Dzień mianowania...
Tego ranka w żłobku było całkiem ciekawie, głównie ze względu na lekkie, wciąż jednak głośne zamieszanie, jakie w tej chwili w nim panowało. Dziś Blask wraz z siostrą Łuną otrzymać mieli w końcu uczniowskie tytuły i pomimo tego, iż rudy kocurek starał się myśleć pozytywnie, wyobrażając sobie te wszystkie wspaniałe umiejętności, jakie zostaną mu podane przez jego mentora, to nie potrafił wyobrazić sobie co będzie, jeśli go nie zadowoli, jeśli podczas treningu zrobi sobie krzywdę. Bał się, bał się tego, co zgotują mu Gwiezdni oraz los.
— Nie wierć się przez chwilkę... — Za sobą usłyszał dość cichy głos należący do Półślepego Świstaka.
Kotka swoim szorstkim języczkiem gładziła jego futro, by to podczas ceremonii mianowania lśniło pięknie. W odpowiedzi na jej prośbę burknął coś pod nosem, a następnie wyprostował się, by choć trochę ułatwić prace kotki. Nie tylko ona jednak siedziała przy maluchach, gdyż był jeszcze Judaszowiec, który starał wytłumaczyć się dwójce, na czym dokładnie polegać ma rola ucznia oraz jak mają zachowywać się podczas mianowania. Blask starał się słuchać, jednak część rzeczy, które przekazywał kocur były dla niego, jakby to powiedzieć... „Dziwne". Na przykład takie stykanie nosa z nosem swojego mentora. Nie chciał tego zbytnio robić, a jednak nie mógł zawieść ojca swoim niepoprawnym zachowaniem. Ukradkiem wyjrzał poza kociarnie, by dostrzec, jak Liściasta Gwiazda układa się na mównicy, gotując się na to, by wezwać inne koty. Rudzielec zastanawiać się więc zaczął nad tym, kogo kota wybierze na jego mentora i czy będzie to ktoś lepszy, niż mentor Postrzępionej Łapy oraz Gąsienicowej Łapy. Myślał nad tym niedługą chwilę, by zaraz potem parsknąć z rozbawienia swoją głupotą. Oczywiście, że dostanę wspaniałego mentora! — w jego głowie zabrzmiała myśl, w którą wciąż jednak trochę wątpił. W końcu jego mentorem może być każdy, nawet kot o mózgu wielkości orzeszka. A najgorsze było to, że nigdy nie pofatygował się, by sprawdzić, który z wojowników jest kimś wartym naśladowania... W sumie Judaszowcowy Pocałunek, czyli jego ojciec był kimś, kogo kochał oraz podziwiał, wątpił jednak w to, że to właśnie klanowy zastępca zostanie jego mentorem.
— Niech wszystkie koty zbiorą się przy mównicy na zebranie klanu! — Z zamyślenia wyrwał go głos burej liderki.
A więc to jego wielka chwila, zostanie uczniem, przydzielone mu zostaną nowe obowiązki, będzie ponosił konsekwencje, jeśli zachowa się w sposób niewłaściwy. Z pewnością wolałby zostać jeszcze w żłobku, w końcu ledwo przyzwyczaić się zdołał do tego całego klanu i choć rozumiał już wiele tego, co działo się wokół niego, to faktem było, że wiele jeszcze było dla niego nieznane, niewytłumaczalne. Musiał jednak zacisnąć zęby i brnąć dalej, nie miał na to żadnego wpływu, nie mógł dokonać żadnego innego wyboru. Wstał więc i ruszył za Judaszem, który już zmierzał w stronę polany. Dopiero teraz, gdy zmierzał w stronę polany, wiedząc, że zaraz stanie przed mównicą, a oczy każdego z klanowych kotów będą wbite właśnie w niego, dopiero wtedy zrozumiał, że bał się tego panicznie i że wolałby stanąć w miejscu, a może nawet cofnąć się wstecz, do momentu, w którym wszystko było mu obojętne, do momentu, w którym głównie narzekał, nie pogrążając się zbytnio w obawach. Miał nawet wrażenie, iż czuł na sobie wzrok Półślepego Świstaka, pełen dumy, a przecież prawdą było, że czasem zdarzało mu się traktować kotkę oschle... Chyba musiała przymknąć oko na jego niekiedy nieprzyjemne zachowanie.
— Ach, ależ wspaniale jest patrzeć na to, jak moje pociechy stają się klanowymi uczniami! — Powiedział Judasz, po chwili jednak ucichł zupełnie tak, jak cała reszta szepczących coś kotów.
— Zostaliście tu wezwani na ceremonię dwóch młodych kotów! — Liderka spoglądała chwilkę na własne łapy, by wzrok swój rzucić w stronę siostry Blasku, Łuny. — Łuno, ukończyłaś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś została uczennicą. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Źródlana Łapa. Twoim mentorem będzie Bożodrzewny Kaprys. Mam nadzieję, że przekaże ci całą swoją wiedzę.
Blask przewrócił z niezadowoleniem oczami. Dlaczego to Łuna miała otrzymać mentora jako pierwsza? — spytał się w myślach. Wolał jako pierwszy otrzymać tytuł, gdyż oznaczało to, że szybciej zrzuci z siebie ten cały strach i pogrąży się w rozczarowaniu... Albo radości. Nie chciał jednak długo wykazywać kaprysu na swoim pyszczku, dołączył więc do wiwatów reszty, chcąc pokazać siostrze, że cieszy się z jej mianowania czy coś tego typu.
— Bożodrzewny Kaprysie, jesteś gotowa do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałaś od swojego mentora, Dzwonkowego Szmeru doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją inteligencję oraz zwinność. Będziesz mentorem Źródlanej Łapy, mam nadzieję, że przekażesz jej całą swoją wiedzę. — Liderka z dumą spoglądała na białą kotkę, która skinęła pośpiesznie głową.
Koteczka podeszła do swojej mentorki, a następnie zetknęła z nią nos. Blask będzie musiał zapytać się siostry co właściwie myśli o swojej nauczycielce, bo sam niewiele o niej słyszał. No, może widział ją kilka, ale nie jakoś strasznie często, niby widział czasem, gdy ta rozmawiała z Judaszowcem, chyba jeszcze parę razy zauważył, jak ta przechadza się po obozowisku. Uniósł łeb, by spojrzeć na liderkę, która odwzajemniła spojrzenie.
— Blasku, ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś otrzymał uczniowski tytuł. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Lśniąca Łapa. Twoim mentorem będzie...
Blask, a raczej Lśniąca Łapa spojrzał na zebrane koty. Miał wrażenie, iż czas zatrzymał się na kilka uderzeń jego serca.
— Judaszowcowy Pocałunek! — Jej słowa echem odbiły się w jego głowie. Poczuł nagły przypływ radości, jak gdyby całe te jego zmartwienia nagle obróciły się w pył. Fakt tego, iż jego mentorem został jego wspaniały ojciec, czyli kot, który był dla niego tak niesamowity! — Mam nadzieję, że Judaszowcowy Pocałunek przekaże ci całą swoją wiedzę.
Uszy Lśniącej Łapy wypełnił wiwat zebranych na polanie kotów. Odwrócił łeb, by posłać kocurowi radosne spojrzenie. W tej chwili chyba nie mógł czuć większego szczęścia. Może faktycznie cała ta ceremonia, nowe imię... Może faktycznie nie jest to aż tak przerażające. — Pomyślał młody kocurek.
— Judaszowcowy Pocałunku, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałeś od swojego mentora, Przyczajonej Kani świetne szkolenie i pokazałeś swoją wytrwałość, a także spostrzegawczość. Będziesz mentorem Lśniącej Łapy, mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę — powiedziała przywódczyni, Lśniący nie dumał nad nimi długo.
Energicznym krokiem ruszył w stronę ojca, by zetknąć z nim nos, a następnie usiąść u jego boku. Teraz gdy wiedział już, kto jest jego mentorem, mógł zastanawiać się jedynie nad tym, co będzie ich pierwszą lekcją. Przemierzanie granic, może nauka rozpoznawania tropów pozostawianych przez zwierzynę? Cokolwiek by to nie było, nie mógł się już doczekać i choć nie chciał zgrywać kota, który przerywa klanowe zebrania swoją paplaniną, to spojrzał na mentora, by powiedzieć:
— Ale się cieszę z tego, iż zostałeś moim nauczycielem oraz autorytetem! Choć tym drugim byłeś już wcześniej... Ojcze, powiedz mi, jak będzie wyglądało moje pierwsze szkolenie?
Nim brązowy kocur zdążył odpowiedzieć, Liściasta Gwiazda zakończyła zebranie, pozwalając zebranym rozejść się i wrócić do swoich obowiązków czy też zajęć. Większość opuściła więc polane, choć wciąż dało się na niej zauważyć wojowników, którzy dzielili się językami.
[1192 słów]
[przyznano 24%]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz