunęła się i pozwoliła wojowniczce wstać. — Do… zobaczenia — wymamrotała Świtezianka i wyszła z lecznicy, zostawiając za sobą chłód, który jeszcze przez jakiś czas unosił się w powietrzu. Dymna przysiadła na posadzce, wpatrując się w uporządkowany składzik. Zapach liści i korzeni zazwyczaj działał na nią kojąco, lecz teraz – gdy nie potrafiła przegnać ze swojej głowy tych dziwnych oczu – tylko pogarszał te objawy. Czuła, że one wciąż gdzieś tam są, blisko, czekając na to, aż wykona jeden zły ruch. Gdy o tym pomyślała, dreszcz przemknął po jej grzbiecie.

Wtedy też do jej głowy wpadła pewna myśl. Przecież była z miotu sojuszniczego! To Mątwie Marzenie miała chodzić w odwiedziny do Klanu Wilka, ale zginęła… a skoro ona nie mogła, to może Gąbce się uda? Mogłaby choć trochę poduczyć się walczenia, może udałoby się jej też poznać bliżej koty z Klanu Wilka, a przede wszystkim – mogłaby odpocząć od tego prześladującego ją wrażenia, że ktoś na nią czyha. Podniosła się szybko, z iskierką determinacji w oczach, i spojrzała na wciąż drzemiącą Różaną Woń. Wiedziała, że należą jej się jakieś wyjaśnienia, ale… nimi zajmie się później.

Wybiegła z lecznicy, niemal potykając się o własne łapy. Serce tłukło się w klatce piersiowej jak oszalałe, a wąsy drżały od podekscytowania. Od razu skierowała się w stronę legowiska przywódczyni. To był świetny plan! Spieniona Gwiazda nie mogła się nie zgodzić – przecież wszystko w nim miało sens! Gąbczasta Łapa zatrzymała się przed wejściem na krótką chwilę, by nabrać powietrza w płuca, a potem weszła do środka z wysoko uniesioną głową. W legowisku pachniało świeżym mchem, a także czymś ziemistym. Przywódczyni leżała na swoim posłaniu, ale już nie spała – podniosła głowę, gdy tylko usłyszała kroki uczennicy. Jej uszy drgnęły, a oczy powoli otworzyły się szerzej.

— Gąbczasta Łapo? Co cię tu sprowadza? — zapytała spokojnie, jeszcze dosyć sennie. Ziewnęła, po czym przetarła oczy łapą. — Dzieje się coś ważnego? — dodała z lekkim zmartwieniem w głosie.

— Nie, nie! Nic się nie dzieje! — dymna wyrzuciła z siebie prędko, a potem rozsiadła się na ziemi, owijając ogon wokół łap. Spojrzała śmiało w stronę liliowej. — Po prostu tak sobie myślałam, czy… nie mogłabym pójść do Klanu Wilka? — zaczęła niepewnie, ale z każdą chwilą jej głos nabierał pewności. Spieniona Gwiazda uniosła jedną brew, ale nie przerwała. Jej spojrzenie stało się poważniejsze, jakby chciała wybadać, do czego zmierza młodsza kotka. — Chodzi o to, że moja siostra – Mątwie Marzenie – miała być tą, która chodziłaby do Klanu Wilka, tak? — zaczęła tłumaczyć, czując, jak z każdym kolejnym słowem jest coraz bardziej zakłopotana. — Eee… ale ona… umarła.

Po tych słowach zapadła cisza. Kotki przez moment patrzyły na siebie, jakby wspominały dzień śmierci Mątwy.

— Chciałabym przejąć jej zadanie… — odezwała się znów Gąbka, tym razem wolniej, ale wciąż z błyskiem w oczach. — Chciałabym iść w odwiedziny do Klanu Wilka, chciałabym dostać tam nowego mentora, chciałabym poduczyć się nieco walki! Wciąż pamiętam, jak tragicznie mi szło podczas powodzi… To Rozpędzona Łapa musiała mnie ratować, bo ja byłam zbyt słaba fizycznie! Nie chcę, by coś takiego powtórzyło się w przyszłości. Chcę mieć dobrą kondycję, chcę szybko biegać, chcę umieć tropić, polować… Mam nadzieję, że pani to zrozumie. — Gdy skończyła, jej uszy drgnęły z oczekiwania. Spieniona Gwiazda zmrużyła oczy i milczała przez dłuższą chwilę. Wyglądała, jakby naprawdę rozważała tę propozycję, ważąc w myślach wszystkie ‘za’ i ‘przeciw’. W końcu jej pyszczek złagodniał.

— Jestem skłonna zgodzić się na twój pomysł, Gąbczasta Łapo — powiedziała wreszcie, spokojnie, ale stanowczo. — Gdy słońce będzie w zenicie, wraz z Algową Strugą i Błękitną Laguną udacie się w stronę terenów Klanu Wilka. O nic się nie martw, twoja matka porozmawia z Nikłą Gwiazdą, a jeśli wszystko przebiegnie sprawnie, zostaniesz tam na kilka księżyców. Pamiętaj jednak, że ostatecznie musisz do nas wrócić. Jesteś uczennicą medyczki, jesteś nam potrzebna. — Jej głos był ciepły, ale też przypominał, że decyzja Gąbki wiąże się z odpowiedzialnością. — Musisz dobrze pokazać się przed naszymi sojusznikami — zakończyła.

Brązowooka poczuła, jak robi jej się cieplej na sercu. Prawie podskoczyła z radości, a jej łapki aż drżały ze szczęścia. Od razu widziała oczyma wyobraźni, jak biega po nowych terenach, jak uczy się walki i polowania, oraz jak rozmawia ze swoimi nowymi rówieśnikami. Teraz wystarczy tylko wrócić do lecznicy, pożegnać się z mentorką, potem z bliskimi i… wyczekiwać chwili, w której wyruszy.

Wyleczeni: Siwa Czapla, Kuni Strumyczek, Świteziankowe Jezioro