Od Miłostki Do Czernidlaka

Pierwsze chwile barwnej gromadki przepełnione były ciepłym głosem matki, dźwięcznymi szeptami ojca, radosnymi komentarzami Malinka, w którym znów obudził się rodzicielski instynkt i nawet kilkukrotnie ostrzegał siostrę, że jej kociaki są tak urocze, że nie wie, czy jest w stanie powstrzymać się przed ich rabunkiem. Ciocia Mirabelka również nie umiała się na nich napatrzeć; oczy jej się świeciły, a uśmiech nie schodził z pyszczka. Wieść o zdrowych narodzinach dzieci Migotki i Miodka rozlała szczęście po całym sadzie. Właśnie tego potrzebował Owocowy Las po wszystkich nieszczęściach. Pierwszą zapowiedzią lepszych czasów było pojawienie się, bardzo niespodziewane, malutkiego Lnu, który teraz był już świeżo upieczonym uczniem, chociaż do kociarni wciąż zaglądał, zwłaszcza że przez kilka ostatnich dni jako kocię, zdążył się zainteresować jeszcze ledwo popiskującymi kuleczkami.

Od tego czasu minęły dwa księżyce, a z pełzających, ślepych robaczków powoli wyrastały szalejące motyle. Otworzyły swoje ślepia, rozpostarły pyszczki i zaczęły stawiać swoje pierwsze, chwiejne kroki. Przez pierwsze dni Migotka nie umiała zrozumieć, jak inne karmicielki mogły narzekać na swoje dzieci; fakt czasami Sekrecik przepchnął się przed Kruszynką w drodze do jej brzucha, ale przecież mleka miała pod dostatkiem. Wystarczył delikatny ruch łapą, aby najmniejsza nakierować na właściwą ścieżkę. Dopiero kiedy mlaski zamieniły się w piski, a powieki rozpostarły się, zaczęła się faktyczna walka... Najgorsze jednak przyszło, kiedy nogi nabrały siły i dały radę podtrzymać tłuściutkie brzuszki. Szybko pożałowała swoich prędkich sądów i przyznała, że potrzebuję przerwy...

— Moja kolej! — wrzasnęła Miłostka, wpychając się przed bratem na kamień, który znajdował się w rogu żłobka. Udało im się, z pomocą tatka, przytachać pod niego grubą warstwę mchu, który był świetnym amortyzatorem. 

— N-nie! Ty więcej razy byłaś! — Sekrecik złapał ją za ogon i pociągnął, aż zapiszczała. Delikatne pazurki próbowały wbić się w twardą powierzchnię, ale jedynie wywołały ból w drobnych łapkach. 

— Bo jestem starsza! Więcej razy też trzepnęłam uchem, a o to się nie wkurzasz na mnie! — Zmarszczyła nosek. 

— Ja jestem większy!

— O pół wąsa! 

— Szybszy! — Wystartował, niemal nie przebiegając po siostrze, wykorzystując jej głowę, aby łatwiej wgramolić się na kamień. Pisnęła po raz kolejny. Kątek oka widziała tylko załamaną mamę, która zakrywała uszy łapami. Obok niej siedziała Kruszynka, z pewnym podziwem w oczach, przyglądając się ich wybrykom. Cała zabawa polegała po prostu na skakaniu z niewielkiej wysokości na grubą warstwę mchu. Sekrecik wolał zjeżdżać po gładkiej powierzchni na brzuchu, aby potem zrobić fikołka na suchej wyściółce, a znowu Miłostka wybierała technikę skoku na przednie łapy, wykorzystując sprężystą, mszystą poduchę, jak katapultę. Odbijała się, aby potem rozpędzona przebiec się po kociarni. 

— Nooo! Złaź już! — pogoniła płowego, jęcząc przeokropnie. Ten przewrócił morskimi oczami i ześlizgnął się w dół z głośnym śmiechem. Szylkretka nie czekała długo i niezdarnie wskoczyła do góry, przygotowując się do wyskoku. Naprężyła niewielkie mięśnie i wystrzeliła na dół. Zamiast jednak rozwinąć zawrotną prędkość, niemęczącego się kociaka, uderzyła swoją pustą głową o długie, patykowate nogi. Dobrze znała te uczucie, gdyż zabawy z tatusiem bardzo często się właśnie nim kończyły. Tak więc zawołała. — Tata! — Zaatakowała łapy, ale gdy nikt nie przywitał jej śmiechem, a jedynie niepewnym odtrąceniem, spojrzała do góry i zobaczyła pyszczek znacznie różniący się od mordki Miodka. — Hej! Nie jesteś moim tatą!

<Czernidlak?>