Od Brukselkowej Łapy CD. Koperkowej Łapy

Od ostatniej interakcji Brukselkowej Łapy i Koperkowej Łapy minęło już trochę czasu. Liliowa kotka nie przepadała za rozmowami z jedynym kotem, który ostał się z jej rodzeństwa. Bardzo tęskniła za Brokułem, z którym miała zdecydowanie silniejszą więź. Dlaczego los musiał zabrać właśnie tego niewinnego kocurka, zamiast tego… no, tego. Brukselka sama już nie wiedziała, czy chce go nazywać bratem, bo do brata było mu daleko. Pokrzywowy Wąs i Kwitnący Kalafior nie byliby zadowoleni z relacji pomiędzy ich dziećmi… ale na razie chyba niczego za bardzo nie podejrzewali, więc było spokojnie. To byłby koszmar, gdyby się o tym dowiedzieli i kazali, no nie wiem, Brukselce rozmawiać z Koperkiem! Chyba by tego nie zniosła, chociaż to niby nie jest nic wielkiego. Powinna móc to przełknąć i jakoś przełamać się do rozmowy z bratem, ale ona zazwyczaj była bardzo uparta, co dobrze było widać na przykładzie Sraczkowego Szeptu. Niby nie zrobił jej nic złego, ale żywiła do niego taką niechęć, że sama wzmianka o nim wywoływała u niej dreszcze. Może nienawidziła go tak po prostu, z zasady. Kotka spacerowała sobie po obozie i nieświadomie zbliżyła się niebezpiecznie blisko do legowiska medyka. Nie zdawała sobie sprawy z zagrożenia w postaci Koperkowej Łapy, dlatego, gdy w końcu uderzyła o jakiegoś kota, bardzo się zdziwiła. Lekko się zachwiała, nie będąc przygotowanym na to zderzenie.
— Może trochę ostrożniej, co? — Brukselka usłyszała syk, futro na jej karku się zjeżyło, a sama kotka zrobiła kilka kroków w tył. Dostrzegła wtedy nikogo innego jak swojego brata – Koperkową Łapę. Od razu mina jej zrzedła, przewróciła oczami i prychnęła pod nosem.
— Och. To tylko ty. Witaj Brukselkowa Łapo. Co cię do mnie sprowadza? Czy coś cię boli, czy może po prostu miałaś ochotę zdenerwować własne rodzeństwo i zniszczyć efekt układanych przeze mnie w ostatnim czasie ziół? — w głosie Koperka można było usłyszeć kropelkę jadu. Uczennica wyprostowała się i zmarszczyła brwi.
“Na gwiezdnych przodków! Dlaczego on wciąż jest taki uparty i niemiły! Za nic się nie zmienił od czasów kocięcych, to straszne!” pomyślała. Brukselka przez chwilę zastanawiała się nad odpowiedzią, patrząc na swojego brata oceniającym wzrokiem.
— A myślisz, że po co chodzę do medyka? Chyba nie po to, aby dał mi jakieś wstrętne ziółka — burknęła, jej głos był obojętny. Ostatnio, gdy miała podrażnione poduszki, robiła wszystko, aby tylko odwlec wizytę u medyka. Bardzo nie lubiła tam przebywać, no i bardzo nie lubiła kotów, które tam przebywają. Nie lubiła też wychodzić na słabiaka.
— Kto by nie chciał powkurzać trochę swojego ukochanego braciszka? — zachichotała, wpatrując się w Koperka z uśmiechem na pysku. Właściwie to oni od czasów żłobka ciągle sobie dokuczali, a tak właściwie to głównie Brukselka dokuczała Koperkowi, podczas gdy ten zazwyczaj siedział cicho, gdzieś w kącie. Koperek jako kocię niezbyt chętnie brało udział w zabawach, które były organizowane przez Brukselkę i Brokuła. Uczennica westchnęła.
— No, a w ogóle to jak ci idzie na nowej drodze życia? Aż tak ci źle szło w polowaniu i walczeniu, że musiałeś zmienić posadę? — zapytała z udawanym zaciekawieniem i niewinnością w głosie. Chociaż właściwie… trochę ją to zastanawiało, dlaczego Koperek zmieniło rangę, ale nie chciałaby się do tego przyznać za żadne skarby. Nie mogła przecież pokazać, że jakkolwiek interesuje ją życie liliowego.

<Koperku? Ty chyba jeszcze nie widziałeś irytującego kota!>

[523 słów]

[przyznano 10%]